III SA/Lu 21/22

III SA/Lu 21/22 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2022-04-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-01-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Brygida Myszyńska-Guziur
Ewa Ibrom /przewodniczący sprawozdawca/
Wiesława Achrymowicz
Symbol z opisem
6551
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I GSK 1732/22 - Postanowienie NSA z 2023-08-29
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151, art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U.UE.L 2004 nr 141 poz 18 art. 73 ust. 5
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji  oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla  systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników
Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art. 80 ust. 3
Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina
Dz.U.UE.L 2011 nr 25 poz 8 art. 5 ust. 3
Rozporządzenie Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr  1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju  obszarów wiejskich.
Dz.U.UE.L 2014 nr 227 poz 69 art. 7 ust. 3
Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu  Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich  oraz zasady wzajemnej zgodności.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur, , po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2021 r., nr [...] Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania J. S., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Białej Podlaskiej z [...] września 2019 r., nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej w wysokości 105 626,22 zł.
Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym sprawy.
W dniu 4 lipca 2007 r. J. S. (dalej jako "skarżący") złożył wniosek o przyznanie renty strukturalnej wraz z wymaganymi załącznikami, w tym zaświadczenie z KRUS B. P. z 4 lipca 2007 r., z którego wynikało, że podlegał ubezpieczeniu społecznemu rolników z mocy ustawy w okresie od 1 stycznia 1991 r. i nadal.
Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Białej Podlaskiej (dalej jako "organ I instancji") stwierdził, że wnioskodawca spełnienia wstępne warunki wymagane do uzyskania renty strukturalnej. Decyzją z [...] grudnia 2007 r. organ I instancji orzekł o przyznaniu skarżącemu renty strukturalnej, począwszy od listopada 2007 r. do marca 2017 r., w wysokości 896,19 zł miesięcznie.
Na wniosek skarżącego, organ I instancji decyzją z [...] stycznia 2008 r. orzekł o zmianie decyzji ostatecznej, przyznając rentę strukturalną od grudnia 2007 r. do marca 2017 r., w wysokości 896,19 zł. Z uwagi na waloryzację kwoty najniższej emerytury, kwota przyznanej renty strukturalnej była waloryzowana w latach 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017. Zakończenie wypłaty renty strukturalnej, w związku z upływem terminu obowiązywania decyzji przyznającej pomoc nastąpiło w dniu 31 marca 2017 r.
Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówka Terenowa w B. P. pismem z [...] lipca 2017 r. poinformowała Biuro Powiatowe ARiMR w Białej Podlaskiej o dokonaniu korekty okresów podlegania przez J. S. ubezpieczeniu społecznemu rolników. Do pisma załączono zaświadczenie o okresach podlegania ubezpieczeniu społecznemu oraz decyzję o ustaniu ubezpieczenia społecznego rolników z 14 czerwca 2017 r., w której Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego stwierdził ustanie ubezpieczenia społecznego rolników w zakresie ubezpieczenia emerytalno-rentowego skarżącego od 1 kwietnia 2000 r. do 31 października 2000 r., od 1 stycznia 2001 r. do 3 maja 2004 r. oraz od 1 października 2004 r. do 20 listopada 2007 r. W uzasadnieniu decyzji z 14 czerwca 2017 r. wyjaśniono, że z zaświadczenia ZUS wynika, że skarżący podlegał ubezpieczeniu społecznemu z tytułu zatrudnienia na umowę zlecenia od 15 września 2004 r. do 20 listopada 2007 r. Ponieważ przychód osiągnięty z tytułu wykonywania umowy zlecenia przekroczył połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, skarżący został wyłączony z ubezpieczenia społecznego rolników w wyżej wymienionych okresach. W dniu 27 kwietnia 2018 r. Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego poinformowała Biuro Powiatowe ARiMR w Białej Podlaskiej, że Sąd Okręgowy w Lublinie VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie skarżącego i decyzja o ustaniu ubezpieczenia społecznego rolników z 14 czerwca 2017 r. stała się prawomocna.
Po wznowieniu postępowania w sprawie przyznania renty strukturalnej zakończonego decyzją z [...] grudnia 2007 r., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Białej Podlaskiej, decyzją z [...] czerwca 2018 r. wydaną na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. orzekł o wydaniu wyżej wymienionej decyzji oraz kolejnych decyzji ją zmieniających z naruszeniem przepisu § 4 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Renty strukturalne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2019 r. poz. 1278), dalej jako "rozporządzenie z 19 czerwca 2007 r.", stwierdzając, że skarżący w okresie co najmniej 10 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie tej renty (4 lipca 2007 r.) nie podlegał przez okres co najmniej 5 lat ubezpieczeniu emerytalno-rentownemu, określonemu w przepisach o ubezpieczeniu społecznym rolników oraz w dniu złożenia wniosku nie podlegał ubezpieczeniu społecznemu rolników.
Następnie organ instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia nienależnie pobranych płatności przyznanych skarżącemu z tytułu renty strukturalnej i decyzją z [...] września 2019 r. ustalił kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej w wysokości 105 626,22 zł. Organ I instancji wyjaśnił, że w dniu złożenia wniosku o przyznanie renty strukturalnej skarżący nie podlegał rolniczemu ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu, wobec czego nie został spełniony podstawowy warunek do przyznania renty strukturalnej określony w § 4 ust. 3 rozporządzenia z 19 czerwca 2007 r.
W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez skarżącego, decyzją z [...] listopada 2019 r. Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy powyższą decyzję.
Prawomocnym wyrokiem z 24 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 692/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku sąd zawarł szereg wskazań co do zakresu uzupełnienia postępowania administracyjnego, gdyż organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności, niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.
Decyzją z 30 listopada 2020 r. organ II instancji ponownie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z 19 września 2019 r.
Prawomocnym wyrokiem z 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 40/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję z 30 listopada 2020 r. W uzasadnieniu wyroku sąd podniósł, że nie wyjaśniono w sposób niebudzący wątpliwości, czy wydanie zaświadczenia dotyczącego okresów podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników oraz zaświadczenia ZUS z 6 lipca 2007 r. było pomyłką/zaniedbaniem KRUS lub ZUS, a zatem w dalszym ciągu nie ustalono, czy istnieje obowiązek zwrotu nienależnie pobranej płatności.
Decyzją z [...] listopada 2021 r. Dyrektor Lubelskiego Oddziału ARiMR, po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z 19 września 2019 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej w wysokości 105 626,22 zł.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zastosowanie w sprawie mają przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009 oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. U. UE. L z 2004 r. Nr 141, str. 18 z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie nr 796/2004", rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. UE. L z 2009 r. Nr 316, str. 65 z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenia nr 1122/2009", rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. UE. L z 2011 r. Nr 25, str. 8 z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie nr 65/2011", a także rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. U. UE. L z 2014 r. Nr 227, str. 69 z późn. zm.), dalej jako "rozporządzenie nr 809/2014". Wypłacona stronie, w okresie od grudnia 2007 r. do marca 2017 r. kwota 105 626,22 zł przekracza równowartość 100 euro, a zatem w odniesieniu do płatności z tytułu renty strukturalnej przyznanej w tym okresie, nie zachodzi przesłanka uzasadniająca odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności.
Organ odwoławczy podniósł, że w wyroku Sądu Okręgowego w L. z 31 stycznia 2018 r., sygn. akt VIII U [...], wskazano m.in., że skarżący nie kwestionował, że od stycznia 2000 r. do grudnia 2007 r. wykonywał pracę na rzecz P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T., na podstawie umowy zlecenia oraz że osiągał z tego tytułu dochód w wysokości określonej w zaświadczeniu. Organ wyjaśnił, że rolnik, który wykonuje pracę w oparciu o umowę zlecenia podlega obowiązkowo ubezpieczeniu społecznemu z tego tytułu w ZUS. To z kolei powoduje ustanie rolniczego ubezpieczenia społecznego za okres objęty umową zlecenia. Nie ma znaczenia powoływana przez skarżącego okoliczność, że Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego potwierdzała we wcześniej wystawionych zaświadczeniach, że w latach 2000-2007 skarżący podlegał ubezpieczeniu społecznemu rolników, ponieważ w dacie wystawiania zaświadczeń organ nie miał wiedzy o wykonywaniu umów zlecenia przez skarżącego.
Odnosząc się do przeprowadzonych w sprawie czynności kontrolnych organ II instancji wskazał, że owe czynności dotyczyły zarówno przejmującej gospodarstwo po skarżącym I. M., jak i skarżącego, jako przekazującego gospodarstwo. Kontrola przekazującego gospodarstwo polegała na jego weryfikacji po tym, jak spełnił warunki przyznania mu renty strukturalnej i otrzymał pozytywną decyzję w przedmiocie renty, określającą okres renty i jej wysokość. Podniósł ponadto, że w dniu 26 listopada 2007 r. skarżący złożył oświadczenie, że nie jest zatrudniony w zakładzie pracy, ani nie wykonuje innej pracy zarobkowej podlegającej obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że w myśl art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004, art. 80 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009, art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 65/2011 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 809/2014, obowiązek zwrotu nienależnej płatności nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwej władzy oraz jeśli błąd nie mógł w zwykłych okolicznościach zostać wykryty przez rolnika. Jednakże w przypadku, gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem danej płatności, obowiązek zwrotu nienależnej płatności nie występuje wtedy, jeśli o decyzji o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności.
W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej nie wynika z pomyłki organu ARiMR, a jest konsekwencją wyjścia na jaw – już po wydaniu decyzji przyznającej płatność – nowych okoliczności faktycznych (fakt niepodlegania w dniu złożenia wniosku ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu rolników), które wpłynęły na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Powołując się na wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. akt VIII U [...], organ II instancji uznał, że obowiązek zwrotu omawianych płatności nie wynika również z pomyłki KRUS przy wydawaniu zaświadczenia z 4 lipca 2007, które stanowiło podstawę do przyznania skarżącemu renty strukturalnej. W konsekwencji organ stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004.
Zgodnie z art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004, obowiązek zwrotu płatności uznanej za nienależną lub nadmierną ulega przedawnieniu, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Okres ten ogranicza się do czterech lat, jeżeli beneficjent działał w dobrej wierze.
Odnosząc się do drugiej przesłanki zwalniającej z obowiązku zwrotu nienależnie pobranych środków, tj. przesłanki przedawnienia, o której mowa w art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że skarżący składając wniosek o przyznanie renty strukturalnej pozostawał w dobrej wierze, za czym przemawiają okoliczności związane z uzyskaniem zaświadczenia Placówki Terenowej KRUS w B. P. z 4 lipca 2007 r. o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu rolników. Organ uznał, że stopień skomplikowania przepisów, nakazujących unikanie podwójnego podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników wykonujących pracę poza rolnictwem pozwala na usprawiedliwienie błędnego przekonania skarżącego o przysługującym mu prawie.
Organ stwierdził, że płatności pobrane przez skarżącego w okresie od grudnia 2007 r. do grudnia 2009 r. w wysokości 24 268,358 zł, z uwagi na upływ czteroletniego terminu od dnia ich realizacji do dnia 9 maja 2019 r. – wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej oraz z powodu przyznania działaniom wnioskodawcy charakteru dobrej wiary, nie są płatnościami nienależnymi, w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR i nie podlegają zwrotowi.
Organ wyjaśnił, że przepis art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004 ma zastosowanie tylko do płatności wypłaconych w terminie do końca 2009 r., gdyż dla środków zrealizowanych w kolejnych latach zastosowanie mają regulacje art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE. L. z 1995 r. Nr 312, str. 1), dalej jako "rozporządzenie Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95", zgodnie z którym okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1. Natomiast w zakresie płatności przyznanych wnioskodawcy z tytułu pobierania renty strukturalnej w okresie od stycznia 2010 r. do marca 2017 r. przyznane świadczenie w wysokości 105 626,22 zł stanowi kwotę nienależnie pobraną.
Na powyższą decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] listopada 2021 r. J. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, umorzenie postępowania administracyjnego oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie:
- art. 7, art. 7a, art. 7b, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.", które miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- art. 35 § 3 k.p.a., poprzez kolejne zaniechanie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w zakresie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na okoliczność wydania przez ZUS Oddział w Białej Podlaskiej zaświadczenia z 6 lipca 2007 r. i uzyskania wyjaśnień, do jakich dokumentów ZUS Inspektorat w Białej Podlaskiej sięgał wydając zaświadczenie z 10 maja 2017 r., skoro wtedy nie miał już żadnych dokumentów źródłowych dotyczących zatrudnienia J. S. i czy treść zawarta w tym zaświadczeniu była pomyłką/zaniedbaniem ZUS Inspektorat w Białej Podlaskiej, a tym samym, czy zasadne jest ustalenie, że za okres od grudnia 2007 r. do marca 2017 r. skarżący pobierał nienależne mu świadczenia w postaci renty strukturalnej.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga jest nieuzasadniona.
Przedmiot kontroli sądu w niniejszej sprawie stanowi decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej.
Przypomnieć należy, że sprawa nienależnie pobranych przez skarżącego płatności rozpatrywana była przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie dwukrotnie.
Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie organu administracji publicznej oceną prawną wyrażoną w wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oznacza, że w tym zakresie nie może on formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonymi w tym orzeczeniu. Ocena prawna dotyczyć może w szczególności stanu faktycznego sprawy, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, zastosowania określonego przepisu do danego rozstrzygnięcia. Celem wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku jest więc wytyczenie kierunku działań organów przy ponownym załatwieniu sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2006 r., sygn. akt I GSK 2395/05). W konsekwencji organ ponownie rozpatrując sprawę zobowiązany jest do wykonania wytycznych zawartych w wyroku sądu.
W wyroku z 24 czerwca 2020 r. w sprawie III SA/Lu 692/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał, że organ nie uzyskał wyjaśnień, czy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Lublinie, wydając zaświadczenie z 6 lipca 2007 r., sięgał do dokumentów będących w jego posiadaniu oraz wyjaśnienia, w oparciu o jakie dane ZUS wydał to zaświadczenie. Sąd wskazał również, że rozpoznając sprawę ponownie organ powinien ustalić, na podstawie jakich dowodów wydane zostało skarżącemu zaświadczenie KRUS z 4 lipca 2007 r. o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu rolników oraz czy wydając to zaświadczenie Kasa dysponowała dokumentami świadczącymi o zatrudnieniu skarżącego. Sąd polecił także odniesienie się do znajdujących się w aktach sprawy wyników kontroli przekazującego gospodarstwo z 29 grudnia 2011 r. oraz z 28 kwietnia 2010 r. Każdorazowo w toku obu kontroli ustalono bowiem, że uprawniony do renty strukturalnej nie podejmował zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia społecznego.
Zaskarżona decyzja zapadła po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyroku z 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 40/21, którym sąd uchylił decyzję organu II instancji z 30 listopada 2020 r., wydaną po ponownym rozpoznaniu sprawy.
W uzasadnieniu wyroku sąd zawarł wskazania co do zakresu uzupełnienia postępowania, stwierdzając, że organ nadal nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności, niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Sąd stwierdził, że organ II instancji dostosował się jedynie do części wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie III SA/Lu 692/19, a mianowicie wystąpił o dodatkowe informacje jedynie do KRUS Oddział Regionalny w L. Placówka Terenowa w B. P. o wyjaśnienie, na podstawie jakich okoliczności i dowodów wydano zaświadczenie noszące datę 4 lipca 2007 r. i czy KRUS miał wówczas wiedzę co do faktu zatrudnienia na umowę zlecenia skarżącego w dacie wydania rzeczonego zaświadczenia. Sąd stwierdził, że placówka terenowa KRUS udzieliła wprawdzie odpowiedzi, w oparciu o jakie dokumenty wydano zaświadczenie z dnia 4 lipca 2007 r., natomiast nie wypowiedziała się w ogóle w kwestii, czy w owej dacie miała wiedzę co do faktu zatrudnienia skarżącego na podstawie umowy zlecenia. Mimo to organ II instancji poprzestał na udzielonej informacji i nadesłanych dokumentach, nie egzekwując udzielenia tej ostatniej informacji.
Sąd stwierdził również, że organ odwoławczy całkowicie pominął zalecenie sądu, aby ustalić, na podstawie jakich danych ZUS wydał skarżącemu zaświadczenie z dnia 6 lipca 2007 r., w szczególności czy sięgał do dokumentów będących w jego posiadaniu.
Wskazując na powyższe uchybienia w zakresie postępowania wyjaśniającego sąd stwierdził, że nadal nie wyjaśniono w sposób niebudzący wątpliwości, czy wydanie przez KRUS zaświadczenia z 4 lipca 2007 r., z którego wynikało, że skarżący podlegał ubezpieczeniu społecznemu rolników od 1 stycznia 1991 r. i nadal w dacie wydania zaświadczenia oraz zaświadczenia ZUS z 6 lipca 2007 r., było pomyłką/zaniedbaniem KRUS lub ZUS, a zatem nie ustalono, czy istnieje obowiązek zwrotu nienależnie pobranej płatności. Sąd wskazał, że w świetle przepisów prawa unijnego – art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004, art. 80 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009, art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 65/2011 i art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 809/2014 – przepisów o obowiązku zwrotu nie stosuje się, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika.
W ocenie sądu, organ odwoławczy rozpoznając sprawę ponownie, uwzględnił i prawidłowo wykonał wytyczne co do dalszego postępowania, sformułowane przez sąd w wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 40/21.
Realizując wytyczne sądu organ odwoławczy uzyskał dodatkowe informacje od Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego oraz od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Pismem z 5 lipca 2021 r. organ odwoławczy zwrócił się do KRUS o udzielenie informacji, czy Placówka Terenowa KRUS w B. P. w dniu wydania skarżącemu zaświadczenia o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu, tj. w dniu 4 lipca 2007 r. miała wiedzę co do faktu zatrudnienia skarżącego na podstawie umowy zlecenia oraz w jakiej dacie placówka terenowa dowiedziała się o powyższej okoliczności.
W piśmie z 15 lipca 2021 r. Placówka Terenowa KRUS w B. P. poinformowała (k. 635 akt adm.), że wydając zaświadczenie w dniu 4 lipca 2007 r. placówka terenowa nie posiadała dokumentów dotyczących zatrudnienia skarżącego w P. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w T. na podstawie umowy zlecenia. Wyjaśniono, że powyższe zaświadczenie zostało wydane na podstawie karty ewidencyjnej ubezpieczonego przekazanej przez Urząd Gminy w Z. oraz na podstawie okresów podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników i składkach opłacanych przez skarżącego w PT KRUS w B. P..
Uznając tę odpowiedź za niewystarczającą organ zwrócił się do Oddziału Regionalnego KRUS w L. o wyjaśnienie, czy Placówka Terenowa KRUS w B. P. miała w dniu 4 lipca 2007 r. wiedzę o fakcie zatrudnienia skarżącego na podstawie umowy zlecenia oraz w jakiej dacie dowiedziała się o tej okoliczności.
W kolejnym piśmie z 29 lipca 2021 r. (k. 645 akt adm.) Placówka Terenowa KRUS w B. P. wyjaśniła, że w dniu wydania zaświadczenia – 4 lipca 2007 r. – nie miała wiedzy o zatrudnieniu skarżącego na podstawie umowy zlecenia. O powyższym Placówka Terenowa uzyskała wiedzę w dniu 18 maja 2017 r. na podstawie dwóch zaświadczeń: zaświadczenia ZUS z 10 maja 2017 r. dotyczącego podlegania skarżącego ubezpieczeniom społecznym z tytułu wykonywania umowy zlecenia u P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. oraz zaświadczenia P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. z 16 maja 2017 r. potwierdzającego wynagrodzenie brutto z tytułu wykonywania umowy zlecenia.
Zgodnie ze wskazaniami sądu zawartymi w uzasadnieniu wyroku w sprawie III SA/Lu 40/21, pismem z 5 lipca 2021 r. organ zwrócił się także do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w Lublinie – Inspektorat w Białej Podlaskiej o wskazanie okoliczności wydania zaświadczenia z 6 lipca 2007 r. oraz dowodów, na podstawie których zaświadczenie to zostało wydane. Na pismo to ZUS nie udzielił w ogóle odpowiedzi.
Pismem z 23 sierpnia 2021 r. organ ponownie zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w Lublinie – Inspektorat w Białej Podlaskiej o wskazanie okoliczności wydania zaświadczenia z 6 lipca 2007 r. oraz dowodów, na podstawie których zaświadczenie to zostało wydane.
W odpowiedzi Zakład Ubezpieczeń Społecznych w piśmie z 23 września 2021 r. (k. 651 akt adm.) poinformował, że nie posiada dokumentów, w oparciu o które wystawione zostało zaświadczenie z 6 lipca 2007 r.
Odpowiedź ta uznana została za niewystarczającą. Kolejne zapytanie wystosował organ do ZUS – Oddział w Lublinie. Organ zwrócił się o udzielenia informacji, czy ZUS jest w posiadaniu cyfrowej kopii dokumentów, w oparciu o które wystawione zostało zaświadczenie z 6 lipca 2007 r., ponadto o wyjaśnienie, na podstawie jakich dokumentów i danych wystawiane są zaświadczenie o ustaleniu prawa do emerytury i renty oraz jakimi dokumentami dotyczącymi skarżącego dysponuje obecnie ZUS.
W piśmie z 26 października 2021 r. (k. 669 akt adm.) ZUS wyjaśnił, że nie posiada dokumentów, w oparciu o które zostało wydane zaświadczenie z 6 lipca 2007 r., ponieważ dokumenty z tego okresu zostały przekazane do zniszczenia, nie posiada również oryginału ani cyfrowej kopii wniosku o wydanie zaświadczenia złożonego przez skarżącego, na podstawie którego zostało wydane zaświadczenie z 6 lipca 2007 r. ZUS wyjaśnił, że w dniu 6 lipca 2007 r. skarżący nie figurował w kartotece emerytalno-rentowej, nie składał także wniosków o przyznanie jakichkolwiek świadczeń. Ponadto ZUS wyjaśnił, że zaświadczenia dotyczące prawa do świadczeń emerytalno-rentowych wydawane są na podstawie danych zawartych w systemach informatycznych oraz na podstawie papierowej dokumentacji, jeśli takowa jest w posiadaniu ZUS.
Przytoczone odpowiedzi KRUS i ZUS na pytania zadane przez organ zgodnie z wytycznymi sądu w sprawie III SA/Lu 40/21 prawidłowo uznane zostały przez organ odwoławczy za wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Oba organy wystawiające zaświadczenia, które potwierdzały ubezpieczenie skarżącego uprawniające do renty strukturalnej udzieliły wyczerpujących odpowiedzi na wszystkie postawione przez organ odwoławczy pytania. Z odpowiedzi tych wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że żaden z organów nie miał w chwili wystawiania zaświadczeń wiedzy o fakcie zatrudnienia skarżącego poza rolnictwem na podstawie umowy zlecenia. Wprawdzie z informacji ZUS wynika, że dokumenty z okresu wystawiania zaświadczenia z 6 lipca 2007 r. zostały już zniszczone, jednak okoliczność ta nie stoi jednak na przeszkodzie do dokonania ustaleń zgodnie z wytycznymi sądu w sprawie III SA/Lu 40/21. Z wyjaśnień organu ZUS wynika bowiem, że w dacie wystawiania zaświadczenia skarżący nie figurował w kartotece emerytalno-rentowej i nie występował do ZUS o jakiekolwiek świadczenia. Nie było zatem podstaw do wystawiania zaświadczenia potwierdzającego zatrudnienie skarżącego na podstawie umowy zlecenia.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że ubiegając się o przyznanie renty strukturalnej skarżący zataił fakt zatrudnienia poza rolnictwem na podstawie umowy zlecenia od 18 stycznia 2000 r. Zatrudnienie to kontynuował skarżący z niewielkimi przerwami do 20 listopada 2007 r. (k. 445 akt adm.). Okresy zatrudnienia to: 18 stycznia – 31 października 2000 r., 4 maja 2000 r. – 3 maja 2004 r., 11 maja 2004 r. – 3 czerwca 2004 r. i 15 września 2004 r. – 20 listopada 2007 r., a zatem w dacie wystawienia zaświadczenia przez KRUS, czyli w dniu 4 lipca 2007 r. skarżący był zatrudniony poza rolnictwem. Okoliczność tę skarżący zataił zarówno przed organem przyznającym rentę, jak i organem KRUS, gdy zwrócił się o wydanie zaświadczenia o okresach podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników.
Zebrany w toku ponownego postępowania materiał dowodowy potwierdził zatem w pełni stanowisko organu, że płatności z tytułu renty strukturalnej przyznanej decyzją opartą na zaświadczeniu KRUS z 4 lipca 2007 r. i zaświadczeniu ZUS z 6 lipca 2007 r. nie zostały dokonane ani na skutek pomyłki właściwego organu, ani na skutek pomyłki innego organu – to jest organu KRUS lub ZUS, które wydały przedmiotowe zaświadczenia.
Płatność nie była wynikiem pomyłki organu przyznającego rentę, gdyż organ prawidłowo zweryfikował wniosek skarżącego o przyznanie renty strukturalnej w oparciu o informacje i oświadczenia skarżącego oraz przedłożone dokumenty. Organ miał podstawy do wydania decyzji o przyznaniu renty strukturalnej, dysponował bowiem dokumentami, które potwierdzały uprawnienie skarżącego do uzyskania renty. Organ nie miał podstaw do kwestionowania prawdziwości danych zawartych w przedłożonych przez skarżącego zaświadczeniach KRUS i ZUS. Organ nie popełnił zatem błędu wydając decyzję o przyznaniu skarżącemu renty strukturalnej. Także późniejsze decyzje o zmianie wysokości renty nie były wynikiem błędu organu przyznającego rentę, organ nie miał bowiem żadnych podstaw do kwestionowania uprawnień skarżącego. Skarżący ani w chwili złożenia wniosku o rentę, ani później nie poinformował organu przyznającego i wypłacającego rentę o fakcie pracy na podstawie umowy zlecenia.
Płatność nie była wynikiem pomyłki organu KRUS, ponieważ skarżący zataił przed tym organem fakt zatrudnienia na podstawie umowy zlecenia. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2022 r., poz. 933) rolnik jest zobowiązany, nie czekając na wezwanie, w ciągu 14 dni informować Kasę o okolicznościach mających wpływ na podleganie ubezpieczeniu i o zmianach tych okoliczności. Skarżący tego jednak nie uczynił, co spowodowało, że zaświadczenie z 4 lipca 2007 r. o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu wydane zostało zgodnie z posiadaną przez ten organ w dacie wydawania zaświadczenia dokumentacją dotyczącą okresów pracy skarżącego w rolnictwie. Zaświadczenie zostało wydane na podstawie karty ewidencyjnej ubezpieczonego przekazanej przez Urząd Gminy w Z. oraz na podstawie okresów podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników i opłacanych składkach przez skarżącego w PT KRUS w B. P.. Wskazuje na to jednoznacznie informacja zawarta w piśmie KRUS z 15 lipca 2021 r. (k. 635 akt adm.), a skarżący okoliczności wynikających z powyższego pisma nie kwestionuje. Posiadane przez KRUS dokumenty były wystarczające do wydania zaświadczenia potwierdzającego okresy ubezpieczenia i w żadnym wypadku nie można organowi KRUS przypisać błędu.
Płatność nie była również wynikiem pomyłki organu ZUS. W chwili wystawienia zaświadczenia skarżący nie figurował bowiem w ewidencji emerytalno-rentowej ZUS i nie ubiegał się o świadczenia z powszechnego ubezpieczenia społecznego. Cały czas opłacał składki z tytułu ubezpieczenia społecznego rolników i nie ujawnił faktu pracy na podstawie umowy zlecenia, gdy wystąpił o zaświadczenie ZUS dla celów renty strukturalnej. Twierdzenie skarżącego, że pracodawca odprowadzał składki z tytułu pracy skarżącego nie daje podstaw do uznania pomyłki ZUS, skoro skarżący fakt pracy zataił, a dopiero ubiegając się o emeryturę przedłożył zaświadczenie o okresach zatrudnienia i wysokości osiąganych zarobków.
Wskazać należy, że obowiązkiem skarżącego przy zachowaniu choćby minimalnej staranności było wyjaśnienie okoliczności związanych z pracą w spółce [...], zwłaszcza że wraz z wnioskiem o przyznanie renty strukturalnej skarżący złożył oświadczenie, że znane są mu zasady przyznawania i wypłaty rent strukturalnych oraz zobowiązał się do niezwłocznego informowania na piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o wszystkich faktach mających wpływ na przyznanie płatności z tytułu renty strukturalnej oraz o faktach, które mają istotne znaczenie dla zwrotu nienależnie lub nadmiernie pobranych z tego tytułu świadczeń. To skarżący posiadał wiedzę o zatrudnieniu poza rolnictwem i przy zachowaniu należytej staranności powinien o tym fakcie powiadomić właściwe organy ubiegając się o przyznanie renty strukturalnej. Trudno wprawdzie wymagać od skarżącego, by miał rozeznanie w przepisach dotyczących powszechnego ubezpieczenia społecznego i podlegania temu ubezpieczeniu w przypadku podjęcia pracy na podstawie umowy zlecenia, gdy dochód osiągany z takiego zatrudnienia przekraczał połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, należy jednak zauważyć, że okoliczność ta nie daje podstaw do uznania błędu organu przyznającego rentę strukturalną, ani błędu organu KRUS lub ZUS. Okoliczność ta mogła mieć jedynie wpływ na ocenę dobrej wiary skarżącego na podstawie art. 73 ust. 5 rozporządzenia 796/2004 i została uwzględniona przez organy obu instancji co do płatności za okres przez 1 stycznia 1010 r. .
W tych okolicznościach nie ma podstaw do przyjęcia, że zachodzi przewidziane w art. 80 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009, art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 65/2011 oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 809/2014 wyłączenie żądania zwrotu nienależnie pobranych płatności, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu, a błąd nie mógł zostać wykryty w zwykłych okolicznościach.
Nadmienić w tym miejscu należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z 24 czerwca 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 692/19, w którym badano legalność poprzedniej decyzji Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] listopada 2019 r., przesądził już, że skoro ostateczną decyzją uznano, że przyznanie skarżącemu pomocy w postaci renty strukturalnej nastąpiło z naruszeniem prawa, gdyż nie zostały spełnione warunki do jej nabycia, to zasadne było zakwalifikowanie wypłaconych środków jako nienależne, a zatem co do zasady podlegające zwrotowi. Sąd uznał, że organy prawidłowo zastosowały przepisy art. 73 rozporządzenia nr 796/2004, art. 80 rozporządzenia nr 1122/2009, art. 5 rozporządzenia nr 65/2011 i art. 7 rozporządzenia nr 809/2014, ustanawiające obowiązek zwrotu świadczenia nienależnie pobranego. W powołanym wyroku WSA w Lublinie stwierdził również, że organ prawidłowo zastosował przepisy rozporządzenia nr 796/2004 tylko dla płatności zrealizowanych przed 1 stycznia 2010 r. i uznał, że w sytuacji, gdy skarżący działał w dobrej wierze, obowiązek zwrotu pobranych przez niego w okresie od grudnia 2007 r. do grudnia 2009 r., płatności w kwocie 24 268,35 zł uległ przedawnieniu. Natomiast dla środków zrealizowanych w kolejnych latach, z uwagi na brak wyraźnego przepisu określającego termin przedawnienia zarówno w rozporządzeniu nr 1120/2009, jak i rozporządzeniu nr 65/2011 oraz rozporządzeniu nr 809/2014, zastosowanie ma przepis art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95, zgodnie z którym okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości. Sąd uznał, że prawidłowe jest stanowisko organu, że nieprawidłowość której dopuścił się skarżący miała charakter ciągły, a datą od której należy liczyć początek okresu przedawnienia jest dzień wypłaty ostatniej kwoty renty strukturalnej, tj. 23 marca 2017 r. Sąd stwierdził, że iż od daty ustania nieprawidłowości, tj. 23 marca 2017 r. nie upłynął czteroletni termin przedawnienia.
Organ był zatem uprawniony do ustalenia w sprawie niniejszej wysokości kwoty nienależnie pobranej przez skarżącego renty strukturalnej, podlegającej zwrotowi.
Jest poza sporem, że skarżący pobrał w okresie od grudnia 2007 r. do marca 2017 r. płatności z tytułu renty strukturalnej na łączną sumę 129 894,57 zł. Wobec uznania płatności w łącznej kwocie 24 268,35 zł za przedawnione, do zwrotu pozostaje kwota 105 626,22 zł. Zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji ustalającą wysokość nienależnie pobranych przez skarżącego płatności na kwotę 105 626,22 zł jest zatem prawidłowa.
Nie było podstaw do odstąpienia na podstawie art. 28a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności wypłaconych w ramach PROW 2007-2013, ani do odstąpienia na podstawie z art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 13 marca 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich od ustalenia nienależnie pobranych płatności wypłaconych w ramach PROW 2014-2020, ponieważ kwoty pobranych płatności były wyższe niż 100 euro.
Prawidłowe jest także rozstrzygnięcie o odsetkach. Obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności wraz z odsetkami wynika z przepisów art. 80 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 (co do płatności za rok 2010), art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 65/2011 (co do płatności za lata 2011-2014) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 809/2014 (co do płatności za lata 2015-2017). Przepisy powołanych rozporządzeń przewidują, za jaki okres nalicza się odsetki, a w zakresie stopy procentowej odsyłają do przepisów prawa krajowego.
Prawidłowo zatem zastosował organ w tym zakresie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm.).
Podsumowując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Nie ulega wątpliwości, że w przypadku skarżącego doszło do nienależnego pobrania płatności z tytułu renty strukturalnej. Podkreślenia wymaga, że decyzją z [...] czerwca 2018 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Białej Podlaskiej stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji z [...] grudnia 2007 r. o przyznaniu skarżącemu renty strukturalnej oraz decyzji ją zmieniających. Oznacza to, że wypłacone skarżącemu z tego tytułu świadczenie pozbawione było podstawy prawnej. Skarżący nie spełniał wskazanego w § 4 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Renty strukturalne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 warunku podlegania rolniczemu ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu w dniu złożenia wniosku o rentę strukturalną
W ocenie sądu organ prawidłowo przeprowadził postępowanie, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku z 15 kwietnia 2021 r. w sprawie III SA/Lu 40/21, zebrał pełny materiał dowodowy i rozważył go należycie, prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy. Prawidłowo zastosowane zostały także przepisy prawa materialnego. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze, sposób prowadzenia postępowania przez organy nie naruszał zasad postępowania administracyjnego określonych w przepisach: 7, art. 7a, art. 7b oraz art. 35 § 3 k.p.a.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Sprawa niniejsza rozpoznana została w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, a skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.