III SA/LU 369/25

III SA/Lu 369/25 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-10-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Agnieszka Kosowska /sprawozdawca/
Iwona Tchórzewska
Jerzy Drwal /przewodniczący/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 ust. 6 pkt 1, art. 64 ust. 1 pkt 1, ust. 2, art. 140aa ust. 1, art. 140ab ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Sędzia WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 16 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w mieście C. (Ukraina) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 9 maja 2025 r. [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym oddala skargę.
Uzasadnienie
Sygn. III SA/Lu 369/25
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w mieście C. (Ukraina) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 9 maja 2025 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym.
Stan sprawy przedstawia się następująco.
W dniu 19 stycznia 2024 r. na drodze krajowej nr 17 została przeprowadzona kontrola pojazdu członowego, którego kierowca wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy towarów na rzecz "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w mieście C. (Ukraina). Pojazdem przewożony był ładunek w postaci używanych, uszkodzonych samochodów o masie brutto 5 028 kg. Kierujący pojazdem w celu zwiększenia przestrzeni ładunkowej jechał z otwartymi drzwiami naczepy ciężarowej, które przymocował do boków naczepy.
Pomiar szerokości pojazdu wykazał wartość 2,90 m, co stanowiło przekroczenie dopuszczalnej szerokości o 0,35 m (o 13,70%).
Kierujący pojazdem członowym nie posiadał przy sobie i nie okazał na żądanie upoważnionego funkcjonariusza zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego (tj. zezwolenia kategorii II).
Decyzją nr [...] z dnia 17 lutego 2025 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej (dalej jako "organ I instancji") nałożył na "[...]" Sp. z o.o. (dalej jako "skarżącą") karę pieniężną w kwocie 5 000 zł za przejazd po drogach publicznych w dniu 19 stycznia 2024 r. pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kat. II.
W wyniku rozpatrzenia odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej jako "organ odwoławczy") decyzją z dnia 9 maja 2025 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu została przywołana treść art. 64 ust. 1 pkt 1, ust. 4, art. 129 ust. 4a, art. 129 ust. 2 pkt 2b i pkt 4, art. 2 pkt 35a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1251 ze zm.).
Organ odwoławczy wyjaśnił, że wymogi dotyczące dopuszczalnych wymiarów, masy i nacisków osi pojazdu uregulowane zostały w ustawie Prawo o ruchu drogowym oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2024 r., poz. 502, dalej jako "rozporządzenie o warunkach technicznych"). Zgodnie z art. 61 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym ładunek wystający poza płaszczyzny obrysu pojazdu może być na nim umieszczony tylko przy zachowaniu następujących warunków: ładunek wystający poza boczne płaszczyzny obrysu pojazdu może być umieszczony tylko w taki sposób, aby całkowita szerokość pojazdu z ładunkiem nie przekraczała 2,55 m, a przy szerokości pojazdu 2,55 m nie przekraczała 3 m, jednak pod warunkiem umieszczenia ładunku tak, aby z jednej strony nie wystawał na odległość większą niż 23 cm. Rozporządzenie o warunkach technicznych również przewiduje, że szerokość pojazdu nie może przekraczać 2,55 m. W przypadku pojazdu uczestniczącego w ruchu drogowym podstawą sprawdzenia wymagań, są wartości rzeczywiste wymienionych wymiarów.
W przedmiotowej sprawie w wyniku pomiaru kontrolowanego pojazdu stwierdzono, że szerokość wynosiła 290 cm wobec 255 cm dopuszczalnych tj. została przekroczona o 35 cm, czyli o 13,7%, natomiast pomiaru szerokości pojazdu dokonano przymiarem wstęgowym zwijanym posiadającym świadectwo wzorcowania.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że ruch pojazdu nienormatywnego, czyli pojazdu, którego wymiary są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach, jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego w drodze decyzji administracyjnej przez właściwy organ, a kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom takie zezwolenie.
Zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii II wydawane jest na przejazd po wyznaczonej trasie wskazanej w zezwoleniu dla pojazdów nienormatywnych m.in. o szerokości nieprzekraczającej 3,2 m. W związku ze stwierdzonym przekroczeniem dopuszczalnych wymiarów zewnętrznych pojazdu, na przejazd wymagalne stało się zezwolenie kategorii II.
W ocenie organu odwoławczego nie ma zatem żadnych podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonych pomiarów oraz uzyskanych wyników, które należy uznać za wiarygodne. Z przebiegu kontroli sporządzono bowiem protokół, który został podpisany przez kierującego bez zastrzeżeń. Protokół kontroli jest w rozumieniu art. 76 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej jako "k.p.a.") dokumentem urzędowym, który sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 64ea ustawy Prawo o ruchu drogowym w przypadku wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia, kategorii innej niż wymagana albo na podstawie zezwolenia kategorii V z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu lub zespołu pojazdów wskazanymi w tym zezwoleniu, przejazd pojazdu nienormatywnego uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. W konsekwencji na podstawie art. 140aa ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną.
W przedmiotowej sprawie kara pieniężna wynosi 5 000 zł, zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym i nakładana jest na podmiot wykonujący przejazd.
Organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu I instancji co do braku zastosowania w niniejszej sprawie art. 140aa ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym przewidującego wyłączenie odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd, jak również nie stwierdził naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
"[...]" Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 9 maja 2025 r., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 140aa ust. 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym — poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że pojazd przekroczył dopuszczalną szerokość i był pojazdem nienormatywnym; nieuwzględnieniu, że całkowita szerokość pojazdu wraz z ładunkiem nie przekraczała 3 metrów, a ładunek wystawał poza obrys pojazdu wyłącznie z jednej strony w granicach 23 cm; pominięciu możliwości zastosowania wyłączenia odpowiedzialności przewidzianej w art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. a i b, mimo że strona wykazała dochowanie należytej staranności oraz brak wpływu na powstanie rzekomego naruszenia.
Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie pełnego i wyczerpującego postępowania dowodowego, w szczególności nieuwzględnienie dowodów zdjęciowych, które jasno obrazują sposób załadunku i jego zgodność z przepisami; brak należytej analizy okoliczności faktycznych sprawy oraz dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego; nieuzasadnienie przyjętego stanu faktycznego oraz nieprzeanalizowanie, czy przesłanki wyłączenia odpowiedzialności zostały spełnione;
2. art. 138 § 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez błędne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo istnienia przesłanek uzasadniających jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego przed tym organem.
Wobec tak postawionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzję, jak i decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego. Wniosła również o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Skarżąca wniosła także - na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") w zw. z art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania kierowcy pojazdu uczestniczącego w transporcie na okoliczność - prawidłowego załadunku i zabezpieczenia ładunku przed rozpoczęciem przejazdu, dochowania przez przewoźnika należytej staranności przy organizacji przewozu, dokonania przez kierowcę oględzin pojazdu i załadunku przed wyruszeniem w trasę, niezaistnienia rażącego lub zawinionego naruszenia przepisów w zakresie wymiarów pojazdu.
W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że błędnie zakwalifikowano pojazd jako nienormatywny. Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, dopuszczalna szerokość pojazdu wraz z ładunkiem wynosi co do zasady 2,55 m, jednakże ustawodawca dopuścił możliwość wystawania ładunku poza boczne obrysy pojazdu, pod warunkiem, że całkowita szerokość nie przekracza 3,00 m, a ładunek wystaje maksymalnie 23 cm z jednej strony pojazdu. W niniejszej sprawie ładunek wystawał wyłącznie z jednej strony i nie przekraczał 23 cm, a całkowita szerokość pojazdu z ładunkiem nie przekraczała 3 m. Organy nie dokonały faktycznego pomiaru zgodnego z wymogami technicznymi, a jedynie przyjęły za podstawę lakoniczną notatkę służbową i niezweryfikowane ustalenia kontrolującego.
W ocenie skarżącej brak jest jakiegokolwiek protokołu pomiarowego z dnia zatrzymania pojazdu. Nie ma wskazania dokładnego miejsca, w którym dokonano pomiaru (czy mierzono pojazd, czy ładunek, z której strony, w jakim ustawieniu).
Z uwagi na powyższe, pojazd nie powinien zostać zakwalifikowany jako nienormatywny, a tym samym nie było podstaw do uznania, że wymagane było zezwolenie kategorii II.
Skarżąca podkreśliła również, że dołożyła należytej staranności przy organizacji przewozu, w szczególności zapewniła odpowiedni środek transportu, przeszkolonego kierowcę, kontrolę procesu załadunku oraz weryfikację wymiarów pojazdu i ładunku. Sytuacja domniemanego przekroczenia dopuszczalnej szerokości o kilkanaście centymetrów (o ile faktycznie miała miejsce) miała charakter czysto incydentalny i niezamierzony, a skarżąca nie miała realnego wpływu na jego wystąpienie. Takie podejście znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym nie każde naruszenie techniczne winno skutkować automatyczną sankcją, jeśli przewoźnik wykaże należne starania.
Zdaniem skarżącej organy zignorowały jej wnioski dowodowe, nie odnosiły się do przedstawionych zdjęć dokumentujących rzeczywisty wygląd pojazdu i ładunku, nie przeprowadziły żadnych czynności sprawdzających w zakresie metod pomiaru szerokości. Oceniono stan faktyczny w sposób wybiorczy, z pominięciem całokształtu materiału dowodowego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje.
Skarga podlega oddaleniu bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów.
Przedmiotem kontroli sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja organu odwoławczego dotycząca nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kategorii II.
Kwestie związane z ruchem pojazdów nienormatywnych zostały uregulowane w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
Stosownie do art. 2 ust. 35a wskazanej ustawy, przez pojazd nienormatywny należy rozumieć pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.
Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ. Wymiary pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-V oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy (ust. 3). Jednocześnie, zgodnie z art. 64 ust. 2 ustawy, zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I. Ładunek niepodzielny, stosownie do definicji ustawowej z art. 2 pkt 35b ustawy to ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków.
Natomiast w myśl art. 140aa ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 ustawy), a jedynie w ściśle określonych sytuacjach może być także nałożona na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, które nie mają jednak zastosowania w niniejszej sprawie.
W świetle art. 140ab ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, za brak zezwolenia kategorii II ustala się karę pieniężną w wysokości 5 000 zł.
Dopuszczalne parametry pojazdu wraz z ładunkiem określone zostały w przepisie art. 61 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia.
Stosownie do art. 61 ust. 6 pkt 1 ustawy, ładunek wystający poza boczne płaszczyzny obrysu pojazdu może być umieszczony tylko w taki sposób, aby całkowita szerokość pojazdu z ładunkiem nie przekraczała 2,55 m, a przy szerokości pojazdu 2,55 m nie przekraczała 3 m, jednak pod warunkiem umieszczenia ładunku tak, aby z jednej strony nie wystawał na odległość większą niż 23 cm.
Powyższa regulacja została powtórzona w § 2 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym szerokość pojazdu nie może przekraczać 2,55 m lub 2,60 m (w przypadku pojazdu, który przeznaczony jest do przewozu towarów w określonej temperaturze). W przypadku pojazdu uczestniczącego w ruchu drogowym podstawą sprawdzenia wymagań, o których mowa powyżej, są wartości rzeczywiste (§ 2 ust. 17 rozporządzenia).
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że w dniu kontroli skarżąca wykonywała międzynarodowy transport drogowy rzeczy - ładunku w postaci dwóch uszkodzonych samochodów ciężarowych.
Jak wynika z akt sprawy, szerokość pojazdu wynosiła 290 cm i wynikała z faktu, że kierowca wiózł ładunek z otwartymi drzwiami naczepy, które przytwierdził do boków naczepy z obu stron. Taki sposób przewozu wynikał z tego, że jeden z przewożonych samochodów ciężarowych wystawał z tyłu naczepy i blokował możliwość całkowitego zamknięcia drzwi. Okoliczność ta jest zdaniem sądu zupełnie bezsporna i wynika zarówno z treści protokołu kontroli podpisanej przez kierującego bez zastrzeżeń, jak również ze znajdujących się w aktach zdjęć kontrolowanego pojazdu. Widać na nic wyraźnie, że drzwi naczepy są otwarte na całą szerokość i przymocowane do boków naczepy.
W istocie to kierujący pojazdem w celu zwiększenia przestrzeni ładunkowej doprowadził do przekroczenia dopuszczalnych parametrów szerokości pojazdu, a w konsekwencji do nienormatywności tego pojazdu.
Pozostałe dopuszczalne parametry nie zostały przekroczone.
Skoro dopuszczalna szerokość pojazdu nie może przekraczać 2,55 m, to oczywiste jest, że skontrolowany pojazd taką szerokość przekroczył o 0,35 m.
Powyższe wyniki kontroli nie budzą żadnych wątpliwości sądu. Jak wynika z protokołu kontroli, pomiaru szerokości dokonano przymiarem wstęgowym zwijanym (numer identyfikacyjny 20007, model 270790108) posiadającym świadectwo wzorcowania nr [...] wydane 1 grudnia 2022 r. przez Laboratorium Wzorcujące "[...]", którego kopia znajduje się w aktach sprawy. Świadectwo wzorcowania stanowi potwierdzenie spełnienia przez urządzenie wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 grudnia 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przymiary, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych. Protokół kontroli, jako dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy w zakresie jego działania, stanowi natomiast, stosownie do art. 76 k.p.a., dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Utrwalone protokołem czynności kontrolne odzwierciedlają przebieg tych czynności oraz poczynione w ich toku ustalenia faktyczne. Protokół ponadto sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Kierowca podpisał protokół i nie zgłosił żadnych uwag odnośnie przeprowadzonych czynności kontrolnych, w szczególności co do sposobu i warunków przeprowadzonych pomiarów i ich wyników. W świetle powyższego, brak było jakichkolwiek podstaw do podważania ustaleń faktycznych organów w tym zakresie.
Poddany kontroli pojazd członowy był zatem pojazdem nienormatywnym, zgodnie z definicją wyrażoną w art. 2 pkt 35a ustawy Prawo o ruchu drogowym, z uwagi na przekroczenie dopuszczalnego parametru w zakresie jego szerokości.
W tym zakresie zarzuty skarżącej dotyczące prawnej dopuszczalności wystawania ładunku poza boczne obrysy pojazdu, pod warunkiem, że całkowita szerokość nie przekracza 3,00 m, a ładunek wystaje maksymalnie 23 cm z jednej strony pojazdu są całkowicie chybione.
W sprawie bowiem nie doszło do wystawania ładunku poza obrys dłuższych boków naczepy. Przewożony towar w postaci dwóch uszkodzonych samochodów ciężarowych umieszczony był w środku naczepy jeden za drugim. Ładunek w istocie wystawał, ale z tyłu naczepy, w taki sposób, że utrudniał zamknięcie drzwi. Ładunek w żadnym razie nie wystawał na boki. Bowiem szerokość przewożonych wewnątrz naczepy uszkodzonych pojazdów była mniejsza niż szerokość wewnętrza naczepy.
Zatem przepisy wprowadzające wyjątki od dopuszczalnej szerokości pojazdu dla przewożonych ładunków wystających poza obrys, nie mają wcale zastosowania w przedmiotowej sprawie, stąd organy nie mogły dopuścić się ich naruszenia.
W okolicznościach sprawy prawidłowo organy nałożyły na skarżącą karę pieniężna w wysokości 5 000 zł. Wynika to z powołanych wyżej przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, w szczególności art. 140ab ust. 2 przewidującego, że w przypadku naruszeń zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, za taki przejazd nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia, w tym - zezwolenia kategorii II-IV (art. 140ab ust 1 pkt 2). Zezwolenie kategorii II wymagane jest dla pojazdu o szerokości przekraczającej dopuszczalną przepisami – 2,55m, a nieprzekraczającej 3,2 m (zał. 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym),
Jednocześnie wbrew zarzutom skargi, prawidłowo organy uznały, że nie zachodzą przesłanki wyłączające odpowiedzialność skarżącej za naruszenie przepisów ustawy. Stosownie do art. 140ab ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że ten podmiot dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem lub nie miał wpływu na powstanie naruszenia.
Przepis art. 140aa ust. 4 wskazanej ustawy, jako stanowiący wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz, musi być interpretowany ściśle. W orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że dochowanie należytej staranności oznacza, że podmiot wykonujący przejazd uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać przy organizacji przewozu, a jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń, na które nie miał wpływu doszło do naruszenia prawa. Podejmując się przewozu określonego ładunku, podmiot wykonujący przejazd powinien przedsięwziąć kroki, zapobiegające przekroczeniu dopuszczalnych parametrów pojazdu. Skarżąca nie przywołała żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i świadczyłyby o braku wpływu na powstanie naruszenia. W ocenie sądu jest dokładnie odwrotnie. To kierujący pojazdem, własnym działaniem polegającym na przymocowaniu otwartych drzwi do boków naczepy doprowadził do sytuacji, w której przekroczone zostały dopuszczalne parametry szerokości pojazdu. Wobec tego nie tylko miał wpływ na powstanie naruszenia, ale sam do takiego naruszenia doprowadził. Natomiast przyczyny, dla których tak postąpił, są bez znaczenia w sprawie.
Reasumując stwierdzić należy, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, przeprowadziły niezbędne w sprawie postępowanie i wyjaśniły wszystkie istotne jej okoliczności. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy jest kompletny i został poddany przez organy wszechstronnej analizie, a wyprowadzone wnioski należy uznać za spójne i logiczne. Organy w sposób wyczerpujący uzasadniły wydane decyzje, przedstawiając w nich prawidłowe podstawy prawne i faktyczne. W szczególności wyjaśniono, że w sprawach dotyczących kar pieniężnych za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego okolicznością decydującą jest stwierdzenie przekroczenia przez pojazd dopuszczalnych parametrów. Czynności kontrolne przeprowadzone w tym zakresie znajdują bezpośrednie odzwierciedlenie w protokołach kontroli. Jak już wyżej wskazano, protokół kontroli jest, w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., dokumentem urzędowym, który sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Kierowca skarżącej uczestniczył w przeprowadzonej kontroli i otrzymał stosowne informacje, jednakże nie zgłosił żadnych uwag co do wykonanych czynności, ani też do ustalonych parametrów kierowanego przez siebie pojazdu, a protokół podpisał.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, zaś skarżąca nie wnosiła o przeprowadzenie rozprawy.
Na koniec odnosząc się do wniosku skarżącej o dopuszczenie dowodu z przesłuchania kierowcy należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W postępowaniu przed sądem administracyjnym postępowanie dowodowe może być prowadzone tylko jako postępowanie uzupełniające, ograniczone do dowodów z dokumentów. Przeprowadzenie jakichkolwiek innych dowodów poza dowodami z dokumentów (tj. dowodu z zeznań świadka, przesłuchania stron, opinii biegłego, oględzin czy też innych dowodów nienazwanych) jest niedopuszczalne (zob. H. Knysiak-Sudyka, Wniosek w przedmiocie dowodu uzupełniającego z dokumentu [w:] Metodyka pracy pełnomocnika w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2025 oraz wyrok NSA z 28 stycznia 2025 r., II OSK 1174/22).