III SA/Lu 306/22

III SA/Lu 306/22 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2022-11-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Ewa Ibrom
Iwona Tchórzewska /sprawozdawca/
Jerzy Drwal /przewodniczący/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 809/23 - Wyrok NSA z 2024-01-10
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 77, art. 80, art. 6, art. 10, art. 79; art. 107 § 2 i 3; art. 11, art. 9, art. 8, art. 75 § 1; art. 136;
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2013 poz 1367
§ 8; § 7;
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi C. P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 13 kwietnia 2022 r., nr DNS-HP.9020.2.12.2021.MP Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kraśniku z dnia 29 października 2021 r. nr 4/2021 o stwierdzeniu u M. W. choroby zawodowej – zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne – przebyta podostra polineuropatia toksyczna, wymienionej w poz. 1 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367 z późn. zm.).
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.
Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej zostało wszczęte na skutek zgłoszenia przez M. W. podejrzenia choroby zawodowej.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny Kraśniku ustalił, że M. W. w okresie od 1 lipca 1996 r. do 5 lutego 1997 r. był zatrudniony w P. U.-H. "V." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na stanowisku montera instalacji teletechnicznych. W okresie od 10 lutego 1997 r. do 30 kwietnia 1998 r. M. W. pracował w P. G.-P.-H. "U. J." w K. na stanowisku kierownika stoiska. Od 25 maja 1998 r. do 29 lutego 2004 M. W. pracował w P. E. S. T.. D.. K. w wymiarze pełnego etatu, od 1 marca 2004 r. do 31 marca 2004 r. w wymiarze 1/2 etatu i od 1 kwietnia 2004 r. do 16 listopada 2004 r. ponownie w wymiarze pełnego etatu. Od 17 listopada 2004 r. firma przekształciła się w A. S. Sp. z o.o. i Wspólnicy - Spółkę Komandytową w L. i w tej firmie do 8 stycznia 2007 r. M. W. był zatrudniony na stanowiskach: przedstawiciela handlowego, referenta administracyjno-biurowego, protetyka słuchu, otoplastyka. We wskazanych okresach zatrudnienia M. W. nie był narażony na działanie substancji i mieszanin chemicznych.
W okresie od 9 stycznia 2007 r. do 6 kwietnia 2008 r. M. W. nie był zatrudniony. Od 7 kwietnia 2008 r. do 29 września 2017 r. M. W. prowadził działalność gospodarczą pod firmą E. M. W.. Prowadząc własną działalność gospodarczą M. W. wykonywał prace hydrauliczne oraz niekiedy elektryczne i wentylacyjne. Prace te polegały na układaniu rur plastikowych lub metalowych, ich skręcaniu, izolowaniu, podłączaniu do urządzeń sanitarnych, podłączaniu urządzeń mechanicznych używanych przy instalacjach centralnego ogrzewania i instalacjach cieplej oraz zimnej wody użytkowej i wentylacji. Do wykonywania prac używał urządzeń elektrycznych takich jak: wiertarki, wkrętarki, wiertnice, szlifierki, przecinaki, klucze hydrauliczne, młotki. Elementy instalacji wykonane były z PCV (rury) oraz z metalu i polietylenu, izolacje były z pianek kauczukowych, w skład instalacji wchodziły pompy w obudowach metalowych, piece gazowe. Na zlecenie C. P. Sp. o.o. firma E. M. W. wykonywała prace instalacyjne i monterskie takie jak: wykonanie instalacji wody użytkowej i cieplej wody (montaż rur stalowych i plastikowych gwintowanych i klejonych, zakładanie filtrów do wody, montaż armatury sanitarnej). Prace polegały na gwintowaniu rur, skręcaniu ich kluczami, wierceniu otworów i montażu w nich wieszaków na rury instalacji. Ponadto wykonywane było wiercenie w betonie otworów do mocowania armatury sanitarnej: sedesów, pisuarów itp. Wykonywane były także kanały wentylacyjne oraz centrale wentylacyjne dostarczające powietrze do biura, działu badań nieniszczących – "NDT". Prace polegały na wierceniu otworów w betonie, przecinaniu rur szlifierkami, wieszaniu rur pod sufitem. Następnie prowadzony był montaż kanałów wentylacyjnych oraz centrali wentylacyjnej przy wykorzystaniu wiertarek, wkrętarek, elektronarzędzi do cięcia rur oraz kluczy. W przypadku montażu instalacji hydraulicznych linii do anodowania prace polegały na montażu rur PCV, wykonaniu podwieszeń pod instalacje, montażu pomp hydraulicznych i filtrów pod zbiornikami i w środku nowych, jeszcze nienapełnionych zbiorników linii do anodowania. Sporadycznie wykonywane były prace spawalnicze przy spawaniu nakrętek do stalowej konstrukcji jako uchwyty do rur. Klejenie połączeń za pomocą pędzelków polegało na nakładaniu kleju na rurki i sklejaniu. Klej używany do klejenia rur PCV to GRIFFON WDF-05. Zgodnie z danymi z karty charakterystyki klej zawiera tetrahydrofuran oraz butan-2-on (metyloetyloketon).
W okresie od 1 lipca 2017 r. do 30 czerwca 2019 r. M. W. był zatrudniony w C. P. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na stanowisku kierownika utrzymania ruchu. W okresie zatrudnienia w spółce C. P. M. W. był narażony na opary metyloetyloketonu. Do obowiązków kierownika utrzymania ruchu należało wykonanie instalacji hydraulicznej, instalacji sanitarnej, w małym zakresie instalacji elektrycznych oraz wykonanie instalacji hydraulicznej, pneumatycznej przy linii anodowania. Wykonanie instalacji hydraulicznej polegało na montażu rur, zaworów. Instalację pneumatyczną tworzy kompleks rur metalowych i z tworzyw sztucznych. Ponadto M. W. dokonywał serwisu maszyn - np. obrabiarek typu CNC, wymiany pomp, w miarę potrzeb kosił trawę, wykonywał drobne naprawy, był zatrudniany do mycia paneli i korpusów pocisków. Po napełnieniu zbiorników linii anodowania roztworami chemikaliów, M. W. kontrolował pracę instalacji poprzez odczyt parametrów na wyświetlaczu zainstalowanym przy linii anodowania. Kontrolował również poziom popłuczyn w zbiornikach - wizualnie, a następnie przepompowywał je w miarę potrzeb do kanalizacji - opróżnianie zbiorników z popłuczynami odbywało się raz w miesiącu do zbiornika zewnętrznego. Linia do anodowania składa się ze zbiorników wykorzystywanych do płukania wodą i zbiorników, w których znajdują się substancje i mieszaniny chemiczne, gdzie detale poddawane są obróbce. M. W. był narażony na opary chemikaliów ługu sodowego, kwasów: azotowego, siarkowego, winowego, borowego, chromowego, mieszanin wchodzących w skład roztworów do anodowania. Dodatkowo M. W. oddelegowany był do prac polegających na myciu korpusów pocisków denaturatem oraz myciu paneli aluminiowych przy użyciu metyloetyloketonu (MEK). Mycie odbywało się na górnym poziomie hali firmy (I piętro), na otwartej przestrzeni hali (nie było wydzielonego, odrębnego pomieszczenia). Mycie paneli wykonywało od 2 do 4 osób. Brak było wentylacji stanowiskowej wyciągowej. Miejsce mycia paneli wentylowane było wyłącznie wentylatorem wyciągowym zainstalowanym w suficie hali. Stoły, na których wykonywano mycie, ustawiano w miejscach pod włączonymi promiennikami ciepła w celu szybszego odparowania resztek metyloetyloketonu (MEK) - osuszenia przedmiotów przed anodowaniem. Czas wykonywania mycia paneli metyloetyloketonem wynosił od 3 do 6 godzin na dzień. Każdy cykl mycia paneli trwał przez 2 dni. Nie udało się precyzyjnie ustalić, ile razy M. W. uczestniczył w myciu paneli, mogło to być kilkakrotnie. Pracownicy linii anodowania mieli udostępnione rękawiczki nitrylowe jednorazowego użytku oraz maski pełne wielokrotnego użytku z filtrami. Maskę z filtrami zabezpieczającą przed metyloetyloketonem M. W. założył przy ostatnich czynnościach mycia, gdy już odczuwał dolegliwości. M. W. nie został zapoznany z oceną ryzyka zawodowego na stanowisku na którym świadczył pracę w spółce C. P. w K.. Dokumentacja oceny ryzyka zawodowego dotycząca wskazanego stanowiska znajdująca się w aktach sprawy datowana jest na 26 lipca 2019 r. i nie zawiera w swojej treści informacji o występowaniu na stanowisku M. W. czynników chemicznych stanowiących zagrożenie dla zdrowia.
Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Lublinie na podstawie wywiadu, badania ogólnego i badań podstawowych, dwukrotnej oceny neurologicznej, kart oceny narażenia zawodowego oraz analizy dostarczonej dokumentacji leczniczej pacjenta wydał w dniu 8 września 2021 r. orzeczenie lekarskie nr 5115.111.2021 o rozpoznaniu u M. W. choroby zawodowej pod postacią przebytej podostrej polineuropatii toksycznej, znajdującej się w wykazie chorób zawodowych w poz. 1 – zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne. W uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego wskazano, że w okresie zatrudnienia w spółce C. P. M. W. był narażony na opary chemikaliów różnych kwasów, ługu sodowego, mieszanin chemicznych wchodzących w skład roztworów do anodowania wypełniających zbiorniki do anodowania. Ponadto w trakcie mycia paneli aluminiowych narażony był na metyloetyloketon. Związek ten ma zastosowanie jako rozpuszczalnik do farb, lakierów, polimerów, jak również środek do odtłuszczania powierzchni. Jest charakteryzowany jako środek chemiczny działający depresyjnie na centralny układ nerwowy z objawami od uczucia senności, zawrotów głowy, wymiotów, zaburzeń oddychania do porażenia CUN. Skutkiem zatrucia w skrajnych przypadkach mogą być między innymi drętwienia kończyn i neuropatia toksyczna. Jak wynika z wywiadu od pacjenta, pierwsze objawy w postaci bólu głowy, następnie dolegliwości bólowe stawów kolan z postępującym osłabieniem siły mięśni kończyn dolnych, trudnościami w chodzeniu wystąpiły u niego w listopadzie 2018 r. Ze względu na postępujący niedowład kończyn dolnych badany w styczniu 2019 r. trafił na Oddział Neurologii SPSK Nr 4 w Lublinie, a następnie był jeszcze dwukrotnie hospitalizowany na tym oddziale z końcowym rozpoznaniem - polineuropatii czuciowo - ruchowej typu demielinizacyjnego. Kilkakrotnie korzystał w 2019 r. z rehabilitacji ambulatoryjnej w Zakładzie Fizjoterapii SPSK Nr 4. W wyniku dwukrotnej oceny specjalistycznej - neurologicznej przeprowadzonej w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Lublinie rozpoznano u pacjenta przebytą podostrą polineuropatię mięśni kończyn dolnych. Wobec potwierdzonego w karcie oceny narażenia zawodowego narażenia pacjenta na środki chemiczne, a zwłaszcza wysoce neurotoksyczny metyloetyloketon (MEK), w ocenie lekarza jednostki orzeczniczej można z wysokim prawdopodobieństwem uznać, iż przebyta przez M. W. podostra polineuropatia toksyczna jest wynikiem narażenia zawodowego, co wiąże się z uznaniem jej za chorobę zawodową z poz. 1 wykazu chorób zawodowych.
Decyzją z dnia 29 października 2021 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kraśniku stwierdził u M. W. chorobę zawodową zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne – przebytą polineuropatię toksyczną wymienioną w poz. 1 wykazu chorób zawodowych.
C. P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. wniosła odwołanie od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.
Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny pismami z dnia 28 grudnia 2021 r. oraz 27 stycznia 2022 r. wezwał pełnomocnika strony do uprawdopodobnienia wniosków składanych do organu pierwszej instancji i przekazanie wskazanego materiału dowodowego do organu odwoławczego. Pismem z dnia 10 lutego 2022 r. pełnomocnik strony skarżącej poinformował, że strona na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji nie formułowała wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, jak też nie formułowała zarzutów przytoczonych w odwołaniu, gdyż działała w zaufaniu do organu pierwszej instancji. Jednocześnie strona wniosła o wystąpienie przez organ odwoławczy o dokumentację medyczną M. W. znajdującą się w Sądzie Rejonowym Lublin - Zachód, przed którym to Sądem prowadzone jest postępowanie w sprawie M. W..
W toku postępowania odwoławczego Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wystąpił do jednostki orzeczniczej I stopnia o zajęcie stanowiska wobec zarzutów sformułowanych w odwołaniu. Pismem z dnia 1 marca 2022 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Lublinie poinformował, że podczas procesu diagnostyczno - orzeczniczego analizie poddana została dokumentacja medyczna badanego obejmująca lata od 2015 do 2020. Dokumentacja ta była rozpatrywana pod kątem ustalenia związku innych schorzeń z rozpoznaną w niniejszej sprawie chorobą. Związku takiego nie potwierdzono. Ponadto jednostka orzecznicza wyjaśniła, że w niniejszej sprawie zostały wykonane wszelkie badania konieczne do oceny i diagnostyki rozpoznanego schorzenia. Natomiast podostry charakter przebiegu choroby świadczy o jej stopniowym rozwoju występującym przy narażeniu od kilku tygodni do kilku miesięcy.
Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, że w wyniku przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego stwierdzono, iż narażenie zawodowe na czynniki chemiczne występowało w E. M. W. w L. oraz C. P. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K., co znajduje odzwierciedlenie w treści sporządzonych kart oceny narażenia zawodowego.
Sporządzone przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. karty oceny narażenia zawodowego, wraz ze skierowaniem M. W. na badania, zostały przekazane do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Lublinie w celu przeprowadzenia procesu diagnostyczno - orzeczniczego w przedmiocie choroby zawodowej. Jednostka orzecznicza I stopnia na podstawie anamnezy, badań podstawowych i dodatkowych oraz materiału dowodowego zawartego w kartach oceny narażenia zawodowego sporządzonych przez organ pierwszej instancji, jak również analizy dokumentacji leczniczej pacjenta wydała orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu u M. W. choroby zawodowej pod postacią przebytej podostrej polineuropatii toksycznej, znajdującej się w wykazie chorób zawodowych w poz. 1. W uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego jako okoliczność przemawiającą za schorzeniem o etiologii zawodowej wskazano potwierdzone na stanowisku pracy narażenie zawodowe na wysoce neurotoksyczny metyloetyloketon. Analiza dokumentacji medycznej pacjenta, wykonane w jednostce orzeczniczej badania oraz analiza charakteru wykonywanej pracy pozwoliły na rozpoznanie z wysokim prawdopodobieństwem choroby zawodowej. Ponadto organ odwoławczy zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Lublinie o uzupełnienie wydanego w sprawie orzeczenia w zakresie czynności podejmowanych podczas procesu diagnostyczno - orzeczniczego oraz wyjaśnienia pojęć medycznych znajdujących się w treści wydanego orzeczenia. W odpowiedzi jednostka orzecznicza udzieliła niebudzącej wątpliwości informacji, pozwalającej organowi odwoławczemu na stwierdzenie faktu, że wydane orzeczenie jest oparte o kompletny materiał dowodowy. Organ podkreślił jednocześnie, że analiza dokumentacji medycznej i rozpoznanie jednostki chorobowej są wyłączną kompetencją uprawnionych do orzekania w sprawie chorób zawodowych lekarzy specjalistów w dziedzinie medycyny pracy.
Organ odwoławczy uznał, że orzeczenie lekarskie oraz decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane w oparciu o niezbędny materiał dowodowy. Organ podkreślił, że jednostka orzecznicza w razie wątpliwości diagnostycznych ma możliwość wystąpienia do pacjenta lub innych podmiotów leczniczych o udostępnienie niezbędnej w procesie orzeczniczym dokumentacji medycznej oraz do pracodawcy, jeżeli zachodzi potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie narażenia zawodowego. W niniejszej sprawie stanowisko jednostki orzeczniczej zawarte w orzeczeniu lekarskim oraz w piśmie z dnia 1 marca 2022 r. jest wiarygodne i niebudzące wątpliwości. Wobec tego, w ocenie organu odwoławczego dodatkowy wniosek strony zawarty w piśmie z dnia 10 lutego 2022 r. nie znajduje uzasadnienia. Podkreślając, że orzeczenie lekarskie z dnia 8 września 2021 r. oraz jego uzupełnienie z dnia 1 marca 2022 r. spełniają wymogi prawne, organ uznał też za niezasadny zarzut strony skarżącej dotyczący niewystąpienia do jednostki orzeczniczej II stopnia.
Organ odwoławczy podkreślił, że w toku postępowania organ pierwszej instancji zebrał kompletny materiał dowodowy i wykazał, że u M. W. następowało narażenie zawodowe na stanowisku pracy, na którym występował kontakt z substancją chemiczną o działaniu neurotoksycznym, tj. metyloetyloketonem, co zostało potwierdzone przez organ w karcie oceny narażenia zawodowego. Organ pierwszej instancji oparł swoją decyzję na orzeczeniu lekarskim wydanym przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą I stopnia, stanowiącym podstawę decyzji w sprawach chorób zawodowych. Jeżeli orzeczenie lekarskie jest prawidłowe pod względem formalnym, zawiera uzasadnienie niebudzące wątpliwości i jest zgodne z prawem, organ nie może samodzielnie go podważać, ponieważ nie posiada właściwej wiedzy medycznej do rozpoznania jednostki chorobowej, a przed wydaniem decyzji M. W. został poddany specjalistycznym badaniom w uprawnionej jednostce orzeczniczej.
W konkluzji, mając na uwadze cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, kartę oceny narażenia zawodowego sporządzoną przez organ pierwszej instancji oraz orzeczenie lekarskie wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Lublinie wraz z uzupełnieniem, organ drugiej instancji stwierdził, że decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kraśniku jest prawidłowa pod względem merytorycznym i oparta została na właściwych podstawach prawnych.
C. P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie, zarzucając:
I. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., polegające na nienależytym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy w zakresie stanu zdrowia oraz odczuwanych przez M. W. dolegliwości, jak również wydanie decyzji w oparciu o pobieżne, lakoniczne co do meritum orzeczenie uprawnionych do orzekania w sprawach chorób zawodowych placówek medycznych, dokonanie wadliwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w postaci orzeczenia wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy, a w konsekwencji błędne uznanie, że odczuwane przez M. W. dolegliwości zdrowotne w postaci bólu głowy, bólu stawów kolan, trudności w chodzeniu są następstwem ostrego lub przewlekłego zatrucia substancjami chemicznymi, a finalnie są chorobą zawodową wymienioną w poz. 1 wykazu chorób zawodowych określonych w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § V ustawy - Kodeks pracy, a także naruszenie wyżej wymienionych przepisów polegające na braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a tym samym oparcie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej wyłącznie na bezrefleksyjnym przyjęciu treści orzeczenia lekarskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Lublinie;
2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niedokonanie przez organy obu instancji (do czego organy były zobowiązane) formalnej kontroli orzeczenia wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Lublinie z dnia 8 września 2021 r. nr 5115.111.2021, w szczególności zbadania kompletności tego opracowania, zgodności z przepisami, a także jasności i spójności zawartej tam argumentacji;
3) art. 77 § 1 k.p.a. i art. 7 k.p.a., przez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na obiektywną ocenę stanu zdrowia M. W. oraz przyczyn wystąpienia u niego powstałego schorzenia i chwili jego powstania z uwagi na to, iż przed lipcem 2017 r. M. W. wykonywał różne prace, w których miał kontakt z chemikaliami (m. in. klejenie rur);
4) art. 80 k.p.a., przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wyrażające się zaniechaniem kontroli orzeczenia lekarskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Lublinie z dnia 8 września 2021 r. nr 5115.111.2021 pod względem formalnym, podczas gdy w orzeczeniu tym nie dokonano analizy wyników przeprowadzonych badań (dokumentacji medycznej) sprzed 2017 r., co doprowadziło do zaniechania dokonania weryfikacji przez lekarza orzecznika oraz przez organy pierwszej i drugiej instancji dokumentacji medycznej prowadzonej dla M. W. w przychodniach pierwszego kontaktu, a w konsekwencji doprowadziło do zaniechania ustalenia czy stwierdzone schorzenie nie ma związku z innymi jego schorzeniami;
5) art. 6, art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 79 oraz art. 80 k.p.a., poprzez: błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia; wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów stawianych przez odwołującego od decyzji organu pierwszej instancji;
6) art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 2 i 3 k.p.a. polegające w szczególności na: braku wyjaśnienia w sposób jasny i zrozumiały przesłanek, jakimi kierowały się organy pierwszej i drugiej instancji przy wydawaniu decyzji, szczątkowym uzasadnieniu decyzji, braku pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej i dowolność w wydaniu decyzji poprzez niedostateczne i niepełne jego uzasadnienie faktyczne i prawne;
7) art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy i przesłanek utrzymania w mocy decyzji nr 4/2021 Państwowego Inspektora Sanitarnego w Kraśniku z dnia 29 października 2021 r. w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej u M. W. oraz zawarcie w skarżonej decyzji zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonego decyzji;
8) art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 136 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz dowolnej ocenie materiału dowodowego, w szczególności poprzez niedokonanie ustaleń czy wcześniej wykonywane obowiązki przez M. W. (przed 2017 r.) mogły mieć wpływ na jego stan zdrowia, niezapoznanie się z istniejącą dokumentacją medyczną M. W., przeprowadzenie postępowania dowodowego przez organ odwoławczy w zbyt szerokim zakresie, co przyczyniło się do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 15 k.p.a.;
9) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie wadliwej decyzji nr 4/2021 Państwowego Inspektora Sanitarnego w Kraśniku, pomimo istnienia do tego podstawy, co spowodowało utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania;
II. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:
1) art. 2351 kodeksu pracy, przez uznanie, że u M. W. wystąpiła choroba zawodowa,
2) § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, przez zaniechanie wystąpienia do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjęcie czynności niezbędnych do uzupełnienia zebranego materiału dowodowego w postaci dokumentacji medycznej M. W. powstałej przed 2017 r.
Powołując się na powyższe zarzuty, strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Skarga podlegała oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.
Przedmiot decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie stanowiło stwierdzenie u M. W. choroby zawodowej.
Za chorobę zawodową zgodnie z dyspozycją art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2022 r., poz. 1510 z późn. zm.) uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".
Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów choroby w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 235˛ kodeksu pracy). Oznacza to, że choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą (jej rodzajem, charakterem i warunkami jej wykonywania). Stwierdzenie choroby zawodowej wymaga wystąpienia łącznie dwóch przesłanek: po pierwsze – choroba została wymieniona w wykazie chorób zawodowych, po drugie – choroba została spowodowana (z pewnością lub z wysokim prawdopodobieństwem) działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem jej wykonywania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 2858/19 oraz wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 4 czerwca 1998 r. sygn. akt III RN 36/98, OSNAPiUS z 1999 r. nr 6, poz. 192, z dnia 3 lutego 1999 r., sygn. akt III RN 110/98, LEX nr 794841 oraz z dnia 18 stycznia 2002 r., sygn. akt III RN 188/00, LEX nr 558332, a także "Kodeks pracy. Komentarz" pod red. Ludwika Florka, Warszawa 2011, str. 1068).
Wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, zawarty jest w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1836). Pozycja 1 tego wykazu obejmuje zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne.
Ocena zaistnienia przesłanek stwierdzenia lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej dokonywana jest w postępowaniu uregulowanym przepisami powołanego rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Stwierdzenie choroby zawodowej bądź braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej następuje w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego, od którego decyzji przysługuje odwołanie do organu sanitarnego wyższego stopnia.
Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 ust. 1 rozporządzenia).
Orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje lekarz spełniający wymogi określone w § 5 ust. 1 rozporządzenia, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). W toku podejmowania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej ocenę narażenia zawodowego przeprowadza właściwy państwowy inspektor sanitarny (§ 6 ust. 3 rozporządzenia).
W sprawie w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej istnieje konieczność zbadania warunków wykonywania pracy przez osobę, u której podejrzewa się chorobę zawodową, przez cały okres jej zatrudnienia pod kątem ustalenia, czy i w których zakładach pracy występował tzw. czynnik narażenia zawodowego - czy to związany ze sposobem wykonywania pracy, czy też określony czynnik szkodliwy dla zdrowia występujący w środowisku pracy. Istotą sprawy w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej jest bowiem potwierdzenie, że określone schorzenie kwalifikowane jako choroba zawodowa ma swoje źródło w środowisku pracy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 120/17 oraz z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1282/16). Nie jest natomiast obowiązkiem organu inspekcji sanitarnej wskazanie, u którego z pracodawców wystąpiła choroba, gdyż postępowanie nie ma na celu ustalenia odpowiedzialności konkretnego pracodawcy, ale wydanie decyzji o stwierdzeniu bądź odmowie stwierdzenia istnienia choroby zawodowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1282/16). Decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej nie rozstrzyga także zagadnienia zawinienia pracodawcy za jej wystąpienie, ale stwierdza jedynie wystąpienie choroby i jej zawodową etiologię (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 1994 r., sygn. akt I SA 1640/93 oraz z dnia 27 lutego 1998 r., sygn. akt i SA1862/97).
Wskazać także należy, że zgodnie z poglądem prezentowanym w orzecznictwie sądowym, występowanie warunków szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy, które powodują określone schorzenie, stwarza domniemanie istnienia związku między warunkami pracy, a chorobą (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1518/15, z dnia 15 marca 2018 r., II OSK 2272/17 oraz z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3175/19).
Obowiązkiem organu administracji właściwego do stwierdzenia choroby zawodowej jest zgromadzenie, przed skierowaniem pracownika na badania lekarskie we właściwej jednostce orzeczniczej, dokumentacji, o jakiej mowa w § 6 rozporządzenia. Jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji, o której mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, zgodnie z § 6 ust. 5 rozporządzenia lekarz występuje o ich uzupełnienie do:
1) pracodawcy - w zakresie obejmującym przebieg oraz organizację pracy zawodowej pracownika lub byłego pracownika, w tym pracę w godzinach nadliczbowych, dane o narażeniu zawodowym, obejmujące także wyniki pomiarów czynników szkodliwych wykonanych na stanowiskach pracy, na których pracownik był zatrudniony, stosowane przez pracownika środki ochrony indywidualnej, a w przypadku narażenia pracownika na czynniki o działaniu uczulającym (alergenów) - także o przekazanie próbki substancji, w ilości niezbędnej do przeprowadzenia badań diagnostycznych;
2) lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, którego dotyczy podejrzenie choroby zawodowej - w zakresie dokonania uzupełniającej oceny narażenia zawodowego oraz o udostępnienie dokumentacji medycznej wraz z wynikami przeprowadzonych badań profilaktycznych;
3) lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub innego lekarza prowadzącego leczenie pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie choroby zawodowej – o udostępnienie dokumentacji medycznej w zakresie niezbędnym do rozpoznania choroby zawodowej;
4) właściwego państwowego inspektora sanitarnego - w zakresie oceny narażenia zawodowego, zwłaszcza na podstawie dokumentacji archiwalnej oraz informacji udostępnianej na jego wniosek przez odpowiednie jednostki organizacyjne Państwowej Inspekcji Sanitarnej i służby medycyny pracy w odniesieniu do zakładów pracy, które uległy likwidacji;
5) pracownika lub byłego pracownika - w zakresie uzupełnienia wywiadu zawodowego przeprowadzonego przez lekarza wykonującego zawód w ramach wykonywania działalności leczniczej lub zatrudnionego w podmiocie leczniczym albo właściwego państwowego inspektora sanitarnego wydającego skierowanie na badanie w związku z podejrzeniem choroby zawodowej.
Jeżeli właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału (§ 8 ust. 2 rozporządzenia).
Pracownik lub były pracownik, badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia (§ 7 ust. 1 rozporządzenia).
W orzecznictwie podkreśla się, że inspektor sanitarny jest związany orzeczeniem lekarskim w zakresie rozpoznania choroby zawodowej. Państwowy inspektor sanitarny wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń upoważnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych ani też dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 495/18).
Zarazem orzeczenia lekarskie jednostek orzeczniczych obu stopni stanowią dowody w rozumieniu art. 75 k.p.a. w związku z art. 84 § 1 k.p.a., podlegające ocenie organu administracji właściwego do stwierdzenia choroby zawodowej. Okoliczność, że organ administracji nie może we własnym zakresie, bez uzyskania orzeczenia lekarskiego, dokonać rozpoznania choroby i ustalenia czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych oraz czy pozostaje w związku z warunkami pracy, nie zwalnia organu od oceny tego orzeczenia stosownie do art. 80 k.p.a. Organ ma bowiem obowiązek kontrolować czy wydane orzeczenie wyjaśniło istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych. Organ ma możliwość uzupełnienia materiału dowodowego, a w razie potrzeby może zwracać się do lekarzy jednostek orzeczniczych o wyjaśnienie wątpliwości, rozbieżności czy sprzeczności, które nie pozwalają mu na jednoznaczne rozstrzygnięcie i wydanie decyzji w sprawie. Orzeczenie lekarskie wydane przez specjalistyczną jednostkę orzeczniczą jest zasadniczym dowodem w sprawie dotyczącej stwierdzenia choroby zawodowej. W związku z tym winno być uzasadnione w sposób zrozumiały i nie pozostawiający wątpliwości.
W ocenie Sądu w okolicznościach sprawy spełnione zostały materialnoprawne przesłanki stwierdzenia przez organ inspekcji sanitarnej choroby zawodowej u M. W.. Zarzuty podniesione w treści skargi na podważają skutecznie prawidłowości ustaleń i oceny wyrażonych w zaskarżonej decyzji.
W pierwszym rzędzie wskazać należy na prawidłowość ustaleń co do narażenia M. W. przy wykonywaniu pracy zawodowej na opary metyloetyloketonu. Okoliczność ta wynika jednoznacznie z treści obszernych zeznań świadków T. O., A. H., K. M. oraz zeznań M. W.. Świadkowie podawali różne okresy, w których w spółce C. P. były myte panele, niemniej przyznawali, że M. W. brał udział w procesach mycia. Świadek T. O., który w 2017 i 2018 r. był zatrudniony na stanowisku kierownika procesów specjalnych, wskazywał że było to 3-4 razy oraz, że panele były myte od połowy 2017 r. do połowy 2018 r. Z kolei świadek K. M. podawał, że panele były myte w 2018 r., sam uczestniczył w myciu paneli około 4 razy i wówczas mycie paneli wykonywał też M. W.. Jednocześnie świadek stwierdzał, iż nie pamięta dokładnie, ile razy M. W. mył panele. Stąd też organy sanitarne zasadnie stwierdziły, że nie udało się precyzyjnie ustalić, ile razy M. W. uczestniczył w myciu paneli, mogło to być kilkakrotnie. Z treści skargi wynika, że strona skarżąca także nie kwestionuje samego faktu uczestniczenia przez M. W. w myciu paneli przy użyciu metyloetyloketonu (MEK), akcentując jedynie, iż według strony miało to miejsce dwa razy w 2018 r., łącznie przez 8 godzin, co jednak nie znajduje potwierdzenia w przywołanych zeznaniach świadków. Jednocześnie strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów na poparcie swojego stanowiska w omawianej kwestii. Chybiony jest zarzut strony, iż według ustaleń organów M. W. długotrwale i w nadmiernych ilościach wdychał metyloetyloketon. Powołanego w skardze ustalenia brak bowiem w treści decyzji organów obu instancji. Także okoliczność, że inni pracownicy strony skarżącej nie uskarżali się na negatywne skutki związane z myciem paneli przy użyciu metyloetyloketonu nie podważa prawidłowości zaskarżonej decyzji stwierdzającej chorobę zawodową u M. W.. Ustaleń i oceny wyrażonej w zaskarżonej decyzji nie mogą także podważyć przedstawione przez stronę w toku postępowania wyniki badań laboratoryjnych. Jak ustaliły bowiem organy sanitarne, w okresie wykonywania przez M. W. pracy w spółce C. P. nie było mierzone stężenie substancji szkodliwych w powietrzu w środowisku pracy. M. W. był zatrudniony w spółce C. P. od 1 lipca 2017 r. do 6 sierpnia 2019 r. Natomiast pomiary, na których wyniki strona skarżąca powołuje się w skardze, zostały wykonane już po zakończeniu okresu zatrudnienia M. W.. Najwcześniejsze sprawozdanie z badań z dnia 17 września 2019 r. dotyczy pomiarów wykonanych w dniu 9 września 2019 r. Jednocześnie trzeba wskazać, że dla stwierdzenia choroby zawodowej wystąpienie szkodliwych czynników nie musi być zawinione przez pracodawcę i nie musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm, wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika ze względu na jego osobniczą wrażliwość (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2495/15 oraz z dnia 7 stycznia 1994 r., sygn. akt SA 1640/93, ONSA 1995/1/28 ).
Dowodem o zasadniczym znaczeniu w sprawie było orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu u M. W. choroby zawodowej – zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne – w postaci przebytej podostrej polineuropatii toksycznej.
Z orzeczenia lekarskiego nr 5115.111.2021 z dnia 8 września 2021 r. wynika w sposób jednoznaczny, że rozpoznając chorobę zawodową lekarz uznał za wystarczającą do takiego rozpoznania okoliczność, iż uczestnictwo M. W. w myciu paneli przy użyciu metyloetyloketonu mogło być kilkukrotne. Lekarz orzecznik wskazał, że metyloetyloketon jest charakteryzowany jako środek chemiczny działający depresyjnie na centralny układ nerwowy z objawami od uczucia senności, zawrotów głowy, wymiotów, zaburzeń oddychania do porażenia CUN. Skutkiem zatrucia w skrajnych przypadkach mogą być między innymi drętwienia kończyn i neuropatia toksyczna. Lekarz wyjaśnił, że pierwsze objawy w postaci bólu głowy, następnie dolegliwości bólowych stawów kolan z postępującym osłabieniem siły mięśni kończyn dolnych, trudnościami w chodzeniu, wystąpiły u M. W. w listopadzie 2018 r. Ze względu na postępujący niedowład kończyn dolnych badany trafił w styczniu 2019 r. na Oddział Neurologii SPSK Nr 4 w Lublinie, a następnie był jeszcze dwukrotnie hospitalizowany na tym oddziale z końcowym rozpoznaniem - polineuropatii czuciowo - ruchowej typu demielinizacyjnego. Kilkakrotnie korzystał w 2019 r. z rehabilitacji ambulatoryjnej w Zakładzie Fizjoterapii SPSK Nr 4. W konsekwencji lekarz wyraził jednoznacznie stanowisko o możliwości uznania z wysokim prawdopodobieństwem, iż przebyta przez M. W. podostra polineuropatia toksyczna jest wynikiem narażenia zawodowego, co odpowiada definicji choroby zawodowej wyrażonej w art. 2351 kodeksu pracy.
W uzasadnieniu orzeczenia lekarz zatrudniony w jednostce orzeczniczej – WOMP w Lublinie określił także podstawy wydanego orzeczenia, a mianowicie: wywiad, badanie ogólne i badania podstawowe oraz dwukrotną ocenę neurologiczną, kartę oceny narażenia zawodowego sporządzoną przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kraśniku oraz analizę dostarczonej dokumentacji medycznej.
Bezpodstawny jest zarzut naruszenia § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Organ odwoławczy zastosował bowiem wskazany przepis i na jego podstawie zwrócił się do jednostki orzeczniczej I stopnia o dodatkowe uzasadnienie orzeczenia. W odpowiedzi Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Lublinie w piśmie z dnia 1 marca 2022 r. poinformował, że pod kątem ustalenia związku innych schorzeń z rozpoznaną w niniejszej sprawie chorobą poddano wnikliwej analizie dokumentację medyczną M. W. z okresu od 2015 do 2020 r., w tym dokumentację z Poradni Lekarza Rodzinnego z okresu od 20 maja 2015 r. do 3 marca 2020 r. Przeprowadzona wnikliwa analiza nie potwierdziła takiego związku. Ponadto jednostka orzecznicza wskazała, że poddała analizie między innymi karty informacyjne z diagnostyki i leczenia M. W. na Oddziale Neurologicznym SPSK Nr 4 w Lublinie w okresie 18-25 stycznia 2019 r., 26-29 marca 2019 r. i 11-13 czerwca 2019 r. oraz, że wszelkie badania konieczne do oceny i diagnostyki rozpoznanego schorzenia zostały wykonane w szpitalu. W szpitalu wykonano między innymi konieczne do postawienia rozpoznania badania przewodnictwa nerwów ruchowych i czuciowych w zakresie kończyn górnych i dolnych.
Zatem, wbrew zarzutom podniesionym w skardze, jednostka orzecznicza I stopnia wyjaśniła, z jakich lat pochodziła poddana analizie dokumentacja medyczna, a dokumentacja ta obejmowała także okres sprzed zatrudnienia w skarżącej spółce, to jest sprzed 2017 r. Po przeprowadzeniu wnikliwej analizy całości dokumentacji jednostka orzecznicza jednoznacznie stwierdziła brak związku innych schorzeń M. W. z rozpoznaną w sprawie chorobą. Zauważyć należy, że po analizie dokumentacji lekarskiej lekarz w jednostce orzeczniczej nie miał również wątpliwości co do zawartych w odebranym wywiadzie twierdzeń M. W. o ujawnieniu się dolegliwości w listopadzie 2018 r. Ponadto także w znajdującej się w aktach sprawy karcie informacyjnej z pobytu w SPSK Nr 4 w Lublinie w okresie od 18 stycznia 2019 r. do 25 stycznia 2019 r. podano, że pacjent został przyjęty do Kliniki Neurologii z powodu dolegliwości bólowych obu stawów kolanowych od około 2 miesięcy, co jest zbieżne z danymi uzyskanymi w wywiadzie od pacjenta w jednostce orzeczniczej.
Uzupełnione pismem z dnia 1 marca 2022 r. orzeczenie lekarza jednostki orzeczniczej I stopnia, jest spójne oraz w sposób pełny i nie budzący wątpliwości uzasadnia zawarte w nim stwierdzenie choroby zawodowej. W związku z tym w sprawie nie zachodziła potrzeba wystąpienia do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację na podstawie § 8 ust. 2 rozporządzenia. Przeciwne zarzuty skarżącej są bezpodstawne.
Nie zachodziła również konieczność podjęcia innych czynności niezbędnych do uzupełnienia materiału. Zauważyć należy, że lekarz wydający orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej nie uznał zakresu informacji zawartych w dostępnej dokumentacji za niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, w szczególności zaś w zakresie badania ewentualnego związku innych schorzeń pacjenta z rozpoznanym schorzeniem i nie występował o udostępnienie dodatkowej dokumentacji medycznej z okresu przed 2015 r. W tym kontekście trzeba też zwrócić uwagę na charakter schorzenia. W piśmie z dnia 1 marca 2022 r. jednostka orzecznicza wyjaśniła pojęcie "podostra" w stosunku do rozpoznanego w sprawie schorzenia, wskazując, że podostry charakter przebiegu choroby świadczy o jej stopniowym rozwoju występującym przy narażeniu od kilku tygodni do kilku miesięcy. Mając powyższe na względzie, należało uznać za niezasadne zarzuty strony skarżącej powołującej się na konieczność zażądania przez organ dokumentacji lekarskiej za okres od 2008 r. Zauważyć należy, iż ustawodawca w art. 235ą kodeksu pracy wprost wskazał na dopuszczalność stwierdzenia choroby zawodowej nie tylko w przypadku, gdy bezspornie można przyjąć, że chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych spowodowało działanie czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo sposób wykonywania pracy, ale również wtedy, gdy taki związek przyczynowy można stwierdzić z "wysokim prawdopodobieństwem". W tym stanie prawnym należy uznać, że przesłanka stwierdzenia z "wysokim prawdopodobieństwem" związku przyczynowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem a warunkami wykonywanej pracy, zwalnia organy administracji z konieczności badania wszystkich możliwych pozazawodowych czynników, które mogą wywołać przedmiotowe schorzenia, tym bardziej, jeżeli warunki pracy wskazują na zawodową etiologię choroby (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 1203/15 oraz z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 748/12). W świetle powyższego oraz jednoznacznej treści orzeczenia, którego konkluzja została podtrzymana w piśmie z dnia 1 marca 2022 r., bezpodstawny jest zarzut strony, iż M. W. chorował i leczył się w przeszłości, co zdaniem strony mogło w znacznym stopniu przyczynić się do rozwoju schorzenia. Orzeczenie lekarskie wykluczyło bowiem taki związek. Bezzasadne są zarzuty skargi, iż w orzeczeniu lekarskim nie ma odniesienia do kwestii pozazawodowej przyczyny choroby. Kwestie te zostały wyjaśnione w uzupełniającym orzeczenie piśmie z dnia 1 marca 2022 r., w którym stwierdzono brak związku innych schorzeń pacjenta z ze schorzeniem będącym przedmiotem postępowania. W piśmie tym wskazano również na fakt wykonania u M. W. w czasie pobytu w SPSK Nr 4 w Lublinie badania przewodnictwa nerwowego. Zawarte w skardze stwierdzenie, iż takiego badania, charakterystycznego dla postawienia rozpoznania, nie przeprowadzono, pozostaje zatem w oczywistej sprzeczności z treścią materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym treścią zawartych w aktach sprawy kart informacyjnych ze szpitala SPSK Nr 4 w Lublinie.
Wbrew zarzutom i wnioskom skargi organ dokonał prawidłowej oceny orzeczenia lekarskiego, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wymagał dodatkowego uzupełnienia, w tym zwrócenia się do jednostki orzeczniczej II stopnia.
Jeszcze raz podkreślić należy, że występowanie warunków szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy, które powodują określone schorzenie, stwarza domniemanie istnienia związku między warunkami pracy, a chorobą. W okolicznościach sprawy domniemanie to nie zostało w żaden sposób podważone. Jednocześnie, jak to podniesiono już wyżej, postępowanie w sprawie choroby zawodowej nie ma na celu ustalenia odpowiedzialności konkretnego pracodawcy ani nie rozstrzyga w kwestii zawinienia pracodawcy za jej wystąpienie, ale stwierdza jedynie wystąpienie choroby i jej zawodową etiologię.
Zgodnie z utrwalonym w tej kwestii stanowiskiem organ inspekcji sanitarnej wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych. Nie może też dokonywać własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej. Natomiast ocena orzeczenia lekarskiego jako dowodu w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej wskazuje, że orzeczenie to, jak i zgromadzony materiał dowodowy, nie wymagały dalszego uzupełnienia i pozwalały na sformułowanie jednoznacznych wniosków.
Mając na uwadze treść przepisów regulujących zasady rozpoznawania chorób zawodowych oraz okoliczności stanu faktycznego niniejszej sprawy należy uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organy uczyniły zadość wymogom wynikającym z art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W sprawie wszelkie niezbędne czynności i zgromadzono materiał dowodowy wystarczający do jej rozstrzygnięcia. Dokonana przez organ ocena dowodów nie ma charakteru dowolnego. Brak w sprawie podstaw do zakwestionowania opinii zawartej w orzeczeniu lekarskim i opartym na tym orzeczeniu rozstrzygnięciu stwierdzającym chorobę zawodową. Uzasadnienie skontrolowanej decyzji zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne spełniające kryteria określone w art. 107 § 3 k.p.a. i realizuje w sposób właściwy określoną w art. 11 k.p.a. zasadę przekonywania. W sprawie zapewniono stronie czynny udział stosownie do art. 10 k.p.a. W konsekwencji nie ma także podstaw do uznania naruszenia wynikających z art. 6, art. 8 k.p.a. zasad praworządności oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Organ odwoławczy w zgodzie z art. 136 k.p.a. i art. 15 k.p.a. przeprowadził dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie.
Niezrozumiały jest zarzut niezastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż przepis ten stanowi o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji przez organ odwoławczy i został powołany w ramach podstawy prawnej zaskarżonej decyzji.
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, z późn. zm.; dalej jako "p.p.s.a.") Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym został zgłoszony przez organ w doręczonej pełnomocnikowi strony skarżącej odpowiedzi na skargę, a strona skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.