III SA/LU 204/04

III SA/Lu 204/04 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2004-09-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-04-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jadwiga Pastusiak
Marek Zalewski /przewodniczący/
Maria Wieczorek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne
Straż pożarna
Skarżony organ
Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1997 nr 94 poz 575
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 1997 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży  Pożarnej.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak,, Sędzia NSA Maria Wieczorek (spr.), Protokolant referent stażysta Przemysław Gumieniak, po rozpoznaniu w dniu 21 września 2004 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości dodatku służbowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej Nr [...] z dnia [...]; 2. określa, że decyzje wymienione w pkt 1 nie podlegają wykonaniu w całości.
Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej zaskarżoną decyzją Nr [...] z dnia [...] wydaną na podstawie art. 11a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1230 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. B. od decyzji Nr [...] Komendanta Miejskiego PSP z dnia [...] w sprawie ustalenia wysokości dodatku służbowego - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Komendant Miejski PSP decyzją Nr [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia dodatku służbowego przyznał R. B. z dniem 1 marca 2003 r. dodatek służbowy w wysokości 255 zł miesięcznie. R. B. odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego PSP od tej decyzji. Komendant Wojewódzki PSP swoją decyzją Nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję uznając, że Komendant Miejski PSP w przedmiotowej sprawie nie naruszył prawa. Następnie R. B. złożył skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego PSP do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 listopada 2003 r. sygn. akt II SA/Lu 424/03 uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego PSP oraz decyzję Nr [...] Komendanta Miejskiego PSP dnia [...]. Mając na względzie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, Komendant Miejski PSP decyzją Nr [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia wysokości dodatku służbowego przyznał R. B. z dniem 1 marca 2003 r. dodatek służbowy w wysokości 255 zł miesięcznie.
R. B. od powyższej decyzji złożył odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego PSP zarzucając zaskarżonej decyzji rażące naruszenie prawa i wniósł o jej uchylenie w całości oraz o umorzenie postępowania administracyjnego.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że w wyniku kasacyjnego wyroku NSA z dnia 13 listopada 2003 r. nastąpił powrót do sytuacji, która miała miejsce przed wydaniem uchylonych decyzji w sprawie ustalenia dodatku służbowego R. B. W związku z tym Komendant Miejski podjął działania w celu merytorycznego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem stanowiska prawnego wyrażonego przez Sąd w uzasadnieniu wyroku i wydał nową decyzję Nr [...] z dnia [...] ustalającą wysokość dodatku służbowego dla skarżącego. W uzasadnieniu tej decyzji Komendant Miejski PSP wskazał i wyjaśnił przepisy oraz wykazał fakty, w oparciu o które ustalił wysokość dodatku służbowego skarżącemu, tj. upływ 12 miesięcy od przeniesienia na inne stanowisko służbowe spowodowanego likwidacją zajmowanego stanowiska i braku możliwości przeniesienia na stanowisko równorzędne (§ 10 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 listopada 1997 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej; Dz. U. Nr 94, poz. 575 ze zm.), ograniczenie dyspozycyjności w związku z zamieszkiwaniem w miejscowości odległej o 32 km (§ 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia), niższy stopień odpowiedzialności za podejmowane decyzje służbowe niż na stanowisku zastępcy komendanta ośrodka szkolenia PSP (§ 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia), ustalenie dodatku służbowego w wysokości 255 zł na stanowisku jako porównywalne do dodatku służbowego przyznanego innym strażakom na tym stanowisku służbowym w KM PSP (§ 5 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 rozporządzenia).
Wobec powyższego organ odwoławczy w toku rozpatrywania odwołania od decyzji organu pierwszej instancji ustalił, że zaistniały przesłanki z § 10 pkt 3 wyżej wymienionego rozporządzenia uzasadniające podjęcie działań w celu ustalenia R. B. dodatku służbowego w nowej wysokości. Strażakowi przyznaje się dodatek służbowy ustalony kwotowo w wysokości do 50% otrzymywanego uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień. Przyznany skarżącemu dodatek spełnia ten wymóg.
Na decyzję organu odwoławczego R. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zwracając się o uchylenie decyzji zarzucając jej i poprzedzającej jej decyzji z dnia [...] naruszenie art. 6-14 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nierespektowanie zasad postępowania administracyjnego, art. 61 kodeksu poprzez niezawiadomienie skarżącego wszczęciu postępowania, art. 130 kodeksu poprzez niewstrzymanie wykonania decyzji i obniżenie dodatku służbowego od dnia 1 marca 2003 r., art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez obniżenie dodatku służbowego, § 5 i § 10 rozporządzenia w sprawie uposażenia strażaków PSP poprzez błędną wykładnię tych przepisów, art. 89 ustawy o PSP poprzez naruszenie ustawowego zakazu obniżania dodatku służbowego oraz art. 91 ustawy o PSP poprzez uznanie, że zaistniały okoliczności uzasadniające obniżenie uposażenia.
Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji powołując się na uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 listopada 2003 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) i przepisów rozdziału 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. kontrola ta obejmuje badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.
Skarga zasługuje na uwzględnienie choć nie z podstaw w niej zawartych.
Na wstępie podnieść należy, zgodnie z art. 153 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego Sygn. akt II SA/Lu 424/03 z dnia 13 listopada 2003 r. wiąże ten sąd oraz organy: Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej, Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej, których działanie było przedmiotem zaskarżenia.
W nawiązaniu do zarzutów skargi w aspekcie wytycznych wyrażonych w wyroku NSA wskazać należy, że organy administracji uznając decyzje w przedmiocie ustalenia wysokości dodatku służbowego za uznaniowe wskazały przepisy w oparciu o które rozstrzygnęły sprawę oraz okoliczności w oparciu o które ustaliły wysokość dodatku służbowego skarżącego.
Nie noszą cech dowolności ustalenia organu, że stosownie do § 10 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 listopada 1997 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 94 poz. 575 ze zm.) wysokość ustalonego dodatku służbowego w wysokości 255 zł na zajmowanym stanowisku spełnia wymogi tego przepisu.
Skarga zasługuje natomiast na uwzględnienie z innych powodów.
Trafnie skarżący zauważa, że dodatek służbowy w nowej wysokości decyzją z dnia [...] został mu ustalony od dnia 1 marca 2003 r.
Takie zaś postępowanie narusza art. 110 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji państwowej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Podkreślić przy czym należy, że R. B. od decyzji organu I instancji złożył odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, a zgodnie z art. 130 § 2 k.p.a. wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji.
Z powyższego wynika, że ustalenie skarżącemu nowej wysokości dodatku służbowego od dnia 1 marca 2003 r. nastąpiło z naruszeniem powołanych przepisów art. 110 k.p.a. i 130 § 2 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - orzekł jak w sentencji wyroku.