III SA/Lu 341/24

III SA/Lu 341/24 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2024-11-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-05-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Agnieszka Kosowska
Jerzy Drwal /sprawozdawca/
Robert Hałabis /przewodniczący/
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2505
art. 1a pkt 12 lit. b; art. 17 § 1a; art. 33 § 2 pkt 6
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca) Asesor WSA Agnieszka Kosowska po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. D. na postanowienie Wojewody Lubelskiego z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.
Uzasadnienie
Skarżąca P. D. złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 6 czerwca 2023 r., nr [...] wystawionego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L.. Wcześniej organ Inspekcji Sanitarnej wystosował do skarżącej upomnienie z dnia 23 maja 2022 r. i wezwał ją do wykonania obowiązku poddania małoletniej córki, E. Ł. szczepieniom ochronnym. Skarżąca nie wykonała powyższego obowiązku. W tej sytuacji Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. wystawił wspomniany wyżej tytuł wykonawczy oraz wystąpił do Wojewody Lubelskiego z wnioskiem z dnia 6 czerwca 2023 r. o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w administracji w sprawie uchylania się przez skarżącą od wykonania obowiązku obowiązkowych szczepień ochronnych u dziecka oraz o nałożenie na zobowiązaną grzywny w celu przymuszenia do wykonania przedmiotowego obowiązku.
Postanowieniem z dnia [...] 2023 r., znak: [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. oddalił zarzuty skarżącej.
Na powyższe postanowienie P. D. złożyła zażalenie.
L. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny rozpoznał zażalenie i ostatecznym postanowieniem z dnia [...] 2023 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z dnia [...] 2023 r.
Wojewoda Lubelski działając jako organ egzekucyjny w dniu [...] 2023 r. nadał tytułowi wykonawczemu klauzulę o skierowaniu go do egzekucji. Odpis tytułu wykonawczego doręczono skarżącej wraz z pouczeniem o prawie zgłoszenia zarzutów.
Skarżąca nie skorzystała z tego uprawnienia.
W tych okolicznościach w dniu 8 sierpnia 2023 r. Wojewoda Lubelski wydał postanowienie Nr [...] o nałożeniu na skarżącą grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...] zł oraz wezwał stronę do uiszczenia grzywny w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia (pkt 1).. Wezwał także skarżącą do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia 6 czerwca 2023 r. (pkt 2 postanowienia Wojewody Lubelskiego).
Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie Wojewody Lubelskiego.
Zażalenie zostało przekazane do Ministra Zdrowia w Warszawie.
Wierzyciel Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny informował w piśmie z dnia 17 listopada 2023 r., że skarżąca nie wykonała obowiązku objętego tytułem wykonawczym.
Wobec niewykonania przez skarżącą obowiązku poddania małoletniego obowiązkowym szczepieniom ochronnym oraz nieuiszczenia grzywny, Wojewoda Lubelski wystawił w dniu 5 stycznia 2024 r. tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący grzywnę wysokości [...] zł oraz nr [...] obejmujący opłatę za wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...] zł i przekazał je do egzekucji Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego w Lublinie.
Pismem z dnia 25 stycznia 2024 r. skarżąca wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wszczętej tytułami wykonawczymi z dnia 5 stycznia 2024 r. Skarżąca podniosła zarzut braku wymagalności.
Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Lublinie przekazał zgodnie z właściwością zarzuty skarżącej Wojewodzie Lubelskiemu.
Postanowieniem z dnia [...] 2024 r. Wojewoda L. oddalił zgłoszony zarzut braku wymagalności obowiązku uiszczenia grzywny nałożonej postanowieniem Nr [...] Wojewody Lubelskiego z dnia 8 sierpnia 2023 r. oraz opłaty za wydanie tegoż postanowienia.
Skarżąca pismem z dnia 12 marca 2024 r. wniosła o ponowne rozpoznanie zarzutów oraz o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewody Lubelskiego.
Postanowieniem z dnia [...] 2024 r. Nr [...] Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] 2024 r.
W uzasadnieniu Wojewoda Lubelski zreferował stan rozpoznawanej sprawy, przywołał treść art. 17 § 1a i art. 33 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505, ze zm.), dalej jako "u.p.e.a." oraz art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775), dalej jako "k.p.a." i wyjaśnił, że do zażaleń na postanowienia, o których mowa w art. 34 § 2 u.p.e.a., wydanych przez wierzycieli, dla których organem wyższego stopnia jest minister, stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 k.p.a., z tym że termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.
Wojewoda Lubelski argumentował dalej, że tytuł wykonawczy z dnia 6 czerwca 2023 r. został doręczony skarżącej w dniu 28 czerwca 2023 r. i brak jest przeszkód prawnych podnoszonych przez pełnomocnika P. D. do egzekwowania grzywny nałożonej postanowieniem Wojewody Lubelskiego z dnia 8 sierpnia 2023 r.
Wojewoda Lubelski podał, że nie jest zasadne powoływanie się przez P. D. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 845/16. Tym samym niezasadny jest zarzut braku wymagalności należności określonych w tytułach wykonawczych nr [...] oraz [...] z powodu złożenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym.
W ocenie Wojewody Lubelskiego, zarzut braku wymagalności obowiązku z uwagi na złożenie zarzutów na postępowanie egzekucyjne przymuszające do zaszczepienia dziecka i nierozstrzygnięcie sprawy do dnia dzisiejszego nie zasługuje na uwzględnienie. Postanowienie nakładające na skarżącą grzywnę w celu przymuszenia podlega natychmiastowemu wykonaniu. Zgodnie bowiem z art. 18 ustawy u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 143 k.p.a. wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, jednakże organ administracji publicznej, który wydał postanowienie, może wstrzymać jego wykonanie, gdy uzna to za uzasadnione.
W opinii Wojewody Lubelskiego również zarzut dotyczący braku wymagalności obowiązku z uwagi na wniesienie przez Zobowiązaną skargi do sądu administracyjnego jest niezasadny, gdyż zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 2 pkt 1 cyt. w zdaniu poprzednim ustawy w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez skarżącą w dniu 12 marca 2024 r. Wojewoda Lubelski stwierdził, że podniesione w nim zarzuty są bezpodstawne, zaś zaskarżone postanowienie z dnia [...] 2024 r. odpowiada prawu.
Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Wojewody Lubelskiego z dnia [...] 2024 r. zarzucając naruszenie przepisów mające istotny wpływ na wynik postępowania:
1. wyjście poza zakres zaskarżenia przez Wojewodę Lubelskiego i rozpoznanie własnego postanowienia w zakresie zarzutu "niespełnienia tytułu wykonawczego", podczas gdy w przedmiotowym zakresie postanowienie wierzyciela nie było zaskarżone, a zatem stało się ono prawomocne;
2. naruszenie art. 87 Konstytucji RP w zw. z art. 17 ust. 11 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi poprzez zaliczenie Komunikatu Głównego Inspektora Sanitarnego do katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego i przyjęcie na tej podstawie, iż może nakładać na obywateli obowiązek zaszczepienia dziecka określoną ilością dawek szczepionek w ustalonych odgórnie okresach, mimo iż akt prawny o nazwie komunikat nie zalicza się do aktów stanowienia prawa powszechnego, a jest jedynie aktem prawa wewnętrznego, w ramach którego brak jest możliwości nakładania obowiązków i ograniczenia praw obywateli, co zostało potwierdzone w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r.;
3. naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1b ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych poprzez uznanie, iż obowiązek szczepień ochronnych u małoletniego w zakresie podania poszczególnych dawek szczepionek jest wymagalny ze względu na osiągnięcie przez niego przedziału wiekowego, mimo iż nawet sam organ nie wskazuje z jakiego aktu normatywnego o charakterze powszechnie obowiązującym wynika obowiązek podania dziecku tych dawek szczepionek;
4. naruszenie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych poprzez uznanie, iż szczepienia ochronne wymienione w tytule wykonawczym są wymagalne, a termin ich wymagalności wynika z treści Komunikatu Głównego Inspektora Sanitarnego, podczas gdy ten akt nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego, zaś programy zapobiegania i zwalczania określonych zakażeń lub chorób zakaźnych zgodnie z art. 4 w zw. z art. 2 pkt 26 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi może określać wyłącznie Rada Ministrów w drodze rozporządzenia, a nie Główny Inspektor Sanitarny, co wskazuje, iż skarżąca może zaszczepić dziecko w terminie przewidzianym w treści rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r.,
5. naruszenie art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia aktu prawnego, z którego wynika wymagalność obowiązku podania małoletniemu poszczególnych dawek szczepionek, dowodów na których oparł się organ oraz dowodów, którym odmówił wiary stwierdzając, iż obowiązek zaszczepienia małoletniego przeciwko chorobom wymienionym w tytule wykonawczym jest wymagalny i podlega egzekucji administracyjnej,
6. naruszenie art. 8 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 31 ust. 1 w zw. z art. 47 w zw. z art. 68 Konstytucji RP poprzez uznanie, iż zachodzą przesłanki do ograniczenia przysługującego skarżącemu prawa do ochrony życia prywatnego oraz prawa do ochrony zdrowia.
Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia Wojewody Lubelskiego oraz poprzedzającego postanowienia z dnia [...] 2024 r., a także umorzenia postępowania egzekucyjnego. Ponadto skarżąca wniosła o zwrócenie się z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego, co do zgodności z Konstytucją RP art. 2, art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz art. 17 ust. 1, ust. 10 pkt 1 i pkt 2, ust. 11 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi z art. 2, art. 30, art. 31 ust. 1, 2, 3, oraz art. 68 ust. 1, 2, 3, art. 87 ust. 1 Konstytucji, w zakresie, w jakim nie przewidują one wolności wyboru rodziców, w zakresie szczepień tak, jak to jest w większości krajów Unii Europejskiej, braku właściwego rejestru powikłań tzw. "NOP", braku celowego funduszu przeznaczonego na wsparcie finansowe, rehabilitację osób, u których wystąpiły powikłania, jak i w zakresie, w jakim to Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu, czy też Minister Zdrowia w formie rozporządzenia Program Szczepień Ochronnych na dany rok, wykaz chorób, ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek, przez co rozstrzyga o wolnościach obywatelskich z pominięciem ustawy.
Ewentualny wniosek skarżącej dotyczył zwrócenia się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o wykładnię treści art. 8 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, czy system przymusu szczepień ochronnych państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który nie przewiduje systemu odszkodowawczego dla dzieci rodziców dotkniętych powikłaniami poszczepiennymi nie stanowi naruszenia art. 8 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Ponadto wniosła o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny, ewentualnie do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Europejski Trybunał Praw Człowieka.
Wojewoda Lubelski wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację.
Postanowieniem z dnia 3 lipca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił zawieszenia postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, rozpoznając wniesioną skargę, zważył co następuje:
Tytułem wstępu przypomnienia wymaga, że przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie Wojewody Lubelskiego z dnia [...] 2024 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody Lubelskiego z dnia [...] 2024 r. wydane w sprawie egzekucji należności pieniężnych w kwocie [...]zł i kwocie [...]zł prowadzone na podstawie dwóch tytułów wykonawczych.
Zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa i jest orzeczeniem prawidłowym.
Przechodząc do szczegółowych rozważań w kwestii legalności skontrolowanego postanowienia Wojewody Lubelskiego należy zauważyć, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji reguluje egzekucję obowiązków o charakterze niepieniężnym i określa katalog środków egzekucyjnych, które mogą być zastosowane w celu przymusowego wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym. Do środków takich należy grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń oraz przymus bezpośredni (art. 1a pkt 12 lit. b/ u.p.e.a.). Według art. 7 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie (§ 1). Organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego (§ 2). Stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy (§ 3).
W myśl art. 17 § 1 u.p.e.a. o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia.
W art. 17 § 1a. u.p.e.a. ustawodawca przewiduje, że o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, do zażaleń na postanowienia, o których mowa w art. 34 § 2, wydanych przez wierzycieli, dla których organem wyższego stopnia jest minister, stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.
Stosownie do art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Wspomniany przepis w § 2 stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Zagadnienie powstałe na tle rozpatrzenia zarzutów uregulowano w art. 34 § 1 – 4 u.p.e.a.
Zgodnie z art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego m.in. obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego.
Wysokość grzywny określono w art. 121 § 1 – 5 u.p.e.a.
Zgodnie z art. 122 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu:
1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32;
2) postanowienie o nałożeniu grzywny.
Jak wcześniej wykazano zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34 u.p.e.a.). Należy wyjaśnić, że zobowiązany ma prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny (art. 122 § 3 u.p.e.a.).
Według art. 124 § 1 u.p.e.a. nałożone grzywny w celu przymuszenia, nieuiszczone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie egzekucji należności pieniężnych, określonym w niniejszej ustawie.
Obowiązek uiszczenia nałożonych grzywien nie przechodzi na spadkobierców lub praw nabywców zobowiązanego ( art. 124 § 2 u.p.e.a.).
Z akt sprawy wynikało, że skarżąca wniosła zarówno zarzuty jak i zażalenie do Ministra Zdrowia.
Z uwagi na charakter zaskarżonego postanowienia należy podkreślić, że celem nałożenia grzywny jest przymuszenie zobowiązanego do wykonania obowiązku. Z powodu niewykonania przez skarżącą obowiązku poddania małoletniej córki obowiązkowym szczepieniom ochronnym oraz nieuiszczenia grzywny, Wojewoda Lubelski wystawił w dniu 5 stycznia 2024 r. tytuł wykonawczy nr [...] i obejmujący grzywnę wysokości [...] zł oraz nr [...] obejmujący opłatę za wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...] zł.
Skarżąca nie zgodziła się z prowadzoną egzekucją administracyjną wszczętą tytułami wykonawczymi z dnia 5 stycznia 2024 r.
Skarżąca podniosła zarzut braku wymagalności.
Powyższe oznacza, że obowiązkiem Wojewody Lubelskiego było odniesienie się do wniesionego przez skarżącą przedmiotowego zarzutu.
Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia [...] 2024 r. Wojewoda Lubelski oddalił zgłoszony zarzut braku wymagalności obowiązku uiszczenia grzywny nałożonej postanowieniem Nr [...] Wojewody Lubelskiego z dnia 8 sierpnia 2023 r. oraz opłaty za wydanie tegoż postanowienia.
Zaskarżone postanowienie z dnia [...] 2024 r. Nr [...] jest odpowiedzią Wojewody Lubelskiego na wniosek skarżącej z dnia 12 marca 2024 r. o ponowne rozpoznanie zarzutów "będących przedmiotem postanowienia organu z dnia [...] 2024 r."
Jest to rozstrzygnięcie prawidłowe. Wydano je z poszanowaniem zasady praworządności, o której mowa w art. 7 u.p.e.a.
Zdaniem składu orzekającego WSA w Lublinie, interpretacja zastosowanych przez Wojewodę Lubelskiego przepisów w tym - art. 17 § 1a i art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. oraz art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 k.p.a. - nie budzi zastrzeżeń. W uzasadnieniu skontrolowanego postanowienia Wojewoda Lubelski wyjaśnił w sposób logiczny jakie względy zdecydowały o utrzymaniu w mocy własnego postanowienia z dnia [...] 2024 r.
Niniejsza sprawa dotyczy egzekucji administracyjnej należności pieniężnej – grzywny w celu przymuszenia (o grzywnie orzeczono postanowieniem Wojewody Lubelskiego z dnia 8 sierpnia 2023 r.).
Zarzuty skargi niesłusznie koncentrują się na zagadnieniu dotyczącym obowiązku szczepień ochronnych (w tej materii formułowane są zarzuty i wnioski skargi o naruszeniu przepisów prawa), a nie na postępowaniu prowadzonym na podstawie wystawionego w dniu 5 stycznia 2024 r. - tytułu wykonawczego nr [...] i obejmującego grzywnę wysokości [...] zł oraz tytułu wykonawczego nr [...] obejmującego opłatę za wydanie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...] zł.
Wobec tego bezzasadny jest w szczególności zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Szczegółowe odnoszenie się do tego zarzutu oraz pozostałych zarzutów skargi byłoby niecelowe z uwagi na ich nieadekwatność do stanu rozpoznanej sprawy.
W kwestii wniosku skarżącej o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 193 Konstytucji RP, każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Z powołanego wyżej przepisu nie wynika uprawnienie strony do skutecznego domagania się, aby sąd orzekający w sprawie skorzystał z tej kompetencji. Wynika natomiast, że od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. W niniejszej sprawie taka przesłanka nie występuje. Poza tym sąd rozważa zwrócenie się z pytaniem prawnym wówczas, gdy poweźmie poważną wątpliwość, co do konstytucyjności przepisu mającego zastosowanie w sprawie. Wniosek skarżącej odnosi się do przepisów art. 2, art. 5 ust. 1 pkt 2 oraz art. 17 ust. 1, ust. 10 pkt 1 i pkt 2, ust. 11 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi i ich zgodności z Konstytucją RP. Powyższe przepisy nie stanowiły podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia.
Ubocznie należy podnieść, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie zajmuje się wykładnią przepisów Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Do rozpoznania wszystkich spraw dotyczących interpretacji i stosowania tej Konwencji i jej protokołów właściwy jest Europejski Trybunał Praw Człowieka (ETPC). ETPC powołany został jako organ do zapewnienia przestrzegania przez państwa-strony wynikających z Konwencji zobowiązań (art. 19 Konwencji). Poza tym wykładnia art 8 ww. Konwencji w zakresie, w jakim każdemu gwarantuje się prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego byłaby czynnością bezprzedmiotową z uwagi na charakter skontrolowanego postanowienia Wojewody Lubelskiego. Nie rozstrzyga ono – co wyżej wykazano – w przedmiocie obowiązku poddania małoletniego szczepieniom ochronnym.
W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.
.