III SA/Lu 3/20

III SA/Lu 3/20 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2020-07-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-01-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Ewa Ibrom
Jadwiga Pastusiak /przewodniczący sprawozdawca/
Robert Hałabis
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
II GSK 1149/20 - Wyrok NSA z 2023-11-08
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 58
art. 1 ust. 2 pkt 2; art. 4 pkt 7; art. 18 ust. 1 pkt 1; art. 18b ust. 1 i 2; art. 20; art. 20 ust. 1a; art. 20a ust. 1; art. 92a ust. 1; art. 92c ust. 1; lp. 2.2.2. załącznika nr 3
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Dz.U. 2017 poz 1983
art. 8 ust. 1 lit. a) - d); art. 8 ust. 2 lit. c; art. 8 ust. 3
Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis Sędzia WSA Ewa Ibrom Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2020 r. sprawy ze skargi C. O. Spółki Jawnej w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa L. z dnia 30 września 2019 r., nr [...] o nałożeniu na [...] [...] Spółkę jawną w L. kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:
W dniach 15, 22 i 29 lipca 2019 r. upoważnieni pracownicy Urzędu Marszałkowskiego Województwa L. przeprowadzili czynności kontrolne w stosunku do przedsiębiorstwa [...] [...] Spółka Jawna L. (dalej jako "skarżąca") w zakresie prawidłowości realizacji regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58 z późn. zm., dalej jako "ustawa" lub "u.t.d.") oraz zgodności wykonywania transportu drogowego osób w ramach linii regularnej L. - W. - [...] M. z warunkami udzielonego zezwolenia nr [...] z dnia 18 września 2015 r. (w brzmieniu zgodnym z decyzją Nr [...] z dnia 15 czerwca 2016 r., znak: [...]). W ramach czynności kontrolnych przeprowadzono obserwację na przystanku początkowym w L., oznaczonym w rozkładzie przewoźnika jako: L. ul. [...], 13a, al. [...] nr [...].
W wyniku obserwacji stwierdzono, że w dniu 15 lipca 2019 r., zgodnie z protokołem kontroli nr [...] z dnia 15 lipca 2019 r., nie został zrealizowany kurs z godziny 6:00 z L. do W.. W dniu 22 lipca 2019 r., zgodnie z protokołem kontroli z tego samego dnia nr [...], stwierdzono brak realizacji kursu z godz. 6:00 z L. do W.. Brak realizacji kursu z godziny 6:00 z L. do W. stwierdzono również w dniu 29 lipca 2019 r. (protokół kontroli z dnia 29 lipca 2019 r., [...]).
W piśmie z dnia 30 lipca 2019 r. Marszałek Województwa L. (dalej jako "organ I instancji") zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Decyzją z dnia [...] września 2019 r. Marszałek Województwa L. nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących godzin odjazdu, po [...] zł za każde stwierdzone naruszenie.
W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że w świetle przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według zasad, które stanowią m.in. że rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach, podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18 u.t.d. Przepis art. 18b ust. 1 pkt 7 ustawy nakazuje wykonywanie transportu drogowego osób zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, do których to warunków zaliczyć należy realizowanie kursów o określonych godzinach odjazdu i przyjazdu na przystanki wymienione w rozkładzie jazdy, a tym samym określonej trasy przejazdu oraz realizowanie wysiadania i wsiadania pasażerów na określonych w rozkładzie jazdy przystankach.
Organ odwoławczy uznał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że nieprawidłowości stwierdzone podczas przeprowadzonej w dniach 15, 22 i 29 lipca 2019 r. kontroli, polegające na braku realizacji kursu ujętego w obowiązującym rozkładzie jazdy, uzasadniają nałożenie na skarżącą kary pieniężnej przewidzianej w lp. 2.2.2. załącznika nr [...] do ustawy o transporcie drogowym, w łącznej wysokości [...] zł (po [...] zł za każde stwierdzone naruszenie).
Organ II instancji stwierdził, że nie budzi wątpliwości okoliczność, że doszło do naruszenia warunków udzielonego zezwolenia poprzez naruszenie godzin odjazdu. W dniu ustalonego zaprzestania realizacji kursu obowiązywało zezwolenia, które w rozkładzie jazdy przewidywało kurs z godziny 6:00 do W.. Organ I instancji w toku postępowania przeprowadził kwerendę systemu rezerwacyjnego przewoźnika, z której wynikało, że nie było możliwości kupienia biletu na kontrolowane kursy (w dniach 15, 22 i 29 lipca 2019 r.), przy czym do dnia stwierdzenia naruszeń przewoźnik nie uzyskał decyzji o zmianie obowiązującego zezwolenia, a zatem powinien realizować to zezwolenia zgodnie z obowiązującym rozkładem jazdy. Organ odwoławczy podkreślił, że decyzja o zmianie obowiązującego zezwolenia została wydana w dniu 31 lipca 2019 r.
Organ odwoławczy podniósł, że kontrola została przeprowadzana prawidłowo, a jej wyniki ujawnione w protokole kontroli, sporządzonym przez upoważnionych pracowników organu.
Organ II instancji podkreślił, że przepisy ustawy wymagają od przewoźników profesjonalnego wykonywania obowiązków wynikających z udzielonego zezwolenia, przewoźnik nie może realizować wybiórczo kursów ujętych w zezwoleniu. Istotą przewozów regularnych jest ich wykonywanie w określonych odstępach czasu, zgodnie z godzinami odjazdów zawartymi w rozkładzie jazdy stanowiącym załącznik do udzielonego zezwolenia. W przypadku wystąpienia okoliczności, które wpływają w sposób znaczący na wykonywanie zezwolenia, ustawa o transporcie drogowym zawiera właściwe regulacje w przedmiocie zmiany zezwolenia, które pozwalają dostosować rozkład jazdy do nowych okoliczności. Jednakże do czasu zmiany zezwolenia poprzez wprowadzenie nowego rozkładu jazdy lub wygaszenia zezwolenia, przewoźnik jest obowiązany do wykonywania przewozów według obowiązującego rozkładu jazdy. Każda zmiana zezwolenia wymaga wydania decyzji administracyjnej przez właściwy organ.
Organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. i odstąpienia od wymierzenia kary.
Organ II instancji za nieuzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 8 ust. 2 lit. c) ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe. Zgodnie z powołanym przepisem obowiązek przewozu może być ograniczony przez: przewoźnika w razie klęski żywiołowej, przerwy w eksploatacji, szczególnych trudności spowodowanych przez klienta, z przyczyn ekonomicznych, których przewoźnik nie mógł przewidzieć, jak również z uwagi na bezpieczeństwo ruchu za zgodą i na warunkach ustalonych przez: marszałka województwa albo starostę - w odniesieniu do przewoźników, wobec których - odpowiednio zarząd województwa albo powiatu - wykonuje uprawnienia z akcji lub udziałów. Zarząd jednostki samorządu terytorialnego jaką jest województwo samorządowe nie wykonuje uprawnień z akcji ani udziałów w firmie [...] [...] Spółka Jawna.
Za bezzasadny organ uznał również zarzut braku przedstawienia skarżącej przed podjęciem czynności kontrolnych informacji o planowanych kontrolach na przedmiotowej linii komunikacyjnej oraz braku doręczenia przed podjęciem tych czynności upoważnień dla pracowników organu do ich przeprowadzenia. Organ wskazał na treść art. 62 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019, poz. 1292), który stanowi, że przepisów art. 48-51, art. 54, art. 55 i art. 57 nie stosuje się do działalności gospodarczej przedsiębiorców w zakresie: objętym kontrolą przemieszczających się środków transportu, osób z nich korzystających oraz towarów nimi przewożonych, na podstawie: ustawy o transporcie drogowym. Kontrola przemieszczających się środków transportu, przeprowadzona w niniejszej sprawie, została przepisem art. 62 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy – Prawo przedsiębiorców wyłączona spod regulacji przepisów dotyczących ograniczeń kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy określonych w rozdziale 5 ustawy - Prawo przedsiębiorców.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie [...] [...] Spółka jawna w L. zaskarżyła w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Skarżąca zarzuciła:
I. naruszenie art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm., dalej jako "k.p.a.") poprzez nałożenie kary pieniężnej, pomimo że organ posiadał z urzędu wiedzę o tym, że skarżąca już w kwietniu 2019 r. złożyła wniosek o zmianę zezwolenia dotyczącego przedmiotowej linii komunikacyjnej, a także o tym, że jeszcze przed podjęciem pierwszych czynności (kontroli na dworcu w L.), strona zawiesiła kursy, które były likwidowane w wyniku wniosku o zmianę zezwolenia,
II. naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 1) lit. g, art. 89 ust. 1 pkt 7), art. 93 ust. 1, art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z art. 8 ust. 2 lit. c) ustawy - z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1983 z późn. zm.) poprzez nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w sytuacji, gdy nie zaistniały okoliczności uzasadniające nałożenie kary, w szczególności, że skarżąca już w kwietniu 2019 r. wystąpiła wraz z wnioskiem o zmianę zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób na przedmiotowej linii oraz o zawieszenie likwidowanych w wyniku tej zmiany kursów w oparciu o art. 8 ust. 2 lit. c) ustawy - Prawo przewozowe.
Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w dniu 12 kwietnia 2019 r. złożyła wniosek do Marszałka Województwa L. o zmianę zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym. Wniosek ten obejmował m.in. zmniejszenie ilości kursów w związku ze zbliżającym się okresem wakacyjnym, a tym samym zmieniającą się ilością pasażerów w tym czasie. Decyzja w przedmiocie zmiany zezwolenia została wydana dopiero dnia 31 lipca 2019 r.
Skarżąca uprawnienie do ograniczenia przewozów wywodzi z przepisu art. 8 ust. 2 lit. c) ustawy – Prawo przewozowe. Skarżąca podkreśliła, że zawieszenie kursów nie nastąpiło w toku postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, a wcześniej, w postępowaniu dotyczącym zmiany zezwolenia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium L. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa skutkującym koniecznością jej uchylenia (stwierdzenia nieważności).
Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 58, ze zm.; dalej jako u.t.d.). Ustawa ta określa między innymi odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d.).
Zgodnie z treścią art. 4 pkt 7 u.t.d., przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie oraz ustawie z 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe.
W myśl art. 18 ust. 1 pkt 1 tej ustawy wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia wydanego w zależności od zasięgu tych przewozów przez jeden z wymienionych w lit. a-g organów. Stosownie do art. 20 u.t.d., w zezwoleniu określa się w szczególności:
1) warunki wykonywania przewozów;
2) przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów;
3) miejscowości, w których znajdują się przystanki.
Załącznikiem do zezwolenia jest obowiązujący rozkład jazdy (art. 20 ust. 1a u.t.d.).
Przepis art. 18b ust. 1 u.t.d. określa zasady wykonywania przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym. Zgodnie z przywołanym wyżej przepisem, między innymi stosownie do punktu 2, rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach; zaś punkt 3 stanowi, że wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy oraz według punktu 7 wykonywanie przewozów odbywa się zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.
Stosownie do treści art. 18b ust. 2 pkt 5 u.t.d., podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu (pkt 5). Obowiązkiem uprawnionego do wykonywania przewozów jest przestrzeganie obowiązków nałożonych na niego w ustawie (m.in. art. 18b ust. 1 i 2 u.t.d.) oraz w zezwoleniu, którego integralną częścią jest rozkład jazdy. Jedynym odstępstwem od obowiązku stosowania warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie przewozów regularnych jest przypadek wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awaria sieci, roboty drogowe lub blokady drogowe (art. 20a ust. 1 u.t.d.).
W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12.000 zł za każde naruszenie.
Stosownie do lp. 2.2.2. załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu transportu skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 500 zł za każde naruszenie.
Zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ;
3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
Z prawidłowo ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy wynika, że przewoźnik nie realizował częściowo rozkładu jazdy stanowiącego załącznik do zezwolenia z dnia 18 września 2015 r. nr [...] (w brzmieniu zgodnym z decyzją Nr [...] z dnia 15 czerwca 2916 r., znak: [...]). Dotyczyło to kursów z L. do W., z przystanku L., ul. [...] z godziny 6:00. Potwierdza to dokumentacja z przeprowadzonych kontroli w dniach 15, 22 i 29 lipca 2019 r., z której wynika, że nie wykonywano ww. kursów. Okoliczności tych nie kwestionowała sama skarżąca. Niewykonywanie kursów tłumaczyła tym, że w kwietniu 2019 r. złożyła wniosek o zmianę zezwolenia dotyczącego przedmiotowej linii komunikacyjnej oraz tym, że jeszcze przed podjęciem pierwszych czynności strona zawiesiła kursy, które były likwidowane w wyniku wniosku o zmianę zezwolenia. Jednocześnie zarzucała, że decyzja o zmianie obowiązującego zezwolenia została wydana dopiero w dniu 31 lipca 2019 r.
W ocenie Sądu, organy zasadnie wywiodły w oparciu o prawidłowo zgromadzony i rozpatrzony materiał dowodowy, że skarżąca w okolicznościach stwierdzonych w toku kontroli w dniach 15, 22 i 29 lipca 2019 r. naruszyła przepisy prawa w zakresie braku realizacji kursu ujętego w obowiązującym rozkładzie jazdy, co uzasadniało nałożenie na skarżącą kary pieniężnej.
Skarżąca naruszyła warunki udzielonego zezwolenia poprzez naruszenie godzin odjazdu i realizacji kursu do W.. W dniu ustalonego zaprzestania realizacji kursu obowiązywało zezwolenie, które w rozkładzie jazdy przewidywało kurs z godziny 6:00 z L. do W.. Z przeprowadzonej kwerendy systemu rezerwacyjnego przewoźnika wynikało także, że nie było możliwości kupienia biletu na kontrolowane w dniach 15, 22 i 29 lipca 2019 r. kursy, a do dnia stwierdzenia naruszeń przewoźnik nie uzyskał decyzji o zmianie obowiązującego zezwolenia, co oznacza, że powinien realizować to zezwolenie zgodnie z obowiązującym rozkładem jazdy.
Regularność przewozów, wyrażająca się w istnieniu stałych, podanych w rozkładzie przystanków i godzin przyjazdu i odjazdu z nich jest kluczowym elementem poprawnego korzystania z zezwolenia na wykonywanie tego rodzaju przewozów. Są to warunki istotne z jednej strony z punktu widzenia interesów korzystających z komunikacji regularnej, pozwalające podróżnym zaplanować przejazd. Po drugie warunki te gwarantują także zachowanie porządku i bezpieczeństwa w ruchu drogowym na przystanku i w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Zbyt duża liczba pojazdów wjeżdżających i opuszczających ten sam przystanek w tym samym czasie stwarzałaby niewątpliwie zagrożenia dla ruchu.
Decyzja o zmianie obowiązującego zezwolenia wydana został w dniu 31 lipca 2019 r. i dopiero gdy decyzja ta stała się ostateczna skarżący mógł zaprzestać wykonywania kursu który nie był objęty nowym, zmienionym zezwoleniem.
W świetle wyników postępowania dowodowego, należy podkreślić, że powołany przez stronę skarżącą przepis art. 8 ust. 2 lit. c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe, stanowi wprawdzie, iż obowiązek przewozu może być ograniczony przez przewoźnika – w razie klęski żywiołowej, przerwy w eksploatacji, szczególnych trudności spowodowanych przez klienta, z przyczyn ekonomicznych, których przewoźnik nie mógł przewidzieć, jak również z uwagi na bezpieczeństwo ruchu za zgodą i na warunkach ustalonych przez marszałka województwa albo starostę – w odniesieniu do przewoźników, wobec których odpowiednio zarząd województwa albo powiatu wykonuje uprawnienia z akcji lub udziałów.
Niemniej – w ocenie Sądu – na dyspozycję tego przepisu może powoływać się przedsiębiorca wykonujący przewozy regularne osób wyłącznie w sytuacji, gdy z akt sprawy, w tym dokumentów posiadanych przez stronę w toku kontroli, wynika jednoznacznie, że kontrolowany przedsiębiorca transportowy ograniczył przewóz ze wskazanych powyżej przyczyn, a samo ograniczenie w świadczeniu usług nie trwało dłużej niż 7 dni, lub – w przypadku dłuższej przerwy – ustalone było za zgodą stosownego organu, o którym mowa w art. 8 ust. 1 lit. a) - d) ustawy Prawo przewozowe.
Zdaniem Sądu, przedsiębiorca transportowy winien jednoznacznie wykazać w toku postępowania kontrolnego, że ograniczenie przewozu polegające na całkowitym lub częściowym zawieszeniu regularnego przewozu, wynikało tylko i wyłącznie z przyczyn wskazanych w przepisie art. 8 ust. 1 ustawy Prawo przewozowe, które to przyczyny zostały wyraźnie zakomunikowane (podane do publicznej wiadomości), zaś ich wystąpienie w rzeczywistości znajduje potwierdzenie w materialne dowodowym udostępnionym przez stronę w siedzibie kontrolowanego przedsiębiorstwa.
W przeciwnym razie jakakolwiek kontrola zasadności naruszenia obowiązków wskazanych w zezwoleniu (w rozkładzie jazdy) nie byłaby możliwa do przeprowadzenia, albowiem każdy przedsiębiorca, nie będąc zobowiązanym do uzasadnienia ograniczenia przewozu regularnego osób, mógłby post factum powoływać się np. na względy ekonomiczne, co przyczynić by się mogło również do naruszenia interesów wszystkich pasażerów regularnych linii transportowych.
W sprawie niniejszej skarżący gołosłownie powoływał się na wystąpienie przesłanek z art. 8 ust. 2 ustawy Prawo przewozowe, gdyż akta administracyjne nie zawierają żadnego dowodu świadczącego o wystąpieniu stanu klęski żywiołowej, przerwy w eksploatacji, szczególnych trudności spowodowanych przez klienta, czy też wystąpieniu sytuacji ekonomicznej, której przewoźnik nie mógł przewidzieć, bądź też zagrożenie bezpieczeństwa ruchu. Prawidłowe jest również stanowisko organu, że marszałek województwa nie posiada w stosunku do skarżącego żadnych uprawnień z tytułu akcji lub udziałów w spółce.
Stanowisko Sądu znajduje potwierdzenie także w normie przepisu art. 8 ust. 3 ustawy Prawo przewozowe, który stanowi, iż ograniczenia przewozu podaje się do wiadomości publicznej w sposób zwyczajowo przyjęty.
Trafna jest także ocena organu o braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 u.t.d. Nie ma podstaw aby przyjąć, że skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Okoliczność, że skarżąca Spółka złożył wniosek o zmianę zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym nie świadczy o spełnieniu przez Skarżącą przesłanek wyłączających jej odpowiedzialność wymienionych w tym przepisie.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego przedsiębiorcy dotyczącego braku powiadomienia z odpowiednim wyprzedzeniem o planowanej kontroli wykonywania zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych prowadzonej przez pracowników Urzędu Marszałkowskiego Województwa L. wskazać należy, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie są one zasadne, co wynika wprost z przepisu art. 62 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa przedsiębiorców. Stanowi on bowiem, iż przepisów art. 48-51, art. 54, art. 55 i art. 57 nie stosuje się do działalności gospodarczej przedsiębiorców w zakresie objętym kontrolą przemieszczających się środków transportu, osób z nich korzystających oraz towarów nimi przewożonych, na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Wskazać należy, iż właśnie wyłączony art. 48 ww. ustawy reguluje kwestię uprzedzenia o przeprowadzenia kontroli.
W ocenie Sądu, organy obu instancji zrealizowały obowiązki wynikające z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie wyrażonego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Zapewniono również skarżącej udział w postępowaniu. Dlatego też nie można dopatrzyć się naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania, w tym przede wszystkim wskazanego w skardze art. 8 k.p.a. Niezadowolenie stron postępowania z wydanego przez organ administracji rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 k.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Nie sposób przyjąć, że wymóg prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej będzie zachowany tylko wówczas, gdy organy administracji będą wydawać rozstrzygnięcia, których oczekuje strona postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 23/18 ).
Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie rozstrzygające znaczenie ma okoliczność, że w dniach kontroli skarżąca posiadająca określonej treści zezwolenie, nie realizowała kursów objętych rozkładem jazdy.
Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie.
Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92a ust. 1 oraz wysokość administracyjnych kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d.. Według lp. 2.2.2. wspomnianego załącznika, za wykonywanie przewozu regularnego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących godzin odjazdu, przewiduje sankcję administracyjną w postaci kary pieniężnej w kwocie 500 zł za każde stwierdzone naruszenie. Powyższe obligowało organy administracji do wymierzenia kary pieniężnej, w łącznej wysokości 1.500 zł (po 500 zł za każde stwierdzone naruszenie). Stosownie do art. 93 ust. 1 ustawy, karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada się w drodze decyzji administracyjnej.
Wobec bezzasadności zarzutów zawartych w skardze oraz wobec niestwierdzenia uchybień, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd miał obowiązek uwzględniać z urzędu, skargę należało oddalić.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.