III SA/Lu 307/20

III SA/Lu 307/20 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2020-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-05-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Inne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I GSK 82/21 - Wyrok NSA z 2024-11-06
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 415
par. 15 ust. 3; par. 2 ust. 1 pkt. 2; par. 5  ust. 1. ust. 4;
Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014- 2020
Dz.U. 2020 poz 217
art. 45 ust. 1 pkt. 1; art. 2; art. 27;
Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz  Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.
Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 549 art. 59 ust. 1; art. 74 ust. 1, ust. 3; art. 70; art. 59 ust. 1, ust. 2;
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej,  zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr  814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008(1)
Dz.U.UE.L 2014 nr 181 poz 48 art. 19 ust. 1
Rozporzadzenie Delegowane Komisji UE Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013  w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych  mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności
Dz.U.UE.L 2014 nr 227 poz 69 art. 28 ust. 3
Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu  Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich  oraz zasady wzajemnej zgodności.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie WSA Robert Hałabis WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Protokolant asystent sędziego Radosław Kot po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] września 2020 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na rok [...] oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2020 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej także jako organ lub organ odwoławczy), utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] (dalej także jako organ I instancji) z dnia [...] lutego 2020 r. w sprawie przyznania H. B. (dalej jako skarżący) płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na rok [...].
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.
W dniu [...] maja 2019 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na rok 2019. Skarżący zadeklarował do płatności powierzchnię [...] ha, Wariant 5.4. Półnaturalne łąki wilgotne. Wniosek został poddany kontroli administracyjnej, a następnie decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. organ I instancji przyznał skarżącemu płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną (PROW 2014-2020) na rok 2019, w przedmiotowym wariancie w wysokości [...] zł. Powyższa płatność wynikała z pomniejszenia należności o kwotę w wysokości [...] zł, ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia. Organ I instancji ustalił obszar gruntów objęty zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym w Wariancie: 5.4 Półnaturalne łąki wilgotne, podjętym w dniu [...] marca 2017 r. na [...] ha.
W odwołaniu skarżący nie zgodził się z przedmiotową decyzją w części ustaleń organu dotyczących roku gospodarczego 2017 r. Zarzucił organowi zaniechanie merytorycznego rozpoznania zgromadzonego materiału dowodowego, w tym jego konfrontacji z przedłożoną ekspertyzą biegłego geodety.
Organ odwoławczy zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W pierwszej kolejności organ wyjaśnił, że stosownie do § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo- klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 415 ze zm. – dalej rozporządzenie rolno-środowiskowo–klimatyczne) - przy ustalaniu wysokości płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej przysługującej do gruntów uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa odpowiednio w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.
Dalej organ argumentował, że zgodnie z art. 59 ust. 1 i art. 74 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013 r., s. 549 – dalej rozporządzenie 1306/2013) wniosek przeszedł kontrolę administracyjną w celu weryfikacji kryteriów kwalifikowalności, która uzupełniona jest przez kontrolę na miejscu.
Przeprowadzona kontrola administracyjna przedmiotowego wniosku w oparciu o bazę referencyjną systemu LPIS (Systemu Identyfikacji Działek Rolnych) wykazała nieprawidłowości w zadeklarowanej powierzchni działek rolnych skutkujące wykluczeniem z powierzchni działek [...] oraz [...] łącznie [...] ha.
Organ ustalił, że powierzchnia stwierdzona z tytułu płatności na rok 2019 w ramach realizacji ww. wariantu jest większa, niż powierzchnia podjętego zobowiązania
dotyczącego roku gospodarczego 2017 r. W roku gospodarczym 2017 powierzchnia stwierdzona w ramach Wariantu: 5.4 Półnaturalne łąki wilgotne wyniosła [...] ha.
Organ wyjaśnił, że dla działki ewidencyjnej nr [...] - MKO TUZ wynosi [...] ha podczas, gdy powierzchnia zadeklarowana wynosiła [...] ha (wykluczono [...] ha). Dla działki ewidencyjnej nr [...] - MKO TUZ wynosi zaś [...] ha w sytuacji, kiedy powierzchnia zadeklarowana wynosiła [...] ha (wykluczono [...] ha).
Następnie organ odwoławczy podkreślił, z odwołaniem do regulacji m.in. § 2 ust. 1 pkt. 2, § 5 ust. 1 i 4, § 6 ust. 1, rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego, że zobowiązanie podjęte przez skarżącego jest realizowane przez 5 lat od dnia [...] marca 2017 r., w którym został złożony wniosek o przyznanie pierwszej płatności i ma powierzchnie równą [...] ha. Wielkość obszaru objętego zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym oraz miejsce realizacji tego zobowiązania nie podlegają zmianie w trakcie jego realizacji.
Organ odwoławczy podkreślił, że powierzchnia stwierdzona w ramach Wariantu: 5.4 Półnaturalne łąki wilgotne została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia 1306/2013 i wyjaśnił, że w sytuacji, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną, a różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% obszaru stwierdzonego, pomoc przyznaje się do powierzchni stwierdzonej pomniejszonej o dwukrotność stwierdzonej różnicy, zgodnie z art. 19 ust. 1
rozporządzenia Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48 – dalej rozporządzenie 640/2014).
Organ odwołał się do informacji na temat wartości MKO z dnia [...] marca 2020 r. i uzasadniał, że w jego ocenie prawidłowo organ I instancji ustalił wysokość przyznanej skarżącemu płatności w ramach wariantu: 5.4 na kwotę [...]zł.
Organ podniósł także, że strona podpisując wniosek podjęła odpowiedzialność za jego wypełnienie i oświadczyła, że znane są jej zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności. Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie przeprowadzona kontrola wniosku wykazała nieprawidłowości, a skarżący, przed wykryciem przez organ nieprawidłowości, nie informował ARiMR o jakichkolwiek nieprawidłowościach na działkach rolnych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności. Ponadto organ argumentował, że w przypadku spornych działek kwestia ustalonego przez oba organy Maksymalnego Kwalifikowalnego Obszaru dla Trwałych Użytków [...] (MKO TUZ) z wniosków o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020), na rzecz skarżącego, na lata [...] oraz [...] była przedmiotem kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który wyrokami z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 596/19 i z dnia 9 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Lu 79/19, oddalił skargi H. B. na decyzje organu w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) odpowiednio na rok [...] i na rok [...].
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję zarzucając jej naruszenie:
- art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – dalej k.p.a.), poprzez wydanie zaskarżonej decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, pomimo braku ku temu przesłanek, zwłaszcza naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., w szczególności ze względu na pozbawianie adresata decyzji możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, na podstawie którego została wydana decyzja, skutkujące niemożliwością wypowiedzenia się strony co do zebranych dowodów;
- art. 7 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r., poprzez uznanie, że ten przepis nie ma w sprawie zastosowania, pomimo zaistnienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie, to jest umożliwienia stronie zapoznania się z wynikami kontroli w taki sposób, aby mogła się ona merytorycznie do niej odnieść, w szczególności poprzez zaniechanie przesłania stronie raportu, o którym mowa w tym przepisie z kontroli prowadzonej na miejscu w [...] 2017 r.;
- art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego, wynikającego z pozbawienia strony możliwości merytorycznego odniesienia się do nich, w szczególności co do prowadzonych przez organ postępowań kontrolnych, o charakterze administracyjnym i na miejscu, przez co strona została pozbawiona możliwości wypowiedzenia się, co do dowodów, na podstawie których została wydana zaskarżona decyzja, w sposób umożliwiający postawienie im zarzutów;
- art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania do władzy publicznej, tj. nie odniesienie się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów odwołania;
- art. 11 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy; co uniemożliwiło skarżącemu wypowiedzenie się co do przeprowadzonych przez organ kontroli administracyjnych i na miejscu, w wyniku czego zaskarżona decyzja została wydana niezgodnie z rzeczywistym stanem faktycznym;
- art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2020 r., poz. 217 ze zm. – dalej też jako ustawa, ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich), poprzez jego błędne zastosowanie polegające na tym, że organ nie ma obowiązku zapoznawania drugiej strony z zebranymi w ramach kontroli dowodami, a taki obowiązek ma wyłącznie wnioskodawca.
Skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę skarżący wskazał, iż organ I instancji kontrolę administracyjną ograniczył do analizy ortofotomapy składającej się na system LPIS pomijając przy tym inne dowody znajdujące się w aktach sprawy tj. ekspertyzę biegłego geodety oraz zdjęcia z kontroli przeprowadzonej w [...] 2017 r. dokumentujące odmienny stan faktyczny niż przyjęty przez organ. W szczególności, w ocenie skarżącego, organ nie odniósł się do złożonej przez niego ekspertyzy geodety, położenia części działki, na której znajdują się według organu zakrzaczenia oraz nie wskazał danych (numeru i daty) dotyczących ortofotomapy, na podstawie, których ustalił powierzchnię działek zakwalifikowanych do dopłat. Podnosił również, że organ nie przekazywał mu danych zebranych w postępowaniu administracyjnym i wyników kontroli uniemożliwiając mu odniesienie się do nich.
Podtrzymując dotychczasowe stanowisko w skardze pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia [...] września 2020 r. dodatkowo podnosił, że ortofotomapa nie obrazowała stanu nieruchomości z [...] 2017 r., a zdjęcia, które ją dokumentowały nie dawały podstaw do zmiany w systemie LPIS, co potwierdziła opinia geodety. Pełnomocnik podnosił, z odwołaniem do orzecznictwa, że choć system LIPS umożliwia stosowanie jednolitych standardów gwarantujących dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000, to jednocześnie nie oznacza to, że procedura obowiązująca w ramach systemu identyfikacji działek, której instrumentem i narzędziem są ortofotomapy, wyłącza (wyklucza) wykorzystywanie innych środków dowodowych, zwłaszcza w sytuacji, gdy w okolicznościach danego przypadku jest to uzasadnione rodzajem użytkowania rolniczego danego gruntu, który to może być z przyczyn obiektywnych niewidoczny na obrazach ortofotomapy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ podkreślił przy tym, że nie bez znaczenia w sprawie ma fakt, iż skarżący uczestniczył podczas wykonywania czynności kontrolnych na miejscu w [...] 2017 r. i nie składał umotywowanych zastrzeżeń co do ustaleń zawartych w protokole z oględzin działek w terminie 14 dni od dnia doręczenia raportu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Wbrew zarzutom skargi Sąd nie dopatrzył się po stronie organu ani naruszeń przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszeń przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy, co uzasadniałoby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 45 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich.
Zgodnie z § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia płatność przyznaje się rolnikowi lub zarządcy, o których mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013, jeżeli:
1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności;
2) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, o którym mowa w art. 28 ust. 3 rozporządzenia nr [...] lub art. 7 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 807/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i wprowadzającego przepisy przejściowe (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 1), w ramach określonego pakietu albo jego wariantu;
3) spełnia warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu.
Stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne obejmuje:
1) użytki rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013, zwane dalej "użytkami rolnymi", lub obszar gruntów niebędących użytkami rolnymi, na których występują typy siedlisk przyrodniczych lub siedliska lęgowe ptaków wymienione w ust. 3 pkt 1 lit. b, c lub f lub w pkt 3 załącznika nr 4 do rozporządzenia, zwanych dalej "obszarami przyrodniczymi":
a) zadeklarowane we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach danego pakietu lub danego wariantu,
b) spełniające warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej,
c) objęte obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. b rozporządzenia 640/2014, również w przypadku, o którym mowa w art. 18 ust. 6 akapit drugi rozporządzenia nr 640/2014.
Stosownie do § 5 ust. 4 ww. rozporządzenia rolnik lub zarządca realizuje zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne od dnia 15 marca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej.
Jak stanowi z § 6 ust. 1 wielkość obszaru objętego zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym oraz miejsce realizacji tego zobowiązania nie podlegają zmianie w trakcie jego realizacji, z wyjątkiem nie mającym tu zastosowania.
Przy ustalaniu wysokości płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej przysługującej do gruntów uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa odpowiednio w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (§ 15 ust. 3 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego).
Te regulacje są kluczowe dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy albowiem istotą sporu w sprawie jest kwestia legalności przyznania skarżącemu płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2019 w pomniejszonej wysokości, z uwagi na ustalenie innej powierzchni stwierdzonej (MKO TUZ) niż powierzchnia zadeklarowana przez skarżącego. Skarżący zadeklarował do przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach wariantu 5.4. Półnaturalne łąki wilgotne działki nr [...] i [...] o powierzchni [...] ha, a organ ustalił powierzchnię [...] ha.
Jak wynika z akt ustalając powierzchnie działek rolnych uprawnionych do objęcia pomocą finansową z tytułu płatności rolnośrodowiskowej, organ przeprowadził kontrolę administracyjną wniosku, z uwzględnieniem także wyników kontroli na miejscu przeprowadzonej u skarżącego w [...] 2017 r., tj. w pierwszym roku podjętego zobowiązania i przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w przedmiotowym Wariancie: 5.4.
Zgodnie z art. 59 ust. 1 rozporządzenia 1306/2013 o ile nie przewidziano inaczej, system kontroli ustanowiony przez państwa członkowskie zgodnie z art. 58 ust. 2 obejmuje systematyczne kontrole administracyjne wszystkich wniosków o przyznanie pomocy oraz wniosków o płatność. System ten jest uzupełniany o kontrole na miejscu.
Art. 74 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że zgodnie z art. 59, państwa członkowskie, za pomocą agencji płatniczych lub podmiotów przez nie upoważnionych do działania w ich imieniu, przeprowadzają kontrole administracyjne dotyczące wniosków o przyznanie pomocy w celu weryfikacji kryteriów kwalifikowalności do otrzymania pomocy. Te kontrole uzupełniane są przez kontrole na miejscu.
Państwa członkowskie mogą korzystać z technik teledetekcji i globalnego systemu nawigacji satelitarnej w celu przeprowadzania kontroli działek rolnych na miejscu (art. 74 ust. 3 ww. rozporządzenia).
Stosownie do art. 70 rozporządzenia [...], system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000, a od 2016 r. w skali 1:5 000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki. Należy to określić zgodnie z istniejącymi normami unijnymi. Jednocześnie państwa członkowskie mogą korzystać z takich technik w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000 w przypadku gdy zostały one nabyte na podstawie umów długoterminowych zatwierdzonych przed listopadem 2012 r.
Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. UE L 227 z 31.07. 2014.07, str. 69 – dalej rozporządzenie 809/2014), przewiduje w art. 28 ust. 1, że kontrole administracyjne, o których mowa w art. 74 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, łącznie z kontrolami krzyżowymi, pozwalają na wykrycie niezgodności, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych. Kontrole te obejmują wszystkie elementy, których kontrola jest możliwa i stosowna za pomocą kontroli administracyjnych. Kontrole te gwarantują, że:
a) spełnione są kryteria kwalifikowalności, zobowiązania i inne obowiązki w odniesieniu do systemu pomocy lub środka wsparcia;
b) występuje brak podwójnego finansowania z innych systemów unijnych;
c) wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność jest kompletny i został złożony w odpowiednim terminie oraz, w stosownych przypadkach, złożone zostały dokumenty uzupełniające i świadczą o kwalifikowalności;
d) w stosownych przypadkach, istnieje zgodność ze zobowiązaniami długoterminowymi.
W ramach kontroli dokonuje się zgodności między działkami rolnymi zgłoszonymi w pojedynczym wniosku lub wniosku o płatność a informacjami zawartymi w systemie identyfikacji działek rolnych w odniesieniu do działki referencyjnej zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014, w celu sprawdzenia kwalifikowalności określonych obszarów do systemu płatności bezpośrednich lub środków rozwoju obszarów wiejskich (art. 29 ust. 1 lit. c/ rozporządzenia 809/2014).
Rozporządzenie 640/2014 w art. 5 ust. 1 stanowi, że system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia 1306/2013 stosuje się na poziomie działek referencyjnych. Działka referencyjna obejmuje jednostkę gruntu stanowiącą powierzchnię użytków rolnych zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. W stosownych przypadkach, działka referencyjna obejmuje również obszary, o których mowa w art. 32 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, oraz grunty rolne, o których mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013. Państwa członkowskie wytyczają działkę referencyjną w sposób gwarantujący, że działka referencyjna jest mierzalna, umożliwia niepowtarzalną i jednoznaczną lokalizację każdej zgłaszanej corocznie działki rolnej i co do zasady jest stabilna w czasie.
Wspomniany przepis w ust. 2 określa, że państwa członkowskie dopilnowują ponadto, aby zgłaszane działki rolne były identyfikowane w sposób pewny. W szczególności państwa członkowskie wymagają, aby wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność były składane wraz z określonymi informacjami lub aby towarzyszyły im dokumenty określone przez właściwy organ, które umożliwią lokalizację i pomiar każdej działki rolnej (...).
W ocenie Sądu, w oparciu o zebrane w sprawie dowody należało uznać, że organ dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i na ich podstawie wydał decyzję zgodną z prawem. W szczególności zasadnie oparł swoje rozstrzygnięcie rónież na ustaleniach dokonanych w czasie czynności kontrolnych na miejscu w gospodarstwie skarżącego, a prawidłowości wyników tej kontroli nie może skutecznie podważyć żaden z zarzutów sformułowanych w skardze.
W kontekście stawianych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania, i uniemożliwienia skarżącemu zapoznania się z materiałem dowodnym, zaniechania przesłania raportu z kontroli przeprowadzonej na miejscu w [...] 2017 r. i konsekwencji uniemożliwienia podważenia tych wyników kontroli, to w pierwszej kolejności podzielić należy stanowisko ugruntowane w orzecznictwie i wynikające z literalnego brzmienia art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, a także wyrażone już w poprzednich wyrokach zapadłych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie w sprawach skarżącego za lata 2017 i 2018 r. że w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy zostały wyłączone niektóre z zasad postępowania dowodowego wynikające z k.p.a.
Zgodnie z tym przepisem w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie:
1) stoi na straży praworządności;
2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;
3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;
4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się – ust. 1 art. 27 ww. ustawy.
Z kolei art. 27 ust 2 ustawy stanowi, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.
Zgodnie z powyższym unormowaniem ustawodawca nie przewidział w tym postępowaniu obowiązywania zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a., ustalając, że organy prowadzące postępowanie zobowiązane są jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Nie nałożył natomiast na organy obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, o czym stanowi art. 77 § 1 k.p.a. Jednocześnie przyjął zasadę, że ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z tego faktu będzie wywodzić skutki prawne. Konsekwencją tego jest przeniesienie na wnioskodawcę inicjatywy dowodowej w zakresie wykazania spełnienia warunków przyznania wnioskowanej pomocy oraz brak po stronie organu obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na tę okoliczność i działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ograniczone zostały również zasady czynnego udziału stron w postępowaniu i udzielania informacji, przez ustalenie, że organ zobowiązany jest ich przestrzegać tylko na żądanie strony.
Nie zasługują zatem na podzielenie zarzuty odwołujące się do zasad wyrażonych w przepisach art. 7, art. 77, art. 80 i art. 10 k.p.a. Jak wynika z powyższych regulacji organ jedynie na żądanie strony zapewnia stronom czynny udział w każdym stadium postępowania i także jedynie na żądanie stron przed wydaniem decyzji administracyjnej umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. Treść dokumentów zawartych w aktach postępowania administracyjnego nie wskazuje zaś, aby w postępowaniu tym skarżący zgłaszał wymienione żądania. Treść dokumentów zawartych w aktach postępowania administracyjnego wskazuje natomiast, że organ, wbrew zarzutom skargi reagował na pisma skarżącego odnośnie przesłania poszczególnych dokumentów czy udzielenia stosownych wyjaśnień.
Przede wszystkim jak wynika z akt protokół z oględzin działek nr [...] i [...] dokonanych w [...] 2017 r. skarżący otrzymał od razu, co wynika wprost z jego treści i co potwierdził własnoręcznym podpisem. Ponadto jak wynika z akt administracyjnych skarżącemu w odpowiedzi na jego żądanie zawarte w piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r., czy [...] lipca 2018 r. przesłano płytę CD z wynikami kontroli (szkice, fotografie oraz pliki z danymi wektorowymi) i informacją, że powyższe dane stanowią cały materiał dowodowy jakim dysponuje organ z przedmiotowej kontroli (k. 232, 236, 237 niebieska teczka akt administracyjnych).
Skarżący nie podważył twierdzeń organów, iż zastrzeżenia do raportu z czynności kontrolnych nie zostały złożone. Tym samym w okolicznościach kiedy skarżący uczestniczy w kontroli na miejscu, nie składa zastrzeżeń, to niezasadne są zarzuty skargi, iż skarżący został pozbawiony możliwości merytorycznego ustosunkowania się do wyników z kontroli na miejscu. Jak wynika z akt skarżący miał możliwości zweryfikowania wyników kontroli, czego jednak nie uczynił.
Podkreślić przy tym należy, że przepis art. 25 rozporządzenia nr 809/2014 nie przewiduje obowiązku zapowiadania kontroli na miejscu, a jedynie taką ewentualność. Zgodnie z tym przepisem kontrole na miejscu mogą (a nie muszą) zostać zapowiedziane, pod warunkiem że nie koliduje to z ich celem lub skutecznością (...). W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący został o terminie kontroli powiadomiony i w niej uczestniczył.
Podnieść również wypada, że kontrola metodą inspekcji terenowej stanowi instrument sprawdzający prawidłowe wykorzystanie środków finansowych przeznaczonych na konkretny cel związany z danym rodzajem płatności. Dlatego nieprawidłowości dotyczące użytkowania rolniczego działek ewidencyjnych zadeklarowanych we wniosku mogą być stwierdzone w trakcie kontroli albowiem to właśnie jej wyniki są miarodajne dla oceny wniosku pod względem spełnienia wymagań dla otrzymania płatności.
Jak trafnie zauważył już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawach sygn. akt III SA/Lu 79/19 i III SA/Lu 596/19 protokół kontroli jest podstawowym dowodem na okoliczność zgodności z warunkami przyznania pomocy. Dlatego też, gdy protokół kontroli został sporządzony przez odpowiednie wyspecjalizowane podmioty, dysponujące warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi dla dokonania ustaleń w zakresie kwalifikowalnej powierzchni działek uprawnionych do płatności, należało uznać go za w pełni wiarygodny, wobec braku innych dowodów podważających wiarygodność wyników kontroli.
Skarżący próbuje wywieść, iż to właśnie sporządzona na jego prywatne zlecenie jesienią 2017 r. opinia geodety, która składa się z kilkunastu stron (części graficznej i opisowej) odzwierciedla sposób użytkowania działek. Przy czym skarżący takiego dowodu w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie nie złożył. Nie przedłożył go również na rozprawie i wskazał, że nie pamięta kiedy taki dowód miałb być do organu złożony. Również pełnomocnik skarżącego przyznał na rozprawie, że nie dysponuje kopią tego dokumentu i opinii tej nie widział. Pełnomocnik organu oświadczył, że przesłane do Sądu akta administracyjne są kompletne i były podstawą orzekania przez organ.
Podkreślić przy tym należy, że sąd administracyjny nie ustala samodzielnie stanu faktycznego sprawy lecz ocenia, jak ten obowiązek wypełnił organ administracji (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010/3/39). Oznacza to, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym kontrola dokonywana jest przede wszystkim na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2019 poz. 2325 ze zm. – dalej p.p.s.a.). Zatem – co do zasady – nie jest prowadzone w postępowaniu sądowym postępowanie dowodowe, a Sąd kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ administracji.
Tym samym "akta sprawy", w rozumieniu art. 133 p.p.s.a. oznaczają dokumentację sprawy, na podstawie której organ ustalił stan faktyczny sprawy i wydał rozstrzygnięcie będące przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Sąd jest zobligowany przyjmować, że przesłane przez organ przy skardze akta sprawy są tymi, które organ posiadał prowadząc postępowanie zakończone orzeczeniem zaskarżonym do sądu.
Tymczasem w aktach administracyjnych przesłanych do sprawy niniejszej znajduje się kserokopia odwołania od decyzji organu I instancji nr [...] (z dnia [...] lipca 2019 r.) dotyczącej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na rok 2017 wraz z zestawieniem powierzchni działek nr [...] i [...] dokumentującym powierzchnie nieużytków, rowów, dróg oraz łąk i ogólna mapa z granicami nieruchomości. Ten dokument podlegał ocenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie o sygn. akt III SA/Lu [...] i Sąd podziela przedstawione tam stanowisko, że dowody te nie mogą podważać rozstrzygnięcia organów co do przyjętej wielkości MKO. Ponadto skarżący nie twierdzi również, że złożenie takiej opinii było połączone ze złożeniem wniosku o zmianę danych w systemie LPIS. Nie twierdzi również, że stan na gruncie uległ zmianie od kontroli w 2017 r.
O wadze dowodu z protokołu kontroli świadczy fakt, że kontrole przeprowadzane mogą być tylko przez określone podmioty. Dowodom tym, właśnie z racji przeprowadzania kontroli przez podmioty wyspecjalizowane i bezstronne – co do zasady – przypisać należy przymiot wiarygodności. Oględziny działek są środkiem dowodowym bezpośrednim, umożliwiającym bezpośrednie zetknięcie się z sytuacją rzeczywistą występującą na gruncie. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola na miejscu umożliwiła inspektorom terenowym ocenę stanu uprawy działek rolnych i po stwierdzeniu nieprawidłowości zastosowanie odpowiedniego kodu nieprawidłowości. Protokół kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącego stanowi przy tym dokument urzędowy, a więc organ był zobowiązany przyjąć za udowodnione to, co stwierdzono w treści tego dokumentu.
Nietrafne przy tym w okolicznościach niniejszej sprawy jest odwoływanie się do wskazanych w załączniku do protokołu wyroków w sprawach o sygn. akt III SA/Wr 790/17 i V SA/WA 577/10, gdyż zapadły one w odmiennych stanach faktycznych, w sytuacjach gdy nie skorzystano z możliwości przeprowadzenia kontroli na miejscu. Tym samym nie mogą one stanowić punktu odniesienia w niniejszej sprawie.
W ocenie Sądu, skarżący wbrew swoim twierdzeniom nie przedstawił żadnego dowodu skutecznie kwestionującego ustalenia faktyczne organów.
Bezspornym jest, że płatności rolnośrodowiskowe nie przysługują do powierzchni ewidencyjnej działek, ale do powierzchni działek rolnych, na których jest wykonywane zobowiązanie rolnośrodowiskowe. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r., poz. 276 ze zm.), ewidencja gruntów obejmuje m.in. informacje dotyczące ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntów oraz ich klas gleboznawczych. Sposób korzystania z tych gruntów określa ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809, ze zm.), płatność rolnośrodowiskowa jest udzielana producentowi rolnemu do działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, użytkowanych jako grunty orne, łąki lub pastwiska, a w przypadku pakietu, o którym mowa w § 1 ust. 2 pkt 2, użytkowanych również jako sady. W konsekwencji, powierzchnia ewidencyjna działki nie musi pokrywać się z powierzchnią faktycznie użytkowaną (uprawianą) rolniczo i w razie rozbieżności decydujący jest w tym względzie rzeczywisty obszar gruntu, na którym prowadzona jest określona uprawa (łąka, pastwisko), ustalona zgodnie z wynikami kontroli administracyjnej. Jak trafnie zauważył Sąd w wyroku w sprawie sygn. akt I SA/Bk 670/19, LEX nr 2938991 - system Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS) o którym mowa w art. 70 rozporządzenia 1306/2013 ustanowiony jest w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa wspólnotowego, które muszą być przez Polskę stosowane. System LPIS ma na celu jednoznaczną w skali kraju identyfikację deklarowanej działki rolnej i jej położenia, w oparciu o który to system przeprowadzana jest kontrola prawidłowości zadeklarowanej powierzchni łącznie z oceną i kontrolą uprawnienia do dopłat w odniesieniu do danego schematu pomocowego oraz kontrola jednokrotnej deklaracji dla poszczególnych działek rolnych lub ich części przez jednoznacznie określonych, potencjalnych beneficjentów. System LPIS obejmuje swoim zasięgiem niemal wszystkie podstawowe moduły Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (ZSZiK oraz IACS+), a więc ewidencję producentów, ewidencję gospodarstw rolnych, ewidencję wniosków o przyznanie płatności. Zintegrowany system kontroli opiera się na bazie danych działek referencyjnych - działek odniesienia, którymi w przypadku systemu polskiego są przetworzone na potrzeby dopłat powierzchniowych dane z ewidencji gruntów i budynków (egib). Maksymalną powierzchnię referencyjną (PEG) określoną w systemie LPIS dla danej działki referencyjnej stanowią grunty rolne spełniające kryteria do przyznania dopłat. Zatem kontrole administracyjne prowadzone są tylko i wyłącznie w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS oraz załączniki graficzne, na których rolnik zaznacza położenie działek rolnych na danej działce ewidencyjnej. Ustalenie maksymalnej powierzchni kwalifikowanej w ramach działki referencyjnej (PEG) następuje w trakcie prowadzonej kontroli administracyjnej na podstawie bezpośredniego pomiaru wykonanego przez pracownika biura powiatowego na aktualnym obrazie ortofotomapy. Powierzchnie PEG stanowią różnicę pomiędzy powierzchnią całkowitą działki referencyjnej - tzn. działki ewidencyjnej, a powierzchnią obszarów nieuprawnionych do płatności (np. lasy, wody, drogi, siedliska itp.), których granice są określone na podstawie ortofotomapy.
Ortofotomapa cyfrowa to zdjęcie powierzchni ziemi wykonane z samolotu lub satelity oraz przetworzone do postaci metrycznej, jest opracowaniem geodezyjnym wykonywanym zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ortofotomapy cyfrowe pozyskiwane są w trybie art. 12 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Trafne jest zatem stanowisko organów, w świetle przytoczonych wyżej unormowań prawa unijnego i krajowego, że organy zobowiązane są do ustalania powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności w oparciu system LPIS, który umożliwia stosowanie jednolitych standardów.
Istotne jest również to, że w okolicznościach niniejszej sprawy, jak wynika z akt na etapie postępowania odwoławczego dokonano weryfikacji wartości MKO dla działki [...], bo to z tej działki dokonano zasadniczego wykluczenia (skarżący deklarował [...] ha, a organ wykluczył [...] ha). Jak wskazano w pozyskanej od Wydziału ds. GIS Biura Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego ARiMR informacji z dnia [...] marca 2020 r., po analizie ustalono, że MKO TUZ dla tej działki wynosi [...] ha. Wynik ten zgodny z wynikiem wizytacji terenowe, gdzie ustalono [...] ha.
Z informacji tej jasno też wynika, w brew zarzutom skargi, co było postawą ustalenia MKO TUZ dla przedmiotowej działki. Była to nie tylko ortofotomapa sporządzona ze zdjęć wykonanych dnia [...] września 2017 r. obowiązujących w systemie LPIS od [...] czerwca 2018 r. ale i uwzględnienie wyników wizytacji terenowej przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącego w dniu [...] marca 2017 r., której nieodzownym elementem, co wynika również z akt jest, dokumentacja fotograficzna. Istotne również jest, i wynika to także z powyższej informacji z dnia [...] marca 2020 r., że zweryfikowano 5-letniośc MKO TUZ na ortofotomapoach wcześniejszych niż aktualne pokrycie i utworzono warstwę TUZ w miejscach spełniających ten warunek. Ustalono, że na działce [...] w roku 2017 były zaskrzeczenia, co wyklucza możliwość nałożenia warstwy TUZ na całej powierzchni.
Jak trafnie natomiast wskazywał organ wyznaczając M. K. O. dla Trwałych Użytków Z. (MKO TUZ) bierze się pod uwagę ortofotomapy, odzwierciedlające stan pokrycia, powierzchnię trwałych użytków zielonych także z lat poprzednich, pamiętając o tym, że trwałe użytki zielone (TUZ) - oznaczają grunty zajęte pod uprawę traw lub innych pasz z roślin zielonych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (wysiewanych), niepodlegające płodozmianowi w gospodarstwie przez okres pięciu lat lub dłużej, zgodnie z definicją z art. 4 ust. 1 lit. h rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/213 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 – Dz.U.UE L 347 z 20 grudnia 2013 r., str. 608.
W ocenie Sądu, organy prawidłowo przyjęły, że powierzchnia działek zadeklarowana przez skarżącego we wniosku o przyznanie płatności na rok 2019 (jak i w poprzednich latach 2017, 2018, co zostało przez Sąd skontrolowane w powołanych przez organ wyrokach) nie pokrywała się z rzeczywistością, a co zostało ustalone w oparciu o bazę referencyjną systemu LPIS, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia 1306/2013. Niewątpliwie ustalania dotyczące stanu z 2017 r., z uwagi na charakter zobowiązania rolo-środowiskowo-klimatycznego mają odniesienie do stanu niniejszej sprawy, albowiem jak wynika z powołanych na wstępie przepisów zobowiązanie skarżącego jest realizowane przez okres 5 lat od dnia 15 marca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej i obejmuje, co nie zostało przez skarżącego podważone ani w tym, ani w poprzednich postępowaniach dla Wariantu: 5.4. Półnaturalne Łąki wilgotne, podjętego [...] marca 2017 r., powierzchnię [...] ha.
Organ przeprowadzając w 2017 r. kontrolę na miejscu, wizytując zadeklarowane działki i dokonując oceny i pomiaru stanu faktycznego użytkowania, z wykorzystywaniem urządzenia GPS, poczynione ustalenia udokumentował stosownymi zapisami do protokołu z kontroli i załączoną do protokołu dokumentacją fotograficzną, a wyniki tej kontroli, które nie zostały przez skarżącego skutecznie podważone, zostały w pełni uwzględnione w ustaleniu MKO TUZ dla przedmiotowych działek.
W konsekwencji prawidłowych ustaleń faktycznych organ zastosował w sposób prawidłowy przepisy prawa materialnego i wbrew zarzutom skargi organ nie naruszył art. 8 i art. 11 k.p.a, a w uzasadnieniu decyzji organ wyraźnie wskazał podstawy pomniejszenia powierzchni kwalifikowalnej działek rolnych do płatności i przedstawił stosowe wyliczenia. Organ prawidłowo zastosował art. 19 ust. 1 rozporządzenia 640/2014. Organ w brew zarzutom skargi, nie naruszył art. 7 ust. 3 rozporządzenia 809/2014, albowiem przepis ten, który dotyczy odzyskiwania nienależnych płatności w ogóle nie miał zastosowania w niniejszej sprawie.
Podkreślić na koniec należy, że to na składającym wniosek spoczywa obowiązek podania faktycznie użytkowanej powierzchni uprawnionej do płatności.
Podejmując się udziału w programie rolnośrodowiskowym beneficjent bezspornie miał świadomość, że jest to program wieloletni, zobowiązujący do prowadzenia działalności rolniczej zgodnie z wymogami wykraczającymi ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i wariantów. Z tej też przyczyny beneficjent powinien mieć niezbędną i konieczną wiedzę, na jakiej rzeczywiście powierzchni działek prowadzi działalność rolniczą i odróżniać powierzchnię gruntów ornych, łąk, pastwisk, czy sadów, od powierzchni nieużytkowanej rolniczo zgodnie z programem rolnośrodowiskowym (np. tereny zadrzewione, czy zakrzaczone lub z innych przyczyn nie stanowiące trwałych użytków zielonych). Skoro zaś stwierdzone w toku kontroli powierzchnie działek użytkowanych rolniczo (kwalifikowalnych) różniły się od powierzchni zadeklarowanej we wniosku o płatność, to należało uznać, że wnioskodawca dofinasowania z przyczyn leżących po jego stronie zawyżył (przedeklarował) powierzchnię działek rolnych uprawnionych do płatności i tym samym dopuścił się nieprawidłowości skutkującej wprawdzie przyznaniem wnioskowanej płatności, ale w pomniejszonej wysokości.
Wobec powyższego skoro zaskarżona decyzja prawa nie narusza, to działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.