III SA/Lu 365/22

III SA/Lu 365/22 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2022-11-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-07-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec
Jadwiga Pastusiak /przewodniczący/
Jerzy Drwal /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6269 Inne o symbolu podstawowym 626
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 283
§ 120 ust. 1
Rozporządzenie Prezesa Rady Ministów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" - tekst jedn.
Dz.U. 2023 poz 40
art. 19 ust. 1, 2, 4; art. 24 ust. 1; art. 25a; art. 91 ust. 1, 4
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca) Sędzia WSA Anna Strzelec Protokolant: Referent Małgorzata Rębacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2022 r. sprawy ze skargi D. Z. na uchwałę Rady Miasta Zamość z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odwołania z funkcji wiceprzewodniczącego Rady Miasta Zamość oddala skargę.
Uzasadnienie
D. Z. skarży uchwalę nr XXX V/524/2021 Rady Miasta Zamość z dnia 30 sierpnia 2021 r. w przedmiocie odwołania go z funkcji Wiceprzewodniczącego Rady Miasta Zamość.
Z treści skargi wniesionej do WSA w Lublinie wynikało, że skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzuca, że uchwałę podjęto z naruszeniem:
- art. 19 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym (dalej także "u.s.g.") poprzez przyjęcie, że rozpatrzenie wniosku o odwołanie Wiceprzewodniczącego D. Z., należy oceniać jako równoznaczne z rozpatrzeniem wniosku o jego odwołanie w sytuacji, gdy z analizy protokołu nr XXXV/2021 z sesji Rady Miasta Zamość z dnia 30 sierpnia 2021 r. jasno wynika, iż w porządku obrad w punkcie 15. traktującym o podjętych uchwałach brak jest wzmianki o podjęciu uchwały w tym przedmiocie;
- art. 25a u.s.g. poprzez przyjęcie, iż udział D. Z. w glosowaniu przeprowadzonym w dniu 30 sierpnia 2021 r. nie jest nieistotnym naruszeniem prawa;
- § 120 ust. 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej";
- § 32 ust. 3 Statutu Miasta Zamość poprzez skierowanie projektu uchwały w sprawie wniosku o odwołanie Wiceprzewodniczącego D. Z. pod obrady sesji Rady Miasta pomimo braku szczególnie uzasadnionej (pilnością lub wagą sprawy) sytuacji, do dnia dzisiejszego takiej okoliczności nie ujawniono na forum publicznym;
- § 33 ust. 1 pkt 5 Statutu Miasta Zamość, poprzez wydanie uchwały w sprawie wniosku o odwołanie nie posiadającej merytorycznego uzasadnienia;
- § 28 Statutu Miasta Zamość poprzez nie rozpatrzenie sprawy wniosku o odwołanie Wiceprzewodniczącego D. Z. podczas sesji Rady w formie odrębnego dokumentu;
- art. 6 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP przez dowolne, wybiórcze niestosowanie się do przepisów ustawy o samorządzie gminnym oraz Statutu Miasta Zamość, a przez to podejmowanie istotnych z punktu widzenia Rady Gminy decyzji w sposób proceduralnie nieprawidłowy i sprzeczny z przepisami prawa.
Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Domagał się również przeprowadzenia zawnioskowanych w uzasadnieniu skargi, dowodów.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Zamość, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł oddalenie skargi (ewentualnie o jej odrzucenie).
Sąd zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Według art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu uwzględniającemu skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., stwierdzenie nieważności tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdzenie, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).
Przesłanki nieważności aktu organu gminy określa art. 91 ust. 1 u.s.g., według którego uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Zgodnie z art. 91 ust. 4 u.s.g., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa.
Pojęcie istotnego naruszenia prawa nie zostało zdefiniowane, jednakże w judykaturze przyjmuje się, że tego rodzaju naruszeniami prawa są w szczególności: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały. Nieistotne naruszenie prawa ma miejsce wówczas, gdy stwierdzone uchybienia nie mają wpływu na zgodność uchwały z prawem.
W ocenie składu orzekającego WSA w Lublinie, brak jest podstaw do podważenia legalności skontrolowanej uchwały.
Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie przepisu art. 19 ust. 4 u.s.g. stanowiącego, że odwołanie przewodniczącego i wiceprzewodniczących następuje na wniosek co najmniej 1/4 ustawowego składu rady gminy w trybie określonym w ust. 1.
W ust. 1 art. 19 u.s.g. określono, że rada gminy wybiera ze swego grona przewodniczącego i 1-3 wiceprzewodniczących bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu rady, w głosowaniu tajnym.
Jak wynika z akt sprawy, pisemny wniosek o odwołanie Wiceprzewodniczącego Rady Miasta Zamość dnia 23 sierpnia 2021 r. został złożony przez 7. radnych. Rada Miasta Zamość liczy 23. radnych. Na sesji obecnych było początkowo 23. radnych, co dokumentuje protokół nr XXXV/2021 z dnia 30 sierpnia 2021 r. Później bo w trakcie głosowania wzięło udział 22. radnych, co potwierdza protokół nr 2/2021 Komisji Skrutacyjnej z dnia 30 sierpnia 2021 r. W głosowaniu tajnym w przedmiocie wniosku oddano 22 ważnych głosów, w tym za odwołaniem Wiceprzewodniczącego Rady Miasta Zamość – 13 głosów, przeciw – 8 głosów. wstrzymujący się – 1 głos.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała została podjęta zgodnie z treścią art. 19 ust. 4 u.s.g.
Skarżący kwestionował zgodność uchwały z tym przepisem, poprzez przyjęcie że rozpatrzenie wniosku o odwołanie Wiceprzewodniczącego D. Z., należy oceniać jako równoznaczne z rozpatrzeniem wniosku o jego odwołanie w sytuacji, gdy z analizy protokołu nr XXXV/2021 z sesji Rady Miasta Zamość z dnia 30 sierpnia 2021 r. jasno wynika, iż w porządku obrad w punkcie 15. traktującym o podjętych uchwałach brak jest wzmianki o podjęciu uchwały w tym przedmiocie.
Zarzut powyższy okazał się nieusprawiedliwiony. Zgodnie z porządkiem sesji zaplanowanej na dzień 30 sierpnia 2021 r. w punkcie 9. przewidziano rozpatrzenie wniosku o odwołanie skarżącego z funkcji Wiceprzewodniczącego Rady Miasta Zamość. Wniosek powyższy został rozpoznany przez radnych w drodze formalnego głosowania, co wyżej wykazano. Okoliczność, że protokół nr XXXV/2021 z sesji Rady Miasta Zamość z dnia 30 sierpnia 2021 r. nie zawiera informacji o podjęciu uchwały w przedmiocie odwołania skarżącego, jest bez znaczenia. Nie można przyjąć, że radni rozpatrzyli wniosek i nie podjęli merytorycznej uchwały odwołującej skarżącego, skoro za odwołaniem głosowała większość obecnych radnych. To wynik głosowania miał decydujące znaczenie dla oceny, czy radni zdecydowali o odwołaniu skarżącego z funkcji wiceprzewodniczącego rady gminy. Przedmiotowy protokół oraz protokół Komisji Skrutacyjnej w sposób oczywisty świadczy, że radni wyrazili wolę – w drodze głosowania tajnego – odwołania skarżącego.
Niezasadny jest zarzut, że udział skarżącego w głosowaniu dowodzi o podjęciu uchwały z istotnym naruszeniem art. 25a u.s.g. określającego, że radny nie może brać udziału w głosowaniu w radzie ani w komisji, jeżeli dotyczy ono jego interesu prawnego.
Z art. 19 ust. 2 u.s.g. wynika, że zadaniem przewodniczącego jest wyłącznie organizowanie pracy rady oraz prowadzenie obrad rady. Przewodniczący może wyznaczyć do wykonywania swoich zadań wiceprzewodniczącego. W przypadku nieobecności przewodniczącego i niewyznaczenia wiceprzewodniczącego, zadania przewodniczącego wykonuje wiceprzewodniczący najstarszy wiekiem.
Funkcja przewodniczącego oraz wiceprzewodniczącego rady gminy sprowadza się wyłącznie do organizowania prac oraz prowadzenie obrad rady, co wynika wprost z dyspozycji art. 19 ust. 2 u.s.g. Oznacza to, że wiceprzewodniczący posiada "uprawnienia formalne" (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22 grudnia 2020 r. sygn., II SA/Ol 719/20).
Wiceprzewodniczący rady gminy jest organem wewnętrznym rady, organizującym jej pracę.
Jak wyjaśnia Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2019 r. sygn. II OSK 1060/18, artykuł 19 ust. 2 u.s.g. ma charakter ustrojowy i organizacyjny, określając zakres kompetencji przewodniczącego rady gminy oraz tryb powierzania zadań przewodniczącego innym osobom i krąg tych osób.
Poprzez organizowanie prac rady należy rozumieć wiele czynności, głównie o charakterze materialno-technicznym, takich jak przygotowywanie projektu sesji, zawiadomienie radnych o miejscu, terminie sesji oraz porządku obrad, przygotowanie dla radnych stosownych dokumentów i innych materiałów, odbieranie skarg lub wniosków kierowanych do rady (zob. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2018 r. sygn. II OSK 1362/18).
Artykuł 25a ustawy o samorządzie gminnym został wprowadzony do ww. ustawy w dniu 30 maja 2001 r. przez art. 1 pkt 29 ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. (Dz. U. Nr 45, poz. 497) jako rozwiązanie o znaczeniu antykorupcyjnym. Jest to przepis szczególny w stosunku do art. 24 tej ustawy. Jego celem jest wprowadzenie gwarancji mających zapewnić uczciwe sprawowanie przez radnego mandatu i wykluczenie wykorzystania jego nie tylko dla własnych korzyści, ale również zabezpiecza go przed naciskami ze strony organów samorządu terytorialnego z jednej strony, zaś z drugiej strony uniemożliwia wyciąganie korzyści ze sprawowanego mandatu.
Dokonując oceny interesu prawnego radnego odwoływanego z zajmowanej funkcji wiceprzewodniczącego rady gminy, nie sposób pominąć, iż wolą ustawodawcy kompetencje takiej osoby zostały ściśle ustawowo określone, a w zasadzie ograniczone, na co wskazuje użyty w art. 19 ust. 1 u.s.g. zwrot "wyłącznie" do organizowania pracy rady oraz prowadzenie obrad rady. Zadania wiceprzewodniczącego mają charakter czynności materialno-technicznych i polegają głównie na organizowaniu pracy rady i prowadzeniu obrad.
W orzecznictwie podnosi się, że wykluczony jest udział radnego w głosowaniu nad uchwałą o powołaniu sekretarza gminy, ponieważ powołanie w tym przypadku równoznaczne jest z nawiązaniem stosunku pracy (wyrok WSA w Lublinie z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. III SA/Lu 414/07); radny nie może brać udziału w głosowaniu w przedmiocie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, kiedy radny jest właścicielem nieruchomości znajdującej się na obszarze objętym planem miejscowym (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2016 r. sygn. II SA/Wa 229/16), jeśli sprawa dotyczy radnego będącego pracownikiem w szkole, w objętej przekształceniem na podstawie uchwały rady gminy (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2012 r. sygn. II SA/Po 519/12 oraz wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2013 r. sygn. I OSK 115/13, wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 lutego 2019 r. sygn. III SA/Lu 365/18 oraz wyrok NSA z dnia 13 maja 2022 r. sygn. III OSK 1329/21); wzięcie udziału przez radnego w głosowaniu nad wyborem jego kandydatury na przewodniczącego rady gminy pozostaje w sprzeczności z art. 25 a u.s.g. (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 25 stycznia 2010 r. sygn. II SA/Rz 444/09 z dnia 29 lipca 2009 r. oraz wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2010 r. sygn. II OSK 1865/09); radny jest wyłączony od udziału w głosowaniu w sprawie wygaśnięcia swojego mandatu (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 czerwca 2013 r. sygn. II SA/Po 341/13).
Wyjaśnia się również, że przepis art. 25a u.s.g., ustanawiający zakaz głosowania przez radnego, jeżeli dotyczy ono jego interesu prawnego, stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 24 ust. 1 u.s.g., w myśl którego radny jest obowiązany brać udział w pracach rady i komisji oraz innych instytucji samorządowych, do których został wybrany, że z założenia radny powinien aktywnie uczestniczyć w pracach rady i komisji, działać w interesie społeczności lokalnej, kierując się dobrem wspólnoty samorządowej, pozostawiając na uboczu działalności publicznej swój własny interes, że zakaz głosowania w sprawach dotyczących jego interesu prawnego winien dotyczyć takich sytuacji, gdy radny mając na uwadze przedmiot i przede wszystkim skutki podejmowanej uchwały, wobec osobistego zainteresowania, nie będzie w stanie realizować podstawowej zasady kierowania się wyłącznie dobrem wspólnoty samorządowej (por. wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2018 r. sygn. II OSK 2099/16)
Przyjmuje się ponadto, że w głosowaniu dotyczącym wprowadzenia do porządku obrad projektu uchwały w sprawie odwołania wiceprzewodniczącego rady gminy nie może brać sam zainteresowany, że standardy określone w art. 25a u.s.g. (tj. zakaz brania przez radnego udziału w głosowaniu, jeżeli dotyczy ono jego interesu prawnego) winny być zachowane także w procedowaniu przez radę kwestii typowo porządkowych, jak np. zmiana w porządku obrad w trybie art. 20a (tak WSA w Kielcach w wyroku z dnia 14 listopada 2013 r. sygn. II SA/Ke 820/13).
W wyroku NSA z dnia 29 stycznia 2011 r. sygn. OSK 2315/11 dokonano interpretacji art. 25a ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wyjaśniając, że przepis o wyłączeniu radnego od głosowania, dotyczy takich przypadków, których przedmiotem jest stosunek prawny między jednostką organizacyjną gminy, a radnym, którym stroną dla radnego jest gmina, reprezentowana przez swoje organy. W takiej sytuacji występuje stosunek wewnętrzny, a nie stosunek zewnętrzny radnego, będącego członkiem organu kolektywnego jakim jest rada.
W glosie do wyroku WSA w Lublinie z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. III SA/Lu 414/07 Agnieszka Rzetecka – Gil zaprezentowała pogląd, że uchwały rady dotyczące wyborów wewnętrznych w obrębie rady gminy, związane z organizacją pracy danej gmin, gdzie na daną funkcję wybrany może być wyłącznie radny (wybór przewodniczącego rady, jego zastępców, członków komisji rady), nie będą ze swej natury objęte dyspozycją art. 25a u.s.g. Zdaniem Autora glosy, w tym przypadku trafne będzie stanowisko, że głosowanie radnego (nawet jeśli dotyczy wyboru radnego na przewodniczącego rady gminy) nie jest wyrazem interesu prawnego tego, lecz jest to "sytuacja organizacyjna" do decydowania, o której radny jest z mocy art. 24 ustawy o samorządzie gminnym uprawniony (publ. LEX/el 2008).
Biorąc pod uwagę brak jednolitości stanowisk w kwestii interpretacji art. 25a u.s.g. skład orzekający Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Lublinie opowiada się za wąskim rozumieniem pojęcia interesu prawnego użytego w art. 25a u.s.g. przy ocenie legalności uchwały podjętej z udziałem radnego biorącego udział w głosowaniu "we własnej sprawie" dotyczącej odwołania z funkcji wiceprzewodniczącego rady gminy. Zatem zarzut naruszenia art. 25a u.s.g. był niezasadny. Nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, że w trakcie sesji zwrócono uwagę na zakaz określony w ww. przepisie. Jednak skarżący wziął udział w głosowaniu i obecnie zarzuca, że osoby kierujące obradami zignorowały ten fakt, rażąco naruszając prawo. Poza tym udział skarżącego w głosowaniu nie miał wpływu na wynik tego głosowania.
Podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowił także Statut Miasta Zamość.
Niezasadne są zarzuty i wnioski skargi o naruszeniu postanowień Statutu Miasta Zamość (a dokładnie rzecz ujmując uchwały Nr XIV/217/2019 z dnia 28 października 2019 r. w sprawie uchwalenia Statutu Miasta Zamość podjętej na mocy art. 18 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ).
Z uwagi na charakter sporu prowadzonego w niniejszej sprawie, a przede wszystkim ze względu treść zarzutów i wniosków skargi, wymaga wyjaśnienia w pierwszej kolejności, że Statut Miasta Zamość określa w szczególności: 1) organizację wewnętrzną organów miasta; 2) tryb pracy organów miasta; 3) zasady działania klubów radnych; 4) zasady i tryb działania Komisji Rady Miasta (§ 1 ust. 2 Statutu). Ustawowy skład Rady Miasta wynosi 23 radnych (§ 6 ust. 2 Statutu). Pracę Rady Miasta organizuje oraz prowadzi jej obrady Przewodniczący Rady Miasta lub wyznaczony przez niego Wiceprzewodniczący (§ 6 ust. 3 Statutu). Rada Miasta wybiera ze swojego grona Przewodniczącego i jednego Wiceprzewodniczącego bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu rady w głosowaniu tajnym (§ 7 ust. 1). Odwołanie Przewodniczącego lub Wiceprzewodniczącego następuje na wniosek co najmniej Ľ ustawowego składu Rady Miasta w głosowaniu tajnym. (§ 7 ust. 2). Do wewnętrznych organów Rady należą: 1) Przewodniczący Rady 2) Wiceprzewodniczący Rady 3) Komisje Rady (§ 7 ust. 5).
Stosownie do § 8 Statutu, w przypadku nieobecności Przewodniczącego Rady Miasta i niewyznaczenia Wiceprzewodniczącego, zadania przewodniczącego wykonuje wiceprzewodniczący najstarszy wiekiem.
Według § 25 ust. 1,Przewodniczący Rady, po otwarciu sesji, przedstawia porządek obrad, do którego Rada Miasta na wniosek radnego, klubu radnych, Komisji Rady lub Prezydenta Miasta, może wprowadzić zmiany polegające na: 1) dodaniu nowego punktu do porządku obrad; 2) zdjęciu punktu z zaproponowanego porządku obrad; 3) zmianie kolejności punktów w porządku obrad.
Stosownie do § 25 ust. 2, wprowadzenie zmian, o których mowa w ust. 1, odbywa się po przeprowadzeniu głosowania jawnego, w którym bezwzględna większość ustawowego składu rady opowie się za ich wprowadzeniem.
Zgodnie z § 27 ust. 1, Przewodniczący Rady prowadzi sesję według ustalonego porządku obrad. Otwiera i prowadzi dyskusję.
Według § 28 sprawę rozpatrywaną podczas sesji Rada rozstrzyga podejmując uchwałę w formie odrębnego dokumentu.
Rozdział 6 Statutu przewiduje m.in., że z inicjatywą podjęcia uchwały może wystąpić: Przewodniczący Rady, Prezydent Miasta, Komisje Rady, grupa co najmniej 5 radnych, Kluby Radnych oraz grupa co najmniej 300 mieszkańców Miasta Zamość posiadających czynne prawo wyborcze do organu stanowiącego ( § 32 ust.1).
Wniosek taki musi być złożony na piśmie do Przewodniczącego Rady wraz z projektem uchwały na co najmniej 7 dni przed sesją. Jeżeli wnioskodawca wniosek wycofa nie może on być zgłoszony na tej samej sesji (§ 32 ust. 2).
Każdy zgłaszany merytoryczny materiał czy projekt uchwały musi uzyskać uprzednio opinię odpowiedniej Komisji Rady. Odstępstwo od powyższej zasady jest dopuszczalne jedynie w szczególnie uzasadnionych (pilnością lub wagą sprawy) sytuacjach. Wówczas materiał czy projekt uchwały kierowany jest bezpośrednio pod obrady sesji Rady Miasta przez Przewodniczącego Rady po ewentualnym zasięgnięciu opinii Konwentu (§ 32 ust. 3)..
Jeżeli w porządku sesji znajduje się więcej niż jeden projekt uchwały dotyczący tej samej materii, do porządku wpisuje się w pierwszej kolejności projekt uchwały który wpłynął do Przewodniczącego Rady najwcześniej. (§ 32 ust. 4)..
Rozdział 7. Statutu zatytułowany "Elementy uchwały" określa m.in., że uchwała powinna zawierać: nazwę aktu prawnego (§ 33 ust. 1 pkt 2), datę podjęcia (§ 33 ust. 1 pkt 4), krótkie określenie przedmiotu uchwały (§ 33 ust. 1 pkt 5) oraz uzasadnienie (§ 33 ust. 2).
Treść § 33 ust. 2 Statutu nie oznacza, że podjęcie uchwały nakłada obowiązek sporządzenia uzasadnienia wskazującego na motywy, którymi kierowali się radni przy odwołaniu wiceprzewodniczącego rady. Określenie, że "uchwała powinna zawierać uzasadnienie" należy traktować jako zalecenie, a nie obowiązek, którego zaniechanie świadczy o wadliwym postępowaniu kolegialnego organu – tu Rady Miasta Zamość.
Postanowienia Statutu, jako aktu prawa miejscowego, nie wyłączają zastosowania przepisów ustawy i nie mogą regulować materii już uregulowanej aktami wyższego rzędu. Ustawa o samorządzie gminnym – w tym jej art. 14 dotyczący podejmowania uchwał przez radę gminy - nie nakłada obowiązku sporządzenia uzasadnienia uchwały
Jak wcześniej wskazano w § 28 Statutu, sprawę rozpatrywaną podczas sesji Rada rozstrzyga podejmując uchwałę w formie odrębnego dokumentu.
Zaskarżona uchwała przybrała formę pisemną w postaci odrębnego dokumentu figurującego w aktach sprawy.
Z inicjatywą podjęcia uchwały mogła wystąpić grupa co najmniej 5 radnych (§ 32 ust.1 Statutu). W niniejszej sprawie pod pisemnym wnioskiem o odwołanie skarżącego podpisało się 7 radnych. Oznacza to, że zachowano wymogi ustawowe oraz określone w omawianym Statucie. W aktach sprawy figuruje projekt uchwały w przedmiocie odwołania skarżącego. Sprawa wywołana złożonym wnioskiem w tej materii została ujęta w porządku obrad zaplanowanych w dniu 30 sierpnia 2021 r. To, że każdy projekt uchwały musi uzyskać uprzednio opinię odpowiedniej Komisji Rady. (§ 32 ust. 3 Statutu) i odstępstwo od powyższej zasady było dopuszczalne jedynie w szczególnie uzasadnionych (pilnością lub wagą sprawy) sytuacjach, nie oznacza, że radni w dniu 30 sierpnia 2021 r. nie mogli zdecydować o odwołaniu skarżącego i musieli zasięgnąć wcześniej opinii właściwej Komisji. Wniosek w przedmiocie odwołania złożono w dniu 23 sierpnia 2021 r.. Sesję zwołano na dzień 30 sierpnia 2021 r. Zachowano zatem siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 20 ust. 3 u.s.g. Projekt uchwały w sprawie odwołania skarżącego wraz uzasadnieniem wpłynął w dniu 23 sierpnia 2021 r. Zachowano wiec termin przewidziany w art. 20 ust. 6 u.s.g.
Niezasadny okazał się zarzut naruszenia rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. 2016.283 t. j.) Skarżący twierdzi, że uchwała jest niezgodna z dyspozycją § 120 ust. 4 cyt. rozporządzenia. Wymaga zatem przypomnienia, że w myśl § 120 ust. 1 "Zasad techniki prawodawczej", w tytule rozporządzenia w oddzielnych wierszach zamieszcza się: 1) oznaczenie rodzaju aktu; 2) nazwę organu wydającego rozporządzenie; 3) datę rozporządzenia; 4) określenie przedmiotu rozporządzenia.
Nazwę organu wydającego rozporządzenie podaje się w brzmieniu ustalonym w przepisach o utworzeniu tego organu. W przypadku ministrów ich nazwę podaje się według nazwy ministerstwa, którym kierują, z wyjątkiem Ministra Obrony Narodowej i Ministra Sprawiedliwości, których wskazuje się ich nazwami własnymi (§ 120 ust. 2).
Jako datę rozporządzenia podaje się dzień określony kalendarzowo, w którym zostało ono podpisane przez organ wydający to rozporządzenie. Jeżeli rozporządzenie jest wydawane wspólnie albo w porozumieniu z innym organem, za datę rozporządzenia przyjmuje się datę jego podpisania przez organ współuczestniczący w wydaniu tego rozporządzenia; organ współuczestniczący w wydaniu rozporządzenia podpisuje je w drugiej kolejności. (§ 120 ust. 3).
Oznaczenie rodzaju aktu oraz nazwę organu wydającego rozporządzenie pisze się wielkimi literami (§ 120 ust. 4). Określenie przedmiotu rozporządzenia powinno być sformułowane możliwie najzwięźlej; nie powtarza się w nim dosłownie wskazanego w upoważnieniu ustawowym zakresu spraw przekazanych do uregulowania w rozporządzeniu ani wytycznych dotyczących jego treści, chyba że zakres spraw został zwięźle wskazany w upoważnieniu ustawowym (§ 120 ust. 5). Według § 143, do projektów aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone w dziale VI, z wyjątkiem § 141, w dziale V, z wyjątkiem § 132, w dziale I w rozdziałach 1-7 i w dziale II, a do przepisów porządkowych - również w dziale I w rozdziale 9, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej.
Zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego. Nie budzi przy tym wątpliwości, że przedmiotem uchwały jest odwołanie skarżącego z funkcji wiceprzewodniczącego.
Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej "k.p.a.") nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Wobec tego niezasadny jest zarzut o naruszeniu art. 6 i art. 8 § 1 k.p.a. Pierwszy z wymienionych przepisów stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (zasada praworządności). Drugi z kolei przepis (art. 8 § 1 k.p.a.) przewiduje, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (zasada zaufania do władzy publicznej).
Nie naruszono też zasady, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP). Jak wyżej wykazano Rada Miasta Zamość podejmując w dniu 30 sierpnia 2021 r. uchwałę w przedmiocie odwołania skarżącego z zajmowanej funkcji działała zgodnie z przepisami prawa (w tym w zgodzie z dyspozycją art. 19 ust. 4 u.s.g.). Powyższe oznacza, że zaskarżona uchwała zgodna jest z zasadą legalizmu, o której mowa w art. 7 Konstytucji RP.
Dodatkowo trzeba wskazać, że brak jest obiektywnych podstaw do kwestionowania skuteczności pełnomocnictwa nr [...]/2022 udzielonego radcy prawnemu J. T.- Z. przez Prezydenta Miasta Zamość.
Rozstrzygające znaczenie ma bowiem przepis art. 31 u.s.g. określający, że wójt kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz. W uchwale NSA z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. I OPS 3/12 jednoznacznie stwierdzono, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawach skarg, których przedmiotem jest uchwała rady gminy, zdolność procesową (art. 26 § 1 w zw. z art. 28 § 1 i art 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012 r. nr 270 ze zm.) ma wójt (burmistrz, prezydent miasta) chyba, że w sprawie zachodzą okoliczności szczególne, których nieuwzględnienie mogłyby prowadzić do pozbawienia rady gminy prawa do ochrony sądowej. Realia rozpoznawanej sprawy nie pozwalają na przyjęcie, że występują okoliczności, których pominięcie mogłyby prowadzić do pozbawienia Rady Miasta Zamość prawa do ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym wywołanym wniesioną skargą. Zresztą skarżący nie wskazuje na taką okoliczność.
Z akt sprawy wynikało, że prawomocnym postanowieniem Sądu z dnia 22 czerwca 2022 r. sygn. III SA/Lu 217/22 odrzucona została skarga D. Z. z dnia 11 kwietnia 2022 r. na uchwalę nr XXX V/524/2021 Rady Miasta Zamość z dnia 30 sierpnia 2021 r. w przedmiocie odwołania go z funkcji Wiceprzewodniczącego Rady Miasta Zamość (nieuzupełnienie braków skargi stanowiło podstawę do jej odrzucenia). Nie zaistniała powaga rzeczy osądzonej (res iudicata) wykluczająca możliwość ponownego wniesienia skargi oraz dokonania przez Sąd – po uprawomocnieniu się w dniu 9 lipca 2022 r. ww. postanowienia - merytorycznej oceny prawidłowości przedmiotowej uchwały.
W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.
Ubocznie należy podnieść, że przeprowadzenie zawnioskowanych dowodów, o których mowa w uzasadnieniu skargi, byłoby czynnością zbędną w świetle zgromadzonego materiału dowodowego.