III SA/Lu 325/05

III SA/Lu 325/05 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2006-02-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jadwiga Pastusiak /przewodniczący/
Małgorzata Fita
Maria Wieczorek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6336 Pożyczki   na   sfinansowanie kosztów szkolenia, zorganizowanie   dodatkowych   miejsc  pracy oraz   podjęcie   działaln
Hasła tematyczne
Pomoc publiczna
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita, Sędzia NSA Maria Wieczorek (sprawozdawca), Protokolant Sekr. sądowy Wiesława Dudek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2006 r. sprawy ze skargi Z.B. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia spłaty należności Funduszu Pracy oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją wydaną z upoważnienia Wojewody z dnia [...] czerwca 2005 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 139 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 18 ust. 4a i ust. 4b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. nr 58, poz. 514 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Z.B. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2005 r. znak: [...] orzekającej o odmowie umorzenia pozostałej do spłaty należności Funduszu Pracy, tj. odsetek ustawowych w kwocie [...] zł, utrzymano w mocy decyzje organu pierwszej instancji.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Z.B. na podstawie umowy nr [...] zawartej w dniu [...] października 1992 r. z Kierownikiem Rejonowego Biura Pracy otrzymał pożyczkę z Funduszu Pracy w kwocie [...] zł (po denominacji [...] zł). Zgodnie z treścią umowy pożyczka została udzielona na prowadzenie działalności gospodarczej, której przedmiotem była produkcja i usługi w zakresie stolarstwa. Zabezpieczenie spłaty pożyczki stanowił weksel gwarancyjny in blanco pożyczkobiorcy oraz poręczenie wekslowe czterech osób: J.W., M.D., R.B., M.W..
Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest odmowa umorzenia należności Funduszu Pracy, tj. odsetek ustawowych w kwocie [...] zł. Zobowiązanie to wynika z uprzedniego wypowiedzenia umowy pożyczki. Za zobowiązanie to odpowiada nie tylko dłużnik główny, ale również poręczyciele jako dłużnicy solidarni.
Zgodnie z obowiązującą od dnia 1 czerwca 2004 r. ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy pożyczki z Funduszu Pracy otrzymane na podstawie umów zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy podlegają umorzeniu, rozłożeniu na raty, odroczeniu terminu spłaty na zasadach określonych w przepisach dotychczasowych (art. 139 ust. 5 ustawy).
Zgodnie więc z art. 18 ust. 4a obowiązującej do dnia 31 maja 2004 r. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu starosta może odroczyć termin spłaty, rozłożyć na raty albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzyć w części lub w całości pożyczkę, o której mowa w ust. 1, jeżeli:
1) w wyniku postępowania egzekucyjnego lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że pożyczkobiorca nie posiada majątku, z którego można dochodzić należności;
2) w wyniku egzekucji pożyczkobiorca lub osoby pozostające na jego utrzymaniu byłyby pozbawione niezbędnych środków utrzymania;
3) pożyczkobiorca zmarł nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności;
4) wydatki egzekucyjne będą wyższe od należności;
5) przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykaże, że za umorzeniem przemawiają szczególne względy gospodarcze lub społeczne.
Przy tym w myśl art. 18 ust. 4b ustawy umorzenie pożyczki, za spłatę której odpowiada solidarnie więcej niż jeden dłużnik, może nastąpić gdy okoliczności uzasadniające umorzenie, o których mowa w ust. 4a, zachodzą co do wszystkich zobowiązanych.
Decyzje w zakresie umarzania należności ustawodawca pozostawił – w granicach tzw. uznania administracyjnego – pożyczkodawcy. Organ może zatem umorzyć w całości lub w części należność Funduszu Pracy w oparciu o całokształt sprawy, kierując się przede wszystkim uzasadnionym interesem wierzyciela, interesem społecznym oraz słusznym interesem strony. Nie można jednak interesu dłużnika traktować w sposób preferencyjny, tym bardziej, że przez uzasadniony interes wierzyciela należy rozumieć doniosłe cele społeczne i zadania Funduszu Pracy w zakresie zwalczania bezrobocia i łagodzenia jego skutków.
Źródłem powstałych zobowiązań jest cywilnoprawna umowa pożyczki, cechująca się przede wszystkim dobrowolnością, a także równorzędnością stron stosunku obligatoryjnego. Oznacza to, że pożyczkodawca zobowiązuje się ponieść koszty pożyczki, zaś druga strona zobowiązuje się do przestrzegania warunków umowy oraz jej spłaty. W przypadku niedotrzymania umowy pożyczkobiorca obowiązany jest niezwłocznie zwrócić pożyczkę wraz z odsetkami w wysokości 1,2 zmiennej stopy oprocentowania kredytu refinansowego, a w razie niewykupienia weksla w terminie, całe zadłużenie pożyczkobiorcy staje się zadłużeniem przeterminowanym podlegającym natychmiastowej wymagalności wraz z odsetkami, co wynika wprost z § 17 umowy pożyczki zawartej w dniu [...] października 1992 r.
Taka sytuacja miała miejsce w tym przypadku i według ustaleń dokonanych przez organ pierwszej instancji – po wypowiedzeniu umowy i wydaniu nakazu zapłaty – należność główna i odsetki umowne zostały zapłacone (ostatnia kwota w wysokości [...] zł wpłacona w dniu 27 sierpnia 2004 r.).
W niniejszej sprawie wszyscy solidarni dłużnicy domagają się obecnie umorzenia należności Funduszu Pracy w postaci odsetek ustawowych naliczonych z tytułu pożyczki udzielonej pożyczkobiorcy.
Podnieść należy, ze zawierając umowę pożyczki Z.B., jak i wszyscy poręczyciele zapoznali się z jej treścią, gdzie w § 11 wskazane zostało, że nie podlegają umorzeniu odsetki naliczone od udzielonej umowy.
Zarówno organ pierwszej instancji, jak i drugiej instancji – w postępowaniu odwoławczym – dokonali oceny sytuacji materialnej wszystkich dłużników. Wojewoda nie kwestionuje, że sytuacja materialna dłużnika głównego, jak i poręczycieli nie jest zadowalająca. Biorąc jednak pod uwagę przeciętny poziom życia pożyczkobiorców Funduszu Pracy, należy uznać ją za przeciętną.
Ustosunkowując się do powołania przez stronę art. 18 ust. 4a pkt 2 ustawy o mówiącego o możliwości umorzenia pożyczki, jeżeli w wyniku egzekucji pożyczkobiorca lub osoby pozostające na jego utrzymaniu byłyby pozbawione niezbędnych środków utrzymania, organ podniósł, że przepis ten zezwala jedynie na możliwość umorzenia, a nie nakłada na organ taki obowiązek. Warunkiem, który musi być jednakże obligatoryjnie spełniony przy ewentualnym orzekaniu o umorzeniu jest fakt zaistnienia okoliczności uzasadniających tę ulgę w stosunku do wszystkich zobowiązanych do spłaty dłużników solidarnych. Tymczasem w niniejszej sprawie dłużnicy solidarni (poza dłużnikiem głównym oraz M. W.) posiadają stałe źródła dochodów i nie znajdują się w sytuacji szczególnie trudnej materialnie.
Tym samym nie zachodzą przesłanki do umorzenia pozostałej do spłaty należności Funduszu Pracy w postaci ustawowych odsetek.
Na powyższą decyzję Z.B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, podnosząc, że decyzję tę wydała osoba nieuprawniona, ponieważ reprezentuje Skarb Państwa. Z treści umowy nie wynika, by pożyczka pochodziła ze Skarbu Państwa. Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy i Prezydent Miasta, nie mając zdolności sądowej, nie mogli wystąpić z pozwem. Ponadto w umowie nie nakazano pożyczkobiorcy ubezpieczyć kwoty pożyczki, jak również sam pożyczkodawca takiego ubezpieczenia mimo obowiązku nie dokonał. Skarżący zarzucił ponadto błędy w wydaniu nakazu zapłaty oraz uchybienia prawu mające miejsce w postępowaniu przed sądem powszechnym dotyczącym wydania nakazu zapłaty należności głównej wynikającej z umowy pożyczki oraz odsetek zwłoki oraz w postępowaniu egzekucyjnym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Sądy administracyjne sprawują w granicach określonych w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) i art. 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrolę działalności administracji publicznej. Wskazać przy tym należy, że przyjęty w cytowanych przepisach sposób wykonywania wymiaru sprawiedliwości sprawia, że zaskarżanie do sądu aktu lub bezczynności nie powoduje przejęcia sprawy administracyjnej jako takiej do końcowego załatwienia przez Sąd, lecz skutkuje jedynie zbadaniem legalności tegoż aktu. Rozstrzygnięcia tegoż sądu mają charakter kasacyjny. Wyrok sądu administracyjnego nie rozstrzyga bezpośrednio o prawach lub obowiązkach indywidualnych podmiotów.
Oznacza to, że zaskarżenie przez Z.B. decyzji w przedmiocie odmowy umorzenia spłaty należności Funduszu Pracy nie powoduje przejęcia przez sąd do końcowego załatwienia (czego domagał się skarżący) zarówno sprawy administracyjnej, jak i tym bardziej spraw cywilnych związanych z udzieloną skarżącemu pożyczki z Funduszu Pracy, lecz skutkuje jedynie zbadaniem legalności decyzji administracyjnej Wojewody z dnia [...] czerwca 2005 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia spłaty należności Funduszu Pracy.
Na wstępie wskazać należy na kwestię natury procesowej, a mianowicie rozpoznanie sprawy pod nieobecność adwokata ustanawianego z urzędu.
Skarżący na rozprawie wyraził zgodę na prowadzenie rozprawy sądowej bez obecności adwokata zawiadomionego o terminie rozprawy.
Ponadto w szeregu pism z zakresu prawa pomocy oświadczał, że pomoc adwokata z urzędu dotyczyć będzie wyłącznie sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku sądu administracyjnego.
W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że prowadzenie rozprawy pod nieobecność adwokata ustanowionego z urzędu nie narusza prawa do obrony skarżącego i że brak jest podstaw do odroczenia rozprawy.
W niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. nr 58, poz. 514 ze zm.), a to na podstawie art. 139 ust. 5 obowiązującej od dnia 1 czerwca 2004 r. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001 ze zm.), w myśl którego pożyczki z Funduszu Pracy otrzymane na podstawie umów zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy podlegają umorzeniu, rozłożeniu na raty, odroczeniu terminu spłaty na zasadach określonych w przepisach dotychczasowych.
Okoliczności faktyczne niniejszej sprawy są poza sporem: skarżącemu Z.B. udzielono z Funduszu Pracy pożyczki na podjęcie działalności gospodarczej. Umowa pożyczki zawarta została w dniu [...] października 1992 r. Zabezpieczenie spłaty pożyczki stanowił weksel gwarancyjny in blanco pożyczkobiorcy oraz poręczenie wekslowe 4 osób, R.B., J.W., M.W., M.D.. Z uwagi na niedotrzymanie warunków umowy pożyczki, tj. zalegania z płatnościami rat pożyczki i odsetek, zgodnie z postanowieniami umowy wypowiedziano umowę i wezwano Z.B. do zwrotu kwoty pożyczki wraz z odsetkami. Należność główną i odsetki umowne spłacono, odsetek ustawowych nie spłacono. W trakcie toczącego się postępowania egzekucyjnego pismem z dnia 10 listopada 2004 r. skarżący Z.B. i poręczyciele wnieśli o umorzenie odsetek od pożyczki z uwagi na ich sytuację materialną. Po przeprowadzeniu wywiadów środowiskowych przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie i Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej Miejska Rada Zatrudnienia sporządziła opinię i wydała uchwałę z dnia [...] marca 2005 r., którą zaopiniowała negatywnie wniosek o umorzenie odsetek pożyczki. W następstwie powyższego wydano decyzję o odmowie umorzenia pozostałej do spłaty należności Funduszu Pracy, tj. odsetek ustawowych, którą utrzymano w mocy zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r.
Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji stanowi art. 18 ust. 4a pkt 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, stwarzający staroście możliwości odraczania terminu spłaty, rozłożenia na raty albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzenia w części lub w całości pożyczkę, o której mowa w ust. 1, jeżeli:
1) w wyniku postępowania egzekucyjnego lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że pożyczkobiorca nie posiada majątku, z którego można dochodzić należności;
2) w wyniku egzekucji pożyczkobiorca lub osoby pozostające na jego utrzymaniu byłyby pozbawione niezbędnych środków utrzymania;
3) pożyczkobiorca zmarł nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności;
4) wydatki egzekucyjne będą wyższe od należności;
5) przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykaże, że za umorzeniem przemawiają szczególne względy gospodarcze lub społeczne.
Trafne jest stanowisko organów administracji kwalifikujące decyzje w zakresie umarzania pożyczek udzielanych z Funduszu Pracy jako decyzje podejmowane w granicach tzw. uznania administracyjnego.
Decyzja administracyjna wydawana w ramach uznania administracyjnego dopuszcza wybór przez organ stosujący prawo jednej z możliwych konsekwencji normy prawnej, jednakże przy określeniu kryteriów ocennych, jakimi ma się kierować organ administracyjny przy wydawaniu decyzji. Swobodne uznanie organu nie może nosić cech dowolności; decyzja taka (jak każda) powinna być wynikiem wszechstronnej oceny konkretnego przypadku dokonanej na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego sprawy, przy uwzględnieniu zasad postępowania określonych w k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 1981 r., sygn. akt SA 810/81, opubl. ONSA nr1, poz. 45). Uznanie administracyjne występuje w przypadkach, w których w przepisach prawnych stanowi się, że organ administracyjny "może" podjąć w sprawie rozstrzygniecie, a nie ma w nich nakazu lub zakazu ustalenia określonej treści rozstrzygnięcia. Wynika stąd, że uznanie administracyjne wyraża się również w możliwości negatywnego dla strony rozstrzygnięcia, nawet w sytuacji istnienia ważnego interesu tej strony. Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji obejmuje samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, ale już nie rozstrzygnięcie, będące wynikiem wyboru, o którym mowa wyżej. W związku z tym weryfikacja sądowa takiej decyzji zmierza do ustalenia, czy prawidłowo przeprowadzono postępowanie administracyjne, czy organ przy wydaniu decyzji nie przekroczył granic uznania administracyjnego i czy uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2005, s. 502). Szczególne znaczenie przy ocenie prawidłowości decyzji o charakterze uznaniowym ma uzasadnienie decyzji. Brak prawidłowego uzasadnienia takiej decyzji uniemożliwia bowiem ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego.
Zatem orzekając w przedmiocie umorzenia pożyczki na podstawie art. 18 ust. 4a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu starosta – w przypadku zaistnienia w danej sprawie jednej z przesłanek wymienionych w pkt 1-5 – i po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia, jest uprawniony do dokonania wyboru jednego z możliwych rozstrzygnięć: umorzenia pożyczki lub odmowy umorzenia pożyczki.
Stosownie do art. 18 ust. 4b powołanej wyżej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu umorzenie pożyczki, za spłatę której odpowiada solidarnie więcej niż jeden dłużnik, może nastąpić gdy okoliczności uzasadniające umorzenie, o których mowa w ust. 4a, zachodzą co do wszystkich zobowiązanych.
W przedmiotowej sprawie z uwagi na fakt, że za spłatę pożyczki odpowiada solidarnie 5 dłużników (pożyczkobiorca i 4 poręczycieli), organ zobowiązany był ustalić, czy przesłanki uzasadniające umorzenie zachodzą wobec wszystkich współdłużników. Tak też uczynił. Przeprowadzono wywiady środowiskowe i zwrócono się o opinię do powiatowej rady zatrudnienia. Stwierdzono, że sytuacja materialna dłużnika głównego i poręczycieli nie jest zadowalająca, jednakże dłużnicy solidarni (poza dłużnikiem głównym oraz M.W.) posiadają się stałe źródła dochodów i nie znajdują się w sytuacji uniemożliwiającej spłatę długu.
Ocena całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście przepisów art. 18 ust. 4a i 4b pkt 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w tym ustalenie, czy przesłanki uzasadniające umorzenie zachodzą wobec skarżącego i wobec każdego z pozostałych współdłużników oraz ocena treści zawartej umowy pożyczki – nie daje podstaw do stwierdzenia, że granice uznania administracyjnego zostały przez organy przekroczone.
We wniosku o umorzenie pożyczki oraz w odwołaniu strony podnosiły, że dłużnicy przedmiotowej umowy pożyczki znajdują się w trudnej sytuacji materialnej. Wprawdzie trzech z nich posiada stałe dochody ze stosunku pracy, lecz wyegzekwowanie należności od nich spowoduje, że oni lub osoby pozostające na ich utrzymaniu będą pozbawione niezbędnych środków utrzymania. Przeprowadzając zatem ustalenia, czy zostały spełnione przesłanki określone w art. 18 ust. 4a pkt 1-5, organy szczególną uwagę poświeciły przesłance wymienionej w pkt 2 dotyczącej sytuacji, gdy w wyniku postępowania egzekucyjnego lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że pożyczkobiorca lub osoby pozostające na jego utrzymaniu byłyby pozbawione niezbędnych środków utrzymania.
Organy zgromadziły materiał dowodowy, poddały go wnikliwej analizie, zasięgnięto opinii powiatowej rady zatrudnienia, która negatywnie zaopiniowała przedmiotowy wniosek o umorzenie należności. Uznaniową decyzję administracyjną wynikającą z art. 18 ust. 4a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wydano zatem po przeprowadzeniu prawidłowego postępowania administracyjnego czyniącego zadość zasadom prawa administracyjnego, przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Decyzję uzasadniono w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazano w nim okoliczności faktyczne i prawne, którymi organ kierował się przy podejmowaniu decyzji, zawarto ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa.
Za rozwiązaniem przyjętym w zaskarżonej decyzji przemawiają również celowościowe i funkcjonalne argumenty interpretacyjne przepisu art. 18 ust. 4a i ust. 4b cyt. ustawy. Należy bowiem przyjąć, że celem ustawodawcy było umarzanie pożyczki osobom rzeczywiście znajdującym się w wyjątkowo trudnej sytuacji materialnej i społecznej i to gdy wśród zobowiązanych nie ma osoby niespełniającej przesłanki uzasadniającej umorzenie, która byłaby w stanie spłacić należność Funduszowi Pracy. Rygoryzm działania organów, wynikający z przepisów obowiązującego prawa, jest zrozumiały. Decyzja ta dotyczy środków budżetowych, co wymaga od ich dysponenta szczególnej dbałości i przejrzystości podejmowanych działań.
Podnieść należy, że umowa pożyczki jest umową cywilnoprawną, regulowaną przepisami kodeksu cywilnego, cechującą się dobrowolnością i równorzędnością stron stosunku obligacyjnego. Jej strony – zarówno pożyczkodawca, jak i pożyczkobiorca, a także osoby poręczające za pożyczkobiorcę – dobrowolnie zobowiązują się przestrzegać wszystkich postanowień umowy (w tym tych dotyczących obowiązku zwrotu pożyczki wraz z odsetkami w przypadku niedotrzymania warunków umowy) oraz przepisów prawa, na postawie której została zawarta.
Zaskarżona decyzja – wydana w ramach przewidzianego art. 18 ust. 4a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uznania administracyjnego – nie posiada cech dowolności i zawiera konsekwentnie uzasadnione stanowisko, zatem brak jest podstaw prawnych do uchylenia tego rozstrzygnięcia przez sąd.
W tym stanie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji przez osobę nieuprawnioną wskazać należy na przepisy uprawniające starostę jako organ zatrudnienia do wydawania decyzji w przedmiocie umarzania bądź odmowy umarzania pożyczek. Zgodnie z art. 18 ust. 4a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu starosta może odroczyć termin spłaty, rozłożyć na raty albo (...) umorzyć w części lub w całości pożyczkę. W myśl art. 9 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta może (...) upoważnić dyrektora powiatowego urzędu pracy lub na jego wniosek innych pracowników tego urzędu do załatwiania w imieniu spraw, do wydawania decyzji, postanowień oraz zaświadczeń w trybie przepisów o postępowaniu administracyjnym (analogiczny przepis ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, art. 6b ust. 4 uprawniał starostę do wydawania upoważnień kierownikom powiatowych urzędów pracy). Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (analogiczny przepis ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu art. 6c ust. 2) w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań wynikających z ustawy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej organem właściwym jest starosta, organem wyższego stopnia jest wojewoda. Stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2001 r. nr 80, poz. 872 ze zm.) wojewoda może upoważnić na piśmie pracowników urzędu wojewódzkiego (...) do załatwiania określonych spraw w jego imieniu i na jego odpowiedzialność, w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych. W myśl rozporządzenia z dnia 7 sierpnia 1998 r. w sprawie utworzenia powiatów (Dz. U. z 1998 r. nr 103, poz. 652) oraz obwieszczenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 czerwca 2001 r. w sprawie wykazu gmin i powiatów wchodzących w skład województw (M.P. z 2001 r. nr 20, poz. 325) L. jest miastem na prawach powiatu, a zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1592 ze zm.) funkcje organów miasta na prawach powiatu sprawuje rada miasta i prezydent miasta (czyli funkcji starosty pełni prezydent miasta). Zatem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] kwietnia 2005 r. wydane zostały w zgodzie z przepisami o właściwości organów: przez upoważnionego przez Wojewodę – Zastępcę Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej Urzędu Wojewódzkiego i przez upoważnionego przez Prezydenta Miasta – Dyrektora Miejskiego Urzędu Pracy.
Zarzuty skarżącego Z.B. dotyczące wskazywanych przez niego ewentualnych błędów w wydaniu nakazu zapłaty oraz uchybień prawu mających miejsce w postępowaniu przed sądem powszechnym dotyczącym wydania nakazu zapłaty należności głównej wynikającej z umowy pożyczki oraz odsetek zwłoki i w postępowaniu egzekucyjnym – nie mogą zostać poddane ocenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Właściwym w postępowaniu nakazowym oraz egzekucyjnym jest zgodnie z art. 4841 § 1 i art. 758 Kodeksu postępowania cywilnego sąd powszechny, a nie sąd administracyjny, który jest kompetentny do kontroli decyzji administracyjnych.
Z powyższych względów działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.