IV SA/Wa 1689/06

IV SA/Wa 1689/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-04-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Jakub Linkowski
Krystyna Napiórkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski,, asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2007 sprawy ze skargi W.S. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2006 r. nr (...) w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę
Uzasadnienie
IV SA/WA 1689/06
UZASADNIENIE
Burmistrz W., po rozpatrzeniu wniosku B.S., decyzją z dnia (...) kwietnia 2006r. orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego W.S. z lokalu nr (...) przy ul. (...) w W.
W uzasadnieniu organ podał, iż po przeprowadzeniu postępowania dowodowego stwierdzono, że W.S. spełnia przesłankę określoną w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960), ponieważ opuścił miejsce pobytu stałego i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Okoliczność niezamieszkiwania W.S. w przedmiotowym mieszkaniu została ustalona na podstawie wyjaśnień B.S. oraz zeznań świadków: B.K., T.G., D.R. oraz kontroli meldunkowych przeprowadzonych przez Kontrolę Powiatową w W. Organ ustalił, iż W.S. lokal mieszkalny nr (...) przy ul. (...) w W. opuścił w połowie (...)r.
Organ odmówił wiary argumentom podawanym przez skarżącego, iż jego nieobecność w miejscu stałego pobytu przez około (...) dni w tygodniu wynika z charakteru wykonywanej pracy i korzystaniu z tej przyczyny z noclegów w hotelach na terenie kraju jak również za granicą oraz, że adres lokalu nr (...) przy ulicy (...) w S. wskazany został wyłącznie do kierowania korespondencji, którą odbiera przyjaciółka. W ocenie pierwszoinstancyjnego organu wyjaśnienia W.S. są wewnętrznie niespójne m.in. świadczy o tym poświadczenie odbioru korespondencji przez niego kierowanej na w/w adres w różne dni tygodnia (czwartek, poniedziałek). Organ podkreślił, iż żaden z powołanych w sprawie świadków nie potwierdził, że W.S. przebywa w spornym lokalu w W., a wręcz odwrotnie, świadkowie zeznali iż nie widzieli go od około roku ani na klatce schodowej, jak również przed blokiem.
W wyniku rozpatrzenia odwołania W.S., w którego ocenie zeznania świadków, zwłaszcza B.K., T.G. i D.R. są niewiarygodne, gdyż fakt niewidzenia się na klatce schodowej, czy przed blokiem nie świadczy o niezamieszkiwaniu w przedmiotowym lokalu, Wojewoda (...) decyzją z dnia (...)czerwca 2006 r. utrzymał w mocy decyzję Burmistrz W. z dnia (...) kwietnia 2006 r.
W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda (...) stwierdził, iż z dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, tj. z zeznań świadków: D.R. , B.K. i T.G., a także wnioskodawczyni B.S. wynika, iż W.S. nie zamieszkuje w miejscy stałego pobytu. Organ podkreślił, iż przesłuchani świadkowie to osoby zamieszkujące w tym samym bloku, w którym znajduje się przedmiotowy lokal.
Organ odwoławczy wskazał, iż fakt dobrowolnego opuszczenia przez skarżącego lokalu w W. potwierdzony został także przez Sąd Rejonowy w W., który w wyroku z dnia (...) marca 2005 r. ustalił, iż W.S. przeprowadził się na stałe do konkubiny do S. w czerwcu 2004 r. Również z informacji udzielonej w dniu 7 listopada 2005 r. przez Komendę Powiatową Policji w W. wynika, iż W.S. nie mieszka w spornym lokalu.
Wojewoda (...), w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznał, że W.S. faktycznie opuścił lokal nr (...) przy ul. (...) w W. w sposób dobrowolny i trwały. Organ uznał opuszczenie lokalu za dobrowolne, ponieważ mimo tego, iż W.S. posiada klucze do mieszkania i miał do niego swobodny dostęp, z lokalu nie korzystał. Natomiast próba powrotu do przedmiotowego lokalu, o który W.S. poinformował w piśmie z dnia 26 maja 2006 r. - zdaniem organu odwoławczego - została podjęta w związku z tym, że B.S. wystąpiła z wnioskiem o wymeldowanie.
Na powyższą decyzję Wojewody (...) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W.S. Skarżący podniósł, iż w przedmiotowym lokalu zamieszkuje, posiada do niego pełne prawo, gdyż jest jego współwłaścicielem. Zakwestionował również wiarygodność zeznań świadków: B.K., T.G. i D.R., które według skarżącego są fałszywe, gdyż osoby te to koleżanki i przyjaciółki jego żony.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm) sąd administracyjny
sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Na wstępie należy wskazać, że podstawą rozstrzygnięcia w sprawie jest przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne, ponadto organ winien ustalić zamiar osoby, która ma być wymeldowana. Oczywiście przy ustaleniu zamiaru nie można poprzestać na oświadczeniach zainteresowanej osoby. Dla oceny zamiaru istotne znaczenie mieć będzie, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą m. in.: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00 (niepubl.), wyrok NSA z dnia 6 lutego 2002 r., sygn. akt SA/Sz 1278/00 (niepubl.).
Należy mieć na uwadze, że wydanie decyzji administracyjnej o wymeldowaniu z pobytu stałego, stanowi wyjątek od ogólnej zasady realizacji obowiązku wymeldowania przez osobę, która opuszcza miejsce pobytu stałego. Dlatego też obowiązkiem organu rozpatrującego sprawę o wymeldowanie jest niebudzące wątpliwości ustalenie istnienia bądź nieistnienia przesłanki do wymeldowania, tj opuszczenia miejsca pobytu stałego. Obowiązek ten wynika z zasady dążenia do prawdy obiektywnej określonej w art. 7 kpa, tj. organy administracji publiczne, powinny podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w tym celu obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa), a następnie ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa), zaś wynik tej oceny powinien znaleźć prawidłowe odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w której m.in. organ winien wskazać fakty: które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 1 i § 3 kpa).
Rozpatrując sprawę w świetle wyżej wskazanych kryteriów, Sąd doszedł do wniosku, iż rozstrzygnięcia organów obu instancji, są zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym.
W niniejszej sprawie przeprowadzono postępowanie dowodowe z zachowaniem wymagań art. 7 i 77 § 1 kpa i rozstrzygające organy dokonały nienaruszając art. 80 kpa oceny, iż W.S. opuścił miejsce zameldowania na pobyt stały w lokalu nr (...) przy ul. (...) w W.
Wskazują na to zeznania świadków :B.K., T.G., D.R., które są sąsiadkami zamieszkującymi w tym samym budynku, w którym położony jest przedmiotowy lokal.
Należy podkreślić, że ewidencja ludności służy rejestracji danych o miejscu rzeczywistego pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Wymeldowanie na wniosek ustala jedynie, że osoba zameldowana pod przedmiotowym adresem opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Oznacza to, że sam fakt wymeldowania nie ma znaczenia w postępowaniu sądowym mającym na celu orzeczenie rozwodu oraz podziału majątku między skarżącym, a jego żoną. Samo wymeldowanie nie ma żadnego wpływu na prawo własności spornej nieruchomości. Skoro organy ustaliły, iż to skarżący nie zamieszkuje w lokalu nr (...) przy ul. (...) w W., rozstrzygnięcia obu organów uznać należy za zasadne.
Skoro zatem Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.