III SA/LU 347/25

III SA/Lu 347/25 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-11-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Iwona Tchórzewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone orzeczenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit c.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 636
art. 39 ust. 1; art. 39a ust. 1 pkt 6 lit. c; art. 41 ust. 2 pkt 8;
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec Sędziowie Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Sędzia WSA Agnieszka Kosowska Protokolant Asystent sędziego Arleta Bednarczyk-Chagowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2025 r. sprawy ze skargi T. S. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji w L. z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji I. uchyla zaskarżony rozkaz personalny; II. zasądza od Komendanta [...] Policji w L. na rzecz T. S. kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia [...] 2025 r., nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w R. z dnia [...] 2025 r. w sprawie zwolnienia mł. asp. T. S. ze służby w Policji z dniem 15 marca 2025 r.
W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu wskazano, że w dniu [...] 2024 r. o godz. 12:30 małoletnia J. S. ([...]) napisała do swojego ojca T. S. wiadomość tekstową, iż nie poszła do szkoły i poprosiła go, aby po nią przyjechał. Ponadto w rozmowie telefonicznej przekazała ojcu, że doszło do kłótni między nią, a matką. Wobec tego T. S., będąc poza służbą, udał się prywatnym samochodem do miejscowości P., do miejsca zamieszkania byłej żony M. S. i córki J. . W międzyczasie J. S. wyszła z domu i udała się drogą w kierunku mającego nadjechać ojca. Wówczas M. S. pojechała swoim samochodem za córką i na oczach nadjeżdżającego z naprzeciwka T. S. zabrała ją z ulicy do swojego samochodu, po czym wróciły do domu. T. S. pojechał za byłą żoną. Zastał zamknięty dom i zaniepokojony przebiegiem zdarzenia, którego był naocznym świadkiem, zadzwonił do nadkom. J. C. - naczelnika Wydziału Prewencji KPP w R., prosząc go, aby zadzwonił do M. S. oraz o wysłanie na miejsce patrolu policji. O godz. 13:01 nadkom. J. C. zwrócił się do asp. szt. T. L. - dyżurnego KPP w R. o skierowanie patrolu policji na miejsce wskazanej interwencji. Dyżurny jednostki skierował na miejsce będący w jego dyspozycji patrol w składzie asp. szt. R. M. i sierż. szt. M. J.. W międzyczasie T. S. sam zadzwonił do dyżurnego z ponagleniem interwencji. Natomiast z domu wyszły mu naprzeciw była żona i córka. Patrol policji dojechał na miejsce o godz. 13:28. Kiedy funkcjonariusze wysiedli z radiowozu, T. S. zauważył sierż. szt. M. J., który jest kuzynem M. S.. Wówczas T. S. zadzwonił bezpośrednio do nadkom. J. C. zarzucając mu, że sierż. szt. M. J. nie powinien brać udziału w interwencji, gdyż będzie stronniczy. Ponadto T. S. zwrócił się bezpośrednio do sierż. szt. M. J. mówiąc mu, że nie powinno go tu być i żeby odszedł. O godz. 13:32 nadkom. J. C. zwrócił się do dyżurnego KPP w R. o zabranie z miejsca interwencji sierż. szt. M. J. i wspólnie ustalili, że na miejsce zdarzenia zostanie skierowany asp. R. P.. Następnie o godz. 13:35 T. S. ponownie zadzwonił do dyżurnego jednostki informując go, że dostrzegł ślady krwi na ubraniu córki oraz ponownie zapytał, dlaczego na miejsce został skierowany sierż. szt. M. J.. Podczas interwencji sierż. szt. M. J. zwrócił się do stojącej obok T. S. jego córki z pytaniem, co się stało i zaczął iść w jej stronę. W tym momencie T. S. odepchnął sierż. szt. M. J. uderzając go swoją ręką w jego ramię i nadal kwestionując jego udział w czynnościach służbowych. W wyniku działania T. S. nie doszło do rozmowy pomiędzy sierż. szt. M. J., a J. S.. O godz. 13:40 na miejsce dojechał asp. R. P., który kontynuował interwencję do czasu przyjazdu karetki pogotowia ratunkowego.
W związku z zaistniałym zdarzeniem postanowieniem nr [...]/2024 z dnia 22 lipca 2024 r. Komendant Powiatowy Policji w R. wszczął wobec skarżącego postępowanie dyscyplinarne, obwiniając go o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta.
W dniu 4 grudnia 2024 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w P. w śledztwie o sygn. akt [...] [...] przedstawił T. S. zarzut tego, że: w dniu [...] 2024 r. w miejscowości P., woj. lubelskiego naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza publicznego - funkcjonariusza Policji z Komendy Powiatowej Policji w R. st. sierż. M. J., poprzez jego popchnięcie, podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych oraz w celu zmuszenia wskazanego funkcjonariusza Policji do zaniechania prawnej czynności służbowej realizowanej w związku z podjętą interwencją, polegającą na ustaleniu okoliczności zdarzenia dotyczącego bezpieczeństwa małoletniej J. S., to jest o czyn z art. 222 § 1 k.k. w zb. z art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.
W dniu 23 stycznia 2025 r. Komendant Powiatowy Policji wydal rozkaz personalny nr [...] o zawieszeniu mł. asp. T. S. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy od dnia [...] 2025 r. do dnia 24 kwietnia 2025 r. na podstawie art. 39 ust. 1 w związku z art. 39a ust. 1 pkt 6 lit. c ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636 z późn. zm.).
W dniu 14 lutego 2025 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w P. skierował do Sądu Rejonowego w R. akt oskarżenia przeciwko T. S. oskarżonemu o to, że: w dniu [...] 2024 r. w miejscowości P., woj. lubelskiego naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza publicznego - funkcjonariusza Policji z Komendy Powiatowej Policji w R. st. sierż. M. J., poprzez jego popchnięcie, podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych oraz w celu zmuszenia wskazanego funkcjonariusza Policji do zaniechania prawnej czynności służbowej realizowanej w związku z podjętą interwencją, polegającą na ustaleniu okoliczności zdarzenia dotyczącego bezpieczeństwa małoletniej J. S., to jest o czyn z art. 222 § 1 k.k. w zb. z art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.
Po uzyskaniu informacji o tym, że śledztwo sygn. akt 4163- [...] prowadzone przeciwko T. S. zostało zakończone skierowaniem aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w R., Komendant Powiatowy Policji w R. postanowieniem nr [...] z dnia 17 lutego 2025 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji wszczął wobec T. S. postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ze służby w Policji.
W dniu 3 marca 2025 r. Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów woj. lubelskiego uchwałą nr [...] wyraził negatywną opinię w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.
Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2025 r. Komendant Powiatowy Policji w R. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 15 marca 2025 r. Jednocześnie na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. nadał rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności.
Utrzymując w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie wskazał, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, który stanowił materialnoprawną podstawę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, przewiduje możliwość zwolnienia ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Powołany przepis, podobnie jak i inne przepisy ustawy o Policji, nie definiuje pojęcia "oczywistości popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa". Organ podniósł, że oczywistość popełnienia czynu organ może ustalić samodzielnie, na podstawie analizy okoliczności konkretnego zdarzenia, które nie pozostawia wątpliwości, że czyn został popełniony.
Organ odwoławczy podniósł, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie stanowi o popełnieniu przestępstwa, a jedynie czynu o charakterze (znamionach) przestępstwa, co zwalnia organ z badania stopnia społecznej szkodliwości czynu, czy też ewentualnych przesłanek wyłączających winę.
Organ zaznaczył, że omawiany przepis stanowi jedną z fakultatywnych podstaw zwolnienia policjanta ze służby wymienionych w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji, a ustawa w żaden sposób nie reguluje, jakimi kryteriami powinien kierować się przełożony w sprawach osobowych przy podejmowaniu tego rodzaju decyzji oraz nie wskazuje szczególnych okoliczności, które należy uwzględnić przy analizowaniu i ocenie sprawy. Decydującym więc dla zastosowania wskazanego trybu zwolnienia policjanta ze służby będzie fakt spełnienia wskazanych w nim przesłanek, a dodatkowo z uwagi na fakultatywny charakter podstawy zwolnienia, jego zastosowanie pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony.
Organ odwoławczy wskazał, że korzystając z powyższego uprawnienia Komendant Powiatowy Policji w R., z uwagi na oczywistość popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa z art. 222 § 1 k.k. w zb. z art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 kk uznał, że zarzucany mł. asp. T. S. czyn jest społecznie szkodliwy i zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 15 marca 2025 r.
Organ drugiej instancji podkreślił, że w toku postępowania administracyjnego ustalono, iż T. S. w dniu [...] 2024 r. naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza Policji sierż. szt. M. J.. Zarzucany policjantowi czyn z art. 222 § 1 k.k. w zb. z art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. jest przestępstwem umyślnym ściganym z oskarżenia publicznego. W ocenie organu odwoławczego zebrany materiał dowodowy dał podstawy do uznania, że popełniony przez mł. asp. T. S. czyn był oczywisty, a Komendant Powiatowy Policji w R. rzetelnie uzasadnił brak możliwości pozostawienia policjanta w służbie. Organ odwoławczy zaznaczył, że zachowanie T. S. z dnia [...] 2024 r. było sprzeczne z zasadami etyki zawodowej policjanta, z zasadami współżycia społecznego i dyskwalifikuje wymienionego jako funkcjonariusza posiadającego nieposzlakowaną opinię, a jego pozostawanie w szeregach Policji szkodzi służbie. Powyższy czyn został popełniony z motywów zasługujących na szczególne potępienie w oczach opinii publicznej oraz wśród funkcjonariuszy Policji, tym bardziej, że został popełniony przez osobę będącą policjantem.
Organ odwoławczy zaznaczył, że cel stosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji sprawia, iż nie jest wymagane w tym przypadku bezwzględne respektowanie wobec policjanta konstytucyjnej zasady domniemania niewinności, do chwili skazania prawomocnym wyrokiem sądu. Celem tym jest bowiem niezwłoczne wyeliminowanie ze służby w Policji osób, które popełniły czyny o znamionach przestępstwa.
Organ nie zgodził się z podniesionym w odwołaniu zarzutem braku wyczerpującego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego oraz nieuwzględnienia interesu służbowego Policji, jak również słusznego interesu odwołującego.
Organ zaznaczył, że zeznania sierż. szt. M. J. nie stanowiły jedynego dowodu w sprawie, a istotne w sprawie okoliczności ustalono również w oparciu o inne dowody, w tym m.in. dowody z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy (raport sierż. szt. M. J., kserokopie wyciągów z notatników służbowych asp. szt. R. M., sierż. szt. M. J. i mł. asp. R. P., protokoły badania stanu trzeźwości sierż. szt. M. J., asp. szt. R. M. i mł. asp. R. P., raport historii działania SWD [...], notatki urzędowe sierż. szt. M. J., asp. szt. R. M. i mł. asp. R. P., asp. M. I. i nadkom. J. C., notatki służbowe asp. szt. T. L., nadkom. Ł. W. i mł. asp. R. P., materiały czynności wyjaśniających, postanowienie nr [...]/2024 Komendanta Powiatowego Policji w R. z dnia 22 lipca 2024 r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko T. S., protokół przesłuchania w charakterze obwinionego T. S., orzeczenie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w R. z dnia 26 września 2024 r. o wymierzeniu T. S. kary dyscyplinarnej nagany, orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie nr [...] z dnia 20 listopada 2024 r. o utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w R. z dnia 26 września 2024 r., rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w R. nr [...] z dnia 23 stycznia 2025 r. o zawieszeniu w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy T. S., opinia służbowa T. S. oraz dowody z zeznań przesłuchanych w charakterze świadków funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w R.: asp. szt. R. M., asp. R. P. i nadkom. J. C. oraz M. S..
Organ odwoławczy wskazał, że przesłuchany w charakterze świadka sierż. szt. M. J. zeznał, iż w dniu [...] 2024 r. po dojechaniu na miejsce interwencji zastał T. S. i stojącą przy nim jego córkę J.. Kiedy wysiadł z radiowozu, T. S. od razu zwrócił się do niego słowami, cyt.: "wypad stąd" zarzucając mu stronniczość. Po tym T. S. zadzwonił ze swojego telefonu. Wówczas sierż. szt. M. J. podszedł do J. S. zapytać co się stało. Widząc to T. S. kazał mu odejść, po czym odepchnął go ręką uderzając w lewe ramię i mówiąc, że nie ma prawa być na tej interwencji i nie może się odzywać.
Asp. szt. R. M. zeznał, że w dniu [...] 2024 r. po przybyciu na miejsce interwencji zastał T. S., jego córkę i byłą żonę. T. S. na widok sierż. szt. M. J. wypowiedział pod jego adresem słowa, cyt. "a ty po co tu, wypad stąd". Asp. szt. R. M. chciał ustalić okoliczności zdarzenia, czy faktycznie zachodziła obawa o jej zdrowie, ale J. S. nie chciała z nim rozmawiać. Wtedy sierż. szt. M. J. zaczął iść w kierunku J. S. pytając ją, cyt.: "powiedz co się stało, J.?". Widząc to T. S. zareagował w ten sposób, że zastąpił mu drogę zasłaniając córkę swoją osobą, a następnie prawą ręką odepchnął sierż. szt. M. J. i coś powiedział (świadek nie usłyszał co).
Przesłuchana w charakterze świadka M. S. zeznała, że w dniu [...] 2024 r. jej były mąż T. S. wezwał P. do miejsca jej zamieszkania. Kiedy wyszła z domu zobaczyła wjeżdżający na posesję radiowóz i dwóch znanych jej z nazwiska policjantów: M. i J. , który jest jej siostrzeńcem. Jej były mąż rozmawiał głównie z asp. szt. R. M., a do sierż. szt. M. J. zwrócił się słowami, cyt.: "z tobą nie rozmawiam" mówiąc, że nie życzy go sobie na interwencji. Najpierw swoją wersję przedstawił T. S., a następnie policjanci podeszli do M. S. z prośbą o przedstawienie przebiegu zdarzenia. Jako pierwszy do J. S. podszedł asp. szt. R. M. pytając co się stało, a następnie sierż. szt. M. J.. Wówczas T. S. zwrócił się do sierż. szt. M. J. słowami, cyt.: "wypad stąd" i powiedział, że ten nie będzie rozmawiał z jego córką po czym zadzwonił do naczelnika, że nie życzy sobie, aby sierż. szt. [...] był na interwencji. Kiedy sierż. szt. M. J. zwrócił się z pytaniem do J. S., T. S. podszedł do niego i uderzył go ręką w bark mówiąc, że nie życzy sobie tego osobnika na interwencji.
Asp. R. P. zeznał, że w dniu [...] 2024 r. został skierowany na interwencję do miejscowości P., gdzie zgłaszający T. S. wyraził swoje zaniepokojenie o córkę, która miała na odzieży plamy przypominające krew i zachodziła obawa, że matka mogła zrobić jej coś złego. Wówczas rozpytał zastane na miejscu osoby w celu zweryfikowania zgłoszenia. Nie wiedział, o czym policjanci rozmawiali z T. S. i co się między nimi wydarzyło. Po zakończeniu czynności dyżurny KPP w R. polecił zostać mu na miejscu, ponieważ T. S. kwestionował bezstronność sierż. szt. M. J., a poza tym miało dojść do jakiegoś zdarzenia pomiędzy nimi.
Przesłuchany w charakterze świadka nadkom. J. C. zeznał, że w dniu [...] 2024 r. ok. godz. 13:00 telefonicznie skontaktował się z nim T. S., który był zdenerwowany i poinformował go o swoich obawach o córkę i braku z nią kontaktu. Poprosił naczelnika o pomoc w kontakcie telefonicznym z jego byłą żoną, która nie odbierała telefonów. Ponadto wyrażał potrzebę wezwania na interwencję patrolu Policji. Około pół godziny później ponownie zadzwonił do niego T. S. z pretensjami, że na miejsce został skierowany sierż. szt. M. J., który jest kuzynem jego byłej żony. Wówczas w porozumieniu z dyżurnym KPP w R. na miejsce został także skierowany dzielnicowy asp. R. P.. Około godz. 13:45 do nadkom. J. C. zadzwonił sierż. szt. M. J. informując go o swoich koligacjach rodzinnych z byłą żoną T. S.. Sierż. szt. M. J. przekazał, że kiedy chciał porozmawiać z córką T. S., to wtedy on podszedł do niego i powiedział, że nie życzy sobie, aby z nią rozmawiał i odepchnął go oraz uniemożliwiał mu wykonywanie czynności służbowych.
W ocenie organu zeznania świadków potwierdzają, że doszło do kontaktu fizycznego pomiędzy T. S., a sierż. szt. M. J. z inicjatywy tego pierwszego. Nie budzi również wątpliwości, że sierż. szt. M. J. jest funkcjonariuszem publicznym i w tym czasie wykonywał swoje obowiązki służbowe. Wiedział o tym również T. S., gdyż sierż. szt. M. J. był w trakcie służby, został skierowany na miejsce zdarzenia przez dyżurnego, przybył oznakowanym radiowozem, był umundurowany i jest znany osobiście T. S.. Dodatkowo naruszenie nietykalności cielesnej sierż. szt. M. J. nastąpiło nie tylko podczas, ale również w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych. Na uwagę zasługuje fakt, iż T. S. odepchnął sierż. szt. M. J. w chwili, kiedy ten próbował ustalić przebieg zdarzenia od J. S., co zostało mu uniemożliwione przez T. S.. Bez znaczenia pozostaje kwestia, czy sierż. szt. M. J. zachował obiektywizm w trakcie tych czynności, a istotne jest jedynie to, że T. S. uniemożliwił mu ich przeprowadzenie. T. S. kilkukrotnie mówił do sierż. szt. M. J. aby ten odszedł, zaś moment, w którym go odepchnął, nie pozostawia wątpliwości co do tego, jakie były jego intencje. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy uznał, że zeznania świadków i relacje policjantów obecnych na miejscu interwencji są spójne, logiczne i wzajemnie się uzupełniają.
Organ wskazał również, że T. S. przesłuchany w charakterze podejrzanego przez prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. w dniu 4 grudnia 2024 r. odmówił składania wyjaśnień. Następnie podczas drugiego przesłuchania w Prokuraturze Rejonowej w P. w dniu 16 stycznia 2025 r. wyjaśnił, iż w trakcie interwencji stanął przy córce z wyciągniętymi przed siebie rękami, by zasłonić ją ciałem przed zbliżającym się sierż. szt. M. J.. Ręce trzymał blisko ciała, stał w miejscu i wydawało mu się, że nie doszło do kontaktu fizycznego z sierż. szt. M. J..
W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. w oparciu o przedstawione wyżej dowody wszystkie wymagane ustawowo przesłanki wymienione w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zostały w niniejszej sprawie spełnione. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że zachowanie T. S. wyczerpuje czyn o znamionach przestępstwa określony w art. 222 § 1 k.k. w zb. z art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz że popełnienie tego czynu jest oczywiste. Równocześnie, stwierdzenie faktu oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa uniemożliwia dalsze pozostawanie T. S. w czynnej służbie. W interesie społecznym, związanym ze szczególną rolą Policji jako podmiotu zaufania publicznego jest, aby funkcjonariuszami Policji pozostawały osoby o nieposzlakowanej opinii, co do których nie ma żadnych podejrzeń, związanych z popełnieniem czynów zabronionych.
Organ zaznaczył, że negatywne odniesienie się organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów do kwestii zwolnienia skarżącego ze służby w Policji nie ma mocy wiążącej dla organów administracji rozstrzygających w przedmiocie zwolnienia ze służby.
Komendant Wojewódzki Policji wskazał również, że organ pierwszej instancji wziął pod uwagę całokształt przebiegu służby policjanta oraz wszystkie dostępne materiały opiniodawcze.
Organ odwoławczy uznał za bezpodstawny zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. Komendant Wojewódzki Policji zauważył, że organ pierwszej instancji odniósł się do wniosku dowodowego skarżącego, jednakże nie podzielił jego argumentacji stwierdzając, iż analizowanie czasu i drogi dojazdu patrolu Policji na interwencję, analizowanie współrzędnych GPS, analizowanie zapisów w SWD w kontekście czynu z art. 222 § 1 k.k. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie T. S. zarzucił zaskarżonemu rozkazowi personalnemu Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. naruszenie:
1) art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, poprzez błędną jego wykładnię i nietrafne ustalenie, iż w stosunku do skarżącego istnieją przesłanki do zwolnienia ze służby w Policji w postaci oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, a także niemożności pozostawania w dalszym ciągu w służbie, podczas gdy w niniejszej sprawie okoliczności warunkujące możliwość podjęcia takiej decyzji nie zostały wykazane w sposób dostateczny i niebudzący wątpliwości, a sprawa, która zawisła przed sądem karnym, jest na początkowym etapie;
2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez odstąpienie od obowiązku dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji interesu służbowego Policji, a przede wszystkim również słusznego interesu skarżącego T. S. jako strony postępowania, skutkujące błędnym przyjęciem, że popełnienie czynu o znamionach przestępstwa z art. 222 § 1 k.k. jest oczywiste a także, iż interes społeczny przemawia za wydaleniem skarżącego ze służby w Policji, pomimo braku jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie;
3) art. 80 k.p.a., poprzez przyjęcie błędnej oceny dowodu z uchwały nr [...] Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa l. i uznanie, iż ma ono jedynie charakter opiniodawczy i konsultacyjny w sytuacji, gdy uchwała ta wyraźnie stanowi o braku podstaw do zwolnienia skarżącego ze służby i winna zostać uwzględniona przy ocenie sytuacji procesowej skarżącego, nawet pomimo obowiązku związania nią organu wydającego orzeczenie.
Powołując się na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w R. z dnia [...] 2025 roku w całości.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w L. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej jako: " p.p.s.a." ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Na mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Po przeprowadzeniu według wskazanych zasad kontroli zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. , utrzymującego w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w R. w sprawie zwolnienia skarżącego T. S. ze służby w Policji, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Przepis ten przewiduje, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie.
Powołany przepis normuje jedną z podstaw fakultatywnego trybu zwolnienia policjanta ze służby w Policji. Jak podkreśla się w orzecznictwie, unormowanie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji uwzględnia przede wszystkim specyfikę pracy i status policjantów jako funkcjonariuszy publicznych. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w każdym praworządnym i demokratycznym państwie służba w Policji jest bezpośrednio związana ze szczególnie wysokimi wymaganiami w stosunku do policjantów, tak aby ich postawa moralna i nieposzlakowany charakter chroniły interes społeczny i podkreślały autorytet władzy państwowej. Ma to związek z podstawowymi zadaniami Policji, którymi zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o Policji są m. in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców, współdziałanie z policjami innych państw oraz ich organizacjami międzynarodowymi, gromadzenie, przetwarzanie i przekazywanie informacji kryminalnych. Zatem wymogi w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Policji muszą być tak wysokie, aby dawały rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych czynności. Natomiast ewentualne naruszenie tych zasad może skutkować nie tylko zawieszeniem w czynnościach służbowych, ale również zwolnieniem ze służby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 1371/17).
W świetle treści art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji możliwość zwolnienia policjanta ze służby w oparciu o wskazaną podstawę prawną jest uzależniona od zaistnienia trzech następujących warunków: 1) czyn popełniony przez policjanta wyczerpuje znamiona przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, 2) popełnienie tego czynu jest oczywiste, 3) dalsze pozostawanie funkcjonariusza w służbie jest niemożliwe.
Jak wskazano także w zaskarżonej decyzji, brak jest ustawowej definicji "oczywistości", o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, gdyż powinno się ją oceniać w okolicznościach indywidualnej sprawy. Oczywistość popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa nie może wynikać tylko z przekonania organu prowadzącego postępowanie administracyjne. Oczywiste popełnienie przestępstwa to popełnienie niebudzące wątpliwości co do rzeczywistego wypełnienia jego znamion.
Szczegółowa analiza normy zawartej w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji prowadzi przy tym do wniosku, że ma ona charakter częściowo uznaniowy. Nakłada to na organ administracji obowiązek dokładnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy i należytego uzasadnienia decyzji. Obowiązki organu administracyjnego w przypadku decyzji uznaniowych w zakresie postępowania dowodowego są nawet większe niż przy ustawowym związaniu, gdyż w poszukiwaniu materialnego kryterium do wydania decyzji powinien on najwszechstronniej zbadać stan faktyczny, w wymiarze wychodzącym poza okoliczności typowe w sytuacjach związania, mając na uwadze szczególną rolę zgodności takiej decyzji z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela uwidocznionym w treści art. 7 k.p.a. Oznacza to, że sąd administracyjny kontrolując wydaną w sprawie decyzję obowiązany jest szczegółowo zbadać, czy organy Policji w oparciu o zebrany materiał dowodowy zasadnie uznały oczywistość popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa, a także, że fakt jego popełnienia uniemożliwia pozostawienie policjanta w służbie. Oczywistość popełnienia przez funkcjonariusza czynu, o jakim mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, musi wynikać z konkretnych okoliczności danej sprawy, a ich ustalenie nastąpić powinno z poszanowaniem reguł postępowania dowodowego określonych w kodeksie postępowania administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 1999 r., sygn. akt III SA 7900/98 oraz z dnia 17 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 1371/17). W sensie procesowym "oczywistość" polega na tym, że materiał dowodowy musi w sposób jednoznaczny wskazywać na fakt popełnienia przez funkcjonariusza czynu o znamionach przestępstwa. Chodzi zatem o sytuację niewątpliwą, gdy w sprawie zgromadzono jednoznaczne, bezpośrednie dowody, wzajemnie się uzupełniające, zgodne i niewykluczające się (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2023 r., sygn. akt III OSK 1157/22).
Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, że podstawę zwolnienia skarżącego ze służby stanowiło ustalenie, iż mł. asp T. S. popełnił czyn o znamionach przestępstwa z art. 222 § 1 w zb. z art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 kk. Zgodnie z przepisem art. 222 § 1 k.k. kto narusza nietykalność cielesną funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3. W świetle zaś art. 224 § 2 k.k., karze pozbawienia wolności do lat 3 podlega ten, kto stosuje przemoc lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia funkcjonariusza publicznego albo osoby do pomocy mu przybranej do przedsięwzięcia lub zaniechania prawnej czynności służbowej.
W tym zakresie organ wskazał na okoliczność naruszenia przez skarżącego nietykalności cielesnej funkcjonariusza publicznego - funkcjonariusza Policji st. sierż. M. J., poprzez jego popchnięcie, podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych oraz w celu zmuszenia do zaniechania czynności służbowej realizowanej w związku z podjętą w dniu [...] 2024 r. interwencją, polegającą na ustaleniu okoliczności zdarzenia dotyczącego bezpieczeństwa małoletniej córki skarżącego J. S..
Organ ustalił, że podczas wskazanej interwencji M. J. zwrócił się do stojącej obok T. S. jego córki z pytaniem, co się stało i zaczął iść w jej stronę. W tym momencie T. S. odepchnął M. J. uderzając swoją ręką w jego ramię i nadal kwestionując jego udział w czynnościach służbowych. W wyniku działania T. S. nie doszło do rozmowy pomiędzy M. J., a J. S.. Organ ustalił również, że T. S. wcześniej zwracał się do M. J. mówiąc, że nie powinno go tu być i żeby odszedł.
Wbrew zarzutom podniesionym w skardze uznać należy prawidłowość stwierdzenia przez organ oczywistości popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach wyżej opisanego przestępstwa. W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był wystarczający do takiej oceny. Bez wątpienia organ rozstrzygając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie był zobligowany do oczekiwania na wynik postępowania karnego, gdyż – jak wskazano w zaskarżonej decyzji – przedmiotem ustaleń w sprawie nie jest kwestia odpowiedzialności karnej, ale popełnienie czynu o znamionach przestępstwa.
Trafnie organ odwoławczy podkreślił, że dokonane w sprawie ustalenia nie wynikają jedynie z dowodu w postaci zeznań M. J.. Z przytoczonej przez organ wprost treści zeznań innych świadków oraz dowodów z dokumentów jednoznacznie wynika, że okoliczności popełnienia czynu przypisanego skarżącemu przez organ znajdują podstawy w materiale dowodowym. Chodzi w szczególności o zeznania świadków R. M., M. S. oraz spójne z tymi zeznaniami zeznania świadka J. C.. Pomiędzy zeznaniami M. J., a zeznaniami ostatnio wymienionych świadków nie zachodzą sprzeczności. Zwrócić zwłaszcza należy uwagę na treść zeznań R. M., który był obecny podczas zdarzenia, a przy tym nie był w żaden sposób zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy w określony sposób. Jego zeznania bez wątpienia mają walor obiektywizmu. Również treść raportu M. J. z dnia [...] 2024 r. oraz treść sporządzonych w tym samym dniu, a zatem bezpośrednio po zdarzeniu, notatek urzędowych M. J. i R. M. są zgodne co do okoliczności zdarzenia i jego przebiegu.
W konsekwencji, wbrew zarzutowi skarżącego, nie zachodziły podstawy do odmowy wiarygodności twierdzeniom M. J., mimo podnoszonej w skardze i wynikającej z akt sprawy okoliczności pokrewieństwa M. J. i byłej żony skarżącego M. S.. Jak wynika bowiem z zeznań M. S., M. J. jest synem jej siostry.
Ponadto trzeba wskazać, że przytoczone w zaskarżonym rozkazie personalnym wyjaśnienia T. S. z dnia 16 stycznia 2025 r. w istocie potwierdzają, że sytuacja opisywana przez M. J. i R. M. miała miejsce. Skarżący jedynie odmiennie twierdził, że w trakcie interwencji stanął przy córce z wyciągniętymi przed siebie rękami, jak również wskazywał, że stał w miejscu oraz, że wydawało mu się, iż nie doszło do kontaktu fizycznego z M. J.. Skarżący ostatecznie nie zaprzeczył więc stanowczo, że do takiego kontaktu fizycznego doszło. Jednocześnie okoliczności przeciwne do powoływanych przez skarżącego wynikają ze zgromadzonych przez organ pozostałych dowodów.
W świetle powyższego prawidłowo organ odwoławczy odniósł się do kwestii wniosku dowodowego skarżącego zgłoszonego w piśmie z dnia 10 marca 2025 r., dotyczącego przebiegu dojazdu M. J. na miejsce interwencji w dniu [...] 2025 r. Z dowodów zebranych w toku postępowania niewątpliwie wynika, że M. J. przybył na miejsce interwencji, jak również że w toku tej interwencji doszło do popełnienia przez skarżącego ustalonego przez organ czynu o znamionach przestępstwa. W tych okolicznościach słusznie organ odwoławczy stwierdził, że analizowanie czasu i drogi dojazdu patrolu na interwencję, analizowanie współrzędnych GPS oraz zapisów w Systemie Wspomagania Dowodzenia nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
W związku z zarzutami skarżącego jeszcze raz trzeba wskazać, że postępowanie w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby jest samodzielnym postępowaniem. Organ prowadzący postępowanie w sprawie zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji samodzielnie dokonuje ustaleń w zakresie zaistnienia ustawowych przesłanek zwolnienia, co nie wyklucza możliwości wykorzystania w postępowaniu administracyjnym także dowodów zgromadzonych w innym postępowaniu.
W świetle powyższego, sama okoliczność, że Prokurator Prokuratury Rejonowej w R. postanowieniem z dnia 11 lipca 2024 r. umorzył śledztwo w sprawie naruszenia nietykalności cielesnej funkcjonariusza publicznego w osobie st. sierż. M. J., wobec stwierdzenia, że społeczna szkodliwość czynu jest znikoma, nie ma wpływu na ustalenie w niniejszej sprawie, że skarżący dopuścił się czynu o znamionach przestępstwa. Jak wynika przy tym z akt sprawy, postanowienie to zostało zaskarżone przez M. J. jako pokrzywdzonego i zostało uchylone postanowieniem Sądu Rejonowego w R. z dnia 16 października 2024 r., sygn. akt II Kp [...].
Mimo prawidłowości ustalenia przez organ popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa zaskarżony rozkaz personalny podlegał jednak uchyleniu. Jak wyjaśniono bowiem wyżej, przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie przewiduje w takiej sytuacji obligatoryjnego zwolnienia policjanta ze służby, a przewiduje jedynie taką możliwość. Oznacza to, że decyzja w tym przedmiocie ma charakter uznaniowy. W takiej zaś sytuacji organ powinien szczegółowo rozważyć okoliczności sprawy i wyjaśnić, z jakich przyczyn uznał, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie nie jest możliwe. Organ stosując przepisy kodeksu postępowania administracyjnego powinien kierować się zasadami wyrażonymi w tym kodeksie, w tym w pierwszym rzędzie zasadą określoną w art. 7 k.p.a., który przewiduje, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ powinien zatem rozważyć wszystkie okoliczności, mając na uwadze zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony.
Natomiast z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego nie wynika, aby organ rozważył wszystkie istotne w sprawie okoliczności. W szczególności trzeba zauważyć, że organ nie odniósł się w żaden sposób do treści opinii służbowej T. S.. Organ poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że opinia taka znajduje się w aktach sprawy. Stwierdził również, że organ pierwszej instancji wziął pod uwagę całokształt przebiegu służby policjanta oraz wszystkie dostępne materiały opiniodawcze. Tymczasem w uzasadnieniu rozkazu organu pierwszej instancji brak odniesienia się przez ten organ zarówno do opinii służbowej zawartej w aktach sprawy, sporządzonej w dniu 30 kwietnia 2024 r. za okres służby od dnia [...] 2024 r., jak również do dotychczasowego przebiegu służby. Z zaskarżonego rozkazu personalnego nie wynika również, jakich dostępnych materiałów opiniodawczych miało dotyczyć powyższe stwierdzenie organu odwoławczego. Organ odwoławczy w ramach własnej oceny okoliczności sprawy, do której był zobligowany zgodnie z wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, nie odniósł się w jakikolwiek sposób do treści wskazanej opinii ani też innych materiałów opiniodawczych, które nie zostały dołączone do akt sprawy. Nie rozważył też w żaden sposób dotychczasowego przebiegu służby skarżącego jako policjanta, to jest nie wyjaśnił, czy skarżący był dobrze oceniany przez przełożonych, czy był nagradzany albo prawomocnie nałożono na niego karę dyscyplinarną. Organ nie przedstawił jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie. Natomiast w ocenie Sądu okoliczności tego rodzaju nie można pominąć w ramach rozważań niezbędnych do podjęcia fakultatywnej decyzji o zwolnieniu policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, a to z uwagi na przewidzianą w tym przepisie przesłankę niemożliwości pozostania policjanta w służbie. Organ powinien zatem rozważyć całokształt okoliczności sprawy z punktu widzenia tego czy dotychczasowy przebieg służby w powiązaniu z charakterem czynu nie przemawia za pozostaniem policjanta w służbie czy też pozostanie w służbie jest niemożliwe. Organ winien dać temu wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia.
Wymaga podkreślenia, że w odwołaniu od rozkazu personalnego organu pierwszej instancji skarżący podnosił, iż organ ten nie uwzględnił istotnych okoliczności związanych z dotychczasowym wykonywaniem przez skarżącego obowiązków służbowych. Skarżący wskazał w tym zakresie na uprzednią niekaralność, przestrzeganie dyscypliny pracy, wywiązywanie się z powierzonych zadań. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego organ odwoławczy w jakikolwiek sposób nie odniósł się do tych istotnych zagadnień ani też nie przedstawił żadnych ustaleń w tym zakresie.
Wskazać zaś należy na prawidłowość stwierdzenia przez organ, iż nie był związany negatywną opinią Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów [...] z dnia 3 marca 2025 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Opinia związku zawodowego ma jedynie charakter ocenny, niewiążący dla organu. Tym niemniej organ powinien rozważyć treść opinii, zwłaszcza że w postępowaniu dyscyplinarnym za ten sam czyn skarżący został ukarany tylko karą nagany, to jest drugą w kolejności z punktu widzenia surowości kar wymienionych w art. 134 ustawy o Policji.
Bez wątpienia uzasadnienie rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji powinno wskazywać, że organ rozważył wszystkie okoliczności sprawy, przemawiające tak za zwolnieniem ze służby, w następstwie uznania, że pozostanie policjanta w służbie jest niemożliwe, jak i przeciwko takiej ocenie. Uzasadnienie rozkazu personalnego zaskarżonego w niniejszej sprawie tego wymogu nie spełnia.
Zdaniem Sądu w ramach takiej oceny organ nie powinien był też pominąć szczególnych okoliczności, w jakich doszło do zdarzenia, a co było związane z podjęciem interwencji dotyczącej bezpieczeństwa małoletniej córki skarżącego, w sytuacji istniejącego konfliktu pomiędzy skarżącym i jego byłą żoną, której siostrzeńcem był skierowany na interwencję w ramach patrolu policjant M. J.. W odwołaniu od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji podniesiono bowiem, że fakt udziału w interwencji członka rodziny byłej żony skarżącego mógł wygenerować emocje, które przerodziły się w napiętą sytuację, a której jednak płaszczyzną nie był zamiar naruszenia nietykalności cielesnej funkcjonariusza, a próba ochrony J. S.. Organ odwoławczy nie odniósł się jednak do tej argumentacji i powoływanych w jej ramach okoliczności.
Jak podniesiono już wyżej, zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem organ winien w prowadzonym postępowaniu kierować się zasadami wyrażonymi w art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., to jest podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a także przedstawić pełny tok rozumowania w zakresie wszystkich istotnych okoliczności sprawy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia sporządzonym stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Prawidłowe uzasadnienie i wszechstronne odniesienie się przez organ odwoławczy do okoliczności faktycznych sprawy oraz zarzutów odwołania dotyczących istoty sprawy ma szczególne znaczenie w przypadku rozstrzygnięcia o charakterze uznaniowym, a taki właśnie charakter ma rozstrzygnięcie zaskarżone w niniejszej sprawie.
Z przyczyn omówionych wyżej Sąd stwierdził, że organ odwoławczy nie sprostał spoczywającym na nim obowiązkom w tym zakresie.
W konsekwencji i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zaskarżony rozkaz personalny podlegał uchyleniu.
Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie kierował się powyższą oceną, uzupełni materiał dowodowy o dokumenty dotyczące sposobu dotychczasowego wywiązywania się przez skarżącego z obowiązków służbowych i podejmie rozstrzygnięcie po wszechstronnym rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy, dokonując oceny czy popełnienie czynu o znamionach przestępstwa w stanie faktycznym sprawy uniemożliwia pozostanie skarżącego w służbie. Powyższej ocenie organ da wyraz w uzasadnieniu podjętego w sprawie rozstrzygnięcia.
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c. p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w pkt I sentencji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania jest uzasadnione treścią art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Koszty obejmowały kwotę 480 zł z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego, będącego adwokatem.