III SA/Lu 338/25

III SA/Lu 338/25 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-09-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Drwal
Jerzy Marcinowski /przewodniczący/
Robert Hałabis /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1539
art 13b; art. 92a; art. 92c; lp. 2.23 załącznika nr 3
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.)
Dz.U. 2023 poz 1849
§ 4 ust. 1; § 50 ust. 1 załącznika  nr 1
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 26 maja 2020 r. w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Protokolant Asystent sędziego Arleta Bednarczyk-Chagowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 kwietnia 2025 r. nr BP.501.989.2024.2058.WA7. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 7 kwietnia 2025 r. (nr BP.501.989.2024.2058.WA7) Główny Inspektor Transportu Drogowego – w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. – utrzymał w mocy decyzję M. W. I. T. D. z dnia 15 marca 2024 r. (nr WP.8140.1.3.2024) w sprawie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy:
W dniu 7 grudnia 2023 r. w P. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki [...] o nr rej. [...], którym kierował T. C.. W toku kontroli ustalono, że kierujący przewoził pasażera, który zamówił przejazd za pomocą aplikacji "Uber" z Al. [...] w P. na ul. [...] w N. . Należność za usługę w kwocie 15,02 zł została ustalona poprzez aplikację "Uber". Pasażer za wykonaną usługę zapłacił gotówką, a pasażer otrzymał od kierującego pojazdem paragon wystawiony przez A. Sp. z o.o. Pojazd był oznakowany jak taksówka, a kierowca okazał do kontroli prawo jazdy, identyfikator kierowcy Taxi, wypis z licencji nr [...], która udzielona została skarżącej spółce oraz orzeczenie lekarskie. Przebieg i wyniki kontroli zostały utrwalone i udokumentowane protokołem kontroli nr [...] z dnia 7 grudnia 2023 r. W wyniku kontroli stwierdzono naruszenie prawa polegające na rozliczaniu opłaty za przewóz osób na podstawie aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539, z późn. zm. – dalej jako: "u.t.d."), niespełniającej wymagań dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania, zagrożone karą pieniężną w kwocie 12 000 zł, zgodnie z lp. 2.23 załącznika nr 3 do u.t.d. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że w dniu kontroli skarżąca Spółka posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udzieloną przez Prezydenta Miasta P. dnia 25 maja 2023 r. Pojazd marki [...] został zgłoszony do ww. uprawnienia w dniu 8 listopada 2023 r., a kierującemu pojazdem wydano identyfikator kierowcy taksówki w dniu 10 listopada 2023 r.
Decyzją z dnia 15 marca 2024 r. M. W. I. T. D. nałożył na skarżącą Spółkę karę pieniężną w wysokości 12 000 zł na podstawie art. 92a ust. 1 pkt 2 u.t.d., wobec tego, że nastąpiło rozliczanie opłaty za przewóz osób na podstawie aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ust. 1 u.t.d., niespełniającej wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 13b ust. 4 oraz wymagań dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania.
Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie. Decyzją z dnia 7 kwietnia 2025 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości.
W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w N. poddano kontroli drogowej pojazd marki [...], którym kierował T. C.. Pojazd był oznakowany jak taksówka, a kierowca okazał identyfikator kierowcy Taxi oraz wypis z licencji udzielonej skarżącej spółce na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu taksówką, uprawniającej do wykonywania przewozów na obszarze P.. W trakcie kontroli ustalono, że przewóz został zamówiony poprzez aplikację Uber i został wykonany z Al. [...] w P. na ul. [...] w N. . Opłata za przejazd wyniosła 15,02 zł, została ustalona poprzez aplikację i uiszczona kierowcy gotówką. Ponadto kontrolujący przeprowadzili dowód z przesłuchania pasażera pojazdu jako świadka i zabezpieczyli paragon jaki wystawiony został przez skarżącą spółkę. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty strony niezasadne. Organ wyjaśnił, że dokonanie przewozu osób jest usługą, której wykonanie należy potwierdzić wydaniem paragonu fiskalnego z kasy fiskalnej. Paragon ten powinien zawierać informacje wymienione w § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. z 2021 r. poz. 1625, ze zm.). Tymczasem w niniejszej sprawie pasażer otrzymał paragon fiskalny na kwotę 15,02 zł, który nie zawierał wszystkich wymaganych elementów, takich jak, opłata początkowa, cena umowna, kwota ceny umownej, nazwa towaru. Dodatkowo skarżąca w toku postępowania nie przedłożyła żadnych dowodów świadczących o posiadaniu aplikacji mobilnej spełniającej warunki określone we właściwych przepisach. W konsekwencji pasażer otrzymał paragon, który nie zawierał wymaganych prawem danych. Dlatego Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że zasadnym było utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł na skutek popełnienia przez nią naruszenia określonego lp. 2.23. załącznika nr 3 do u.t.d.
Odnosząc się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów organ II instancji uznał, że postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Organ I instancji wypełnił obowiązki wynikające z art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Dokonał też wszechstronnej oceny okoliczności sprawy i analizy całokształtu materiału dowodowego. Dlatego też postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone przez organ I instancji w sposób kompletny i prawidłowy. Wszystkie okoliczności związane ze spornym przewozem zostały wyjaśnione podczas kontroli drogowej oraz w toku postępowania wyjaśniającego, natomiast analiza materiału dowodowego wykazała jednoznacznie, że w dniu kontroli drogowej kierowca wykonywał transport drogowy osób taksówką w imieniu i na rzecz skarżącej. Odnosząc się zaś do wniosku strony w sprawie ustalenia odpowiedzialności podmiotów współpracujących ze skarżącą, tj. U. Sp. z o.o. oraz Z. S.A. w kwestii nieprawidłowości w funkcjonalnościach aplikacji mobilnej połączonej z kasą wirtualną, organ odwoławczy wyjaśnił, że odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz osób wynika z posłużenia się w pojeździe oprogramowaniem (aplikacją) niespełniającym wymogów prawa i rozliczanie opłaty za wykonywanie przewozów przy pomocy takiej aplikacji. Obciąża to przewoźnika, a kwestia braku odpowiedniej weryfikacji aplikacji przez inne podmioty niezależna jest od odpowiedzialności innych przedsiębiorców związanych w wykonywaniem przewozów przy użyciu tego rodzaju aplikacji mobilnych. Odpowiedzialność taka, wynikająca z zapisów u.t.d., nie jest zaś przedmiotem niniejszego postępowania i nie stanowi przesłanki stanowiącej o braku wpływu na powstanie naruszenia. Podmiot wykonujący przewozy osób przy użyciu aplikacji mobilnej przez przedsiębiorcę przekazującego takie zlecenia przyjmuje bowiem na siebie odpowiedzialność za naruszenia powstałe w wyniku takiej współpracy. Dlatego w ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 93c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Z brzmienia przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Nadto ciężar dowodu w zakresie zaistnienia przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. spoczywa na stronie postępowania. Natomiast w niniejszej sprawie strona ani w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego ani wraz z odwołaniem nie przedłożyła dowodów na potwierdzenie, że w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające jej odpowiedzialność za popełnienie stwierdzonego naruszenia.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca A. Sp. z o.o. z siedzibą w L., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie:
I. przepisów postępowania administracyjnego, to jest art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez:
1) zaniechanie ustalenia, że skarżąca nie jest serwisantem (w rozumieniu przepisów powszechnie obowiązującego prawa, w tym zwłaszcza Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2019 r. – Dz. U. z 2021 r. poz. 1625) używanej przez siebie kasy fiskalnej i ma ograniczony wpływ na treść drukowanych przez tę kasę paragonów;
2) zaniechanie ustalenia odpowiedzialności podmiotów współpracujących ze skarżącą, tj. C. oraz U. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., wpisanej do rejestru przedsiębiorców przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy XII Wydział Gospodarczy KRS pod nr [...] NIP [...] (dalej jako "U. ") za treść paragonu fiskalnego stwierdzoną podczas kontroli w dniu 7 grudnia 2023 r.;
. które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy polegający na tym, że w jego wyniku decyzja GITD została wydana na podstawie błędnych ustaleń faktycznych;
II. przepisów prawa materialnego, zwłaszcza art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 189d pkt 1, pkt 4, pkt 6 k.p.a., w zw. z 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 u.t.d., a także Ip. 2.23. załącznika nr 3 do u.t.d. oraz z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., przez przyjęcie, że w sytuacji, w której skarżąca na skutek naruszenia prawa osiągnęła korzyść brutto (tj. podlegającą jeszcze opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem dochodowym od osób prawnych) w wysokości 15,02 zł, zachodzi podstawa prawna do nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł.
Jednocześnie skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z wydruku pełnego informacji o Z. Spółka Akcyjna z siedzibą w Z., wykreśloną z rejestru przedsiębiorców z dniem 23 lutego 2024 r. na okoliczność przejęcia (w rozumieniu art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h.) spółki E. przez C. Spółkę Akcyjną z siedzibą w W., wpisaną do rejestru przedsiębiorców przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie XIV Wydział Gospodarczy KRS pod nr [...], NIP [...] oraz wstąpienia przez spółkę [...] we wszystkie prawa i obowiązki spółki E. (na podstawie art. 494 § 1 k.s.h.).
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła zostać uwzględniona, a w konsekwencji podlegała ona oddaleniu.
Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Z tego względu sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla takie akty wydane przez organy administracji publicznej w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Żadna ze wskazanych podstaw wzruszenia zaskarżonego aktu w sprawie niniejszej nie zaistniała.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 kwietnia 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję M. W. I. T. D. o nałożeniu na skarżącą spółkę kary pieniężnej za rozliczanie opłaty za przewóz osób na podstawie aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r o transporcie drogowym (obecnie Dz.U.2024 r. poz. 1539 ze zm. – dalej jako: "u.t.d."), która nie spełniała przewidzianych prawem wymogów.
Zgodnie z art. 13b ust. 1 u.t.d. rozliczenie opłaty za przewóz osób samochodem osobowym, w tym taksówką, z wyjątkiem przewozu okazjonalnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2, może się odbywać przy użyciu aplikacji mobilnej spełniającej wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 oraz wymagania dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania określone w przepisach o podatku od towarów i usług. W przypadku rozliczania opłaty za przewóz osób przy użyciu aplikacji mobilnej, o której mowa w ust. 1, kierowca, na żądanie uprawnionego organu kontroli, jest obowiązany okazywać i udostępniać urządzenie, na którym jest zainstalowana aplikacja mobilna, do kontroli w zakresie spełnienia wymagań dla aplikacji mobilnej określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 oraz wymagań dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania określonych w przepisach o podatku od towarów i usług (art. 13b ust. 1a). Stosownie do art. 13b ust. 2 u.t.d., aplikacja mobilna może działać przy udziale systemu teleinformatycznego. Wymiana danych pomiędzy aplikacją mobilną a systemem teleinformatycznym zapewnia bezpieczeństwo przesyłania danych. Aplikacja mobilna zapewnia rozliczalność operacji związanych z przewozem osób oraz integralność i bezpieczeństwo gromadzonych danych. W przypadku aplikacji mobilnej działającej przy udziale systemu teleinformatycznego zdanie pierwsze stosuje się (art. 13b ust. 3). Według art. 13b ust. 4 u.t.d., minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1) minimalne wymagania funkcjonalne dla aplikacji mobilnej oraz aplikacji mobilnej działającej przy udziale systemu teleinformatycznego,
2) sposób zabezpieczenia danych gromadzonych przez aplikację mobilną oraz system teleinformatyczny
. mając na uwadze potrzebę prawidłowego naliczania opłat za przewóz osób oraz zabezpieczenia danych gromadzonych przez aplikację mobilną.
Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym, że:
1) przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5 000 złotych do 1 000 000 złotych za każde naruszenie;
2) przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za każde naruszenie.
Według art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych, z tym, że:
1) przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości do 1 000 000 złotych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej;
2) przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej.
Stosownie do art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:
1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,
2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10
. załącznika nr 3 do ustawy.
Zgodnie zaś z lp. 2.23. załącznika nr 3 u.t.d., rozliczanie opłaty za przewóz osób na podstawie aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, niespełniającej wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 13b ust. 4 oraz wymagań dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania – sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12 000 zł.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 7 grudnia 2023 r. w N. poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...], którym kierował T. C.. Przewóz został zamówiony poprzez aplikację Uber i został wykonany z Al. [...] w P. na ul. [...] w N. . Ustalona przez aplikację opłata za przejazd wyniosła 15,02 zł i uiszczona gotówką u kierowcy. Pasażer otrzymał wprawdzie paragon fiskalny, który jednakże nie zawierał wszystkich wymaganych elementów (opłaty początkowej, ceny umownej, kwoty ceny umownej, nazwy towaru). Pojazd był oznakowany jak taksówka, a kierujący okazał do kontroli identyfikator kierowcy Taxi, wypis z licencji nr [...] udzielonej skarżącej Spółce i orzeczenie lekarskie. Na podstawie pisma z dnia 15 stycznia 2024 r. Urzędu Miasta P. organ I instancji ustalił, że w dniu kontroli skarżąca spółka posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną przez Prezydenta Miasta P. dnia 25 maja 2023 r., a pojazd marki [...] o nr rej. [...] został zgłoszony do ww. uprawnienia w dniu 8 listopada 2023 r., natomiast kierującemu pojazdem wydano identyfikator kierowcy taksówki w dniu 10 listopada 2023 r.
W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, że okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy wskazują na dokonanie przez skarżącą przewozu osób taksówką z naruszeniem określonym w lp. 2.23. u.t.d. Wymagania funkcjonalne dla aplikacji mobilnej oraz aplikacji mobilnej działającej przy udziale systemu teleinformatycznego określone zostały w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji z dnia 28 maja 2020 r. w sprawie aplikacji mobilnej służącej do rozliczania opłaty za przewóz osób (Dz. U. z 2020 r. poz. 954). Zgodnie z § 2 pkt 1 tego rozporządzenia, aplikacja mobilna oraz aplikacja mobilna działająca przy udziale systemu teleinformatycznego, zwana dalej "aplikacją", zapewniają przedsiębiorcy wykonującemu transport drogowy w zakresie przewozu osób na podstawie licencji – funkcjonalność obliczania opłaty za przewóz osób samochodem osobowym, w tym taksówką, z wyjątkiem przewozu okazjonalnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w oparciu o: a) wyliczanie orientacyjnej długości trasy przewozu przy użyciu systemu nawigacji satelitarnej, b) następujące parametry charakteryzujące realizowany przewóz: – planowany czas rozpoczęcia i zakończenia przewozu, – przyznane klientowi ulgi i rabaty, – strefy taryfowe i informacje o cenach i stawkach taryfowych maksymalnych - w przypadku przewozu taksówką. Według zaś § 5 rozporządzenia w sprawie aplikacji mobilnej (...), aplikacja zapewnia funkcjonalność umożliwiającą współdziałanie z kasą rejestrującą mającą postać oprogramowania o zastosowaniu specjalnym, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 111b ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r. poz. 106 i 568).
W tym kontekście, zgodnie z § 3 ust. 1 obowiązującego w czasie kontroli rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2019 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. z 2021 r. poz. 1625), podatnicy prowadzą ewidencję każdej czynności sprzedaży, w tym sprzedaży zwolnionej od podatku, przy użyciu kas, które zostały nabyte w okresie obowiązywania potwierdzenia, że kasa spełnia funkcje wymienione odpowiednio w art. 111 ust. 6a lub w art. 145a ust. 2 ustawy [ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług] oraz wymagania techniczne (kryteria i warunki techniczne) dla kas, wyłącznie w trybie fiskalnym pracy tej kasy, po dokonaniu jej fiskalizacji. Podatnicy, prowadząc ewidencję wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon fiskalny podczas dokonywania sprzedaży, nie później niż z chwilą przyjęcia należności, bez względu na formę płatności, z zastrzeżeniem § 12; zamiast paragonu fiskalnego podatnicy mogą wystawić fakturę przy użyciu kasy i wydać ją nabywcy (§ 6 ust. 1 pkt 1 wskazanego rozporządzenia). Według § 26 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących, w przypadku kas z elektronicznym lub papierowym zapisem kopii o zastosowaniu specjalnym przeznaczonych do prowadzenia ewidencji przy świadczeniu usług przewozu osób i ich bagażu podręcznego taksówkami, paragon fiskalny zawiera co najmniej: 1) imię i nazwisko lub nazwę podatnika oraz adres jego zamieszkania lub siedziby; 2) numer identyfikacji podatkowej (NIP) podatnika; 3) numer kolejny wydruku; 4) numer rejestracyjny i numer boczny taksówki; 5) datę wykonania usługi, z określeniem w godzinach i minutach czasu rozpoczęcia i zakończenia kursu; 6) oznaczenie "PARAGON FISKALNY"; 7) długość drogi przejechanej w czasie kursu; 8) jednostkowe opłaty taryfowe wykorzystywane do wyceny kursu łącznie z opłatą za impuls; 9) liczbę impulsów i wartość usługi odnoszące się do poszczególnych taryf; 10) wartość poszczególnych innych opłat taryfowych, o ile występują; 11) wartość opustów, obniżek lub narzutów, o ile występują; 12) wartość sprzedaży brutto i wysokość podatku według poszczególnych stawek podatku z oznaczeniem literowym po uwzględnieniu opustów, obniżek lub narzutów; 13) wartość sprzedaży zwolnionej od podatku z oznaczeniem literowym; 14) łączną wysokość podatku; 15) łączną wartość sprzedaży brutto; 16) oznaczenie waluty, w której jest zapisywana sprzedaż, przynajmniej przy łącznej wartości sprzedaży brutto; 17) kolejny numer paragonu fiskalnego; 18) numer identyfikacji podatkowej (NIP) nabywcy - na żądanie nabywcy; 19) logo fiskalne i numer unikatowy.
Stosownie zaś do § 4 ust. 1 pkt 2 lit. a obowiązującego w czasie kontroli rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 maja 2020 r. w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania (Dz. U. z 2023 r. poz. 1849), kasy o zastosowaniu specjalnym są to kasy, które uwzględniają szczególne zastosowanie tych kas i odpowiadają szczególnym wymaganiom technicznym określonym w rozdziale 4 załącznika nr 1 do rozporządzenia, związanym ze szczególnymi formami prowadzenia ewidencji sprzedaży określonych towarów i usług, obejmujące kasy przeznaczone do prowadzenia ewidencji przy świadczeniu usług przewozu osób samochodem osobowym, w tym taksówką, z wyjątkiem przewozu okazjonalnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
Z treści natomiast § 50 ust. 1 załącznika nr 1 powyższego rozporządzenia wynika, że kasa, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia, jest wydzielonym modułem aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, albo stanowi oddzielną aplikację zintegrowaną z tą aplikacją lub współpracuje z taksometrem. W ust. 2 wskazano dane, jakie kasa, o której mowa w ust. 1, otrzymuje z aplikacji mobilnej, o której mowa w ust. 1, lub taksometru, i są to: 1) numer rejestracyjny i numer boczny taksówki albo w przypadku pojazdów innych niż taksówki - numer rejestracyjny pojazdu; 2) dane kursu zawierające kolejne pozycje, w tym co najmniej: a) czas rozpoczęcia oraz zakończenia kursu, b) przebytą w kursie drogę, c) oznaczenie "OPŁATA POCZĄTKOWA", d) wartość opłaty początkowej kursu z oznaczeniem literowym stawki podatku, zwolnienia od podatku albo z oznaczeniem "NIEPODLEGAJĄCA OPODATKOWANIU", e) opis kolejnych taryf, na których był rejestrowany kurs, cenę danej taryfy za 1 kilometr oraz za 1 godzinę, f) ilość jednostek taryfowych zarejestrowanych w danej taryfie, g) cenę jednostki taryfowej, h) wartość sumaryczną jednostek taryfowych, i) oznaczenie literowe stawki podatku, zwolnienia od podatku albo oznaczenie "NIEPODLEGAJĄCA OPODATKOWANIU", j) oznaczenie "DOPŁATA", o ile występuje, k) ilość jednostek dopłaty, o ile występuje, l) cenę jednostki dopłaty, o ile występuje, m) wartość sumaryczną dopłaty, o ile występuje, z oznaczeniem literowym stawki podatku albo z oznaczeniem "NIEPODLEGAJĄCA OPODATKOWANIU", n) w przypadku stosowania ceny umownej - zamiast danych, o których mowa w lit. c-m - blok danych zawierający co najmniej:
. oznaczenie "CENA UMOWNA",
. wartość ceny umownej za kurs.
Zgodnie z § 3 rozporządzenia w sprawie aplikacji mobilnej, aplikacja zapewnia funkcjonalność umożliwiającą rejestrację informacji o:
1) uprawnieniach przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy w zakresie przewozu osób na podstawie licencji i uprawnieniach kierowcy do realizacji przewozu;
2) numerze rejestracyjnym i numerze bocznym taksówki albo numerze rejestracyjnym pojazdu, w przypadku pojazdów innych niż taksówki;
3) realizowanym przewozie w zakresie:
a) przebytej w przewozie drogi,
b) czasie rozpoczęcia i zakończenia przewozu,
c) oznaczenia "CENA UMOWNA",
d) wartości ceny umownej za przewóz.
Mając na uwadze powyższy stan prawny w omawianym zakresie stwierdzić należy, że wykonanie usługi przewozu osób należy obligatoryjnie potwierdzić wydaniem paragonu fiskalnego z kasy fiskalnej. Paragon powinien zawierać informacje wymienione w § 26 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących (...) oraz w § 50 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania. Jednocześnie Sąd całkowicie podziela stanowisko organu, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia z lp. 2.23. załącznika nr 3 do u.t.d. W rozpoznawanej sprawie opłata za przewóz taksówką została wskazana przez aplikację. Natomiast aplikacja mobilna umożliwiająca rozliczenie opłaty za przewóz osób taksówką nie spełniała wymagań określonych w § 50 ust. 2 załącznika nr 1 rozporządzenia w sprawie kas, co skutkowało wydaniem paragonu, który nie zawierał wszystkich wymaganych elementów, wystąpiły bowiem w tym zakresie określone przez organ deficyty, tj. opłata początkowa, cena umowna, kwota ceny umownej, nazwa towaru, co skutkowało w konsekwencji nałożeniem na stronę jako przewoźnika kary pieniężnej za naruszenie lp. 2.23. załącznika nr 3 do u.t.d. Pasażer otrzymał paragon fiskalny na kwotę 15,02 zł, który nie zawierał wszystkich wskazanych wyżej, a wymaganych elementów (opłaty początkowej, ceny umownej, kwoty ceny umownej, nazwy towaru). Strona skarżąca w toku postępowania nie przedłożyła żadnych dowodów świadczących o posiadaniu aplikacji mobilnej spełniającej warunki określone w przepisach. Skarżąca nie przedstawiła przy tym żadnego dowodu podważającego prawidłowość ustaleń faktycznych organów.
Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących zaniechania przez organy ustalenia ewentualnej odpowiedzialności innych podmiotów, które współpracowały ze stroną skarżącą, tj. C. oraz U. Sp. z o.o. za treść wystawionego paragonu fiskalnego stwierdzoną podczas kontroli, wyjaśnić należy, że odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz osób za posługiwanie się aplikacją niespełniającą właściwych wymogów oraz rozliczanie opłaty za wykonywanie przewozów przy pomocy takiej aplikacji wprost obciąża przewoźnika, gdyż aplikacja taka stanowi jedynie narzędzie w ramach prowadzonej działalności przez przewoźnika. Natomiast wady takiego narzędzia, a w szczególności brak weryfikacji aplikacji przez jego producenta, jest zagadnieniem całkowicie niezależnym od kwestii odpowiedzialności za tego rodzaju wady pomiędzy wytwórcą takiego narzędzia a przewoźnikiem z niego korzystającym w ramach działalności związanej z wykonywaniem przewozów za pomocą aplikacji mobilnych. Dodatkowo podmiot wykonujący przewozy osób z wykorzystaniem aplikacji mobilnej przez przedsiębiorcę przekazującego takiego zlecenia, przyjmuje na siebie w całości jako własną, odpowiedzialność za naruszenia powstałe w wyniku takiej współpracy na gruncie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Ewentualna odpowiedzialność za szkodę wynikająca z takiej współpracy pomiędzy podmiotami współpracującymi, to zagadnienie cywilnoprawne.
Wyjaśnić również należy, że Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego zawartego w skardze, bowiem – co do zasady – sąd administracyjny, nie przeprowadza postępowania dowodowego, a kontrola legalności decyzji administracyjnej opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżone rozstrzygnięcie (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem od tej zasady jest właśnie przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. Nie służy on jednakże do zwalczania dokonanych ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2004 r., sygn. akt FSK1186/04). Zgodnie bowiem z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów jedynie w sytuacji, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Tymczasem w niniejszej sprawie nie występowały istotne wątpliwości, które wymagałyby przeprowadzenia wskazanego w skardze dowodu. Podkreślić należy, że dowody zgromadzone w toku postępowania przed organami obu instancji były wystarczające do jej rozstrzygnięcia i nie zachodziła potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego.
W ocenie Sądu organ zasadnie uznał, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d., zgodnie z którym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Sytuacja, o której mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., może mieć miejsce, jeżeli strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia lub nie mogła tego przewidzieć, a więc gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie od niej niezależnych. Natomiast w dyspozycji tego przepisu nie mieszczą się sytuacje, które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie podmiotu wykonującego przewozy, w tym niedbalstwa. Brak wpływu strony na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, nie jest wystarczające jedynie zakwestionowanie swojej odpowiedzialności.
Wbrew zarzutom skarżącego, stan faktyczny sprawy został przez organ odwoławczy prawidłowo ustalony, a organy orzekające w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisów postępowania. Zdaniem Sądu, organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie, zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Z uwagi na fakt, że przepisy ustawy o transporcie drogowym w sposób kompleksowy określają przesłanki i zasady wymiaru kar pieniężnych za naruszenia przepisów tej ustawy, jak również okoliczności zwalniające z tego rodzaju odpowiedzialności, to omawiana odpowiedzialność wyłącza na podstawie art. 189 § 1 pkt 1, 2 i 6 k.p.a. stosowanie reguł nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu na zasadach określonych w Dziale IVA k.p.a. Z tego też względu organy nie naruszyły w tej sprawie dyrektyw wymiaru administracyjnej kary pieniężnej określonych w art. 189d k.p.a.
Z przytoczonych powodów nie doszło tym samym również do naruszenia reguł konstytucyjnych, w tym zasady demokratycznego państwa prawnego, określonej w art. 2 ustawy zasadniczej.
Z przytoczonych względów uznając, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – obowiązany był oddalić skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.