III SA/Lu 37/06

III SA/Lu 37/06 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2006-02-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Marcinowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 58  par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2005 r. znak [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem datowanym stemplem pocztowym na dzień 6 stycznia 2006 r., skarżący skierował bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2005 r. znak [...], otrzymaną przez skarżącego w dniu 12 grudnia 2005 r., w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku.
Pismo to wpłynęło do Biura Podawczego tego Sądu w dniu 11 stycznia 2006 r., a następnie – na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 stycznia 2006 r., zostało przekazane Wojewodzie a więc właściwego organowi administracji, za którego pośrednictwem powinno zostać wniesione przez skarżącego. Pismo zostało dostarczone bezpośrednio do organu w dniu 20 stycznia 2006 r.
Zaskarżona decyzja zawiera pouczenie o 30 - dniowym terminie do wniesienia skargi do Sądu, liczonym od daty doręczenia decyzji, oraz wskazuje tryb wniesienia skargi – za pośrednictwem Wojewody jako organu, który wydał zaskarżona decyzję.
W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarżący uchybił przewidzianemu w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa) 30 – dniowemu terminowi do wniesienia skargi, liczonemu od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Zgodnie z art. 54 § 1 i 2 ppsa skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ administracji przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.
Od dnia 1 stycznia 2004 r., a więc od wejścia w życie ustawy zmieniającej zasadniczo sądownictwo administracyjne, do dnia 31 grudnia 2005 r. ustawodawca przewidział okres przejściowy, w trakcie którego skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, w 30 - dniowym terminie określonym w art. 53 § 1 ppsa, sąd administracyjny przekazywał organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem takim, jakby skarga została wniesiona zamiast do Sądu, bezpośrednio do organu.
Jednak zgodnie z treścią art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 ze zm.), po dniu 1 stycznia 2006 r. powyższa zasada przekazywania skargi z fikcją zachowania terminu nie może już być stosowana.
Wskazać należy również, że Sąd nie ma już obowiązku przekazywania skargi właściwemu organowi, jako że nie jest organem administracji publicznej objętym dyspozycją art. 65 §1 kodeksu postępowania administracyjnego, zaś podanie wniesione na skutek omyłki do sądu przed upływem przepisanego terminu nie będzie z tego tylko powodu uważane za wniesione z zachowaniem terminu do organu administracji. Wniesienie pisma do sądu nie daje więc już żadnej ochrony przed negatywnymi skutkami uchybienia ustawowego terminu.
Ustawa nie precyzuje przy tym, jakich czynności powinien dokonywać aktualnie Sąd, stwierdzając powyższe uchybienie, co niewątpliwie jest ułomnością obowiązującej procedury. Przyjąć jednak można, że jako alternatywa odrzucenia pisma jako wniesionego do niewłaściwego organu, w interesie skarżącego może być dokonane przekazanie pisma właściwemu organowi, jako mające na celu przyspieszenie czynności i ewentualne zachowanie terminu. W braku jednak wyraźnej podstawy ustawowej nie można przyjmować, że od dnia 1 stycznia 2006 r. dla zachowania terminu wystarczające jest wniesienie w odpowiednim czasie skargi bezpośrednio do Sądu.
W doktrynie wskazuje się dwie koncepcje związane z określeniem skutków wniesienia pisma do sądu administracyjnego zamiast do właściwego organu administracji.
Pierwszy – bardziej restrykcyjny – argumentowany jest tym, że w ustawie (ppsa) brak przepisu stanowiącego odpowiednik art. 83 § 3 kpa w kwestii wnoszenia pisma do organu administracji publicznej. Tymczasem art. 54 ppsa i art. 87 § 3 ppsa statuują pośredni tryb wnoszenia skargi (oraz wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi - za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
W tej sytuacji część autorów uznaje, że dla zachowania terminu konieczne jest, aby przed jego upływem pismo wpłynęło do właściwego organu administracji publicznej (H. Knysiak – Molczyk w: T. Woś (red.) "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005 r., kom. do art. 83 cyt. za Lex Polonica).
Odmienny pogląd prezentuje J.P. Tarno (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 144 - 145) powołując stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone jeszcze w okresie obowiązywania art. 199 § 1 i art. 200 § 1 kpa, zgodnie z którym wniesienie skargi przed upływem terminu bezpośrednio do sądu administracyjnego czyni zadość wymaganiom ustanowionym w tych przepisach, pod warunkiem, że przed upływem tego terminu skarga zostanie nadana w urzędzie pocztowym przez sąd administracyjny pod adresem właściwego organu administracyjnego. Niedopełnienie przez Naczelny Sąd Administracyjny obowiązku niezwłocznego przesłania takiej skargi uzasadnia przywrócenie terminu do jej wniesienia (uchwała połączonych izb SN z 28 listopada 1987 r., III AZP 8/87, OSNCP 1988, nr 6, poz. 72, uchwała SN z 11 grudnia 1984 r., III AZP 7/84, OSNCP 1985, nr 8, poz. 109 i uchwała składu siedmiu sędziów SN (zasada prawna) z 4 grudnia 1986 r., III AZP 12/86).
Jednak żadna z powyższych koncepcji nie pozwala na przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie termin na złożenie skargi został zachowany. Termin ten, liczony od dnia doręczenia decyzji (12 grudnia 2005 r.) minął w dniu 11 stycznia 2006 r., a wobec w tym samym dniu, w którym skarga dotarła do sądu. Nieracjonalne byłoby oczekiwanie od Sądu, iż - nie mając przy tym wiedzy, że w tym samym dniu mija istotny dla skarżącego termin procesowy – Sąd ten w ciągu jednego dnia dokona wszelkich czynności proceduralnych, począwszy od segregacji korespondencji, wciągnięcia pisma do ewidencji, przedstawienia do dekretacji, wydania stosownego zarządzenia przez przewodniczącego wydziału, przygotowania jego wykonania oraz nadania pisma (a przy uwzględnieniu koncepcji bardziej rygorystycznej, przedstawionej jako pierwsza - również doręczy organowi administracji) w ciągu jednego dnia. Nie ma więc żadnych podstaw do rozważania kwestii przywrócenia terminu, gdyż nikt poza skarżącym, który nie zastosował się do skierowanego do niego pouczenia, nie ponosi winy w jego uchybieniu.
Podsumowując – skarga trafiła do organu administracji po upływie terminu do jej wniesienia, mimo prawidłowego pouczenia skarżącego o trybie i terminie wniesienia skargi.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ppsa ustawy sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 cyt. ustawy należało orzec jak w postanowieniu.