III SA/Lu 206/05

III SA/Lu 206/05 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2005-05-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-04-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jadwiga Pastusiak
Marek Zalewski /sprawozdawca/
Maria Wieczorek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Ewidencja ludności
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędzia NSA Marek Zalewski /spr./, Protokolant Ewa Lachowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2005 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] lutego 2005r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o wymeldowanie z pobytu stałego oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 59 § 1 w związku z art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami), po rozpatrzeniu wniosku A. K. w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez Wójta Gminy a z dnia [...] grudnia 2004 r. znak: [...] – Wojewoda odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu organ wskazał, że Wójt Gminy decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. orzekł o wymeldowaniu A. K. z pobytu stałego w lokalu mieszkalnym położonym w D. przy ul. R. Powyższą decyzję, zawierającą pouczenie o możliwości jej zaskarżenia, A. K. odebrał osobiście w dniu [...] grudnia 2004 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru).
A. K. w piśmie z dnia [...] stycznia 2005 r. skierowanym do Wójta Gminy wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania uzasadniając swoją prośbę tym, że przedmiotowa decyzja zawiera błędną datę jej wydania.
Wójt Gminy ustalił, że egzemplarz decyzji doręczony Panu A. K. zawiera oczywisty błąd pisarski w postaci błędnej daty wydania tej decyzji. Błąd ten postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. został sprostowany.
Wojewoda rozpoznając wniosek wskazał, ze zgodnie z treścią art. 58 kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby o przywrócenie terminu należy złożyć środek zaskarżenie, dla którego określony był termin.
Wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Fakt, że przedmiotowa decyzja Wójta Gminy zawierała oczywisty błąd pisarski, co w żaden sposób nie utrudniało złożenia odwołania od tej decyzji. Ponadto A. K. razem z prośbą o przywrócenie terminu nie wniósł odwołania od tej decyzji.
Na powyższe postanowienie wnioskodawca wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna, a zatem nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 129 § 2 kpa - Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.
Dla zachowania terminu wniesienia odwołania nie ma więc znaczenia data wydania decyzji, ale data jej doręczenia (lub ogłoszenia). Skoro wydana w sprawie decyzja Organu I instancji zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości wniesienia odwołania w terminie 14 dni od jej doręczenia, to dla możliwości wniesienia tego środka odwoławczego nie jest istotne, jaka data wydania decyzji została w niej wskazana.
Postępowanie w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego.
Zgodnie z art. 58 § 1 kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.
Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa
Przyjmuje się niekiedy, że jeżeli nawet przeszkoda nie do przezwyciężenia obiektywnie nie istniała, ale strona miała podstawę do sądzenia, że taka przeszkoda istnieje, należy uznać, że niedopełnienie czynności procesowej było niezawinione.
Wskazanie błędnej daty wydania decyzji nie stanowi jednak w ocenie Sądu podstawy do sądzenia, że istnieje jakakolwiek przeszkoda do wniesienia środka odwoławczego.
Skarżący nie musi posiadać specjalistycznej wiedzy prawniczej i samodzielnie dokonywać oceny poprawności formalnej czynności administracyjnych. Nie można jednak uznać za niezawinioną, w kontekście uchybienia terminowi, odmowę zastosowania się przez stronę do pouczeń organu w zakresie dalszego sposobu postępowania i przyjęcie innej "taktyki" działań, wynikającej z własnej interpretacji wymogów proceduralnych.
Nie stosując się do pouczeń organu strona przejmuje na siebie ryzyko ponoszenia konsekwencji związanych choćby z nieterminowością dokonywania czynności.
Ponadto skarżący nie podał okoliczności wskazujących na dochowanie terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Termin do wniesienia tego wniosku zaczyna biec od dnia ustania przeszkody i licząc od tego dnia wynosi siedem dni. Dodatkowo skarżący nie wniósł odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin.
Niemiej jednak nawet dopełnienie powyższych wymogów nie mogłoby zmienić prawidłowej oceny organu w zakresie braku możliwości przywrócenia terminu dla dokonania czynności. Niecelowe byłoby wiec wzywanie wnioskodawcy do uzupełnienia braku formalnego wniosku oraz złożenia stosownych wyjaśnień. Braki te w danym przypadku nie powodują niemożności rozpoznania sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że stanowisko Wojewody jest słuszne.
Skoro zatem zarzuty skargi są bezzasadne, a zaskarżona decyzja prawa nie narusza, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze. zm.) należało orzec jak w sentencji.