III SA/LU 332/20

III SA/Lu 332/20 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2020-10-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-06-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec
Ewa Ibrom /sprawozdawca/
Jadwiga Pastusiak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne
Służba więzienna
Sygn. powiązane
III OSK 4027/21 - Wyrok NSA z 2022-11-23
Skarżony organ
Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1427
art. 94 ust. 2 (obecnie Dz.U. 2020, poz. 848 z późn. zm.)
Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca) Sędzia WSA Anna Strzelec Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2020 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Zakładu Karnego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych I. oddala skargę, II. przyznaje adwokat [...] od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę [...]zł ([...]) w tym [...] zł ([...]) podatku VAT, z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2018 r., nr [...] Dyrektor Zakładu Karnego, po rozpatrzeniu odwołania P. K., utrzymał w mocy decyzję personalną nr [...] Dyrektora Aresztu Śledczego w L. o zawieszeniu plutonowego P. K. z dniem [...] stycznia 2018 r. w czynnościach służbowych na okres do dnia [...] stycznia 2018 r., z powodu wszczęcia przeciwko funkcjonariuszowi postępowania dyscyplinarnego.
Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] Dyrektor Aresztu Śledczego w L. wszczął przeciwko starszemu strażnikowi działu ochrony plutonowemu P. K. (dalej: "skarżący") postępowanie dyscyplinarne. Następnie, postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. zmienił zarzuty w prowadzonym przeciwko skarżącemu postępowaniu dyscyplinarnym i uzupełnił je o zarzut obejmujący zdarzenie z dnia [...] stycznia 2018 r., polegające na napaści na terenie Aresztu Śledczego w L. na ppłk M. S. – zastępcę dyrektora Aresztu Śledczego w L., w związku z wykonywaniem przez niego czynności służbowych. Mając na względzie konieczność natychmiastowego odsunięcia skarżącego od wykonywania obowiązków służbowych z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa jednostki, decyzją personalną nr [...] Dyrektor Aresztu Śledczego w L. (dalej: "organ I instancji") orzekł o zawieszeniu skarżącego z dniem [...] stycznia 2018 r. w czynnościach służbowych na okres do dnia [...] stycznia 2018 r., z powodu wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego. Decyzja została podpisana przez Dyrektora Aresztu Śledczego w L. ppłk A. F..
W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe albo postępowania dyscyplinarnego. Mając na uwadze rodzaj zarzucanych skarżącemu w postępowaniu dyscyplinarnym czynów, w szczególności charakter i wagę czynu z dnia [...] stycznia 2018 r. w postaci dokonania napaści na funkcjonariusza służby więziennej, zawieszenie w czynnościach służbowych uznano za w pełni uzasadnione.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Dyrektor Zakładu Karnego (dalej: "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") decyzją z [...] maja 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że Dyrektor Aresztu Śledczego w L. postanowieniem nr [...] z [...] stycznia 2018 r. wszczął przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne, obwiniając go o to, że: 1) w dniu [...] września 2017 r. bez usprawiedliwienia nie stawił się w miejscu pełnienia służby, co stanowi naruszenie art. 230 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 12 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej; 2) nie usprawiedliwił, zgodnie z § 23 Regulaminu nr [...] Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 października 2010 r. w sprawie sposobu pełnienia służby przez funkcjonariuszy Służby Więziennej, nieobecności w dniu [...] września 2017 r., a tym samym nie dopełnił obowiązku służbowego określonego w regulaminie, co stanowi naruszenie art. 230 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 4 ustawy o Służbie Więziennej.
Z powodu zdarzenia z dnia [...] stycznia 2018 r., organ postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. zmienił powyższe zarzuty, poprzez dodanie kolejnego, o następującej treści: 3) w dniu [...] stycznia 2018 r. około godziny 15:40 P. K. dokonał napaści na ppłk M. S. – zastępcę Dyrektora Aresztu Śledczego w L., w związku z wykonywaniem przez niego czynności służbowych, poprzez zepchnięcie go ze schodów, co stanowi naruszenie § 5 i § 12 regulaminu nr [...] Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 października 2010 r. w sprawie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy i pracowników. Zachowaniem swoim dopuścił się czynu sprzecznego ze złożonym ślubowaniem i naruszył dobre imię służby, czym wypełnił dyspozycję art. 230 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Więziennej.
W ocenie organu odwoławczego spełnione zostały przesłanki zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach określone w art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, pomimo fakultatywnego ich charakteru. Waga stawianego skarżącemu zarzutu napaści na funkcjonariusza, w zestawieniu z charakterem powierzonych mu obowiązków funkcjonariusza publicznego, pełniącego służbę w formacji umundurowanej i uzbrojonej, zapewniającej porządek i bezpieczeństwo publiczne, stanowiła wystarczającą przesłankę do działania w trybie art. 10 § 2 k.p.a. Ponadto organ stwierdził, że okoliczność pozostawania funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim nie stanowi ujemnej przesłanki zawieszenia w wykonywaniu czynności służbowych, a materiał zgromadzony w sprawie był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia na tle ustalonego stanu faktycznego, popartego zgromadzonym materiałem dowodowym.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący wniósł o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił:
1) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej przez:
a) błędne uznanie, że przepis ten ma zastosowanie w sprawie, podczas gdy zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych jest fakultatywne, ale nie dowolne i w niniejszej sprawie nie jest dostatecznie uzasadnione,
b) niezasadne przyjęcie, że można wydać decyzję o zawieszeniu funkcjonariusza w okresie przebywania przez niego na zwolnieniu lekarskim;
2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisów:
a) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., zw. z art. 218 ust. 4 ustawy o Służbie Więziennej, a także naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego sformułowanych w przepisach art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i art. 11 k.p.a., co w efekcie doprowadziło do naruszenia art. 2 Konstytucji RP przez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z fundamentami praworządności w państwie prawnym;
b) art. 10 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w sprawie przy wydawaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, co uniemożliwiło mu składanie jakichkolwiek wniosków dowodowych oraz uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów, co skutkować powinno uchyleniem decyzji pierwszej instancji przez organ odwoławczy;
c) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., polegające na odmowie zawieszenia postępowania przez organ wydający zaskarżoną decyzję do czasu zakończenia postępowania dyscyplinarnego pomimo, że rozstrzygnięcie w sprawie dyscyplinarnej mogło stanowić zagadnienie mające wpływ na wynik niniejszego postępowania;
d) art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a., polegające na oddaleniu wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego, które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i których przeprowadzenie wykazałoby, że brak jest podstaw do wydania decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych;
e) art. 107 § 3 w zw. z art. 8 k.p.a., polegające na nienależytym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ograniczeniu się organu do wyjątkowo ogólnikowego uzasadnienia stanu faktycznego i prawnego, całkowitym przemilczeniu argumentów strony podniesionych w odwołaniu i innych pismach składanych w toku postępowania, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji;
f) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przez jego błędne zastosowanie polegające na bezpodstawnym wydaniu przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej w całości w mocy decyzję organu I instancji w sytuacji, gdy na gruncie niniejszej sprawy nie istniały ku temu żadne obiektywne przesłanki prawne.
Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wyrokiem z [...] grudnia 2018 r., sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. Sąd stwierdził, że naocznym świadkiem zdarzenia z dnia [...] stycznia 2018 r., które stanowiło podstawę faktyczną podjęcia decyzji o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych mógł być dyrektor Aresztu ppłk A. F., co wynika z pism i wniosków dowodowych złożonych przez skarżącego, do których organy nie odniosły się należycie. W ocenie sądu skutkiem proceduralnych uchybień w postępowaniu dowodowym okazała się niemożliwa do przesądzenia kwestia ewentualnego rozważenia wyłączenia od rozpoznania sprawy dyrektora Aresztu Śledczego w L. na podstawie art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 24 ust. 3 k.p.a., jeżeli był on rzeczywiście świadkiem zdarzenia z [...] stycznia 2018 r.
Naczelny Sąd Administracyjny, na skutek skargi kasacyjnej Dyrektora Zakładu Karnego, wyrokiem z [...] maja 2020 r., sygn. akt [...] uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że z akt postępowania administracyjnego wynika, że Dyrektor Aresztu Śledczego w L. był świadkiem zdarzenia z [...] stycznia 2018 r., będącego podstawą wydania decyzji o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z akt administracyjnych organu nie wynika, że w zdarzeniu uczestniczył Dyrektor Aresztu Śledczego w L., jak również nie istnieją żadne inne dowody, które wskazywałyby na jakąkolwiek rolę A. F. w zdarzeniu z [...] stycznia 2018 r., ani na bezpośredni personalny konflikt pomiędzy nim a skarżącym. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wobec błędnego odczytania stanu faktycznego sąd pierwszej instancji powinien rozpoznać ponownie sprawę oceniając, czy w sprawie zaistniały przesłanki do zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych na podstawie art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga jest nieuzasadniona.
Na wstępie należy podnieść, że stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Materialnoprawną podstawą wydania decyzji organów obu instancji był przepis art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (obecnie Dz. U. z 2020 r., poz. 848 z późn. zm.), dalej jako: "ustawa". Stosownie do treści powołanego przepisu, funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe albo postępowania dyscyplinarnego.
Jedna z przesłanek uzasadniających zawieszenie funkcjonariusza Służby Więziennej w czynnościach służbowych jest wszczęcie przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego.
Bezsporne jest, że postanowieniem nr [...] z [...] stycznia 2018 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w L. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu i przedstawił mu dwa zarzuty. Następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., w związku z uzasadnionym podejrzeniem popełnienia przez skarżącego kolejnego przewinienia dyscyplinarnego, organ zmienił zarzuty w postępowaniu dyscyplinarnym i przedstawił skarżącemu dodatkowy, trzeci zarzut. Istniała zatem podstawa do zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych.
W ocenie sądu podnoszone przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 94 ust. 2 ustawy i wydanie decyzji o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych w trakcie korzystania ze zwolnienia lekarskiego nie są uzasadnione. Z treści powołanego art. 94 ust. 2 ustawy wynika bowiem jednoznacznie, że przesłanką zawieszenia w czynnościach służbowych jest sam fakt wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w związku z postawionym zarzutem, nie zaś zasadność tego zarzutu, ani poczynione w toku postępowania dyscyplinarnego ustalenia. Słusznie zwraca uwagę organ, że ustawa nie wskazuje żadnych szczególnych, dodatkowych przesłanek, od których uzależniona byłaby możliwość zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Prawidłowość czynności przeprowadzonych w postępowaniu dyscyplinarnym oraz trafność i zgodność z prawem dokonanych w jego toku ustaleń co do popełnienia przez funkcjonariusza zarzucanego mu czynu i co do jego winy nie stanowią kryteriów decydujących o zasadności zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Sąd również nie może badać tych zagadnień w zakresie niniejszej sprawy, gdyż przekroczyłby tym samym jej granicę w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a.
Poza obiektywną przesłanką formalnoprawną, polegającą na samym fakcie wszczęcia przeciwko funkcjonariuszowi postępowania dyscyplinarnego, wpływ na decyzję o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych ma ocena potrzeby i celowości zastosowania wobec niego tego środka. W tym kontekście sąd zauważa, że użyty w art. 94 ust. 2 ustawy zwrot "może" wskazuje, że zawieszenie w czynnościach służbowych ma charakter fakultatywny, co oznacza, że organ Służby Więziennej orzeka w tej kwestii w granicach uznania administracyjnego dokonując oceny, czy zastosowanie przewidzianego w nim środka jest konieczne i celowe. Powyższe oznacza, że w każdym przypadku, w którym organ stosuje instytucję zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, powinien rozważyć potrzebę jej zastosowania. Uznaniowość nie oznacza z dowolności i dlatego wymaga od organu należytego uzasadnienia podjętego w tej kwestii rozstrzygnięcia. Mimo pewnej swobody, organ nadal związany jest przepisami postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 §1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.), dalej jako: k.p.a. Oznacza to, że podejmując decyzję w ramach uznania administracyjnego organ jest obowiązany rozważyć wszelkie okoliczności sprawy przemawiające za zawieszeniem funkcjonariusza, lub też jego niezawieszeniem, a stosowną argumentację zawrzeć w uzasadnieniu rozstrzygnięcia (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 1191/19, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 765/13).
W ocenie sądu, w niniejszej sprawie organ wypełnił ten obowiązek. Organ wskazał w decyzji powody, dla których uznał zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych za uzasadnione i niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa jednostki, jej funkcjonariuszy i pracowników. Powołał się w tym zakresie na wagę zarzucanych funkcjonariuszowi czynów i charakter powierzonych mu obowiązków funkcjonariusza publicznego, pełniącego służbę w formacji umundurowanej i uzbrojonej, zapewniającej porządek i bezpieczeństwo publiczne, realizującej zadania w zakresie wykonywania tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności, środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności oraz kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego.
Zdaniem sądu, argumentacja organu jest dostatecznie przekonująca. Organ miał bowiem na uwadze z jednej strony charakter i specyfikę służby oraz związane z tym prawa i obowiązki funkcjonariuszy, zaś z drugiej, rodzaj zarzucanego skarżącemu czynu, który pozostaje w oczywistej sprzeczności z tymi obowiązkami. Podzielić należy stanowisko organu, że charakter służby oraz obowiązków funkcjonariusza nakazywał odsunięcie go od czynności służbowych. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 27 ustawy funkcjonariusze i pracownicy powinni wykazywać się nie tylko odpowiednim przygotowaniem ogólnym i zawodowym, ale także wysokim poziomem moralnym. W postępowaniu wobec osób pozbawionych wolności są obowiązani w szczególności kierować się zasadami praworządności, bezstronności oraz humanitaryzmu, szanować ich prawa i godność oraz oddziaływać pozytywnie swoim własnym przykładem. Wstępując do Służby Więziennej, funkcjonariusze ślubują rzetelnie wykonywać powierzone im zadania i polecenia przełożonych, zobowiązują się do przestrzegania prawa, a także zasad etyki zawodowej i dbania o dobre imię służby (art. 41 ust. 1 ustawy).
Zaskarżona decyzja wskazuje przesłanki, którymi kierował się organ podejmując decyzję o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych, a tym samym nie można zarzucić organowi przekroczenia granic uznania administracyjnego oraz podjęcia decyzji w sposób nieuwzględniający wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
Należy również zauważyć, że organ odwoławczy wyjaśnił, że podjęta decyzja o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych nie spowodowała dla niego negatywnych konsekwencji finansowych, bowiem zachował on prawo do wypłaty niepomniejszonego uposażenia. Ponadto organ zawiesił skarżącego w czynnościach tylko na okres od [...] do [...] stycznia 2018 r., nie skorzystał zatem z przewidzianej w art. 94 ust. 3 ustawy możliwości zawieszenia funkcjonariusza na okres 3 miesięcy.
Odnosząc się do zarzutu pozostawania skarżącego na zwolnieniu lekarskim w czasie wydania decyzji o zawieszenie go w czynnościach służbowych, należy wyjaśnić, że okoliczność ta nie stanowi negatywnej przesłanki zawieszenia w czynnościach służbowych. Przepisy ustawy nie wprowadzają żadnych ograniczeń co do możliwości zawieszenia funkcjonariusza z uwagi na korzystanie przez funkcjonariusza ze zwolnienia lekarskiego.
Podkreślić należy, że zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy z powodu choroby czy konieczności sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny służy zupełnie innemu celowi niż zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, co do celu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 lipca 2005 r., sygn. OSK 1958/04, "ratio legis instytucji zawieszenia w czynnościach służbowych polega na tym, aby pełniącego służbę niezwłocznie odsunąć od wykonywania swoich obowiązków". Celem zawieszenia w czynnościach służbowych jest konieczność odsunięcia funkcjonariusza od codziennych zajęć służbowych z uwagi na dobro postępowania prowadzonego przeciwko niemu (w niniejszej sprawie dyscyplinarnego) lub dobro służby. Chodzi o odsunięcie funkcjonariusza od czynności służbowych z uwagi na to, że dalsze wykonywanie tych czynności byłoby nie do pogodzenia z charakterem postawionych mu zarzutów lub dobrem postępowania. Jak wskazano wyżej, charakter pełnionej przez skarżącego służby jest nie do pogodzenia z zachowaniem skarżącego, które było podstawą postawienia mu kolejnego zarzutu w postępowaniu dyscyplinarnym, a następnie zawieszenia w czynnościach służbowych. Słusznie zwraca uwagę organ, że samo korzystanie ze zwolnienia lekarskiego nie zapewnia skutecznego odizolowania funkcjonariusza od wykonywania czynności służbowych.
Wbrew stanowisku skarżącego, organ odwoławczy nie naruszył również przepisu art. 10 k.p.a. Wyjaśnić należy, że nie każde naruszenie tego przepisu stanowi podstawę do uchylenia decyzji. Sąd może bowiem uchylić decyzję jedynie w sytuacji takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tak więc, zarzut naruszenia tego przepisu mógłby odnieść skutek tylko wówczas, gdyby skarżący wykazał, że powyższe uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych, mogących rzutować na wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Oznacza to, że zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1142/11 oraz z 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11).
Zdaniem sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło do tego rodzaju naruszeń. W ramach niniejszego postępowania organ administracji nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego, a podstawą wydania decyzji było uprzednie wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Skarżącemu nie umożliwiono wprawdzie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji organu I instancji, jednak było to spowodowane charakterem tego postępowania i koniecznością natychmiastowego odsunięcia skarżącego od wykonywania obowiązków służbowych. Słusznie bowiem podkreślił organ, że skarżący pełni służbę w formacji umundurowanej i uzbrojonej, która realizuje zadania mające na celu zapewnienie porządku i bezpieczeństwa publicznego. Stanowiło to w ocenie organu odwoławczego wystarczającą przesłankę do działania przez organ I instancji w trybie art. 10 § 2 k.p.a.
Należy ponadto zauważyć, że organ II instancji poinformował skarżącego o przysługujących mu prawach, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, organ II instancji pismem z [...] lutego 2018 r., doręczonym skarżącemu [...] lutego 2018 r., zawiadomił skarżącego o prawie do czynnego udziału w postępowaniu i treści przepisów art. 9, art. 10 § 1, art. 73 oraz art. 79 k.p.a. Wskazał również czas i miejsce, w którym skarżący mógłby zapoznać się nie tylko z dokumentami zebranymi w sprawie, ale także przepisami mającymi znaczenie w prowadzonym postępowaniu (k. 46 – 47 akt adm.). Następnie pismami z [...] marca 2018 r. organ drugiej instancji zawiadomił skarżącego o uzupełnieniu postępowania dowodowego (k. 50 akt adm.) i o zakończeniu postępowania administracyjnego przez organ II instancji oraz możliwości wypowiedzenia się co do materiałów zgromadzonych w sprawie (k. 59 akt adm.). Skarżący skorzystał z tego prawa, składając liczne wnioski (k. 70 i 80 akt adm.), które zostały przez organ rozważone.
Odnosząc się wniosku pełnomocnika skarżącego o przeprowadzenie dowodów wskazanych w piśmie z [...] października 2020 r. (k. 110 – 135 akt sprawy) w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1), przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada - co do zasady - wyłącznie zgodność z prawem zaskarżonego aktu lub czynności organu administracji publicznej, nie rozstrzyga natomiast spraw administracyjnych. Z tego względu sądy administracyjne nie dokonują ustaleń faktycznych i nie prowadzą postępowania dowodowego. Wyjątek od tej zasady określony został w art. 106 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym nie dopuszczają zatem w ogóle przeprowadzania postępowania dowodowego, polegającego na zwracaniu się do sądów powszechnych o nadesłanie akt określonych spraw w celu dopuszczenia dowodu z tych akt, jak tego domaga się pełnomocnik skarżącego. Ustawa nie przewiduje także przeprowadzania dowodu z nagrań wykonanych przez stronę.
Jeśli natomiast chodzi o dowód z dokumentów, to możliwość jego przeprowadzenia uzależniona została przede wszystkim od oceny, czy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wątpliwości w sprawie, ustawa dopuszcza przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. Ocena, czy w sprawie poddanej kontroli sądu istnieją istotne wątpliwości, które mogą być wyjaśnione przedstawionymi przez stronę dokumentami, należy do sądu.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie niniejszej nie zachodzą żadne istotne wątpliwości, które wymagałyby przeprowadzenia uzupełniających dowodów. Podkreślić należy, że przedmiotem sprawy niniejszej jest decyzja o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych, a nie zarzuty postawione skarżącemu w postępowaniu dyscyplinarnym.
Wskazane w piśmie pełnomocnika skarżącego dowody z dokumentów dotyczą postępowania karnego w sprawie ingerencji w telefony komórkowe skarżącego, okoliczności związanych z przebiegiem zdarzenia z [...] stycznia 2018 r. oraz postępowania o uchylenie kary prowadzonego przed sądem powszechnym. Zgłaszając te dowody skarżący ponownie podnosi, że istniały podstawy do wyłączenia A. F., który podpisał decyzję organu I instancji i kwestionuje stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym zakresie. Przypomnieć zatem należy, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z akt administracyjnych organu nie wynika, że w zdarzeniu uczestniczył Dyrektor Aresztu Śledczego w L., jak również nie istnieją żadne inne dowody, które wskazywałyby na jakąkolwiek rolę A. F. w zdarzeniu z [...] stycznia 2018 r., ani na bezpośredni personalny konflikt pomiędzy nim a skarżącym. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił ponadto, że oczywiste jest, iż w sytuacji, gdy przełożony prowadzi postępowanie w stosunku do funkcjonariusza związane z jego zachowaniem wskazującym na popełnienie deliktu ściganego w postępowaniu dyscyplinarnym istnieje pewien rodzaj sprzeczności interesów pomiędzy funkcjonariuszem a przełożonym. Konflikt ten nie posiada jednak charakteru, który wskazywałby na wystąpienie przesłanki wyłączenia określonej w art. 24 § 3 k.p.a.
Z powyższych względów brak podstaw do uwzględnienia skargi. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
O kosztach pełnomocnika z urzędu sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 18).