III SA/Lu 348/25

III SA/Lu 348/25 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-09-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Drwal
Jerzy Marcinowski /przewodniczący/
Robert Hałabis /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1539
art. 7d ust. 6; art. 7e
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.)
Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 art. 6 ust. 3; art. 13 ust. 3
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Protokolant Asystent sędziego Arleta Bednarczyk-Chagowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 maja 2025 r. nr SKO.KO/40/99/2025 w przedmiocie zawieszenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 9 maja 2025 r. (nr SKO.KO/40/99/2025) Samorządowe Kolegium Odwoławcze – w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej K. K., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą M. z siedzibą w Z. – utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia 16 lipca 2024 r. (nr EKP.7346.89.2024.GW) orzekającą o zawieszeniu stronie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej skarżącej przez Prezydenta Miasta Z. w dniu 26 kwietnia 2007 r. do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego, tj. do dnia 12 października 2024 r.
Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy:
Decyzją z dnia 27 grudnia 2023 r. (nr [...]) Prezydent Miasta Z. orzekł o utracie dobrej reputacji przewoźnika drogowego K. K., jako proporcjonalnej reakcji na nałożone sankcje za naruszenia warunków i obowiązków przewozu drogowego (art. 7d ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539, ze zm. – dalej jako "u.t.d."). Organ ustalił, że skarżąca jest odpowiedzialna za znaczną liczbę naruszeń (braki aktualnych badań technicznych pojazdów dopuszczonych do przewozu osób w krajowym transporcie drogowym) oraz nie podjęła wystarczających działań zapobiegających powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego w przyszłości.
Skarżąca odwołała się od powyższej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 4 czerwca 2024 r. (nr [...]) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Skarżąca wniosła do sądu administracyjnego skargę na powyższą decyzję. Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 480/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – oddalił skargę. Strona nie zaskarżyła wyroku, wobec czego stał się on prawomocny z dniem 14 stycznia 2025 r.
Biorąc to pod uwagę Prezydent Miasta Z. pismem z dnia 19 czerwca 2024 r. zawiadomił stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego w przedmiocie zawieszenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, pouczając stronę o treści art. 10 § 1 k.p.a. Strona nie złożyła zastrzeżeń, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Decyzją z dnia 16 lipca 2024 r. Prezydent Miasta Z. orzekł o zawieszeniu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej skarżącej przez Prezydenta Miasta Z. w dniu 26 kwietnia 2007 r., do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego, tj. do dnia 12 października 2024 r. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności i poinformował, że wniesienie odwołania w terminie nie wstrzymuje jej wykonania.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.t.d., udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana oraz zawieszenie lub cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego następuje w drodze decyzji administracyjnej. Organem właściwym w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany oraz zawieszenia lub cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego jest starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy, określonej w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), a w przypadku przedsiębiorców będących osobami fizycznymi – adresu stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej określonego w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG). Powołując się na art. 94b w zw. z art. 7d ust. 6 pkt 2 i art. 7e pkt 6 u.t.d. organ podniósł, że w przypadku stwierdzenia utraty dobrej reputacji organ zawiesza zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego, a w stanie faktycznym sprawy termin zawieszenia wynosi rok od dnia wykonania decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej. W aktach administracyjnych znajduje się pismo Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w L., z którego wynika, że decyzja z dnia 19 maja 2023 r. została opłacona w całości w dniu 12 października 2023 r., zatem termin zawieszenia został naliczony do dnia 12 października 2024 r. włącznie. Następstwem decyzji o utracie dobrej reputacji przez przedsiębiorcę jest zawieszenie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Posiadanie dobrej reputacji jest bowiem niezbędnym wymogiem uzyskania i posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego. Bez tego przewoźnik nie może prowadzić swojej działalności. W myśl art. 7d ust. 7 u.t.d., wykonywanie transportu drogowego w przypadku, gdy przedsiębiorcy zawieszono zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, jest równoznaczne z wykonywaniem przewozu bez zezwolenia.
Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie.
Decyzją z dnia 9 maja 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w świetle przepisu art. 7d ust. 6 u.t.d., wydanie decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji przesądza o tym, że wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony, a organ właściwy do wydania zezwolenia (licencji) zawiesza zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Z treści tego przepisu wynika zarazem, że w zakresie zawieszenia zezwolenia (licencji) organ związany jest decyzją stwierdzającą utratę dobrej reputacji przewoźnika, a zawieszenie jest konsekwencją wydania tej decyzji. Natomiast okres zawieszenia determinowany jest okolicznościami stanowiącymi środki rehabilitacyjne zdefiniowane w art. 7c ustawy. Przez środek rehabilitacyjny rozumie się między innymi sytuację, w której nałożone sankcje administracyjne za naruszenia określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub załączniku I do rozporządzenia Komisji (UL) 2016/403 staną się niebyłe, zgodnie z art. 94b, to jest po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej, co wystąpiło w realiach rozpatrywanej sprawy.
W ocenie organu odwoławczego argumenty odwołania nie zasługiwały na uwzględnienie. Podnoszone w odwołaniu zarzuty dotyczyły zagadnień, które są istotne dla postępowania w sprawie utraty dobrej reputacji, a to postępowanie zostało prawomocnie zakończone. Zawieszenie zezwolenia nie jest obwarowane dodatkowymi warunkami, w tym nie wymaga oceny czy utrata dobrej reputacji stanowiła proporcjonalną reakcję na popełnione przez przewoźnika naruszenia oraz jakie skutki spowoduje dla działalności gospodarczej przewoźnika. Ponadto, wbrew zarzutom zawartym w uzupełnieniu odwołania, decyzja doręczona została ostatecznie także pełnomocnikowi, o czym świadczy druk zwrotnego potwierdzenia jej odbioru, co umożliwiło w ogóle rozpatrzenie złożonego przez pełnomocnika odwołania. Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji określającej termin zawieszenia, który już upłynął, powoduje, że zagadnienie nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności staje się w istocie bezprzedmiotowe. Jednocześnie organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji o istnieniu uzasadnionych podstaw do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przewoźnik utracił dobrą reputację na skutek rażącego naruszenia zasad wykonywania transportu drogowego osób, zignorował całkowicie jakiekolwiek możliwości poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie poprzez działania naprawcze oraz dopuszczał się zaniedbań nawet w trakcie toczącego się postępowania w sprawie utraty dobrej reputacji. Pojazdy używane do transportu osób nie posiadały aktualnych badań technicznych, a postawa przedsiębiorcy w toku prowadzonego postępowania pozwalała przyjąć, że nadal będzie dochodziło do nieprawidłowości (używania pojazdów bez aktualnych badań i niesprawnych technicznie). W ocenie organu taka sytuacja uzasadniała podjęcie działań mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, zarówno uczestnikom ruchu jak i ewentualnym klientom przewoźnika, poprzez uniemożliwienie mu wykonywania legalnie przewozu osób, czemu służyło nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca K. K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, a także kosztów zastępstwa procesowego. Nadto wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci zanonimizowanej decyzji G. I. T. D. – na okoliczność wykazania prawidłowego schematu postępowania organów administracji publicznej w sytuacji zatarcia skazania (zastosowania środka rehabilitacyjnego) w trakcie postępowania w przedmiocie zawieszenia licencji. Decyzjom organów strona zarzuciła naruszenie:
I. przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 109 § 1 k.p.a. w zw. z art. 110 § 1 k.p.a., poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, która została doręczona pełnomocnikowi strony w formie uwierzytelnionej kserokopii, a tym samym nie wywołała skutku prawnego w zakresie jej doręczenia;
2) art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie przez organ zmiany stanu faktycznego, która miała miejsca w trakcie postępowania dotyczącego zawieszenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, a w konsekwencji naruszenie obowiązku orzekania według stanu faktycznego istniejącego w dacie wydawania decyzji;
II. przepisów prawa materialnego, poprzez ich niezastosowanie, tj. art. 7d ust. 6 pkt 2 u.t.d. w zw. z art. 7e pkt 4 u.t.d. w zw. z art. 94b u.t.d. w zw. z art. 6 ust 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 poprzez nieuwzględnienie przez organ, że naruszenie stanowiące podstawę wszczęcia postępowania w przedmiocie oceny dobrej reputacji zostało objęte środkiem rehabilitacyjnym w trakcie postępowania dotyczącego zawieszenia licencji, a zatem postępowanie w przedmiocie zawieszenia licencji wszczęte z powodu jego popełnienia powinno zakończyć się umorzeniem jako bezprzedmiotowe.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu w całości, bowiem nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a zatem kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd uchyla bowiem zaskarżoną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Żadna z powyższych podstaw wzruszenia zaskarżonej decyzji w sprawie niniejszej nie wystąpiła. Nie było też jakichkolwiek przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Przedmiotem kontroli sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 maja 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. w sprawie zawieszenia licencji skarżącej na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się zatem do oceny legalności orzeczonego zawieszenia skarżącej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, w świetle faktów, które do tego doprowadziły.
Stosownie do art. 3 pkt b) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego Dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L nr 300, s. 51 z dnia 14 listopada 2009 r., ze zm. – dalej jako: "rozporządzenia (WE) nr 1071/2009"), przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą m.in. cieszyć się dobrą reputacją. Zgodnie z art. 13 ust. 3 tego rozporządzenia, jeżeli właściwy organ stwierdzi, że przedsiębiorca nie spełnia już jednego lub większej liczby wymogów określonych w art. 3, zawiesza lub cofa zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie później niż z upływem terminów, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.
Według art. 7d ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539, ze zm. – dalej jako: "u.t.d."), w przypadku wydania decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji, wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony, a organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2 u.t.d., zawiesza zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego – do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 7e u.t.d. Jak wynika z art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, wymóg posiadania dobrej reputacji nie jest spełniony do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego lub innych środków o skutku równoważnym na podstawie odpowiednich przepisów krajowych.
Stosownie do art. 7e u.t.d., przez środki rehabilitacyjne, o których mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, należy rozumieć:
1) zatarcie skazania za przestępstwa określone w art. 5 ust. 2a;
2) zatarcie skazania za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 popełnione w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;
3) zatarcie skazania za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji popełnione poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
4) zatarcie skazania za wykroczenia stanowiące naruszenia określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403;
5) upływ roku od dnia nałożenia grzywny w drodze mandatu karnego za wykroczenia stanowiące naruszenia określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403;
6) sytuację, w której nałożone sankcje administracyjne za naruszenia określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 staną się niebyłe, zgodnie z art. 94b;
7) upływ roku od dnia orzeczenia lub nałożenia prawomocnie kary w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym za naruszenia określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403.
Według art. 94b u.t.d., nałożoną karę pieniężną za najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub poważne naruszenie określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 uważa się za niebyłą po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej o jej nałożeniu.
Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia 27 grudnia 2023 r. Prezydent Miasta Z. stwierdził utratę przez stronę dobrej reputacji przewoźnika drogowego. Podstawą stwierdzenia utraty dobrej reputacji były decyzja administracyjne o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie warunków i obowiązków przewozu drogowego transportu drogowego, które stanowią naruszenia warunków i obowiązków przewozu drogowego (art. 7d ust. 5 pkt 1 u.t.d.). W ocenie Sądu organ zasadnie uznał, że zastosowanie środka rehabilitacyjnego wobec wszystkich naruszeń, które doprowadziły do utraty dobrej reputacji, nastąpi dnia 12 października 2024 r. tj. po upływie roku od dnia wykonania decyzji o nałożeniu sankcji za te naruszenia (art. 7e pkt 4 w zw. z art. 94b u.t.d.). Do tego czasu wymóg cieszenia się dobrą reputacją nie jest bowiem spełniony.
W związku z tym organ zasadnie i prawidłowo zawiesił do dnia 12 października 2024 r. zezwolenie skarżącej na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.
Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 109 § 1 k.p.a. w zw. z art. 110 § 1 k.p.a., poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, która została doręczona pełnomocnikowi strony w formie uwierzytelnionej kserokopii, a tym samym w ocenie pełnomocnika skarżącej nie wywołała skutku prawnego w zakresie jej doręczenia, wyjaśnić należy, że organ I instancji przesłał decyzję skarżącej i uznał ją za doręczoną w trybie art. 44 k.p.a., bowiem nie było wówczas w aktach pełnomocnictwa i skutecznie ustanowionego pełnomocnika strony. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że pełnomocnik miał wiedzę, że decyzja została wydana, bowiem wniósł odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Ponadto pełnomocnik skarżącej wniósł odwołanie po raz drugi – po otrzymaniu decyzji organu I instancji. Zaznaczyć należy, że w odwołaniu pełnomocnik skarżącej nie podnosił otrzymania decyzji i skutków prawnych doręczenia mu uwierzytelnionej kserokopii decyzji. Na skutek odwołania pełnomocnika skarżącej organ II instancji wydał zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję w dniu 9 maja 2025 r. Przedmiotowe zagadnienie proceduralne było zresztą przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w innej sprawie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 279/25.
Organ prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie nie dopuścił się również zarzucanych przez stronę skarżącą naruszeń przepisów postępowania, w tym art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zarzuty te nie znajdują oparcia w zebranych dowodach. Organ wydający zaskarżoną decyzję podejmował wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia i zrobił to bez uchybień. Zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy prawidłowo, w sposób wystarczający i należyty do podjęcia rozstrzygnięcia, a poczynione przez niego ustalenia są pełne i niewadliwe, gdyż mają oparcie w zgromadzonych dokumentach. Sąd nie stwierdził również z urzędu żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź innego rodzaju naruszenia reguł proceduralnych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu.
W sprawie tej nie miało znaczenia zagadnienie rozważania przez organ czy naruszenie stanowiące podstawę wszczęcia postępowania w przedmiocie oceny dobrej reputacji zostało objęte środkiem rehabilitacyjnym w trakcie postępowania dotyczącego zawieszenia licencji. Z tego względu nieuzasadnione były zarzuty naruszenia przez organ przepisów art. 7d ust. 6 pkt 2 u.t.d. w zw. z art. 7e pkt 4 u.t.d. w zw. z art. 94b u.t.d. oraz zw. z art. 6 ust 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.
Dlatego zarzuty skargi okazały się w całości nieuzasadnione i skutkowały uznaniem skargi za bezzasadną.
Na marginesie wyjaśnić należy, że nie podlegał uwzględnieniu sformułowany w skardze wniosek dowodowy o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci zanonimizowanej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego – na okoliczność wykazania prawidłowego schematu postępowania organów administracji publicznej w sytuacji zatarcia skazania (zastosowania środka rehabilitacyjnego) w trakcie postępowania w przedmiocie zawieszenia licencji. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów jedynie w sytuacji, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W niniejszej sprawie nie występowały istotne wątpliwości, które wymagałyby przeprowadzenia wskazanego w skardze dowodu. Podkreślić należy, że dowody zgromadzone w toku postępowania przed organami obu instancji były wystarczające do jej rozstrzygnięcia i nie zachodziła potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego.
Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie obowiązany był skargę jako bezzasadną oddalić, o czym – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł w sentencji wyroku.