III SA/LU 367/22

III SA/Lu 367/22 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2022-12-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Iwona Tchórzewska
Jadwiga Pastusiak /przewodniczący/
Robert Hałabis /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1882
art. 41 ust. 2 pkt 8
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 81a
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 6 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym sprawy ze skargi S. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienie ze służby w Policji oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 15 czerwca 2022 r. (nr 801) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego S.K. – uchylono rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji we W. z dnia 28 kwietnia 2022 r. (nr 46/2022) w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji, ustalono datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień 19 maja 2022 r., a w pozostałej części rozkaz personalny utrzymano w mocy.
Do wydania powyższych decyzji administracyjnych doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
W dniu 16 marca 2022 r. Komendant Powiatowy Policji we W. (dalej jako "organ pierwszej instancji") wydał postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego RPD-2/22 przeciwko S.K. – referentowi Zespołu [...] Komendy Powiatowej Policji we W., obwiniając go o to, że:
1) w dniu 16 marca 2022 r. we W. zajmując stanowisko referenta Zespołu [...] i będąc dowódcą patrolu LP [...], podczas pełnionej służby patrolowo-interwencyjnej, ok. godz. 11:35 nie będąc uprawnionym do użycia przydzielonej mu broni służbowej, w pomieszczeniu służbowym nr [...] w Komendzie Powiatowej Policji we W. oddał strzał z broni służbowej, tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z art. 5 ustawy z dnia 24 maja 2013 roku o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. z 2022 r. poz. 1416, ze zm.);
2) w dniu 16 marca 2022 r. we W. zajmując stanowisko referenta Zespołu [...] KPP we W., pełniąc służbę patrolowo-interwencyjną i będąc dowódcą patrolu LP [...] w przydzielonej mu indywidualnie broni służbowej P-99 posiadał 1 szt. amunicji niezgodnej z normami wyposażenia, tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z § 9 ust. 1 zarządzenia nr 24 Komendanta Głównego Policji z dnia 21 lipca 2015 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (Dz. Urz. KGP z dnia 23 lipca 2015 r. poz. 57);
3) w okresie bliżej nieustalonym do dnia 16 marca 2022 r. w O., nie będąc uprawnionym do posiadania amunicji niezgodnej z normami wyposażenia, posiadał 130 sztuk amunicji kaliber 9x19, 40 sztuk amunicji kaliber 7,62, 1 sztukę amunicji oznaczonej nr 38 Special oraz 4 szt. amunicji myśliwskiej, tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r. poz. 955, ze zm.);
4) w okresie bliżej nieustalonym do dnia 16 marca 2022 r. we W., zajmując stanowisko referenta Zespołu [...] KPP we W., na terenie Komendy Powiatowej Policji we W. podczas pełnionej służby patrolowo-interwencyjnej, nie będąc uprawnionym do posiadania amunicji niezgodnej z normami wyposażenia posiadał 1 sztukę amunicji kaliber 9 mm oraz 1 granat chemiczny typu UGŁ, tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
W dniu 18 marca 2022 r. Komendant Powiatowy Policji w we W. wszczął wobec S.K. postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1882, ze zm. – dalej powoływanej jako "ustawa o Policji"), to jest z uwagi na oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa. Podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego stanowił – jak wynika z uzasadnienia zawiadomienia o wszczęciu postępowania – materiał przesłany do Komendy Powiatowej Policji we W. przez prokuratora Prokuratury Rejonowej we W.
W dniu 17 marca 2022 r. prokurator Prokuratury Rejonowej we W. wydał postanowienie o przedstawieniu S.K. dwóch zarzutów o to, że:
1) w dniu 16 marca 2022 r. we W., jako funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji we W. Wydziału [...] w stopniu sierżanta sztabowego, znajdując się na służbie, w pomieszczeniu służbowym nr [...] Komendy Powiatowej Policji we W., przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że podczas rozmowy z przełożonym – p.o. zastępcą naczelnika Wydziału – mł. asp. M.S. oraz w obecności będącej na służbie sierżant sztabowej A.B., wyjął z kabury swoją służbową broń Walther P99 i ze znajdującej się w komorze nabojowej ćwiczebnej (ślepej) amunicji oddał strzał w kierunku podłogi i ściany, czym działał na szkodę interesu prywatnego ww. oraz naraził ich na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, to jest o czyn z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.;
2) w okresie od daty dziennej bliżej nieustalonej do dnia 16 marca 2022 r. w O. i we W., bez wymaganego zezwolenia, posiadał w miejscu zamieszkania w szafie pancernej, amunicję w postaci: 130 sztuk naboi kal. 9x19 NATO, 40 sztuk naboi kal. 7,62 mm, 4 sztuki naboi myśliwskich kal. 12 mm, zaś w prywatnym plecaku 1 sztukę amunicji kal. 9x19, to jest o czyn z art. 263 § 1 k.k.
W dniu 17 marca 2022 r. Sąd Rejonowy II Wydział Karny we W. zastosował wobec podejrzanego S.K. środek zapobiegawczy w postaci: dozoru Policji z obowiązkiem zgłaszania się w budynku KPP we W. jeden raz w tygodniu oraz na każde wezwanie organu dozorującego, udzielania informacji o przebiegu dozoru i informowania o każdym planowanym wyjeździe trwającym dłużej niż 7 dni oraz terminie powrotu, zawieszenia w czynnościach służbowych na czas trwania postępowania karnego, poręczenia majątkowego w kwocie 5 000 zł ze zobowiązaniem podejrzanego do uiszczenia go – w terminie 7 dni.
Rozkazem personalnym z dnia 18 marca 2022 r. (nr 37/2022) Komendant Powiatowy Policji we W. zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na czas 3 miesięcy od dnia 19 marca 2022 r. do dnia 19 czerwca 2022 r.
Postanowieniem z dnia 23 marca 2022 r. organ pierwszej instancji zmienił zarzuty w postępowaniu dyscyplinarnym (nr RPD-2/22) prowadzonym przeciwko skarżącemu obwiniając go o to, że:
1) w dniu 16 marca 2022 r. we W., zajmując stanowisko referenta Zespołu [...], przekroczył uprawnienia określone w przepisach prawa w ten sposób, że podczas pełnionej służby ok. godz. 11:35 w pomieszczeniu służbowym nr 13 w Komendzie Powiatowej Policji we W., wbrew przepisom ustawy użył przydzielonej mu służbowej broni palnej Walther P-99 nr FB[...], poprzez oddanie jednego strzału w kierunku podłogi i ściany przy wykorzystaniu do tego niezgodnej z normami wyposażenia 1 sztuki amunicji ćwiczebnej (ślepej), tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt. 4 ustawy o Policji w zw. z art. 5 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej w zw. z § 9 ust. 1 zarządzenia nr 24 Komendanta Głównego Policji z dnia 21 lipca 2015 roku w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów;
2) w bliżej nieustalonym okresie do dnia 16 marca 2022 r. we W. oraz w O., przekroczył uprawnienia określone w przepisach prawa w ten sposób, że na terenie Komendy Powiatowej Policji we W. oraz w miejscu swojego zamieszkania wbrew przepisom ustawy posiadał 1 sztukę amunicji kal. 9 mm, 130 sztuk amunicji kaliber 9x19, 40 sztuk amunicji kaliber 7,62 mm, 1 sztukę amunicji oznaczonej nr 38 Specjał oraz 4 sztuki amunicji myśliwskiej.
Rozkazem personalnym z dnia 28 kwietnia 2022 r. Komendant Powiatowy Policji we W. zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 29 kwietnia 2022 r. – na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji. Jednocześnie na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, ze zm. – dalej jako: "k.p.a."), decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie (dalej jako "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") – uchylił rozkaz personalny organu pierwszej instancji w części dotyczącej daty zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji i ustalił datę tego zwolnienia na dzień 19 maja 2022 r., a w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu rozkazu organ odwoławczy wyjaśnił, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, który stanowił materialnoprawną podstawę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, podobnie jak i inne przepisy ustawy o Policji, nie definiuje pojęcia "oczywistości popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa". Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, organ podniósł, że zaistnienie tej przesłanki nie musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem w sprawie karnej. Oczywistość popełnienia czynu organ może ustalić samodzielnie, na podstawie analizy okoliczności konkretnego zdarzenia. Odnosząc się do okoliczności sprawy organ II instancji stwierdził, że zebrany materiał dowodowy dał podstawę do uznania, że popełnione przez skarżącego czyny o znamionach przestępstw są oczywiste. O oczywistości popełnienia przez skarżącego czynów o znamionach przestępstw świadczą dowody zebrane w toku postępowania administracyjnego w postaci przesłuchania świadków (A.B. i M.S.), postanowienia z dnia 17 marca 2022 r. Sądu Rejonowego II Wydział Karny we W. o zastosowaniu wobec podejrzanego S.K. środków zapobiegawczych, czy też postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia 17 marca 2022 r.
Organ odwoławczy podkreślił, że przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz art. 263 § 1 k.k. – są przestępstwami umyślnymi ściganymi z oskarżenia publicznego. Powaga i ilość zarzutów karnych ciążących na skarżącym oraz okoliczności ich popełnienia uniemożliwiają mu pozostawanie w służbie. Komendant Wojewódzki Policji ostatecznie uznał, że w niniejszej sprawie zostały spełnione dwie ustawowe przesłanki: oczywistego popełnienia przez policjanta czynów o znamionach przestępstw oraz niemożności pozostania w służbie ze względu na popełnione przestępstwo. Wydane postanowienie o wszczęciu śledztwa i przedstawieniu zarzutów, postanowienie Sądu Rejonowego we W. o zastosowaniu wobec podejrzanego wolnościowych środków zapobiegawczych mają istotne znaczenie dla określenia prawdopodobieństwa popełnienia czynów o znamionach przestępstw. Organ odwoławczy podniósł także, że utrata warunków koniecznych do pełnienia służby w Policji ze względu na charakter popełnionego czynu o znamionach przestępstwa oraz troska o autorytet Policji jako zorganizowanej formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa ludzi i porządku publicznego, uniemożliwiają dalsze pozostawienie skarżącego w służbie Policji. Komendant podkreślił również, że z zawodem policjanta wiąże się szczególny stopień społecznego zaufania. Zadania nałożone na Policję, a przede wszystkim ochrona bezpieczeństwa ludzi, rodzą po stronie funkcjonariuszy tej formacji szczególny obowiązek, tak na służbie, jak i poza nią, zapewnienia bezpieczeństwa lub co najmniej nie narażania swoim działaniem na niebezpieczeństwo.
Odnosząc się do negatywnego stanowiska związków zawodowych organ odwoławczy stwierdził, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku K-35/06 z dnia 2 września 2008 r., orzekł o zgodności art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji z Konstytucją RP i nienaruszenia zasady domniemania niewinności. Opinia taka nie ma charakteru wiążącego dla organu orzekającego w przedmiocie zwolnienia ze służby. Stanowisko organizacji związkowej ma wyłącznie charakter konsultacyjny dla organu prowadzącego postępowanie.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący zaskarżył rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 15 czerwca 2022 r. w całości.
Zarzucił organowi naruszenie:
1) przepisów postępowania, to jest art 7, art. 77 § 1 i art. 80, art. 81, art. 81a k.p.k., poprzez brak wszechstronnego rozpoznania sprawy, zaniechanie prawidłowego zebrania materiału dowodowego w sprawie, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, błędną i dowolną ocenę stanu faktycznego i uznanie, że skarżący popełnił zarzucany mu czynu oraz art. 108 § 1 k.p.a., poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny, podczas gdy ze względu na wyjątkowy charakter omawianej instytucji i konieczność ścisłej wykładni jej przesłanek należy uznać, że w mniejszej sprawie nie występuje realne zagrożenie wymienionych w tym przepisie dóbr chronionych prawem;
2) przepisów prawa materialnego – art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, poprzez błędną wykładnię i wadliwe zastosowanie skutkujące uznaniem, że zachodzi przesłanka oczywistości popełnienia czynu uniemożliwiającego pozostawanie skarżącego w służbie, podczas gdy z okoliczności sprawy nie wynika, aby skarżący dopuścił się zarzucanego mu czynu.
W konsekwencji podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w sprawie dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie był rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie uchylający rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji we W. z dnia 28 kwietnia 2022 r. – w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby w Policji i ustalający tę datę na dzień 19 maja 2022 r., natomiast w pozostałej części rozkaz personalny o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w Policji utrzymano w mocy.
Zdaniem skarżącego organ dokonał błędnej wykładni i wadliwie zastosował w stanie faktycznym sprawy art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji poprzez uznanie, że w sprawie zachodzi przesłanka oczywistości popełnienia czynu uniemożliwiającego pozostawienie skarżącego w służbie. Natomiast w ocenie organu na podstawie zgromadzonych dowodów nie było wątpliwości, że skarżący dopuścił się zarzucanego mu czynu.
Na wstępie wymaga zwrócenia uwagi, że materialnoprawną podstawę kontrolowanego w niniejszym postępowaniu rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 28 kwietnia 2022 r. stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1882, ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie.
Zastosowanie fakultatywnego trybu zwolnienia policjanta ze służby w Policji, a taka była podstawa zwolnienia, uzależnione jest od zaistnienia trzech warunków:
1) czyn popełniony przez policjanta wyczerpuje znamiona przestępstwa lub przestępstwa skarbowego,
2) popełnienie tego czynu jest oczywiste,
3) charakter czynu powoduje, że dalsze pozostawanie funkcjonariusza w służbie jest niemożliwe.
Wyjaśnić w tym miejscu należy, że możliwość wykorzystania fakultatywnego trybu rozwiązania z policjantem stosunku służbowego wymaga łącznego spełnienia wszystkich przesłanek przewidzianych w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, w tym wykazania, że popełnienie przez funkcjonariusza czynu noszącego znamiona przestępstwa albo przestępstwa skarbowego jest oczywiste. Jednocześnie wymaga zwrócenia uwagi, że w ustawie o Policji nie zdefiniowano pojęcia "oczywistości popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa". W judykaturze wskazuje się, że zaistnienie tej przesłanki nie musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem w sprawie karnej. Wówczas mogłaby wchodzić w rachubę odrębna podstawa do zwolnienia tego funkcjonariusza. Jedną z nich jest bowiem podstawa przewidziana w art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, zgodnie z którą, stosunek służbowy z policjantem rozwiązuje się w przypadku skazania funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, a drugą fakultatywną podstawę wprowadzono w art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji, według której, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe inne niż określone w ust. 1 pkt 4. Natomiast w sytuacji, gdy funkcjonariusz w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym został zawieszony w czynnościach służbowych, wówczas można z nim rozwiązać stosunek służbowy, jeżeli upłynął 12-miesięczny okres zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych i nie ustały przyczyny zastosowania zawieszenia (art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji).
Odróżnić należy stan faktyczny, w którym popełnienie przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa jest "oczywiste", od stanów faktycznych, gdy z taką "oczywistością" nie mamy do czynienia, pomimo że przed organami ścigania toczy się postępowanie karne. Są to odrębne stany faktyczne, niezależne od siebie, a każdy z nich umożliwia rozwiązanie z policjantem stosunku służbowego w odrębnym trybie. Z tego właśnie powodu organ Policji mający zamiar zwolnić funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, nie jest zobowiązany do oczekiwania na prawomocne zakończenie sprawy karnej, ani też na upływ 12-miesięcznego okresu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Treść art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji stanowi bowiem odrębną przesłankę, która dopuszcza możliwość wcześniejszego rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem. To organ Policji decydując się na zastosowanie tego trybu zwolnienia ze służby, musi mieć świadomość, że z takich uprawnień może skorzystać tylko wówczas, gdy wszystkie warunki zastosowania przedmiotowej instytucji rzeczywiście zostaną spełnione (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 23 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 103/20 oraz wyrok NSA z dnia 21 października 2022 r., sygn. akt III OSK 3685/21).
W konsekwencji, przesłanka "oczywistości" popełnienia czynu może być przez organ Policji ustalona samodzielnie, na podstawie analizy całokształtu okoliczności konkretnego zdarzenia. Przyjąć należy, że co do zasady, stwierdzenie naruszenia przez policjanta norm prawa karnego należy do kompetencji właściwych organów ścigania i sądów karnych, a zatem wszelkie dopuszczalne w tym zakresie wyjątki muszą być ściśle przestrzegane. Tym samym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji obliguje organ do wykazania, że taka reakcja przełożonych zwalnianego ze służby funkcjonariusza policji była uprawniona. Oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa nie zależy od subiektywnego przekonania organu Policji. Taka ocena jest możliwa, jeżeli okoliczności zaistniałego zdarzenia nie nasuwają żadnych wątpliwości, że określony czyn został popełniony oraz że sprawcą takiego czynu o znamionach przestępstwa jest konkretny funkcjonariusz Policji. Oznacza to zatem, że oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa musi być bezsporna.
W orzecznictwie podkreśla się, że oczywistość popełnienia czynu zachodzi przede wszystkim, gdy sprawca zostanie złapany na gorącym uczynku, gdy w okolicznościach nienasuwających wątpliwości przyznaje się on do popełnienia przestępstwa albo gdy w sprawie zebrano takie dowody, które bezpośrednio potwierdzają dokonanie przez niego czynu. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 2 września 2008 r., sygn. akt K 35/06 (OTK-A 2008/7/120), nie dopatrzył się niekonstytucyjności przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Jednocześnie wyjaśnił, że instytucja przewidziana w tym przepisie niewątpliwie została wprowadzona w interesie Policji i ma na celu szybkie usunięcie ze służby w Policji funkcjonariuszy popełniających czyny o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego. Taki cel nie oznacza przyzwolenia na możliwość nadużywania przedmiotowej instytucji. Niedopuszczalne jest bowiem zwalnianie policjantów ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w sposób "automatyczny", czyli w razie każdego podejrzenia co do popełnienia czynu wypełniającego znamiona przestępstwa oraz wbrew przesłankom zawartym w tym przepisie.
Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie ma racji twierdząc, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie wystąpiły przesłanki określone w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, upoważniające organ do wydania zaskarżonego rozkazu personalnego.
Zdaniem Sądu, w świetle prawidłowo zgromadzonego i należycie ocenionego materiału dowodowego, organ Policji miał pełne podstawy do przyjęcia, po pierwsze, że S.K. dopuścił się przypisywanych mu czynów o znamionach przestępstwa (określonych w art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz w art. 263 § 2 k.k.), po drugie do uznania, że popełnienie przez skarżącego tych czynów było oczywiste oraz po trzecie, że zachowanie skarżącego wyczerpujące znamiona takich przestępstw uniemożliwia skarżącemu pełnienie dalszej służby w Policji.
Przechodząc do szczegółowych rozważań należy wskazać, że bezspornym jest fakt, że w dniu 16 marca 2022 r. skarżący podczas pełnionej służby patrolowo-interwencyjnej około godz. 11:35, w pomieszczeniu służbowym nr [...] Komendy Powiatowej Policji we W., podczas rozmowy z przełożonym oraz w obecności będącej na służbie policjantki, z którą pełnił wcześniej czynności służbowe, wyjął z kabury swoją służbową broń Walther P-99 i ze znajdującej się w komorze nabojowej ćwiczebnej (ślepej) amunicji oddał strzał w kierunku podłogi i ściany przy wykorzystaniu do tego niezgodnej z normami wyposażenia 1 sztuki amunicji ćwiczebnej. Bezspornym jest również fakt, że w bliżej nieustalonym okresie do dnia 16 marca 2022 r. na terenie KPP we W. oraz w miejscu swojego zamieszkania wbrew przepisom ustawy posiadał 1 sztukę amunicji kal. 9 mm, 130 sztuk amunicji kaliber 9x19, 40 sztuk amunicji kaliber 7,62 mm, 1 sztukę amunicji oznaczonej nr 38 Specjał oraz 4 szt. amunicji myśliwskiej.
Powyższy stan faktyczny organ ustalił prawidłowo gromadząc materiał dowodowy w rozpoznawanej sprawie. W tym celu wykorzystał dowody zebrane na potrzeby postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową we W. w sprawie o sygn. akt [...], dowody z postępowania dyscyplinarnego oraz dowody znane organowi z urzędu. Do akt administracyjnych włączono materiały: postanowienie o wszczęciu śledztwa, postanowienie o przedstawieniu zarzutów, protokoły przesłuchania świadków, protokół przesłuchania podejrzanego, wniosek prokuratora o zastosowanie tymczasowego aresztowania, postanowienie Sądu Rejonowego we W. II Wydział Karny (sygn. akt Kp [...]) o zastosowaniu środków zapobiegawczych w postaci: dozoru Policji z obowiązkiem zgłaszania się do KPP we W. jeden raz w tygodniu, zawieszeniu w czynnościach służbowych policjanta oraz poręczenia majątkowego. Jednocześnie wyjaśnienia w sprawie złożyli funkcjonariusze Policji – A.B. i M.S., którzy razem ze skarżącym w dniu 16 marca 2022 r. byli w pomieszczeniu służbowym nr [...] KPP we W. A.W. w dniu 16 marca 2022 r. pełniła służbę patrolowo-interwencyjną razem ze skarżącym. Natomiast świadek M.S., zastępca naczelnika Wydziału – był przełożonym skarżącego. Obaj świadkowie zgodnie wyjaśnili, że w dniu 16 marca 2022 r. skarżący przebywając w pomieszczeniu służbowym w ich obecności oddał strzał w kierunku podłogi i ściany.
W ocenie Sądu, powyższe okoliczności nie budzą żądnych wątpliwości, że w dniu 16 marca 2022 r. we W. skarżący podczas pełnionej służby patrolowo-interwencyjnej, ok. godz. 11:35 nie będąc uprawnionym do użycia przydzielonej mu broni służbowej, w pomieszczeniu służbowym nr [...] w Komendzie Powiatowej Policji we W. oddał strzał z broni służbowej. Bezspornym pozostaje również to, że w dniu 16 marca 2022 r. pełniąc służbę patrolowo-interwencyjną w przydzielonej mu indywidualnie broni służbowej P-99 posiadał 1 szt. amunicji niezgodnej z normami wyposażenia, a w okresie bliżej nieustalonym do dnia 16 marca 2022 r. w O., woj. l., nie będąc uprawnionym do posiadania amunicji niezgodnej z normami wyposażenia był w posiadaniu 130 sztuk amunicji kaliber 9x19, 40 sztuk amunicji kaliber 7,62 mm, 1 sztuki amunicji oznaczonej nr 38 Specjał oraz 4 szt. amunicji myśliwskiej. Dlatego należy stwierdzić, że tego rodzaju czyny skarżącego dawały organowi uzasadnione podstawy do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, stąd nie można było organowi skutecznie zarzucić dopuszczenia się naruszenia tego przepisu.
Wyjaśnić również należy, że organ odwoławczy uchylił rozkaz personalny organu I instancji w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji. Komendant Powiatowy Policji we W. wskazał jako datę zwolnienia ze służby dzień 29 kwietnia 2022 r., natomiast organ odwoławczy słusznie zauważył, że decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 18 maja 2022 r., stąd zachodziły podstawy do ustalenia daty zwolnienia ze służby na dzień 19 maja 2022 r.
W kontekście natomiast zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, art. 81, art. 81a k.p.k. Sąd zauważa, że doszło tu do oczywistej omyłki, bowiem organ w prowadzonym postępowaniu nie stosował przepisów kodeksu postępowania karnego, ale przepisy kodeksu postępowania administracyjnego i do takich zarzutów się odniósł.
Wyjaśnić należy, że zawarta w art. 77 § 1 k.p.a. dyrektywa postępowania nakazująca wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz wynikająca z art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów, nie uniemożliwiają organowi administracji oparcia rozstrzygnięcia także na dowodach zebranych na potrzeby innego postępowania, w tym karnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1206/11 wyraźnie wyjaśnił, że organ prowadzący postępowanie administracyjne nie jest związany zasadą bezpośredniości rozumianą jako obowiązek oparcia ustaleń faktycznych na bezpośrednio przeprowadzonych dowodach i może oprzeć swoje rozstrzygnięcie na dowodach utrwalonych przez inny organ procesowy w innym postępowaniu. Stosownie do art. 81a § 1 k.p.a., jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. Otóż, w sprawie tej żadnych wątpliwości w zakresie stanu faktycznego nie było, a organ wydając zaskarżony rozkaz personalny wziął pod uwagę zarówno interes strony jak i ważny interes społeczny przemawiający za zachowaniem nienagannego wizerunku Policji w oczach obywateli w sytuacji, kiedy funkcjonariusz policji dopuścił się jednoznacznie ustalonych czynów. Ponadto organ miał na uwadze to, że służbę w Policji powinni pełnić funkcjonariusze o nieposzlakowanej opinii, przestrzegający prawa w najwyższym stopniu, z uwagi na ich podstawowe zadanie jakim jest egzekwowanie przepisów prawa. Interes służby należy rozumieć jako tożsamy z interesem społecznym, przejawiającym się w konieczności niezwłocznego przeciwdziałania negatywnym skutkom obniżenia zaufania społecznego do Policji i policjantów. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należało, że wskazane zarzuty procesowe, w tym dotyczący naruszenia przez organ art. 7 k.p.a., są całkowicie niezasadne.
Nieusprawiedliwiony pozostaje również zarzut, że organy administracji w sposób wybiórczy dostosowały materiał dowody zebrany przez prokuratora i fakt przedstawienia przez niego zarzutów skarżącemu, jakoby doszło do popełnienia zarzucanego czynu. Tymczasem zgromadzony materiał dowodowy sprawy jest kompletny i był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, a uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego wyjaśnia należycie zarówno podstawę faktyczną jak i prawną podjętego rozstrzygnięcia, czyniąc zadość wymogom przepisu art. 107 § 3 k.p.a.
Zdaniem Sądu, organy prawidłowo orzekły o nadaniu wydanemu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a., Decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia. W świetle przedstawionego wyżej stanu faktycznego sprawy, oczywiste jest, że w sprawie tej wystąpiła przesłanka "niezbędności" wskazana w powołanym przepisie. Przede wszystkim należało mieć na względzie, że podejrzenie popełnienia przez policjanta przewinień zaprzecza obowiązkom wynikającym z roty złożonego ślubowania oraz godzi w dobre imię Policji. Dalsze podejmowanie obowiązków zawodowych przez skarżącego w tej sytuacji byłoby sprzeczne z ważnym interesem społecznym, rozumianym jako konieczność wyłączenia możliwości pełnienia służby w Policji przez jej funkcjonariusza, co do którego istnieje podejrzenie popełnienia wyżej wymienionych czynów. Ważny interes społeczny wymaga, aby zadania nałożone na Policję były realizowane wyłącznie przez osoby dające rękojmię przestrzegania obowiązującego porządku prawnego. Uzasadniało to zatem odsunięcie od pełnienia służby osoby, na której ciążą zarzuty dotyczące zachowania mającego wpływ na wizerunek Policji w odbiorze społecznym w oczach społeczeństwa. Z tego właśnie powodu organy właściwie orzekły o nadaniu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności.
Mając powyższe rozważania na względzie, a w szczególności bezzasadność zarzutów skargowych, w konsekwencji których zaskarżony rozkaz personalny prawa nie narusza, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.), obowiązany był oddalić skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.