III SA/Lu 25/07

III SA/Lu 25/07 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2007-04-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jadwiga Pastusiak /przewodniczący/
Jerzy Marcinowski
Maria Wieczorek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
art. 33
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
art. 1 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 1 - 3, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędzia NSA Maria Wieczorek (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Syta, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego 1. oddala skargę; 2. przyznaje radcy prawnemu M. R. wynagrodzenie w kwocie [...] złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, którą wypłacić z sum budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną z upoważnienia Wojewody na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. nr 99, poz. 1001 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. W. wniesionego od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty z dnia [...] znak: [...] orzekającej o utracie statusu bezrobotnego z dniem [...] listopada 2006 r., utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wskazano, że w dniu [...] października 2006 r. M. W. otrzymał z Powiatowego Urzędu Pracy skierowanie do pracy w "[...]" sp. z o.o. na stanowisku pracownika fizycznego. Na "Karcie referencyjnej" wskazany został jednocześnie termin obowiązkowego rozliczenia się ze skierowania ustalony na dzień [...] listopada 2006 r.
W dniu [...] października 2006 r. strona wypełniła druk oświadczenia o nieosiągnięciu przychodu w okresie od 1 października 2006 r. do 23 października 2006 r., gdzie również wskazany został termin następnej wizyty, ustalony na dzień [...] listopada 2006 r. Na druku tym zamieszczono pouczenie, że niestawienie się w pup w wyznaczonym terminie i niepowiadomienie w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa powoduje pozbawienia statusu bezrobotnego na okres 3 miesięcy.
W dniu [...] listopada 2006 r. M. W. nie zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy i nie powiadomił tego urzędu w okresie do 7 dni o przyczynie swego niestawiennictwa. Wobec powyższego organ I instancji, działając na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, decyzją z dnia [...] orzekł o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] listopada 2006 r.
W odwołaniu M. W. wyjaśnił, że nie stawił się w dniu [...] listopada 2006 r., ponieważ nie uzyskał "konkretnych decyzji" od pracodawcy. Ponadto nie otrzymał pouczenia o konieczności powiadomienia w ciągu 7 dni o przyczynie nieobecności.
Organ odwoławczy wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego - art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy.
Utrata statusu bezrobotnego jest konsekwencją niedopełnienia przez osobę bezrobotną obowiązku zgłoszenia się w terminie wyznaczonym przez urząd oraz poinformowania urzędu pracy w ciągu 7 dni o powodach uzasadniających tę nieobecność.
Obowiązek stawiennictwa wynika z art. 33 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym - bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia.
Nie budzi wątpliwości, że termin stawienia się w dniu [...] listopada 2006 r. został M. W. podany do wiadomości w sposób prawidłowy i winien był on w tym dniu zgłosić się celem rozliczenia ze skierowania.
Ponadto dla możliwości zachowania statusu bezrobotnego konieczne jest, obok wskazania przyczyny uzasadniającej nieobecność w dniu wizyty, równoczesne dopełnienie drugiej z przesłanek określonych w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy czyli konieczność powiadomienia urzędu pracy w terminie 7 dni o powodach niestawiennictwa.
Tymczasem strona w żaden sposób nie kontaktowała się z urzędem pracy w przewidzianym do tego terminie w celu poinformowania o niemożności uzyskania jednoznacznej odpowiedzi od pracodawcy, a zgłosiła się do urzędu dopiero w dniu [...] listopada2006 r. czyli11-go dnia po dniu ustalonej wizyty .
Organ odwoławczy nie uwzględnił wyjaśnień M. W., że nie został pouczony o obowiązku powiadomienia o powodach niestawiennictwa, bowiem przyjęcie takiego pouczenia do wiadomości potwierdził on własnoręcznym podpisem złożonym w dniu [...] października 2006 r. na druku oświadczenia o nieosiągnięciu przychodu we wskazanym okresie.
Ponadto podczas rejestracji w urzędzie pracy w dniu [...] listopada 2005 r. M. W. własnoręcznym podpisem potwierdził otrzymanie jednego egzemplarza "Informacji dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy", gdzie w części IV "Obowiązki bezrobotnego" w pkt 1 wskazany został obowiązek zgłaszania się w terminach wyznaczonych wizyt oraz konieczność informowania urzędu pracy w ciągu 7 dni o przyczynach uzasadniających niestawiennictwo w wyznaczonym terminie, a także konsekwencje niedopełnienia powyższego obowiązku.
Na decyzję organu odwoławczego M. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, podnosząc, że nie mógł stawić się w urzędzie pracy z powodu załatwiania spraw dotyczących ewentualnego zatrudnienia w "[...]".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymanie stanowiska jak w zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jako niezasadna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje badanie zgodności z prawem indywidualnych aktów administracyjnych. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego.
W ocenie sądu zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały w zgodzie z obowiązującym prawem.
Osobie bezrobotnej z chwilą uzyskania takiego statusu przysługują przewidziane przepisami uprawnienia, jak również obciążają ją wynikające z ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001 ze zm.) obowiązki, o których jest ona pouczana m.in. w Oświadczeniu bezrobotnego zamieszczonym w Karcie rejestracyjnej bezrobotnego. Fakt każdego pouczenia bezrobotny potwierdza własnoręcznym podpisem, co stanowi dowód na okoliczność pouczenia bezrobotnego, do czego zobligowane są organy zatrudnienia.
Wśród obowiązków nałożonych na bezrobotnego jest określony w art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wymóg zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. W kolejnym ustępie owego artykułu w punkcie czwartym postanowiono, że starosta pozbawi bezrobotnego - statusu bezrobotnego, jeżeli bezrobotny ten nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa (do dnia 31 października 2005 r. okres ów wynosił 5 dni – zmiana nastąpiła ustawą z dnia 28 lipca 2005 r.; Dz. U. z 2005 r. nr 164, poz. 1366).
Podkreślić przy tym należy, że w przypadku pozbawiania statusu bezrobotnego na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy nie jest podejmowana decyzja uznaniowa charakteryzująca się swobodą decyzyjną organu, lecz tzw. decyzja związana, tj. taka, w której jeżeli uprawniony organ stwierdzi określony stan rzeczy, zobowiązany jest, niezależnie od okoliczności ubocznych, wydać przewidzianą prawem decyzję.
Stan faktyczny ustalony przez organy administracji nie budzi wątpliwości. Sam skarżący M. W. przyznał, że nie stawił się w wyznaczonym termini w urzędzie pracy.
W dniu [...] października 2006 r. pod oświadczeniem o wysokości przychodu za okres 1 października 2006 r.-23 października 2006 r. skarżący własnoręcznym podpisem potwierdził wyznaczenie przez organ terminu kolejnego stawienia się w urzędzie pracy na dzień [...] listopada 2006 r. oraz fakt pouczenia, że niestawienie się w PUP w wyznaczonym terminie i niepowiadomienie w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa będzie skutkować pozbawieniem statusu bezrobotnego.
W wyznaczonym dniu skarżący nie stawił się w urzędzie; nie powiadomił również w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy skutkuje to pozbawieniem statusu bezrobotnego na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w urzędzie pracy.
Skarżący w odwołaniu i skardze kwestionował, że nie został pouczony o obowiązku powiadomienia w ciągu 7 dni od dnia niestawienia się w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Jednakże ze akt sprawy wynika, że M. W. był o tym obowiązku powiadamiany i to niejednokrotnie.
Potwierdził własnoręcznym podpisem pouczenie o obowiązku stawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonych terminach i powiadamiania organu w ciągu 7 dni od niestawienia się o przyczynie niestawiennictwa w: Oświadczeniu bezrobotnego w Karcie rejestracyjnej bezrobotnego – pkt 18 lit. d – oraz w Informacji Powiatowego Urzędu Pracy dla osób rejestrujących się w Powiatowym Urzędzie Pracy – Część IV Obowiązki bezrobotnego ust. 1 (zaznaczyć trzeba, że w Karcie rejestracyjnej bezrobotnego, którą podpisywał w dniu 24 listopada 2005 r. skarżący, pomimo zmiany przez ustawodawcę treści art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, mowa jest o 5 dniach zamiast o 7, nie ma to jednak wpływu na fakt pouczenia skarżącego o obowiązku powiadamiania organu o przyczyny niestawiennictwa i to w jeszcze krótszym terminie). Również w oświadczeniu z dnia [...] października 2006 r. podpisanym przez M. W. zamieszczone było pouczenie o obowiązku wynikającym z art. 33 ust. 3 i 4 pkt 4 ustawy.
Mimo owego pouczenia skarżący obowiązku stawienia się nie dopełnił, jak również nie usprawiedliwił swojego niestawiennictwa w okresie 7 dni od wyznaczonego terminu.
Ubocznie podnieść należy, że celem stawiennictwa w urzędzie pracy jest przede wszystkim potwierdzenie gotowości danej osoby do podjęcia pracy i jest to jedyny sposób kontroli przez organy zatrudnienia tego elementu statusu osoby bezrobotnej.
Z powyższych względów sąd podzielił stanowisko organów orzekających w sprawie i dlatego oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.