III SA/Lu 235/04

III SA/Lu 235/04 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2004-12-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-05-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jacek Czaja /sprawozdawca/
Jerzy Marcinowski /przewodniczący/
Małgorzata Fita
Symbol z opisem
6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2005 nr 177 poz 1468
Ustawa z dnia 29 sierpnia 2005 r. o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca),, Asesor WSA Małgorzata Fita, Protokolant Referent Marcin Małek, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na budowę budynku usługowo-mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...], 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz A. H. 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], nr [...]., Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie przepisu art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071, ze zm.) oraz zgodnie z przepisem art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r., nr 7, poz. 58 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. nr 131, poz. 1468), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia [...], odmawiającą A. H. przyznania pomocy finansowej na realizowany budynek usługowo- mieszkalny.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej lub domu jednorodzinnym lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, przyznawana jest, zgodnie z przepisem art. 94 ustawy o Policji w sytuacji, gdy policjant nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale.
W przypadku budowy lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość, do wniosku o przyznanie pomocy finansowej należy dołączyć również pozwolenie na budowę lokalu mieszkalnego, czego skarżący nie posiadał. Z dołączonych dokumentów do wniosku w sprawie przyznania pomocy finansowej wynika, że skarżący uzyskał pozwolenie na budowę budynku usługowo-mieszkalnego, z przeznaczeniem na prowadzenie usług turystycznych. Działka, na której rozpoczęto budowę była przeznaczona na działalność gospodarczą lub rekreacyjną, a w takim przypadku pomoc nie przysługuje.
Zdaniem organu odwoławczego decyzja organu I instancji, w której odmówiono skarżącemu udzielenia tego rodzaju pomocy finansowej jest zasadna, gdyż pomoc finansowa przysługuje policjantowi jedynie na budowę domu jednorodzinnego lub na budowę lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość.
Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł A. H., domagając się uchylenie zaskarżonej decyzji w związku z rażącym naruszenie prawa.
Skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 6 i 7 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 2 Konstytucji.
Powołując wymienione przepisy skarżący podniósł, że organy władzy publicznej działają na podstawie przepisów prawa, co również wyraża konstytucyjna zasada demokratycznego państwa prawnego i winny prowadzić postępowanie administracyjne w sposób budzący do nich zaufanie, z uwzględnieniem zasady bezstronności i okoliczności korzystnych dla strony. Tymi zasadami, zdaniem skarżącego, nie kierowały się organy administracyjne w toku podejmowania w jego sprawie.
Skarżący podniósł, że na podstawie decyzji Starosty z dnia [...] 2003 r. nr [...] r., uzyskał on zgodę na budowę budynku usługowo-mieszkalnego. Zgodnie z przepisami ustawy o Policji, policjantowi przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnym lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Z pozwolenia na budowę wynika, że przedmiotem pozwolenia jest budowa domu mieszkalnego.
Skarżący nadmienił, że budowa prowadzona była w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych skarżącego i jego rodziny. Ponadto, w jego ocenie, z treści § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468) nie wynika, że pozwolenie na budowę budynku usługowo- mieszkalnego pozbawia przyznania prawa pomocy finansowej na realizowaną budowę domu mieszkalnego. Powołanego przepisu nie można interpretować zawężająco, a wszelkie wątpliwości powinny być, zgodnie z linią orzecznictwa sądowego, rozstrzygane na korzyść strony. Skarżący dodał, że nie prowadzi, ani nie zamierza prowadzić działalności usługowej, a dom wybudował, aby zapewnić swojej rodzinie godziwe warunki życia. Z zaświadczenia Starostwa Powiatowego wynika, że nieruchomość stanowi odrębny lokal mieszkalny, tym samym spełnia warunki określone w przepisie cytowanego § 3.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl przepisu art. l § l i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z § 2 powołanego przepisu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeśli przepisy ustawy szczególnej nie stanowią inaczej.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Komendanta Miejskiego Policji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z przepisem art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002, Nr 7, poz. 58 ze zm.), policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnym lub lokalu mieszkalnym stanowiącym odrębną nieruchomość.
Zdaniem organu odwoławczego, skoro skarżący uzyskał pozwolenie na budowę budynku usługowo-mieszkalnego na działce przeznaczonej wyłącznie na działalność gospodarczą lub rekreacyjną, to w takim przypadku pomoc finansowa skarżącemu nie przysługuje.
Wyrażony wyżej pogląd uznać należy za wadliwy. Zarówno przepisy cyt. ustawy o Policji, jak i przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468) nie zawierają definicji lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej, domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Prawidłowa rekonstrukcja normy prawnej zawartej w przepisie art. 94 ust. 1 cyt. ustawy o Policji wymaga więc w pierwszej kolejności dokonania wykładni systemowej tego przepisu. W ramach systemu prawa sięgnąć należy do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.), która to ustawa normuje między innymi działalność obejmującą sprawy projektowania i budowy obiektów budowlanych.
Zgodnie z przepisem art. 3 pkt 2a cyt. ustawy Prawo budowlane, za budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. W świetle tej definicji ustawowej, stwierdzić należy, że w dniu [...] 2003r. (nr [...]) jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 2a cyt. ustawy Prawo budowlane. Ocena ta oparta jest na analizie wymienionego pozwolenia na budowę, z którego wynika, że pozwolenie wydane zostało na budowę budynku usługowo-mieszkalnego, w którym parter przewidziany został na potrzeby usług turystycznych. Jest więc oczywiste, że ów budynek ma zapewniać zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych skarżącego, a ponadto można w nim będzie realizować usługi turystyczne. Co więcej, decyzja ta nie przewiduje w tym budynku wydzielenia odrębnego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego, a jedynie dopuszcza realizację w nim "funkcji usług turystycznych", co oznacza jedynie funkcjonalne przystosowanie całego budynku do tych usług, bez prawnorzeczowego wyodrębnienia tych lokali. W tym stanie rzeczy nie zachodzi nawet konieczność dokonywania ustaleń w zakresie stosunku powierzchni całkowitej lokali do powierzchni całkowitej budynku, bowiem wobec nie wyodrębnienia lokalu użytkowego w budynku skarżącego, nie może dojść do przekroczenia granicy 30% powierzchni całkowitej budynku, o czym mowa w przepisie art. 3 pkt 2a cyt. ustawy Prawo budowlane.
Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 145 § l pkt la oraz art. 135 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, póz. 1270, ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.