III SA/LU 353/24

III SA/Lu 353/24 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2024-11-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-06-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec /sprawozdawca/
Iwona Tchórzewska
Jerzy Marcinowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
I GSK 647/25 - Postanowienie NSA z 2025-06-11
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 5 pkt 12; art. 134 ust. 1; art. 170 ust. 1; art. 215 ust. 2; art. 226 ust. 1; art. 233 ust. 1, 2
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
Dz.U. 2024 poz 361
art. 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 2; art. 19a ust. 9; art. 30b ust. 1; art. 41 ust. 1; art. 146aa ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie: Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. A. T. z siedzibą w S. (U.) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty cła oraz kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, po rozpatrzeniu odwołania P. (prywatne przedsiębiorstwo, Ukraina), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia [...] listopada 2023 r. w przedmiocie określenia należności celnych i podatkowych.
Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.
W dniu 15 lipca 2022 r. w Oddziale Celnym w Hrebennem objęto procedurą unijnego tranzytu zewnętrznego według dokumentu T1 MRN [...] towar w postaci oleju słonecznikowego w butelkach do celów spożywczych. Zgodnie z notą tranzytową osobą uprawnioną do korzystania z procedury tranzytu była P. S.A., ul. [...], [...] O. , przewoźnikiem zaś przedsiębiorstwo P. , ul. [...][...] S. , Ukraina. Towar powinien zostać przedstawiony w zadeklarowanym urzędzie celnym przeznaczenia, tj. [...] (Francja) do dnia 22 lipca 2022 r. Zgodnie z zapisami noty tranzytowej w celu zabezpieczenia tożsamości towaru nieunijnego (sprawowania dozoru celnego), na pojazd założono plombę celną o nr [...] Jako odbiorcę towaru wskazano S. , [...], [...] Paris, Francja. Jako nadawcę towaru wskazano B. T. [...], [...], [...], [...] Odessa, Ukraina. Osobą uprawnioną do korzystania z procedury wpisaną w polu nr 50 zgłoszenia tranzytowego była P. S.A z siedzibą w O.. Jak wynika z zapisów w systemie NCTS2, w wyznaczonym na realizację operacji terminie, procedura tranzytu wg MRN [...] nie została zakończona. Urząd celny wyjścia, który nadzoruje realizację operacji, nie otrzymał informacji umożliwiających zamknięcie procedury tranzytu co spowodowało konieczność uruchomienia postępowania poszukiwawczego. Wysłano zapytanie poszukiwawcze w systemie NCTS2 do urzędu przeznaczenia, na które w dniu 12 września 2022 r. została zarejestrowana odpowiedź zawierająca kod 1 – tranzyt nieznany.
Pismem z dnia 29 lipca 2022 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej zwrócił się do P. S.A. z prośbą o przesłanie informacji i dokumentów stanowiących dowód zakończenia procedury tranzytu. Z uwagi na brak udzielonej odpowiedzi, pismami z dnia 30 listopada 2022 r. oraz z dnia 10 stycznia 2023 r. ponownie zwrócił się do osoby uprawnionej do korzystania z procedury tranzytu z prośbą o przesłanie informacji i dokumentów stanowiących dowód zakończenia procedury tranzytu. Jednocześnie poinformowano, że w przypadku nieprzedstawienia stosownych dokumentów, strona zostanie powiadomiona przez Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej o zamiarze wydania niekorzystnej decyzji w której stwierdzi powstanie długu celnego w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru objętego procedurą unijnego tranzytu zewnętrznego T1 MRN [...] z dnia [...] lipca 2022 r.
W odpowiedzi na powyższe, pocztą elektroniczną P. S.A. przesłała skan listu przewozowego CMR z dnia 11 lipca 2022 r., otrzymanego od przewoźnika. Spółka poinformowała, że odprawa celna towaru objętego tranzytem MRN [...] została dokonana w porcie we Francji - X. , [...] oraz że P. S.A. nadal próbuje uzyskać dokumenty importowe z odprawy.
Pismem z dnia 5 września 2023 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej poinformował uprawnionego do skorzystania z procedury tranzytu oraz przewoźnika, że zamierza wydać decyzję, którą: stwierdzi powstanie długu celnego w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru w postaci oleju słonecznikowego rafinowanego (zgodnie z załączoną do zgłoszenia fakturą nr [...] z 11 lipca 2022 r.) objętego procedurą unijnego tranzytu zewnętrznego T1 MRN [...] z dnia 15 lipca 2022 r., stwierdzi powstanie długu celnego w przywozie na dzień 23 lipca 2022 r., zaklasyfikuje towar z przedmiotowego zgłoszenia do kodu CN/TARIC 1512199010, ustali wartość celną przedmiotowego towaru w wysokości 127 207 zł, określi kwotę należności wynikającą z długu celnego w wysokości 12 212 zł, określi kwotę podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towaru w wysokości 32 066 zł.
Pismem z dnia 5 września 2023 r., Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskie wezwał również przewoźnika - tj. P. (Ukraina), do ustanowienia w kraju pełnomocnika do spraw doręczeń. Pełnomocnik dniu 26 października 2023 r. zapoznał się z aktami postępowania.
Decyzją z [...] listopada 2023 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej (dalej: organ I instancji), skierowaną do osoby uprawnionej do korzystania z procedury tranzytu - P. S.A. oraz do przewoźnika towaru w tranzycie - P. :
- stwierdził powstanie długu celnego w dniu 23 lipca 2022 r. w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru w postaci oleju słonecznikowego w butelkach do celów spożywczych - o masie netto 21 252 kg, objętego procedurą unijnego tranzytu zewnętrznego T1 MRN [...] z dnia 15 lipca 2022 r.;
- zaklasyfikował towar do kodu CN/TARIC: 1512 19 90 10;
- ustalił wartość celną przedmiotowego towaru na kwotę 127 207,00 zł;
- określił kwotę długu celnego (typ opłaty: A00) w wysokości 12 212,00 zł, należnego z tytułu usunięcia towaru spod dozoru celnego;
- określił kwotę podatku od towarów i usług (typ opłaty B00) w wysokości 32 066,00 zł, należnego z tytułu importu ww. towaru.
P. (dalej: skarżący, strona skarżąca), działając przez pełnomocnika złożyła odwołanie od powyższej decyzji.
Skarżący wniósł również o zwrócenie się do urzędu celnego przeznaczenia, tj. Paris principal bureau (FR) w celu pozyskania informacji oraz wszelkiej dokumentacji w zakresie operacji tranzytu realizowanego wg dokumentu T1 MRN [...] z dnia 15 lipca 2022 r. oraz do podmiotu będącego odbiorcą towaru tj. S. , [...] Paris, France, o udzielenie informacji związanych z dostawą towaru przez przewoźnika i dokumentacji przewozowej (w tym celnej). Skarżący zawnioskował również o przesłuchanie kierowcy przewożącego towar objęty operacją tranzytu w celu ustalenia tego co stało się z przewożonym towarem od momentu odebrania go z urzędu nadania oraz ustalenia ewentualnych podmiotów uczestniczących w usunięciu towaru spod dozoru celnego.
Wnioski dowodowe skarżący powtórzył w piśmie z dnia 7 marca 2024 r.
W ocenie strony skarżącej materiał dowodowy zebrany w sprawie pozbawiony jest konkretnych ustaleń w kwestii przebiegu oraz zakończenia procedury unijnego tranzytu zewnętrznego. Nie zostały wyjaśnione kwestie mające istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia polegające m. in. na ustaleniu przyczyny niezakończenia procedury tranzytu czy też ustalenia pełnego kręgu podmiotów uczestniczących w usunięciu towaru spod dozoru celnego.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W pierwszej kolejności organ odwoławczy odnosząc się do podniesionych w odwołaniu okoliczności i żądań wskazał, że w przypadku przywozu towarów nieunijnych na obszar celny Unii Europejskiej zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L Nr 269 z dnia 10 października 2013 r.), dalej: UKC, a ustawa z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. z 2023 r. poz. 1590 ze zm., obecnie Dz.U. z 2024, poz. 1373) reguluje w zakresie uzupełniającym przepisy prawa unijnego zasady przywozu towarów na obszar celny Unii Europejskiej (art. 1 pkt 1 ustawy). Zgodnie z kolei z art. 2 Prawa celnego wprowadzenie towaru na obszar celny Unii (...) powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego (...). Organ II instancji odwołał się następnie do regulacji procedury tranzytu zewnętrznego, w tym do art. 226 ust. 1, art. 134 ust. 1 i art. 135 ust. 1 UKC oraz wyjaśnił, że w świetle regulacji art. 233 ust. 1 UKC osoba uprawniona do korzystania z procedury tranzytu unijnego odpowiada za:
a) przedstawienie wymaganych informacji i towarów w nienaruszonym stanie w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie oraz zgodnie ze środkami przyjętymi przez organy celne w celu zapewnienia identyfikacji towarów;
b) przestrzeganie przepisów celnych dotyczących procedury;
c) jeżeli przepisy prawa celnego nie stanowią inaczej - złożenie zabezpieczenia w celu zapewnienia zapłaty kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych odpowiadającej długowi celnemu lub innym należnościom mogącym powstać w odniesieniu do danych towarów zgodnie z innymi przepisami.
Niezależnie od powyższego, również osoba przewożąca towary lub odbiorca, który przyjmuje towary, wiedząc, że są one przemieszczane w ramach procedury tranzytu unijnego, również odpowiadają za przedstawienie towarów w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie w nienaruszonym stanie i zgodnie ze środkami zastosowanymi przez organy celne w celu zapewnienia identyfikacji towarów (art. 233 ust. 3 UKC). Przedstawienie towarów organom celnym oznacza z kolei, zgodnie z art. 5 pkt 33 UKC, powiadomienie organów celnych o przybyciu towarów do urzędu celnego lub innego miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organy celne oraz o dostępności tych towarów do kontroli celnych.
Organ odwoławczy wyjaśnił również, że urzędem zamknięcia dla operacji tranzytowych rozpoczętych w Polsce jest zawsze urząd wyjścia, który podejmuje niezbędne kroki w celu potwierdzenia zakończenia procedury, ustalenia czy powstał dług celny, określenia dłużników oraz organu celnego właściwego do jego zaksięgowania.
Kluczową kwestią dla prawidłowej realizacji procedury tranzytu zewnętrznego jest przedstawienie w urzędzie celnym przeznaczenia towarów objętych tą procedurą oraz właściwych dokumentów, zgodnie z art. 306 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. UE. L. nr 343 z dnia 29 grudnia 2015 r.), dalej: RW, który określa formalności dotyczące przedstawienia towarów w urzędzie celnym przeznaczenia.
Tym samym nieprzedstawienie towarów zgodnie z przepisami regulującymi procedurę tranzytu w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie jest równoznaczne z usunięciem towaru spod dozoru celnego.
W przedmiotowej sprawie procedura tranzytu nie została zakończona, gdyż w terminie wyznaczonym na jej realizację towar wraz z dokumentem towarzyszącym nie został przedstawiony w urzędzie celnym przeznaczenia. Zaistnienie usunięcia spod dozoru celnego ma charakter obiektywny. Nie są istotne bowiem dla oceny danego zdarzenia przyczyny jego zaistnienia, czy intencje osoby dokonującej usunięcia, (np. czy kierowca w urzędzie celnym przeznaczenia nie okazał dokumentu towarzyszącego świadomie, czy przez pomyłkę, czy też ww. osoba nie została wyposażona w dokument towarzyszący przez głównego zobowiązanego).
Organ II instancji wskazał, że w niniejszej sprawie główny zobowiązany oraz osoba przewożąca towary tj. przewoźnik nie przedstawili towaru i Tranzytowego Dokumentu Towarzyszącego operacji [...] w urzędzie celnym przeznaczenia, nie wypełnili obowiązków przewidzianych przepisami prawa celnego dla procedury tranzytu unijnego.
Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że odpowiedzialność tych podmiotów jest odpowiedzialnością za sam skutek niewykonania obowiązku przedstawienia towarów w nienaruszonym stanie w urzędzie przeznaczenia, ma charakter ściśle zobiektywizowany, oparty na zasadzie ryzyka i nie wymaga ustalenia winy po stronie
tych podmiotów. Zgodnie natomiast z art. 79 ust. 1 lit. a), ust. 2 lit. a), ust. 3 lit. a) i lit. b) UKC jeżeli towary podlegają należnościom celnym przywozowym, dług celny w przywozie powstaje w przypadku usunięcia spod dozoru celnego. Dług celny powstaje z chwilą gdy nie zostaje wypełniony obowiązek, którego niewypełnienie powoduje powstanie długu celnego, zaś dłużnikiem jest każda osoba zobowiązana do wypełnienia danych obowiązków. Ponadto dłużnikiem jest każda osoba, która wiedziała lub powinna była wiedzieć o niewypełnieniu obowiązku wynikającego z przepisów prawa celnego, a która działała na rzecz osoby zobowiązanej do wypełnienia obowiązku lub uczestniczyła w działaniu, które doprowadziło do niewypełnienia obowiązku.
Organ odwoławczy wskazał, że niezakończenie procedury w wyznaczonym terminie (22 lipca 2022 r.) sprawiło, że organ celny nie mógł wykonywać dozoru celnego odnośnie przedmiotowego towaru. W związku z powyższym w niniejszej sprawie organem właściwym dla urzędu celnego wyjścia jest Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej, który prawidłowo za chwilę powstania długu celnego przyjął datę 23 lipca 2022 r. (art. 87 ust. 2 UKC).
W sposób prawidłowy organ I instancji dokonał również, w ocenie organu odwoławczego, ustalenia wartości celnej towaru, kodu taryfy celnej oraz określenia kwoty wynikającej z długu celnego oraz podstaw prawnych odpowiedzialności dłużników.
Odnosząc się do żądań strony zawartych w odwołaniu oraz piśmie z dnia 7 marca 2024 r. dotyczących przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania kierowcy oraz wystąpienia do urzędu celnego przeznaczenia i podmiotu będącego odbiorcą towaru, organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisy prawa celnego stanowią, że w przypadku braku dowodu zakończenia procedury tranzytu tylko określone rodzaje dokumentów przedstawionych przez głównego zobowiązanego mogą zostać zaakceptowane przez organy celne jako "alternatywny" dowód potwierdzający zakończenie procedury tranzytowej. Rodzaje tych dokumentów, które może przedstawić osoba uprawniona do skorzystania z procedury, zostały określone w art. 312 RW. W przedmiotowej sprawie strony nie przedstawiły żadnych dowodów mogących potwierdzić prawidłową realizację operacji tranzytowej, a argumentacja przedstawiona w treści odwołania nie wskazuje żadnych okoliczności świadczących o błędnych ustaleniach dokonanych przez organ celny I instancji.
Organ II instancji podkreślił również, że w świetle przepisów Prawa celnego to osoba uprawniona jest zobowiązana do przedstawienia dowodów zakończenia procedury tranzytu, a nie organ celny ma obowiązek wyszukiwania takich dowodów. Główny zobowiązany nie przedstawił żadnych dowodów alternatywnych pozwalających na zamknięcie procedury tranzytu.
Organ odwoławczy wskazał, że odpowiedzialności P. S.A. oparta jest o przepis art. 79 ust. 3 lit. a) UKC i ciąży z racji występowania w charakterze głównego zobowiązanego. Możliwość uznania przewoźnika za dłużnika długu celnego z tytułu usunięcia towaru spod dozoru na podstawie art. 79 ust. 3 lit. a) UKC uzależniona jest od wykazania niewykonania konkretnego obowiązku ciążącego na przewoźniku. W niniejszej sprawie występując jako przewoźnik P. nie przedstawił w urzędzie celnym przeznaczenia towarów w nienaruszonym stanie, zgodnie z wymogiem art. 233 ust. 3 UKC.
Organ II instancji wyjaśnił, że wartość celna przewożonego towaru została określona w oparciu o przepis art. 70 ust. 1 UKC, a importowany towar został zaklasyfikowany zgodnie z brzmieniem do kodu TARIC1512199010 (CN 15121990) jako: Olej z nasion słonecznika, z krokosza barwierskiego lub z nasion bawełny i ich frakcje, nawet rafinowane, ale niemodyfikowane chemicznie; -Olej z nasion słonecznika lub z krokosza barwierskiego i ich frakcje; --Pozostałe; ---Pozostałe, ----Olej słonecznikowy ze stawką celną 9,6 %.
Organ odwoławczy w zakresie określenia podatku od towarów i usług wyjaśnił, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r., poz. 931 ze zm.), dalej: ustawa o VAT, opodatkowaniu podlega import towarów na terytorium kraju niezależnie od tego, czy import towaru został wykonany z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. Obowiązek podatkowy w imporcie towarów, zgodnie z art. 19a ust. 9 ustawy o VAT, powstaje z chwilą powstania długu celnego.
Podniósł, że rozstrzygnięcie w zakresie podatku od towarów i usług zostało wydane na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniem celnym, a postępowanie w zakresie podatku od towarów i usług jest następstwem postępowania celnego.
P. złożyła na powyższą decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie:
1. art. 187 § 1 i art. 191 oraz art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.), dalej O.p. w związku z art. 73 ustawy Prawo celne, poprzez brak jakichkolwiek ustaleń i wyjaśnień w kwestii ewentualnych uchybień związanych z przedmiotową operacją tranzytową, które ewentualnie przy ich prawidłowym ustaleniu mogłyby stanowić podstawę do stwierdzenia powstania długu celnego w dniu 23 lipca 2022 r. i uznania odpowiedzialności strony skarżącej z tego tytułu;
2. art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 73 Prawa celnego poprzez rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, pozbawiony ustaleń w kwestii przebiegu oraz zakończenia procedury unijnego tranzytu zewnętrznego, pomimo iż wyjaśnienie tej kwestii jest niezbędne w celu dokładnego zbadania stanu faktycznego, zgodnie z wynikającą z przepisów prawa ogólną zasadą prawdy obiektywnej, jak i ewentualnego ustalenia wszystkich dłużników powiązanych z usunięciem towaru spod dozoru celnego;
3. art. 121 § 1 oraz art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie oraz zasady podejmowania wszystkich niezbędnych działań, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;
4. art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 73 Prawa celnego poprzez niepodjęcie wszystkich wymaganych czynności w postępowaniu oraz nieprzeprowadzenie wszystkich wymaganych dowodów w sprawie, w tym w szczególności poprzez brak jakichkolwiek ustaleń w zakresie tego, co stało się z przewożonym towarem i jak przebiegała procedura tranzytu, oraz tego jaki podmiot był odbiorcą przedmiotowego towaru, a zarazem poprzez:
- niezwrócenie się do urzędu celnego przeznaczenia w celu pozyskania informacji oraz wszelkiej dokumentacji w zakresie operacji przedmiotowego tranzytu;
- niezwrócenie się do podmiotu będącego odbiorcą towaru o udzielenie informacji związanych z dostawą towaru przez przewoźnika oraz dokumentacji przewozowej w tym celnej;
- brak przesłuchania kierowcy przewożącego towar objęty procedurą tranzytu, w celu ustalenia tego co stało się z przewożonym towarem od momentu odebrania go z urzędu nadania oraz ustalenia ewentualnych podmiotów uczestniczących w usunięciu towaru spod dozoru celnego;
5. art. 210 § 1 pkt 5 i pkt 6 O.p. w związku z art. 73 Prawa celnego poprzez brak w zaskarżonej decyzji właściwego rozstrzygnięcia oraz szczegółowego uzasadnienia w zakresie tego co stało się z towarem i jak przebiegała procedura tranzytu, oraz kto był odbiorcą przedmiotowego towaru, co bez wątpienia wpływa na prawidłowe ustalenie kręgu dłużników;
6. art. 233 ust. 3 w zw. z art. 84 UKC poprzez jego niezastosowanie i nieobjęcie przedmiotowym postępowaniem także odbiorcy towaru;
7. przepisów art. 19a ustawy o VAT, poprzez stwierdzenie powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów, w sytuacji, w której po stronie skarżącej w ogóle nie powstał dług celny;
Strona skarżąca zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych mających wpływ na wydane rozstrzygnięcie, polegający na nieprawidłowym uznaniu, że przewożone towary nie zostały przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie, co z kolei doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia długu celnego i niezasadnego obciążenia skarżącego odpowiedzialnością z tego tytułu.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, a także o zwrot kosztów postępowania. Skarżący zawnioskował również o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie sądu zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Spór w niniejszej sprawie dotyczył prawidłowości przeprowadzenia procedury tranzytu zewnętrznego, prawidłowości ustaleń, że doszło do usunięcia towaru spod dozoru celnego i w konsekwencji zasadności przypisania skarżącej odpowiedzialności za powstanie długu celnego i związanych z tym należności celnych i podatkowych.
Na wstępie wyjaśnić trzeba, że procedura tranzytu zewnętrznego pozwala na przemieszczanie z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym Unii towarów nieunijnych, które w tym czasie nie podlegają: a) należnościom celnym przywozowym; b) innym należnościom określonym w innych stosownych obowiązujących przepisach; c) środkom polityki handlowej, jeżeli nie zakazują one wprowadzania towarów na obszar celny Unii lub wyprowadzania towarów z obszaru celnego Unii (art. 226 ust. 1 UKC).
W niniejszej towar w postaci oleju słonecznikowego w butelkach do celów spożywczych o masie netto 21252 kg został wyprowadzony z Ukrainy i wprowadzony na obszar celny Unii Europejskiej, przez przejście graniczne w Hrebennem a zatem nie budzi wątpliwości, że mamy do czynienia z towarami nieunijnymi.
Objęcie procedurą tranzytu dokonywane jest na podstawie zgłoszenia celnego, które zgodnie z art. 5 pkt 12 UKC oznacza czynność, przez którą osoba w wymaganej formie i w określony sposób wyraża zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną, wskazując w stosownych przypadkach wszelkie szczegółowe ustalenia, które mają mieć zastosowanie.
Zgodnie z art. 170 ust. 1 UKC zgłoszenie celne może zostać złożone przez każdą osobę mogącą dostarczyć wszystkie informacje, które są wymagane do zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są dane towary. Osoba ta musi również mieć możliwość przedstawienia tych towarów lub spowodowania ich przedstawienia organom celnym. Jeżeli jednak gdy przyjęcie zgłoszenia celnego nakłada na określoną osobę szczególne obowiązki, zgłoszenie składane jest przez tę osobę lub przez jej przedstawiciela.
Istotne bowiem jest, że procedura tranzytu nie zmienia statusu celnego towarów, które jako towary nieunijne pozostają pod dozorem celnym, zgodnie z art. 134 ust. 1 UKC. W świetle unormowań tego przepisu od chwili wprowadzenia towarów na obszar celny Unii podlegają one dozorowi celnemu i mogą zostać poddane kontrolom celnym. (...) Towary pozostają pod dozorem celnym tak długo, jak jest to konieczne do określenia ich statusu celnego, i nie zostają podjęte bez zgody organów celnych. (...) Towary nieunijne pozostają pod dozorem celnym do momentu zmiany ich statusu celnego lub do czasu, gdy zostaną wyprowadzone poza obszar celny Unii lub zniszczone.
Dozór celny oznacza z kolei ogólne działania prowadzone przez organy celne w celu zapewnienia przestrzegania przepisów prawa celnego i, w stosownych przypadkach, innych przepisów mających zastosowanie do towarów podlegających tym działaniom (art. 5 pkt 27 UKC).
Z art. 215 ust. 2 UKC wynika, że procedura tranzytu zostaje zamknięta przez organy celne, jeżeli na podstawie porównania danych dostępnych w urzędzie celnym wyjścia i danych dostępnych w urzędzie celnym przeznaczenia organy celne są w stanie stwierdzić, że procedura została zakończona w prawidłowy sposób. Organy celne podejmują wszelkie działania niezbędne do uregulowania sytuacji towarów, wobec których procedura nie została zamknięta zgodnie z określonymi warunkami (ust. 3).
W niniejszej sprawie, jak ustaliły organy (okoliczność niesporna), głównym zobowiązanym tj. osobą uprawnioną do korzystania z procedury tranzytu była P. S.A. z/s w O., a przewoźnikiem strona skarżąca.
Zgodnie z treścią art. 233 ust. 1 UKC osoba uprawniona do korzystania z procedury tranzytu unijnego odpowiada za: a) przedstawienie wymaganych informacji i towarów w nienaruszonym stanie w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie oraz zgodnie ze środkami przyjętymi przez organy celne w celu zapewnienia identyfikacji towarów; b) przestrzeganie przepisów celnych dotyczących procedury; c) jeżeli przepisy prawa celnego nie stanowią inaczej - złożenie zabezpieczenia w celu zapewnienia zapłaty kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych odpowiadającej długowi celnemu lub innym należnościom mogącym powstać w odniesieniu do danych towarów zgodnie z innymi przepisami.
Obowiązek osoby uprawnionej do korzystania z procedury zostaje spełniony, a procedura tranzytu zostaje zakończona, jeżeli towary objęte procedurą oraz wymagane informacje są dostępne w urzędzie celnym przeznaczenia zgodnie z przepisami prawa celnego (art. 233 ust. 2 UKC).
W okolicznościach niniejszej sprawy istotna jest jednak treść ust. 3 powołanego art. 233 UKC, zgodnie z którym osoba przewożąca towary lub odbiorca, który przyjmuje towary, wiedząc, że są one przemieszczane w ramach procedury tranzytu unijnego, również odpowiadają za przedstawienie towarów w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie w nienaruszonym stanie i zgodnie ze środkami zastosowanymi przez organy celne w celu zapewnienia identyfikacji towarów.
Jak wskazano niespornym jest, że strona skarżąca była przewoźnikiem, a więc jako przewożąca towary, również odpowiadała za ich prawidłowe przedstawienie w urzędzie celnym przeznaczenia, przy czym warunkiem jej odpowiedzialności jest posiadanie przez nią wiedzy, że towary były objęte procedurą tranzytu. W ocenie sądu, nie budzi w sprawie wątpliwości, że strona skarżąca miała wiedzę o tym, iż przewożone towary są objęte procedurą tranzytu zewnętrznego, co również nie było okolicznością sporną. Zasadnicze zarzuty skargi dotyczyły bowiem błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, że przewożone towary nie zostały przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie i ustaleniu niepełnego kręgu dłużników.
Przedstawienie towarów organom celnym oznacza – w myśl przepisu art. 5 pkt 33 UKC – powiadomienie organów celnych o przybyciu towarów do urzędu celnego lub innego miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organy celne oraz o dostępności tych towarów do kontroli celnych.
W przypadku przybycia towarów objętych procedurą tranzytu unijnego do urzędu celnego przeznaczenia w takim urzędzie celnym przedstawia się: a) towary; b) MRN zgłoszenia tranzytowego; c) wszystkie informacje wymagane przez urząd celny przeznaczenia (art. 306 ust. 1 RW).
Przy tym według ust. 2 art. 306 RW w odniesieniu do przedstawiania MRN zgłoszenia tranzytowego w urzędzie celnym przeznaczenia stosuje się art. 184 akapit drugi rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446. Przepis art. 184 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz.U.UE.L.2015.343.1 ze zm.) określa sposoby przekazywania organom celnym numeru ewidencyjnego (MRN) operacji tranzytowej. Na mocy akapitu drugiego tego artykułu do dat aktualizacji nowego skomputeryzowanego systemu tranzytowego, o których mowa w załączniku do decyzji wykonawczej 2014/255/UE, numer ewidencyjny (MRN) zgłoszenia tranzytowego przedstawia się organom celnym za pomocą środków, o których mowa w akapicie pierwszym lit. b) i c), to jest z wykorzystaniem tranzytowego dokumentu towarzyszącego lub tranzytowego dokumentu towarzyszącego/bezpieczeństwo. Zgodnie z art. 306 ust. 5 RW na wniosek osoby przedstawiającej towary w urzędzie celnym przeznaczenia urząd ten wydaje poświadczenie odbioru, w którym potwierdza przedstawienie towarów w tym urzędzie celnym i które zawiera odniesienie do MRN zgłoszenia tranzytowego.
Tym samym kluczową kwestią dla prawidłowej realizacji procedury tranzytu zewnętrznego jest przedstawienie w urzędzie celnym przeznaczenia towarów objętych tą procedurą oraz właściwych dokumentów (tranzytowy dokument towarzyszący), a w warunkiem zakończenia procedury tranzytu jest stwierdzenie tożsamości towaru z punktu wyjścia w punkcie przeznaczenia. Nieprzedstawienie towarów zgodnie z przepisami regulującymi procedurę tranzytu w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie jest równoznaczne z usunięciem towaru spod dozoru celnego.
Pojęcie usunięcia spod dozoru celnego nie zostało wprost zdefiniowane w przepisach prawa celnego. Unijny Kodeks Celny definiuje tylko pojęcie dozoru celnego oraz określa, do jakiego momentu towar pozostaje pod dozorem celnym (art. 5 pkt 27 oraz art. 134 ust. 1 UKC).
Pojęcie usunięcia spod dozoru celnego zostało natomiast dookreślone w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, który przyjął, że usunięcie spod dozoru celnego należy rozumieć w ten sposób, iż obejmuje ono każde działanie lub zaniechanie stanowiące dla właściwego organu celnego choćby chwilową przeszkodę w dostępie do towaru podlegającego dozorowi celnemu i w przeprowadzeniu kontroli. Aby doszło do usunięcia spod dozoru celnego, wystarczy więc, że towar był obiektywnie usunięty spod ewentualnych kontroli, niezależnie od tego, czy właściwy organ w rzeczywistości dokonał tych kontroli (zob. wyroki TS UE w sprawach sygn. akt C-319/14 i C-154/16 - https://curia.europa.eu). Słusznie przy tym zauważają organy, że zaistnienie usunięcia spod dozoru celnego ma charakter obiektywny i nie są istotne dla oceny danego zdarzenia przyczyny jego zaistnienia, czy intencje osoby dokonującej usunięcia (zob. też wyroki w sprawach C-66/99 i C-371/99).
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że główny zobowiązany oraz przewoźnik nie przedstawili towaru i Tranzytowego Dokumentu Towarzyszącego operacji [...] w urzędzie celnym przeznaczenia, nie wypełnili obowiązków przewidzianych przepisami prawa celnego dla procedury tranzytu unijnego.
Usunięcie towaru spod dozoru celnego powoduje zaś, zgodnie z art. 79 ust. 1 lit. a UKC powstanie w przywozie długu celnego, którego dłużnikiem, zgodnie art. 79 ust. 3 UKC jest: a) każda osoba zobowiązana do wypełnienia danych obowiązków; b) każda osoba, która wiedziała lub powinna była wiedzieć o niewypełnieniu obowiązku wynikającego z przepisów prawa celnego, a która działała na rzecz osoby zobowiązanej do wypełnienia obowiązku lub uczestniczyła w działaniu, które doprowadziło do niewypełnienia obowiązku; c) każda osoba, która nabyła lub posiadała towary i która w chwili ich nabycia lub wejścia w ich posiadanie wiedziała lub powinna była wiedzieć, że obowiązek wynikający z przepisów prawa celnego nie został wypełniony.
Jak wykazano na przewoźniku jako osobie przewożącej towary w procedurze tranzytu ciążą obowiązki określone miedzy innymi w cytowanym wyżej art. 233 ust. 3 UKC. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał by przedstawił w urzędzie celnym przeznaczenia towar w nienaruszonym stanie. Jak wskazano wyżej na pojazd założono zamknięcia celne, które przez organ celny nie zostały zdjęte. Gdyby przewoźnik przedstawił towar i zgłoszenie celne to francuski organ celny dokonałby zamknięcia tej operacji tranzytowej w systemie elektronicznym. Brak jednak podjęcia czynności przez urząd francuski (w systemie NCTS2 w dniu 12 września 2022 r., zarejestrowano kod 1 – tranzyt nieznany), wskazuje, że przewoźnik nie wypełnił ciążących na nim obowiązków.
Prawidłowo zatem organy uznały, że podstawą prawną przypisania przewoźnikowi statusu dłużnika stanowił art. 79 ust. 3 lit. a UKC.
Odpowiedzialność osób zobowiązanych do wykonania obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty, w wypadku usunięcia towaru spod dozoru celnego oparta jest na zasadzie ryzyka. Zatem odpowiedzialność przewoźnika, tak jak i głównego zobowiązanego, jest odpowiedzialnością za sam skutek niewykonania obowiązku przedstawienia towaru w urzędzie celnym przeznaczenia (zob. wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. I GSK 767/15, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA).
Wbrew zarzutom skargi organ nie miał obowiązku ustalenia wszystkich potencjalnych dłużników i prowadzenia postępowania z ich udziałem. Brak ku temu normatywnej podstawy oraz w oczywisty sposób przeczy to istocie odpowiedzialności solidarnej (art. 84 UKC).
Wypada podnieść, że podobną do powoływanego art. 84 UKC treść miał uchylony z dniem 1 maja 2016 r. przepis art. 213 Rozporządzenia Rady (EWG) 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L.1992.302.1, dalej: WKC). Na tle przepisu art. 213 WKC w orzecznictwie zaprezentowano trafny pogląd, że przepis ten wprowadził solidarność dłużników tylko w fazie pokrycia długu celnego, nie wprowadzając konieczności udziału wszystkich dłużników w jednym postępowaniu jako współuczestników koniecznych (por.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 21 stycznia 2014 r., I GSK 1361/12 oraz I GSK 1272/12, CBOSA). Takie też stanowisko znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który w uzasadnieniu wyroku wydanego 7 maja 2015 r., II CNP 57/14, wskazał że solidarna odpowiedzialność wynikająca z art. 213 WKC oznacza, że organ celny w drodze decyzji ma prawo według swego uznania obciążyć kwotą wynikającą z długu celnego dłużników określonych w art. 203 WKC, a jeżeli zgodnie z treścią stosunku prawnego istniejącego między dłużnikami solidarnymi z art. 213 WKC nie są wyłączone roszczenia regresowe między nimi, w wypadku gdy jeden z nich usunął spod dozoru celnego towar, przez to, że nie dostarczył go do urzędu celnego przeznaczenia, a tym samym spowodował dług celny, dłużnikowi solidarnemu, który został zmuszony do zapłaty tego długu może przysługiwać roszczenie regresowe w pełnej wysokości (za wyrokiem w sprawie sygn. akt. I SA/BK 235/24, CBOSA).
W tych okolicznościach przyjąć należy, że organy prawidłowo za dłużników uznały głównego zobowiązanego oraz przewoźnika - osoby odpowiedzialne za wykonanie obowiązków wynikających z zastosowanej procedury, a zarzuty skargi co do naruszenia art. 233 ust. 3 w zw. z art. 84 UKC uznać należy za nietrafne.
Trafne jest również stanowisko organu odwoławczego w zakresie zgłoszonych przez stronę wniosków dowodowych.
Słusznie zauważa organ odwoławczy, że przepisy prawa celnego stanowią, iż w przypadku braku dowodu zakończenia procedury tranzytu tylko określone rodzaje
dokumentów przedstawionych przez głównego zobowiązanego mogą zostać zaakceptowane przez organy celne jako "alternatywny" dowód potwierdzający zakończenie procedury tranzytowej. Rodzaje tych dokumentów zostały określone w art. 312 RW. Zgodnie z ustępem pierwszym powyższego artykułu uznaje się, że procedura tranzytu unijnego została zakończona prawidłowo, jeżeli osoba uprawniona do korzystania z procedury przedstawi, w sposób zadowalający organ celny państwa członkowskiego wyjścia, jeden z następujących dokumentów identyfikujących towary:
a) dokument poświadczony przez organ celny państwa członkowskiego przeznaczenia, w którym to dokumencie towary są określone i który potwierdza, że zostały one przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia lub dostarczone upoważnionemu odbiorcy, o którym mowa w art. 233 ust. 4 lit. b) kodeksu;
b) dokument lub wpis w ewidencji celnej poświadczony przez organ celny państwa członkowskiego, który potwierdza, że towary fizycznie opuściły obszar celny Unii;
c) dokument celny wystawiony w państwie trzecim, w którym towary zostały objęte procedurą celną;
d) dokument wystawiony w państwie trzecim opatrzony pieczęcią lub w inny sposób poświadczony przez organ celny tego państwa i potwierdzający, że towary są uznane za znajdujące się w obrocie w tym państwie.
Zamiast dokumentów, o których mowa w ust. 1, organ, który poświadczył te dokumenty, właściwy organ państwa trzeciego lub organ państwa członkowskiego może przedstawić jako dowód kopie tych dokumentów poświadczone za zgodność z oryginałem (art. 312 ust. 2).
Z powyższej regulacji wprost zatem wynika, że po pierwsze inne dokumenty niż określone w art. 312 RW nie mogą stanowić alternatywnego dowodu zakończenia procedury, a po drugie, że to osoba uprawniona jest zobowiązana do przedstawienia dowodów zakończenia procedury tranzytu, a nie organ celny ma obowiązek poszukiwania takich dowodów. Z powodu niezamknięcia procedury tranzytu urząd celny wyjścia miał obowiązek przeprowadzić procedurę poszukiwawczą, która nie pozwoliła na zamknięcie operacji tranzytu. Skoro jak wykazał organ procedura poszukiwawcza w NCTS2 zakończyła się kodem 1 - "tranzyt nieznany", to kolejnym obowiązkiem organu było wezwanie głównego zobowiązanego do przedstawienia dowodów pozwalających na zamknięcie procedury. Niespornym jest, że główny zobowiązany nie przedstawił żadnych dowodów alternatywnych pozwalających na zamknięcie procedury tranzytu.
W tym stanie prawnym i faktycznym brak było podstaw do zarzucenia organom, że nie podjęły czynności poszukiwawczych w zakresie tego co stało się z przewożonym towarem.
W ocenie sądu zebrany przez organy materiał dowodowy był zupełny dla podjęcia rozstrzygnięcia i został poddany wnikliwej ocenie, która znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dlatego też nie sposób podzielić zarzutów skargi co do naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 187 § 1 i art. 191, a także art. 210 § 1 pkt 5 i 6 Ordynacji podatkowej.
W ocenie sądu, w świetle art. 79 ust. 2 lit. a UKC prawidłowe są również ustalenia organów odnośnie daty powstania długu celnego. Dług celny powstaje bowiem z chwilą, gdy nie zostaje wypełniony lub przestaje być wypełniany obowiązek, którego niewypełnienie powoduje powstanie długu celnego. W tym przypadku był to dzień 23 lipca 2022 r., albowiem do dnia 22 lipca 2022 r. towar nie został przedstawiony w zadeklarowanym francuskim urzędzie celnym przeznaczenia.
W pełni również zaakceptować należy ustalenia organów w zakresie miejsca powstania długu. W tym zakresie skarga nie zawiera żadnych zarzutów. Zgodnie bowiem z art. 87 ust. 1 UKC dług celny, o którym mowa w art. 77, 78 i 81 powstaje w miejscu, w którym składa się zgłoszenie celne lub zgłoszenie do powrotnego wywozu.
We wszystkich pozostałych przypadkach miejscem powstania długu celnego jest miejsce zaistnienia zdarzeń, z których dług ten wynika.
Jeżeli nie można określić tego miejsca, dług celny powstaje w miejscu, w którym organy celne stwierdzą, że towary znajdują się w sytuacji powodującej powstanie długu celnego.
Art. 87 ust. 2 UKC stanowi z kolei, że jeżeli towary zostały objęte procedurą celną, która nie jest zamknięta lub czasowe składowanie nie zostało odpowiednio zakończone, a miejsca powstania długu celnego nie można określić zgodnie z ust. 1 akapit drugi lub trzeci w określonym terminie, dług celny powstaje albo w miejscu, w którym towary zostały objęte daną procedurą, albo w miejscu, gdzie zostały wprowadzone na obszar celny Unii w ramach tej procedury, albo w miejscu, w którym były czasowo składowane.
Wobec powyższego prawidłowo organy uznały, że dług celny powstał w urzędzie objęcia procedurą tranzytu tj. Oddziale Celnym w Hrebennem.
Zaakceptować również należy ustalenia organów dotyczące określenia kwoty długu celnego.
Zgodnie z art. 70 UKC zasadniczą podstawą wartości celnej towarów jest wartość transakcyjna, tj. cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Unii, w razie potrzeby skorygowana. W przedmiotowej sprawie wartość celną towaru prawidłowo ustalono w oparciu o wartość towaru określoną w fakturze nr [...] z dnia 11 lipca 2022 r.
Uwzględniono, że przewożony towar: olej słonecznikowy w butelkach do celów spożywczych rafinowany podlega zaklasyfikowaniu, zgodnie z brzmieniem do kodu taryfy celnej CN/TARIC 1512 19 90 10 jako: Olej z nasion słonecznika, z krokosza barwierskiego lub z nasion bawełny i ich frakcje, nawet rafinowane, ale niemodyfikowane chemicznie; - Olej z nasion słonecznika lub z krokosza barwierskiego i ich frakcje; -- Pozostałe; --- Pozostałe, ---- Olej słonecznikowy ze stawką celną 9,6 %
W zakresie określenia kwoty długu celnego strona skarżąca nie podnosiła w skardze jakichkolwiek zarzutów.
W konsekwencji w pełni też zaakceptować należy również ustalenia organów celnych oraz ocenę prawną w zakresie określenia wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu. Zgodnie bowiem z art. 73d ust. 1 ustawy Prawo celne naczelnik urzędu celno-skarbowego prowadzi jedno postępowanie w sprawie należności celnych przywozowych, podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego, a także opłaty paliwowej i opłaty emisyjnej, z tytułu importu towarów. W wyniku tego postępowania jest wydawana jedna decyzja (ust. 2).
Postępowanie w zakresie podatku od towarów i usług jest następstwem postępowania celnego i w związku z tym organy zobligowane były do uwzględnienia w skutkach podatkowych wszelkich okoliczności już uprzednio rozstrzygniętych przez organy celne.
Organy zastosowały prawidłowo przepisy ustawy o VAT.
Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 tej ustawy import towarów podlega opodatkowaniu. Przy czym czynność ta podlega opodatkowaniu niezależnie od tego, czy została wykonana z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. Natomiast obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego (art. 19a ust. 9). Zgodnie z art. 30b ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania z tytułu importu towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Od 1 stycznia 2019 r. stawka podatku wynosi 23 % (art. 41 ust. 1, art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT).
W tym zakresie strona skarżąca również nie podnosiła w skardze żadnych zarzutów.
Zarzut strony skarżącej co do naruszenia art. 19a ustawy o VAT został oparty na stwierdzeniu braku podstaw do jego zastosowania, gdyż jej zdaniem, po stronie skarżącego w ogóle nie powstał dług celny, co w świetle powyżej przytoczonej argumentacji i przepisów prawa jest twierdzeniem nieuprawnionym.
Podsumowując dotychczasowe rozważania należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji zostały wydane z prawidłowym zastosowaniem zarówno przepisów prawa procesowego, jak i przepisów prawa materialnego.
Zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Organy nie przekroczył granicy swobodnej oceny dowodów, a prawa strony zostały zachowane.
Prawidłowość przeprowadzonego postępowania dowodowego przez organy celne i w konsekwencji wydanego rozstrzygnięcia, nie budzi wątpliwości sądu.
W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę jak nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej: p.p.s.a.
Sprawa została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., na zgodne wnioski stron.