III SA/Lu 340/25

III SA/Lu 340/25 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-10-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Agnieszka Kosowska /sprawozdawca/
Anna Strzelec /przewodniczący/
Iwona Tchórzewska
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1539
art. 92a ust. 1, ust. 5 pkt 1, Lp. 6.3.16 załącznika nr 3
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant asystent sędziego Arleta Bednarczyk-Chagowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2025 r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Sygn. III SA/Lu 340/25
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi S. C. (dalej jako "skarżący") jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 kwietnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Stan sprawy przedstawia się następująco.
W dniach od 6 do 21 lutego 2024 r. przeprowadzono kontrolę działalności gospodarczej skarżącego. Kontrola obejmowała okres od 1 kwietnia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. W toku kontroli przeprowadzono analizę okazanej dokumentacji, w tym posiadanych uprawnień z zakresu zarobkowego przewozu drogowego osób oraz dokumentacji pojazdów i kierowców.
W wyniku kontroli stwierdzono naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm.), dalej jako "u.t.d.", polegające na nieudostępnieniu podczas kontroli wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z kart kierowców i tachografu cyfrowego - naruszanie z l.p. 6.3.16, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy.
Decyzją z dnia 26 kwietnia 2024 r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 zł z tytułu nieudostępnienia podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz danych kart kierowców i tachografu cyfrowego za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy – łącznie 536 000 zł. Wysokość kary została ograniczona do 15 000 zł na podstawie art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podniósł, że do naruszenia doszło w wyniku zaistnienia siły wyższej, której przedsiębiorca nie mógł przewidzieć, tj. pożaru, który wybuchł dzień przed rozpoczęciem kontroli, a w trakcie, którego spłonęły wszystkie dokumenty (wykresówki, tachografy, dokumenty pracownicze), a także wyposażenie biura, w tym laptopy, na których przechowywane były dokumenty.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "organ odwoławczy") decyzją z dnia 16 kwietnia 2025 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w zawiadomieniu z dnia 29 grudnia 2023 r. o zamiarze wszczęcia kontroli skarżący został poinformowany, iż kontrolą zostanie objęty okres od dnia 1 kwietna 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r., oraz że na dzień rozpoczęcia kontroli powinien on przygotować m.in. wykresówki, dane cyfrowe z kart kierowców i z tachografów cyfrowych z kontrolowanego okresu. O dokumenty i dane te skarżący został wezwany dodatkowo pismem z dnia 6 lutego 2024 r.
Pomimo wezwania skarżący nie okazał do kontroli danych cyfrowych z pojazdu o nr rej. [...] za okres od dnia 31 lipca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Łącznie brak danych za 154 dni, danych cyfrowych z karty kierowcy E. W. za okres od dnia 1 kwietnia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Łącznie brak danych za 275 dni, danych cyfrowych z karty kierowcy M. S. za okres od dnia 1 lipca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Łącznie brak danych za 184 dni, danych cyfrowych z karty kierowcy K. O. za okres od dnia 1 lipca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Łącznie brak danych za 184 dni oraz danych cyfrowych z karty kierowcy skarżącego za okres od dnia 1 kwietnia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Łącznie brak danych za 275 dni.
Natomiast do pożaru doszło dzień przed kontrolą. Zatem skarżący dysponował dostatecznym czasem na przygotowanie wymaganej dokumentacji oraz zgromadzenie żądanych danych cyfrowych oraz analogowych. Ponadto dane z kart kierowców oraz jednostek pojazdowych są przechowywane w pamięci urządzenia oraz na kartach kierowców. Jak wynika z okazanej dokumentacji w zdarzeniu nie ucierpiał żaden z pojazdów, nie uległa zniszczeniu żadna karta kierowcy, która jest dokumentem imiennym oraz osobistym, stąd nie można przyjąć, iż znajdowała się w lokalu przedsiębiorcy. Skarżący mógł zatem ponownie wczytać dane z kart kierowców i jednostek pojazdowych, a tym samym okazać do kontroli choć część żądanych danych.
W ocenie organu odwoławczego ustalony w sprawie stan faktyczny w pełni potwierdza wystąpienie naruszenia polegającego na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego.
Zdaniem organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie dawał podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d. Organ podniósł, że powołany przepis pozwala na uniknięcie odpowiedzialności, wówczas, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że dane cyfrowe, które zostały przedłożone w załączeniu do wyjaśnień z dnia 21 marca 2024 r., nie mogły zostać uwzględnione, bowiem nie zostały okazane w trakcie trwania kontroli, która zakończyła się w dniu 21 lutego 2024 r., sporządzeniem protokołu kontroli. Zatem okazane po tej dacie dane nie mają znaczenia w przedmiotowej sprawie. Obowiązek okazania pełnych danych cyfrowych podczas kontroli w przedsiębiorstwie wynika wprost z Ip. 6.3.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Oznacza to, że żadne dane cyfrowe okazane po zakończeniu kontroli nie mogą zostać uwzględnione.
Organ odwoławczy uznał również, że nie doszło do naruszenia przez organ I instancji przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej jako "k.p.a.", jak również decyzja organu I instancji zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 189e i art. 189f k.p.a., organ odwoławczy wskazał, że przepisy te nie znajdą zastosowania w przedmiotowej sprawie.
Organ odwoławczy przytoczył również treść art. 10 ust. 5 lit. a) tiret pierwsze i tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE L z dnia 11 kwietnia 2006 r. Nr 102, str. 1), dalej "rozporządzenie nr 561/2006" oraz art. art. 32 ust. 1-3, art. 33 ust. 1-3, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r., w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. UE L z dnia 28 lutego 2014 r. Nr 60, str. 1), dalej jako "rozporządzenie nr 165/2024".
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie S. C. zaskarżył w całości decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 75 k.p.a., poprzez brak wszechstronności w rozpatrywaniu sprawy, nieuwzględnieniu interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli, brak rozważenia wszystkich okoliczności w sprawie oraz art. 189e oraz 189f k.p.a., poprzez nieuwzględnienie przy orzeczeniu kary stanu siły wyższej w postaci pożaru.
Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1) art. 92a ust. 1, ust. 5, ust. 7 u.t.d. oraz Ip. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy, poprzez uznanie, że kontrolowany nie dokonał stosownego zgłoszenia zmiany danych ilości posiadanych pojazdów organowi, który wydał licencję, ignorując zgłaszany stan siły wyższej;
2) art. 92a ust. 1, ust. 5, ust. 7 u.t.d. oraz Ip. 6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy, poprzez uznanie, że kontrolowany nie przedłożył danych, ignorując zgłaszany stan siły wyższej, a tym samym bezpodstawne i niemające oparcia w materiale dowodowym niedanie wiary wyjaśnieniom przedsiębiorcy co do stanu faktycznego oraz jego wiedzy. Pominięcie faktu przez kontrolujących, a następnie przez organy orzekające, że pojazdy skarżącego nie były wyposażone w tachografy cyfrowe, tylko tachografy analogowe, jak również bezpodstawne twierdzenia, że organ nie mógł uwzględnić przesłanych danych cyfrowych;
3) art. 92c z ust. 1 u.t.d. poprzez nieuwzględnienie okoliczności wyłączających winę skarżącego, nieuwzględnienie okoliczności, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a samo naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć;
4) art. 33 ust. 2 oraz ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014 poprzez bezpodstawne przyjęcie, że strona swoim działaniem czy zaniechaniem nie dochowała należytej staranności w przechowywaniu wykresówek i wydruków w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie przez co najemnej rok po ich użyciu.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że naruszenie przepisów nastąpiło w związku z siłą wyższą, której skarżący nie mógł się spodziewać i przewidzieć. Pożar wybuchł dzień przed rozpoczęciem kontroli. Spłonęły wszelkie dokumenty oraz wyposażenie całego biura, w szczególności laptopy, na których były archiwizowane dokumenty.
Skarżący podkreślił, że przygotował żądane dokumenty, ale spłonęły one w pożarze. Zwrócił uwagę, że ostatecznie odzyskał dane z tachografu cyfrowego dotyczące pojazdu o nr rej. [...] i od razu je przekazał organowi.
W ocenie skarżącego prawdą jest, że dane z karty kierowców oraz jednostek pojazdowych są przechowywane w pamięci urządzenia, jednakże zarówno karty kierowców jak też tachograf cyfrowy mają określoną pamięć na wpisy. Karta kierowcy jest własnością pracownika, natomiast dopiero pobrane dane z tej karty należą do przedsiębiorstwa.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Kontroli sądu poddana została decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 zł, za naruszenia określone w lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d.
Należy wyjaśnić, że odpowiedzialność podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, określa ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Obowiązki lub warunki przewozu drogowego to, zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d., obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących Polskę umów międzynarodowych.
Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 zł do 1 000 000 zł za każde naruszenie (pkt 1); przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za każde naruszenie (pkt 2).
Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:
1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,
2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10
- załącznika nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d.).
Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć 15 000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d.).
Organy ustaliły (okoliczność niesporna), że skarżący w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli zatrudniał kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10.
W rozpoznawanej sprawie, stwierdzone w wyniku przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącego kontroli naruszenia polegały na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych karty kierowcy i tachografu cyfrowego (l.p. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d.). Kara w takim przypadku wynosi 500 zł za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy.
W ocenie sądu organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy, kara pieniężna w wysokości 15 000 zł za stwierdzone w toku kontroli naruszenia została nałożona na skarżącego prawidłowo.
Bezspornie skarżący zobowiązany był do przedłożenia do kontroli wykresówek z tachografów analogowych (dane zapisywane są na specjalnym papierze) oraz danych cyfrowych rejestrowanych w pamięci tachografów cyfrowych oraz kart kierowców w postaci wydruków tych danych.
Bezspornie skarżący nie przedłożył wykresówek z tachografów analogowych zamontowanych w jego pojazdach. Jak bowiem wynika z akt sprawy 8 pojazdów skarżącego wyposażonych było w tachografy analogowe, a jedynie jeden (nr rej. [...]) – w tachograf cyfrowy.
Skarżący twierdził, że przygotował wymagane dokumenty do kontroli, jednak uległy one spaleniu podczas pożaru.
W ocenie sądu, o ile nie kwestionując, że wykresówki dedykowane do tachografów analogowych dokumentujące czas pracy kierowców za okres objęty kontrolą uległy rzeczywiście bezpowrotnej utracie w wyniku spalenia, to jednak nie można nie dostrzegać, że skarżący dane z tachografu cyfrowego dostarczył jedynie za okres od 1 kwietnia 2023 r. do 30 lipca 2023 r. Za pozostałe miesiące skarżący nie dostarczył danych. W tym zakresie podnosił, że dane z karty kierowców oraz tachografu cyfrowego są przechowywane w pamięci urządzenia, jednakże zarówno karty kierowców jak też tachograf cyfrowy mają określoną pamięć na wpisy. Pracodawca ma obowiązek pobrać ww. dane i przechowywać je przez okres roku i właśnie te pobrane dane pracodawca przesłał po ich odzyskaniu.
Istotnie skarżący przesłał dane z kart kierowców - M. S., K. O., jednak jedynie za okres od 1 kwietnia 2023 r. do 30 czerwca 2023 r. Danych z karty kierowcy E. W. oraz ze swojej karty nie przesłał wcale. Skoro skarżący twierdzi, że pamięć tachografów cyfrowych i kart kierowcy jest ograniczona, a w konsekwencji sugeruje, że dane najstarsze uległy "nadpisaniu" przez dane nowsze (zapis danych na kształt nagrania "w pętli") to należałoby uznać, że skoro dostępne były dane cyfrowe za okresy odpowiednio od 1 kwietnia do 30 lipca oraz od 1 kwietnia do 30 czerwca 2023 r., to tym bardziej za okresy późniejsze dane powinny być dostępne.
Skarżący natomiast wybiórczo dostarczył jedynie niewielką część danych z nośników cyfrowych, zupełnie ignorując fakt, że kontrola obejmowała okres aż do 31 grudnia 2023 r.
Bezspornie zatem skarżący nie przedłożył wcale części danych cyfrowych obejmujących okres kontroli, tj. danych za II półrocze 2023 r., pomimo że odzyskał i przedstawił dane z tachografu cyfrowego pojazdu oraz dane z kart dwóch kierowców za I półrocze 2023 r.
Zgodnie natomiast z lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy - nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego podlega karze w wysokości 500 zł - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy.
Prawidłowo zatem organu nałożyły na skarżącego karę pieniężną ograniczoną do wysokości 15 000 zł.
Jednocześnie sąd podziela argumentację organów, że w sprawie nie znajdzie zastosowania instytucja wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika. Zgodnie bowiem z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
O ile zatem można byłoby uznać, że z powodu siły wyższej – porażu na dzień przed początkiem kontroli – skarżący nie mógł wypełnić obowiązku przedłożenia wykresówek papierowych z tachografów analogowych, o tyle brak przedłożenia danych z tachografu cyfrowego pojazdu o nr [...] za okres od 31 lipca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. uznać należy za naruszenie obowiązków przewoźnika. Analogicznie w przypadku kart kierowców - M. S. i K. O., dostarczone dane nie obejmowały okresu od 1 lipca 2023 r. do 31 grudnia 2023, pomimo że z akt sprawy wynika w sposób jednoznaczny, że K. O. miał zawartą ze skarżącym umowę o pracę na cały etat od 1 lipca 2023 r. (k. 73 akt adm.), natomiast M. S. miał zawartą ze skarżącym umowę zlecenia na okres od 1 lipca do 31 grudnia 2023 r. (k. 71 akt adm.). Skoro skarżący pobrał dane cyfrowe zapisane za wcześniejsze okresy z tych kart kierowców to nie było przeszkód aby pobrać dane również za okres drugiego półrocza 2023 r.
Sytuacja, o której mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., może mieć miejsce, jeżeli strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia lub nie mogła tego przewidzieć, a więc gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie od niej niezależnych. Brak wpływu strony na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, nie jest wystarczające jedynie zakwestionowanie swojej odpowiedzialności.
W tym przypadku skarżący miał w pełni wpływ na to jakie dane z nośników cyfrowych przedłożył w toku kontroli. A bezspornie udostępnił jedynie część danych zapisanych w pamięci urządzeń cyfrowych, ignorując obowiązek udostępnienia także danych cyfrowych obejmujących okres do końca 2023 r.
Wobec powyższego zarzuty naruszenia prawa materialnego nie znajdują podstaw.
Jedynie ubocznie sąd wskazuje, że zarzut naruszenia art. 92a ust. 1, ust. 5, ust. 7 u.t.d. oraz Ip. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy nie mógł dotyczyć tej sprawy, gdyż wobec skarżącego nie nałożono kary pieniężnej za niezgłoszenie organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 ust. 2 oraz ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014, w myśl którego przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za zapewnienie, by ich kierowcy byli właściwie wyszkoleni i poinstruowani w zakresie prawidłowego działania tachografów, zarówno cyfrowych, jak i analogowych, przeprowadzają regularne kontrole, by zapewnić właściwe użytkowanie tachografów przez swoich kierowców i nie udzielają kierowcom żadnych bezpośrednich ani pośrednich zachęt, które mogłyby skłaniać ich do niewłaściwego używania tachografów. Przedsiębiorstwa transportowe wydającą wystarczaj liczbę wykresówek kierowcom pojazdów wyposażonych w tachograf analogowe, mając na uwadze indywidualny charakter wykresówki, długość okresu pracy i możliwość zaistnienia konieczności ich wymiany w przypadku, gdy zostaną zniszczone lub zatrzymane przez upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Przedsiębiorstwa transportowe wydają kierowcom tylko wykresówki zgodne z homologowanym wzorem i odpowiednie do użycia w urządzeniu zainstalowanym w pojeździe. W przypadku gdy pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy, przedsiębiorstwo transportowe i kierowca zapewniają, biorąc pod uwagę długość okresu pracy, by drukowanie danych z tachografu na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych mogło być prawidłowo przeprowadzone w razie kontroli. Przedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia niniejszego rozporządzenia popełnione przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji. Państwa członkowskie mogą jednak uzależnić taką odpowiedzialność od naruszenia przez przedsiębiorstwo transportowe ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu i art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006.
Według art. 34 ust. 1 rozporządzenia 165/2014, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed założeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Zgodnie z art. 34 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia, kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. Przepis art. 34 ust. 3 rozporządzenia 165/20214, jeżeli zaś w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to w myśl ustępu 3 okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv):
a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówki ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub
b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu.
Zgodnie z art. 34 ust. 4 rozporządzenia nr 165/2014, jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd.
Jak stanowi art. 34 ust. 5 rozporządzenia nr 165/2024, kierowcy:
a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu;
b) obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: czas prowadzenia pojazdu, inna praca, okresy gotowości, przerwy lub odpoczynek.
Skoro skarżący nie udostępnił podczas kontroli w przedsiębiorstwie całości pobranych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, trafna jest ocena organu odwoławczego, że doszło do naruszenia obowiązków wynikających z przepisów rozporządzenia nr 165/2014, które mają charakter bezwzględny. Odpowiedzialność administracyjna podmiotów wykonujących transport drogowy, ma charakter obiektywny. Nie jest ona uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego, a zatem określona w art. 92a u.t.d. kara jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co w niniejszej sprawie nie budziło wątpliwości.
W ocenie sądu, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania. Organy wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.) i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 k.p.a. Postępowanie nie było też prowadzone z naruszeniem art. 8 k.p.a., zobowiązującego organy administracji publicznej do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.
Odnosząc się do naruszenia art. 189e oraz 189f k.p.a., należy wyjaśnić, że w orzecznictwie obecnie nie budzi wątpliwości, że przepis art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. bezpośrednio wyłącza stosowanie przepisów działu IVa k.p.a., jeżeli w przepisach odrębnych uregulowano zagadnienie odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia. Ponieważ przepisy art. 92c u.t.d. mają charakter odrębny w zakresie uregulowania powyższego zagadnienia, dlatego należy przyjąć, że możliwość zastosowania art. 189e oraz art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. jest wyłączona (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 sierpnia 2025 r., sygn. II GSK 162/25).
Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.).