III SA/LU 314/22

III SA/Lu 314/22 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2023-01-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Ewa Ibrom /sprawozdawca/
Jerzy Marcinowski
Robert Hałabis /przewodniczący/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I GSK 495/23 - Wyrok NSA z 2024-05-22
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2114
art. 5 ust. 1
Ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 329
art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U.UE.L 2014 nr 227 poz 69 art. 3
Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu  Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich  oraz zasady wzajemnej zgodności.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Protokolant: Referent Małgorzata Rębacz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2019 I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz M. P. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2022 r., nr [...] Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania M. P. (dalej jako "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] sierpnia 2020 r., nr 0051-2020-002605 w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2019.
Zaskarżona decyzja wdana została w następującym stanie sprawy.
W dniu [...] maja 2019 r. za pomocą aplikacji eWniosekPlus M. P. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w O. L. wniosek o przyznanie płatności na rok 2019.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR wyznaczył do załatwienia sprawy Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. (dalej jako "organ I instancji"), z uwagi na to że wnioskodawca M. P. pełnił w tym czasie funkcję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. L..
W dniu 15 lipca 2019 r. skarżący wycofał część wniosku o przyznanie płatności na rok 2019. Wycofanie dotyczyło działek ewidencyjnych nr 2 i nr 7, położonych w miejscowości R. oraz działek ewidencyjnych nr 126 i nr 127, położonych w miejscowości Z..
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...], organ I instancji orzekł w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2019 r.
Organ I instancji powyższą decyzją:
1) umorzył postępowanie w sprawie przyznania jednolitej płatności obszarowej w części dotyczącej określonych powierzchni na działce rolnej F, położonej na działkach ewidencyjnych nr 126 i nr 127 w miejscowości Z. oraz na działce rolnej AA, położonej na działce ewidencyjnej nr 7 w miejscowości R.;
2) odmówił przyznania jednolitej płatności obszarowej na rok 2019 i nałożył sankcję w wysokości 3 157,63 zł;
3) odmówił przyznania płatności redystrybucyjnej na rok 2019 i nałożył sankcję w wysokości 494,82 zł;
4) przyznał płatność za zazielenienie na rok 2019 w wysokości 5 359,02 zł.
Skarżący złożył odwołanie od tej decyzji. Postanowieniem z [...] września 2020 r., nr [...], organ II instancji stwierdził niedopuszczalność odwołania.
Następnie organ I instancji decyzją z [...] grudnia 2020 r., nr [...], w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2019 orzekł ponownie o umorzeniu postępowania w części objętej cofnięciem wniosku, odmówił przyznania jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości 3 157,63 zł, odmówił przyznania płatności redystrybucyjnej i nałożył sankcję w wysokości 494,82 zł, przyznał płatność za zazielenienie na rok 2019 w wysokości 5 359,02 zł.
Decyzją z [...] marca 2021 r., nr [...], organ II instancji utrzymał w mocy powyższą decyzję organu I instancji.
Wyrokiem z 23 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 314/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził nieważność decyzji organu II instancji z [...] marca 2021 r. i decyzji organu I instancji z [...] grudnia 2021 r. oraz uchylił postanowienie Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] września 2020 r., nr [...], w sprawie niedopuszczalności złożonego odwołania.
Na skutek wyroku WSA w Lublinie organ zobowiązany był do rozpoznania odwołania skarżącego z [...] września 2020 r., wniesionego od decyzji organu I instancji, wydanej [...] sierpnia 2020 r. W wyniku rozpoznania odwołania organ II instancji decyzją z [...] kwietnia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] sierpnia 2020 r.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że brak było podstaw do uwzględnienia żądania skarżącego co do wycofania części wniosku złożonego w dniu 15 lipca 2019 r. w zakresie działki ewidencyjnej nr 2 położonej w miejscowości R..
Organ wskazał, że zgodnie z art. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31 lipca 2014 r., str. 69), wniosek o przyznanie płatności lub inną deklarację można w dowolnym momencie całkowicie lub częściowo wycofać na piśmie. Właściwy organ rejestruje takie wycofanie. Jeśli właściwy organ poinformował już beneficjenta o jakichkolwiek przypadkach niezgodności we wnioskach lub załącznikach lub jeśli powiadomił go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu lub jeśli ta kontrola ujawni jakiekolwiek przypadki niezgodności, wycofanie nie jest dozwolone odnośnie do części tych dokumentów, których dotyczy niezgodność.
Odnosząc się do sprawy organ II instancji stwierdził, że 12 lipca 2019 r. skarżący został poinformowany o nieprawidłowościach we wniosku przez właściwy organ. Skarżącemu zostało mianowicie doręczone pismo Sołectwa wsi R. z 8 lipca 2019 r., z którego wynikało, że skarżący jako dzierżawca działek nr 2 i nr 7 we wsi R. doprowadził do znacznego obniżenia wartości użytkowanych działek, co spowodowało wypowiedzenie umowy dzierżawy, o czym skarżący został powiadomiony 27 maja 2019 r. na zebraniu Rady Sołeckiej.
Organ odwoławczy wyjaśnił również, że w roku 2019 działki ewidencyjne nr 2 i 7, położone w obrębie R., gmina J. nad W., zadeklarowała swoim wniosku także J. S.. Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, posiadając informację o nieprawidłowościach na działkach ewidencyjnych nr 2 oraz nr 7 podjął decyzję o przeprowadzeniu kontroli na miejscu w gospodarstwie J. S.. Kontrola ta została przeprowadzona w dniach od 22 do 24 lipca 2019 r. (protokół czynności kontrolnych nr [...]). W czasie kontroli stwierdzono m.in. nieprawidłowości mające wpływ na płatność na działkach rolnych, które w 2019 r. były zgłoszone przez M. P. we wniosku o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) oraz płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W wyniku kontroli ustalono, że w przypadku działki rolnej U o powierzchni deklarowanej 28,07 ha (działka ewidencyjna nr 2) powierzchnia stwierdzona wynosi 12,25 ha, co oznaczono kodem nieprawidłowości "DR13+". Ponadto stwierdzono nieprawidłowość polegająca na zadeklarowaniu kilku działek niesąsiadujących ze sobą jako jednej działki rolnej (kod "DR22"). Stwierdzono także zwiększenie powierzchni zadrzewień, zakrzaczeń, zarośli, zachwaszczeń oraz trzcin na działce nr 2. Ponadto stwierdzono wysypisko śmieci zlokalizowane w południowym krańcu działki nr 2, przerośnięte trawą opony, gruz i zepsute jabłka.
W dalszej kolejności organ wskazał, że 25 lipca 2019 r. w gospodarstwie skarżącego również przeprowadzona została kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni (protokół nr [...]), przy czym kontrola ta nie obejmowała działek ewidencyjnych nr 2 oraz nr 7 położonych w miejscowości R., ponieważ z chwilą typowania beneficjenta do kontroli na miejscu (tj. 18 lipca 2019 r.) działki ewidencyjne nr 2 oraz nr 7 zostały już przez beneficjenta wycofane. Wyniki tej kontroli nie wpływają na pomniejszenie powierzchni deklarowanych działek przez wnioskodawcę.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy podkreślił, że 12 lipca 2019 r. skarżącemu doręczone zostało pismo Sołectwa wsi R., otrzymał on zatem informację o nieprawidłowościach dotyczących działek ewidencyjnych nr 2 oraz nr 7 położonych w miejscowości R.. Skarżący wiedział również, że Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR otrzymał egzemplarz wyżej wymienionego pisma Sołectwa wsi R., a co za tym idzie, Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR został poinformowany tymże pismem o nieprawidłowościach na działkach ewidencyjnych nr 2 oraz nr 7.
Organ II instancji stwierdził, że nie ma podstaw do uwzględnienia wycofania wniosku w zakresie działki ewidencyjnej nr 2 położonej w miejscowości R., ponieważ cofając część wniosku w dniu 15 lipca 2019 r. skarżący posiadał informację o nieprawidłowościach na tej działce, zarówno jako strona postępowania administracyjnego, jak i organ administracji publicznej (jako Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O. L. ).
Mając powyższe na względzie organ stwierdził brak podstaw do umorzenia postępowania w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr 2.
W odniesieniu do jednolitej płatności obszarowej, organ odwoławczy wskazał, że powierzchnia deklarowana do tej płatności wynosiła 32,68 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona, z uwzględnieniem wyników kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie J. S., wynosiła 16,93 ha. Różnica między powierzchnią deklarowaną (kwalifikowalną), a powierzchnią stwierdzoną wynosi 15,75 ha, co stanowi 93,03%. Zgodnie zaś z art. 19a ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 2014 r., str. 48, z późn. zm.), jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną (kwalifikowaną) we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, wówczas pomoc oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego, pomniejszonego o 1,5-krotność stwierdzonej różnicy. Wobec tego, że 1,5 krotność stwierdzonej różnicy wyniosła 23,395 ha i przekroczyła obszar stwierdzony, organ odmówił przyznania jednolitej płatności obszarowej oraz nałożył karę administracyjną w wysokości 3 157,63 zł.
W przypadku płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska (płatność za zazielenienie) organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014, jeżeli obszar zgłoszony do jednolitej płatności obszarowej przekracza obszar zatwierdzony, do obliczania płatności za zazielenienie, stosuje się obszar zatwierdzony. Powierzchnia zatwierdzona do płatności za zazielenienie wynosiła 16,93 ha. Kwota przyznanej płatności za zazielenienie wyniosła 5 359,02 zł.
W przypadku płatności dodatkowej (redystrybucyjnej) organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich, płatność dodatkowa przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu rolnika nie większej niż 30 ha oraz pomniejszonej o 3 ha. Powierzchnia działek rolnych zgłoszonych do płatności, stwierdzona w toku postępowania wynosiła 16,93 ha. Powierzchnię tę pomniejszono o 3 ha i wyniosła ona 13,93 ha. Zgodnie z art. 19a ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną (kwalifikowaną) we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, wówczas pomoc oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego, pomniejszonego o 1,5-krotność stwierdzonej różnicy. Dodatkowo kara administracyjna nie może przekroczyć 100% kwot wyliczanych w oparciu o obszar zgłoszony. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy odmówił przyznania płatności dodatkowej i naliczył karę administracyjną w wysokości 494,82 zł.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. P. zaskarżył w całości decyzję organu odwoławczego.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 809/2014, poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w okolicznościach sprawy nie doszło do skutecznego wycofania przez skarżącego wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w zakresie działki ewidencyjnej nr 2 położonej we wsi R.;
2) art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 809/2014, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że każda informacja o potencjalnym wystąpieniu niezgodności we wniosku przedstawiona przez dowolny podmiot wyłącza możliwość wycofania wniosku w trybie tego przepisu, a także przyjęcie, iż zastosowanie w przepisie pojęcie "właściwy organ" obejmuje każdy organ Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa;
3) art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez błędną ocenę materiału dowodowego powodującą uznanie, że nie doszło do skutecznego wycofania przez skarżącego wniosku w części obejmującej działkę ewidencyjną nr 2, położoną we wsi R., w rozumieniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 809/2014, podczas gdy skarżący skutecznie cofnął wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w części obejmującej działkę ewidencyjną nr 2, położoną we wsi R.;
4) art. 19a ust. 1 rozporządzenia nr 640/2014, poprzez nałożenie kary administracyjnej w sytuacji skutecznego cofnięcia przez skarżącego wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2019 także w części obejmującej działkę ewidencyjną nr 2 położoną we wsi R.;
5) art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a." w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy mimo, że istniały przesłanki do jej uchylenia w całości.
Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga jest uzasadniona.
Z prawidłowych ustaleń organu wynika, że skarżący złożył 31 maja 2019 r., za pomocą aplikacji eWniosekPlus, wniosek o przyznanie płatności na rok 2019, a następnie 15 lipca 2019 r. złożył, również za pomocą aplikacji eWniosekPlus, formularz wycofania wniosku w części obejmującej działki ewidencyjne nr 2 i nr 7, położone w R.
Spór w sprawie sprowadza się do oceny dopuszczalności cofnięcia wniosku w części dotyczącej działki ewidencyjnej nr 2.
Wycofanie wniosków o płatności uregulowane jest w art. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31 lipca 2014 r., str. 69 z późn. zm.), powoływanego dalej jako "rozporządzenie nr 809/2014".
Przepis ten stanowi:
"1. Wniosek o przyznanie pomocy, wniosek o wsparcie, wniosek o płatność lub inną deklarację można w dowolnym momencie całkowicie lub częściowo wycofać na piśmie. Właściwy organ rejestruje takie wycofanie.
2. Jeśli właściwy organ poinformował już beneficjenta o jakichkolwiek przypadkach niezgodności w dokumentach, o których mowa w ust. 1, lub jeśli powiadomił go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu lub jeśli ta kontrola ujawni jakiekolwiek przypadki niezgodności, wycofanie nie jest dozwolone odnośnie do części tych dokumentów, których dotyczy niezgodność.
3. Wycofanie zgodnie z ust. 1 stawia beneficjentów w sytuacji, w jakiej znajdowali się przed złożeniem odnośnych dokumentów lub ich części".
Z treści ustępu pierwszego przytoczonego przepisu wynika jednoznacznie, że cofnięcie wniosku jest co do zasady dopuszczalne w każdym czasie. Ograniczeniem tej zasady są wskazane w ustępie drugim przypadki, w których cofnięcie wniosku lub jego części jest niedozwolone. Są to wyjątki od zasady określonej w ustępie pierwszym i nie mogą być interpretowane rozszerzająco.
W rozpoznawanej sprawie nie zachodził żaden ze wskazanych wyżej przypadków niedopuszczalności cofnięcia wniosku.
Nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że doręczenie skarżącemu w dniu 12 lipca 2019 r. pisma noszącego datę 8 lipca 2019 r., podpisanego przez członków Rady Sołeckiej Wsi R., stanowi poinformowanie o niezgodnościach, o którym mowa w art. 3 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 809/2014. Jak wynika z akt sprawy w piśmie tym, skierowanym do skarżącego, a doręczonym do wiadomości także Dyrektorowi Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR (k. 36 - 38 i 40 – 42 akt adm.), Rada Sołecka Wsi R. potwierdziła wypowiedzenie umowy dzierżawy działek nr 2 i nr 7 w R. , które skarżący dzierżawił od 2012 r., a ponadto zarzuciła skarżącemu doprowadzenie do znacznego obniżenia wartości użytkowych tych działek oraz doprowadzenie do znacznego "zadarnienia, zakrzaczenia i zadrzewienia" działek, mimo że w umowie dzierżawy skarżący zobowiązał się do prowadzenia właściwej gospodarki rolnej.
Poinformowanie o niezgodnościach, które zgodnie z powołanym przepisem art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 809/2014 uniemożliwia wycofanie wniosku, to wcześniejsze, mające miejsce przed wycofaniem wniosku, poinformowanie beneficjenta przez właściwy organ o jakichkolwiek przypadkach niezgodności w dokumentach.
Sformułowanie: "Jeśli właściwy organ poinformował już beneficjenta o jakichkolwiek przypadkach niezgodności w dokumentach..." wskazuje w sposób niebudzący wątpliwości, że informacja o nieprawidłowościach pochodzić musi od organu właściwego w sprawie przyznania płatności. Przepis nie mówi bowiem o poinformowaniu beneficjenta, lecz o poinformowaniu beneficjenta przez właściwy organ. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1775 z późn. zm.), organem właściwym w sprawach dotyczących płatności bezpośrednich jest kierownik biura powiatowego Agencji. Właściwość miejscową kierownika biura powiatowego Agencji ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby rolnika (art. 5 ust. 2).
W sprawie niniejszej organ właściwy według miejsca zamieszkania rolnika (Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. L. ) został wyłączony od załatwienia sprawy z wniosku skarżącego o przyznanie płatności, na podstawie art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych jego kierownika. Jest poza sporem, że w dacie złożenia wniosku skarżący pełnił funkcję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. L. , organ ten podlegał zatem wyłączeniu od załatwienia sprawy skarżącego.
Postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR wyznaczył Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. do załatwienia sprawy z wniosku skarżącego o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2019. Nie ulega zatem wątpliwości, że organem właściwym w sprawie niniejszej w rozumieniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 809/2014 był Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K.. W żadnym wypadku za organ właściwy nie mogła być uznana Rada Sołecka Wsi R.. Należy wyjaśnić, że sołectwo to - zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - jednostka pomocnicza gminy. Organem uchwałodawczym w sołectwie jest zebranie wiejskie, a wykonawczym - sołtys. Działalność sołtysa wspomaga rada sołecka (art. 36 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Żadne przepisy nie przyznają organom sołectwa uprawnień w zakresie płatności bezpośrednich, w szczególności zaś uprawnień do stwierdzania nieprawidłowości wniosków o płatności.
Pismo Rady Sołeckiej Wsi R. z 8 lipca 2019 r., na które powołuje się organ, nie mogło być zatem uznane za poinformowanie beneficjenta o jakichkolwiek przypadkach niezgodności we wniosku o przyznanie płatności.
Nie sposób podzielić także stanowiska organu, że skoro skarżący pełnił w czasie, gdy otrzymał pismo Rady Sołeckiej funkcję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. L. , został tym samym powiadomiony o nieprawidłowościach jako osoba fizyczna i jako piastun organu, co oznacza, że mając wiedzę jako piastun organu powiadomił beneficjenta czyli siebie jako osobę fizyczną. Zdaniem organu nie można rozdzielić wiedzy posiadanej przez skarżącego jako osoby fizycznej od wiedzy skarżącego jako piastuna organu. Przyjmując taką konstrukcję organ przeoczył jednak, że pismo Rady Sołeckiej nie było skierowane do Kierownika Biura Powiatowego Agencji w O. L. jako organu Agencji, lecz do skarżącego jako osoby fizycznej, a ponadto organ ten nie był organem właściwym w sprawie. Przyjęta przez organ konstrukcja nie znajduje zatem jakiegokolwiek uzasadnienia. Dodać należy, że wprawdzie jeden egzemplarz pisma Rady Sołeckiej został przesłany do wiadomości Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR, jednak organ ten nie poinformował skarżącego przed 15 lipca 2019 r. o niezgodności wniosku. Nie podjął również działań zmierzających do spowodowania poinformowania skarżącego o nieprawidłowościach przez organ właściwy w sprawie, czyli Kierownika Biura Powiatowego Agencji w K.. Jak wynika z akt sprawy, kopia pisma Rady Sołeckiej Wsi R. wpłynęła do organu właściwego dopiero 18 lipca 2019 r., a do Kierownika Biura Powiatowego w O. L. 16 lipca 2019 r. Słusznie zauważa jednak skarżący, że to beneficjent, a nie organ Agencji powinien zostać poinformowany o nieprawidłowościach na działkach rolnych. Pismo Rady Sołeckiej mogło stanowić podstawę do podjęcia przez organy agencji działań zmierzających do ustalenia, czy nieprawidłowości sygnalizowane przez sołectwo rzeczywiście zachodzą, nie mogło jednak samo w sobie stanowić informacji o niezgodności wniosku, o której mowa w art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 809/2014.
Należy zauważyć, że przepis art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 809/2014 nie określa bliżej sposobu poinformowania beneficjenta o niezgodnościach. Z uwagi na istotne znaczenie tej czynności dla dopuszczalności cofnięcia wniosku przyjąć należy, że poinformowanie beneficjenta powinno w sposób jednoznaczny określać niezgodności wykryte przez organ. Tylko bowiem w tym zakresie, co do wskazanych przez organ niezgodności, wycofanie wniosku nie jest dozwolone. Przepis art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 809/2014 stanowi wyraźnie: "...wycofanie nie jest dozwolone odnośnie do części tych dokumentów, których dotyczy niezgodność." Niezgodność, o której organ informuje beneficjenta musi być więc wyraźnie określona.
Podstawą stwierdzenia nieprawidłowości są wyniki kontroli wniosku, w tym wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej przez upoważnioną jednostkę, działającą w imieniu Agencji. Kontrole na miejscu stanowią uzupełnienie systemu kontroli wniosków, przewidzianego w art. 59 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347, s. 549 z późn. zm.).
Jak wynika z akt sprawy, o kontroli na miejscu skarżący powiadomiony został już po złożeniu formularza wycofania wniosku. Również kontrola w gospodarstwie J. S., o której skarżący nie był powiadamiany, obejmująca działki nr 2 i nr 7, przeprowadzona została po wycofaniu wniosku co do tych działek.
Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że w rozpoznawanej sprawie nie ziściły się przesłanki pozwalające organowi na uznanie cofnięcia wniosku za niedozwolone. Nie zaszła bowiem żadna z okoliczności wskazanych w art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 809/2014.
Zauważyć również należy, że stanowisko organu jest niekonsekwentne. Organ nie kwestionuje dopuszczalności cofnięcia wniosku co do działki nr 7, natomiast co do działki nr 2 cofnięcie wniosku uznaje za niedopuszczalne, mimo że cofnięcie wniosku co do obu działek nastąpiło w tej samej dacie i w takich samych okolicznościach faktycznych. Jak wskazano wyżej, za datę powiadomienia beneficjenta o nieprawidłowościach organ dla obu działek przyjął dzień 12 lipca 2019 r. Nie jest zatem zrozumiałe uznanie cofnięcia wniosku co do działki nr 7 za dopuszczalne, co do działki nr 2 za niedopuszczalne. Z argumentacji organu co do niedopuszczalności cofnięcia wniosku w części obejmującej działkę nr 2 można wnosić, że za decydujące uznał organ wyniki kontroli przeprowadzonej w dniach 22 - 24 lipca 2019 r. w gospodarstwie J. S.. Kontrola ta wykazała nieprawidłowości mające wpływ na przyznanie płatności tylko na działce nr 2. Natomiast co do działki nr 7 kontrola nie wykazała nieprawidłowości, które mogłyby mieć wpływ na przyznanie płatności. Podkreślić w związku z tym należy, że późniejsze potwierdzenie nieprawidłowości sygnalizowanych w piśmie Sołectwa wsi R. nie mogło mieć wpływu na ocenę dopuszczalności cofnięcia wniosku w dniu 15 lipca 2019 r.
Zaskarżona decyzja wydana została zatem z naruszeniem art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 809/2014. W konsekwencji błędnej oceny dopuszczalności cofnięcia wniosku doszło także do naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcie bezpośredniego, dotyczących obowiązków organu w postępowaniu o przyznanie płatności oraz rozporządzenia nr 640/2014, bowiem rozstrzygając w sprawie płatności bezpośrednich (jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie i płatności dodatkowej) organ uwzględnił wycofaną powierzchnię działki nr 2, co miało wpływ na przyznanie płatności i nałożenie kar administracyjnych. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy nie miał podstaw do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji.
Powoduje to konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), dalej w skrócie: "p.p.s.a". Z uwagi na to, że wskazane uchybienia dotyczą także decyzji organu I instancji, sąd uznał za celowe uchylenie również decyzji organu I instancji, jest to bowiem konieczne dla końcowego załatwienia sprawy (art. 135 p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę ponownie organ uwzględni przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu ocenę prawną i rozstrzygnie o wniosku skarżącego w sprawie płatności mając na uwadze skuteczne cofnięcie wniosku co do części działek rolnych.
Z tych wszystkich względów i na podstawie przepisów art. 135 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.).