III SA/LU 35/07

III SA/Lu 35/07 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2007-03-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jadwiga Pastusiak
Marek Zalewski /sprawozdawca/
Maria Wieczorek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne prawo
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 53 par. 3, art. 121, art. 247 par. 1 pkt 2 i 3
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak,, Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Protokolant Referent Monika Kutarska-Wolińska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 22 marca 2007 r. sprawy ze skargi "[...]" spółki z ograniczona odpowiedzialnością w L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie długu celnego oraz klasyfikacji taryfowej towaru oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr z 2005 r., poz. 60 ze zm.), art. 20, art. 29, art. 32 ust. 1 pkt e, art. 67, art. 78 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zm.), rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniającego załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury towarowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L nr 256 z 7 września 1987 r.), Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] października 2006 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] marca 2006 r. agent celny reprezentujący "[...]" sp. z o.o. na podstawie dokumentu SAD OGL nr [...] zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzony ze Stanów Zjednoczonych koncentrat soku z owoców tropikalnych noni w beczkach z tworzywa sztucznego. Towar zgłoszono do kodu Taric 2009 80 73 90 stosując do wyliczenia cła stawkę celną "erga omnes" w wysokości 10,5%, natomiast opakowania w których przywieziono towar ujęto w pozycji 2 SAD bis i zaklasyfikowano do kodu 3923 90 90 00, stosując stawkę cła 6,5%. Do zgłoszenia celnego importer dołączył m.in. fakturę handlową za towar Nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. na łączną kwotę 15.255 USD, świadectwo jakości kontroli sanitarnej, dokumenty transportowe. Zgłoszenie celne jako odpowiadające wymogom formalnym wynikającym z art. 62 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, zostało przez organ celny przyjęte.
W trakcie postępowania w sprawie ustalenia prawidłowości zgłoszenia celnego skarżący złożył dodatkowe dokumenty, tj. certyfikat analizy do dostawy z podaną liczbą Brixa 60, opinię Instytutu Roślin i Przetworów Zielarskich na temat pochodzenia owoców noni, pismo niemieckiego urzędu statystycznego, pismo belgijskiej firmy [...] dotyczące kodu taryfy stosowanego w Belgii do celów odprawy celnej soku z noni, oświadczenia producenta soku w sprawie składu koncentratu i jego pochodzenia. W kwestii opakowań w których został dostarczony przedmiotowy towar skarżący wyjaśniła, że beczki w ilości 4 sztuk stanowią opakowania importowanego soku noni i są to opakowania jednokrotnego zastosowania.
Decyzją nr [...] z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego określił kwotę cła podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 3.753 zł oraz wezwał do jej uiszczenia jako różnicy pomiędzy całością kwoty cła, którym podlegają towary a zadeklarowaną w zgłoszeniu celnym wraz z odsetkami za zwłokę wyliczonymi samodzielnie od dnia powstania długu celnego tj. 22 marca 2006 r.
Pismem z dnia [...] października 2006 r. skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie i uznanie zgłoszenia celnego za prawidłowe.
Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że klasyfikacja taryfowa została dokonana na podstawie Wspólnej Taryfy Celnej Unii Europejskiej, ustanowionej na podstawie art. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (OJ L 256 z 07.09.1987r.).
Od 1 stycznia 2006 roku do końca 2006 roku obowiązywało rozporządzenie Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L Nr 256, z 7 września 987r.).
Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż klasyfikacja koncentratu z soku noni do kodu 2009 80 79 89 dokonana przez organ celny I instancji jest prawidłowa. Ustalono bowiem, że przywieziony na obszar Wspólnoty sok z noni to standaryzowany koncentrat soku z hawajskich tropikalnych owoców noni (morinda citrifolia) 10:1, bez dodatków, o liczbie Brixa 60.
Prawidłowo postąpił Naczelnik Urzędu Celnego klasyfikując opakowania importowanego towaru w postaci beczek z tworzywa sztucznego razem z tym towarem i ponownie ustalając wartość celną przywiezionych towarów - mając na uwadze wyjaśnienia Strony oraz regułę 5b Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, która mówi: z zastrzeżeniem przepisów reguły 5 lit. a) materiały opakowaniowe i pojemniki opakowaniowe przedstawione wraz z znajdującymi się w nich towarami, jeżeli są one zazwyczaj stosowane do pakowania tego rodzaju towarów, klasyfikowane są razem z tymi towarami. Jednakże, przepis ten nie ma zastosowania, jeżeli takie materiały opakowaniowe i pojemniki opakowaniowe nadają w sposób oczywisty do ponownego użytku.
Organ wyjaśnił, że sok z pojedynczego owocu o wartości przekraczającej 30 EUR za 100 kg masy netto, zawierający dodatek cukru i liczbie Brixa nie przekraczającej 67 dzieli się w taryfie celnej na następujące kody CN:
- 2009 80 71 - sok wiśniowy i czereśniowy,
- 2009 80 73 - soki z owoców tropikalnych,
- 2009 80 79 – pozostałe.
Zgodnie z uwagą dodatkową nr 7 do działu 20 taryfy celnej, w wymienionych w uwadze pod pozycjach m. in. podpozycji 2009 80 73, "owoce tropikalne" oznacza: owoce guawy, mango, smaczeliny, melonowca (papai), tamaryndy, nerkowca, liczi (śliwki chińskiej), owoce kanawalii, sączyńca, owoce męczennicy, oskomianu (carambola) i pitahaya.
Organ podkreślił, że pojęcia w taryfie celnej nie zawsze zgadzają się z terminami przyjętymi w handlu, technologii itd. Określenia niektórych pojęć w taryfie celnej częściowo odbiegają od ogólnie przyjętych, takich przykładów jest w taryfie wiele i są one zawsze wymienione w uwagach do sekcji lub działu. O klasyfikacji taryfowej decyduje nie tylko brzmienie odpowiedniej pozycji, ale i uwagi do sekcji lub działów. Uwagi są nierozerwalnie związane z daną sekcją, działem, pozycją lub pod pozycją, przy klasyfikacji muszą być bezwzględnie brane pod uwagę.
W niniejszej sprawie uwaga dodatkowa nr 7 do działu 20 taryfy celnej precyzuje szczegółowo, co w rozumieniu taryfy oznacza owoce tropikalne. W uwadze tej wyszczególniono tylko niektóre owoce tropikalne, co oznacza, iż owoce nie wymienione w tej uwadze klasyfikowane są do "pozostałych". Zawężenie pozycji w których występują przetwory z owoców tropikalnych jest przez ustawodawcę zamierzone, gdyby nie chodziło o zawężenie tej grupy nie byłaby konieczna uwaga dodatkowa do działu 20 taryfy celnej, wtedy bowiem do owoców tropikalnych zaliczane byłyby wszystkie owoce, które rosną w klimacie tropikalnym.
W celu obliczenia zawartości cukru i zawartości dodanego cukru posiłkowano się uwagami dodatkowymi 2a, 2b oraz 5a do działu 20 gdzie zdefiniowano te pojęcia i wskazano sposób obliczenia w oparciu o liczbę Brixa - organ celny I instancji stwierdził, iż przedmiotowy sok zawiera dodatek cukru. Obliczona zawartość dodanego cukru wynosi 44% masy, a obliczona zawartość soku owocowego w jego naturalnym stanie wynosi 56%.Przedmiotowe wyliczenia wskazują, że koncentrat soku posiada naturalny charakter i jest klasyfikowany w pozycji 2009 jako sok odtwarzany.
Na powyższą decyzję pełnomocnik spółki [...] sp. z o.o. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Skarżący zarzuca
- naruszenie przepisów konstytucyjnych tj. art. 2, art. 9, art. 32 ust. 1 i 2 art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji Polskiej,
- naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 121 § 1, art. 122, 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa,
- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. Wspólnej Taryfy Celnej, Rozporządzenia Komisji /WE/ nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniającego załącznik 1 do rozporządzenia Rady /EWG/ nr 2658/87 w sprawie nomenklatury towarowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. WE L nr 281 z dnia 30 października 2003 r.).
Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości oraz uznanie zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. za prawidłowe i orzeczenie co do istoty sprawy tj. zaklasyfikowania spornego towaru - koncentratu soku z tropikalnych owoców noni - według nomenklatury towarowej taryfy celnej do kodu CN 2009807390 zgodnie z Regułą l Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organy błędnie klasyfikują sok z tropikalnych owoców noni do pozycji 2009807989, nie biorąc pod uwagę dokumentacji dostarczonej przez importera.
W ocenie skarżącego bardzo ważnym dowodem jest zaświadczenie z Instytutu Roślin i Przetworów Zielarskich. Instytut zaświadcza, że "owoce noni są owocami rośliny z rodziny Rubiaceae, owocującej cały rok, naturalnie występujący w krajach o klimacie tropikalnym. W związku z tym są zaliczane do owoców tropikalnych, a zatem sok z owoców tej rośliny można określić jako sok z owoców tropikalnych". Zdaniem skarżącego przesądza to, że sok z tropikalnych owoców noni nie powinien być taryfikowany inaczej aniżeli do pozycji 2009807390 (owoce tropikalne).
Kolejnym dowodem jest decyzja Głównego Urzędu Statystycznego w Niemczech dotycząca numeru z rejestru towarów dla statystyki handlu zagranicznego prawidłowego dla soku noni. Decyzja ta wskazuje, że dla sok z noni powinien być zgłaszany pod nr 2009 80 97 (sok z owoców tropikalnych) a nie 2009 80 99.
Skarżący powołuje się również na pismo pochodzące z firmy Purasana z Belgii, dotyczące kodu taryfy celnej stosowanego w Belgii, z którego wynika, że sok z noni jest uznawany za sok otrzymywany z owoców tropikalnych o kodzie 2009 80 97 99.
Skarżący powołuje się także na pismo producenta soku, z którego wynika, że sok z tropikalnych owoców noni jest otrzymywany z owoców noni, które rosną w tropikalnym rejonie Hawajów i są pochodzenia tropikalnego, sok ten nie zawiera żadnych innych składników, jest to czysty sok bez żadnych dodatków.
Zdaniem skarżącego wszystkie powyżej przytoczone argumenty wskazują, iż nie można soku z tropikalnych owoców noni taryfikować do pozycji 2009 80 79 89, która traktuje o pozostałych sokach, skoro pozycja 2009 80 73 90 odnosi się do soków z owoców tropikalnych i taką praktykę taryfikacji stosuje się w innych krajach Wspólnoty Europejskiej.
Skarżący podnosi ponadto, że wydając przedmiotową decyzję Dyrektor Izby Celnej dowolnie ocenił zebrany materiał dowodowy oraz zaniechał podjęcia innych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, co doprowadziło w rezultacie do błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, w tym w szczególności błędnej klasyfikacji towarowej. W ocenie skarżącego, decyzja wydana została na podstawie jedynie pobieżnego i niepełnego ustalenia stanu faktycznego, opartego na niekompletnym materiale dowodowym.
Skarżący podnosi również, że decyzja narusza szereg zasad konstytucyjnych, przede wszystkim zasadę demokratycznego państwa prawa oraz zasadę równości, jednak nie uzasadnia tego zarzutu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna, gdyż stanowisko organów celnych jest słuszne, a przy tym wyłożone zostało z dużą starannością.
Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkowym odkreślającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod taryfy z przyporządkowaną do niego stawką celną. Ponadto dokonując klasyfikacji taryfowej każdego towaru należy kierować się "Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej" zamieszczonymi na początku taryfy celnej oraz uwagami do poszczególnych sekcji i działów, które decydują jak należy taryfikować towary.
W taryfie celnej kod 2009 80 73 obejmuje soki z owoców tropikalnych. Zgodnie z uwagą dodatkową w.7 do działu 20 taryfy celnej, w wymienionych w tej uwadze podpozycjach w tym podpozycji 2009 80 73 określenie "owoce tropikalne" oznacza: owoce quawy, mango, smaczeliny, melonowca (papai), tamaryndy, nerkowce, liczi (śliwki chińskiej), owoce kanawalii, sączyńca, owoce męczennicy, oskomianu (carambola) i pitahaya.
Uwaga ta precyzuje zatem szczegółowo co w rozumieniu taryfy celnej oznacza pojęcie "owoce tropikalne". Zawężenie tego pojęcia przez ustawodawcę było zamierzone i oznacza, że pozostałe owoce rosnące w klimacie tropikalnym - w tym także owoc nomi będący przedmiotem importu w sprawie niniejszej – nie mogą być klasyfikowane do kodu 2009 80 73 lecz do kodu 2009 80 79.
Argumenty strony skarżącej zawarte w skardze są całkowicie chybione, gdyż zasadzają się na błędnym przekonaniu, że kwalifikacja taryfowa owoców na "tropikalne" i "inne" oparta jest na każdorazowej analizie posiadania przez nie określonych cech. Tymczasem w świetle przepisów trafnie wskazanych przez organy celne, "owoc tropikalny" jest to pojęcie techniczne, a więc owocami tropikalnymi są wyłącznie: owoce guawy, mango, smaczeliny, melonowca (papai), tamaryndy, nerkowca, liczi (śliwki chińskiej), owoce kanawalii, sączyńca, owoce męczennicy, oskomianu (carambola) i pitahaya (uwaga 7do działu 20 sekcja IV nomenklatury Scalonej (CN) stanowiącej załącznik do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.
Przywoływane przez skarżącego opinie i korespondencja handlowa nie mają żadnego znaczenia z punktu widzenia technicznej klasyfikacji, skoro tożsamość towaru jest niesporna (sok z owoców noni, o wartości przekraczającej 30 EUR za 100 kg, z dodatkiem cukru, o liczbie Brixa 60), a skarżący jej nie kwestionuje.
Dlatego zarzuty skarżącego o braku wyjaśnienia stanu faktycznego przez organ orzekający są niezrozumiałe.
Skarżący podnosi również zarzut naruszenia licznych konstytucyjnych uprawnień, jednak w żaden sposób nie wyjaśnia sedna tych zarzutów, co wobec braku ich oczywistości powoduje ich pominięcie.
Wyjaśnić należy jeszcze, że kod CN zawiera 8 cyfr, zaś organy posługują się oznaczeniem 10 – cyfrowym, co jednak nie rzutuje na prawidłowość taryfikacji.
Zgodnie z art. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej (po nowelizacji) - Komisja ustanawia nomenklaturę towarową, zwaną dalej "Nomenklaturą Scaloną" lub w skrócie "CN", która spełnia jednocześnie wymogi Wspólnej Taryfy Celnej, statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego Wspólnoty i innych polityk wspólnotowych dotyczących przywozu lub wywozu towarów.
Jednocześnie Komisja utworzyła Zintegrowaną Taryfę Wspólnot Europejskich (TARIC), która spełnia wymogi Wspólnej Taryfy Celnej, statystyk w dziedzinie handlu zewnętrznego, polityki handlowej, rolnej i innych polityk wspólnotowych dotyczących przywozu lub wywozu towarów (art. 2 Rozporządzenia). Taryfa ta opiera się na Nomenklaturze Scalonej i obejmuje środki zawarte w rozporządzeniu oraz dodatkowe informacje.
Organ posłużył się w przedmiotowej decyzji użytkową taryfą celną (TARIC) opartą na CN, co nie zmienia oceny prawidłowości dokonanej klasyfikacji, opartej na tym samym podziale (pierwszych osiem cyfr jest kodem CN, a dwie dodatkowe – kodem TARIC).
Niezależnie od zarzutów skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny z urzędu zauważa, że zamieszczenie w rozstrzygnięciu decyzji organu I instancji wezwania do uiszczenia odsetek od zaległości celnych obliczonych zgodnie z art. 53 § 3 Ordynacji podatkowej samodzielnie przez podatnika od dnia następnego po upływie podanego terminu płatności należności, jest wadliwe.
Jak wynika z treści art. 53 § 3 Ordynacji podatkowej odsetki za zwłokę nalicza podatnik, płatnik, inkasent, następca prawny lub osoba trzecia odpowiadająca za zaległości podatkowe z zastrzeżeniem wymienionych w tym artykule przepisów, wymieniających katalog spraw, w których to organ określa wysokość odsetek.
W ocenie sądu, dokonane w niniejszej sprawie wezwanie podatnika do naliczenia i uiszczenia odsetek od zaległości celnej zgodnie z wyżej wymienionym przepisem jest jedynie wskazówką co do obowiązku wykonania czynności wymaganej prawem (zgodnie z art. 121 Ordynacji podatkowej organ podatkowy udziela stronom niezbędnych informacji i wyjaśnień) i chociaż pouczenie w tym zakresie nie powinno znaleźć się w rozstrzygnięciu decyzji, lecz w jej uzasadnieniu bądź oddzielnym piśmie, nie stanowi to samodzielnie wady powodującej konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Uchybienie powyższe nie stanowi również podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z przyczyn określonych w art. 247 § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej, gdyż wezwanie do uiszczenia odsetek nie jest równoznaczne z określeniem należności z tego tytułu, do czego organy są uprawnione tylko w ściśle określonych wypadkach.
Mając powyższe na uwadze, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa dającego podstawę do uchylenia decyzji wydanych w ramach badanego postępowania, a zatem w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) skarga została oddalona.