III SA/Lu 163/18

III SA/Lu 163/18 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2018-06-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-04-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Ewa Ibrom /przewodniczący/
Jerzy Drwal
Robert Hałabis /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne
Celne prawo
Celne postępowanie
Sygn. powiązane
I GSK 3518/18 - Wyrok NSA z 2022-10-11
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1369
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1  art. 92, art. 96, art. 182, art. 203 ust. 3, art. 213
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1  art. 366 ust. 2
Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie WSA Jerzy Drwal, WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Marcin Ścibor, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia długu celnego oraz określenia jego kwoty.
Podstawę faktyczną tego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:
W dniu [...] lutego 2016 r. w Oddziale Celnym w T. L. objęty został procedurą tranzytu zewnętrznego według zgłoszenia celnego MRN Nr [...] towar niewspólnotowy w postaci [...] opakowań zawierających różne towary, załadowane na ukraiński środek przewozowy o numerach rejestracyjnych [...] Zgodnie z wymienioną notą tranzytową towary zabezpieczone zamknięciem celnym [...] powinny zostać dostarczone do urzędu celnego przeznaczenia – [...] na [...] w terminie do dnia [...] lutego 2016 r. Jako odbiorcę towaru wskazano firmę [...] z [...] w [...]. Jako nadawcę wskazano Magazyn Czasowego Składowania "[...]" z T. L., zaś głównym zobowiązanym była "[...]" Spółka z o.o. w T. L. (dalej jako: "skarżąca"). Jak wynika z historii operacji w systemie NCTS, w dniu [...] lutego 2016 r. o godzinie 2345, czyli przed wyznaczonym przez organ w nocie tranzytowej terminem na zakończenie procedury, operacja tranzytowa [...] Nr [...] została zamknięta. Urząd wyjścia odebrał w systemie NCTS komunikat IE006 (przybycie), wskazujący na zmianę urzędu przeznaczenia (z deklarowanego urzędu [...] [...] na urząd [...]) oraz komunikat IE018 (wyniki kontroli w urzędzie celnym przeznaczenia) z kodem A2 (uznano za zgodnie).
Pismem z dnia [...] lipca 2016 r. Dyrektor Izby Celnej we W. przekazał Dyrektorom Izb Celnych w B. P., G., P. oraz w W. pismo administracji celnej [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. dotyczące nieprawidłowego zakończenia 38 operacji tranzytu, w tym operacji realizowanej na podstawie dokumentu T1 MRN [...] Łotewskie władze celne poinformowały, że przedmiotowe zgłoszenie tranzytowe zostało zakończone w systemie NCTS (bez kontroli celnej) przez łotewski Punkt Kontroli Celnej [...] na podstawie informacji złożonej w urzędzie celnym przeznaczenia, że towary zostały wywiezione poza obszar Unii Europejskiej transportem kolejowym. Po dokonaniu dodatkowych sprawdzeń ustalono, że towar objęty procedurą tranzytu według wymienionego wyżej zgłoszenia tranzytowego nie został przemieszczony za kolejowym listem przewozowym.
W piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. (nr [...]) łotewska administracja celna poinformowała, że nie posiada dokumentów potwierdzających, że towary objęte procedurą tranzytu w oddziałach podległych Izbie Celnej w B. P. według 8 operacji tranzytowych (w tym operacji, o której mowa w niniejszej sprawie) zostały wprowadzone na terytorium Republiki [...]. [...] Służba Celna nie posiada informacji co do lokalizacji przedmiotowych towarów, czy też co do miejsca ich nielegalnego usunięcia spod dozoru celnego, jeśli takowe miało miejsce, dlatego też przepis art. 215 § 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz .UE L 1992.302.1 z dnia 19 października 1992 r., dalej jako: "WKC") – nie ma zastosowania.
Naczelnik Urzędu Celnego w Z. w piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. poinformował głównego zobowiązanego – [...][...] Spółkę z o.o. w T. L., że operacja tranzytowa MRN [...] z [...] lutego 2016 r. została zakończona w sposób nieprawidłowy. Wskazał, że operacja została zakończona na podstawie informacji złożonej w urzędzie przeznaczenia, że towary zostały wywiezione poza teren Unii Europejskiej transportem kolejowym zgodnie z kolejowymi listami przewozowymi (SMGS). Po dokonaniu dodatkowych sprawdzeń ustalono, że towary objęte procedurą tranzytu – nie zostały przemieszczone za kolejowymi listami przewozowymi.
Przy piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r. skarżąca Spółka przekazała wydruk z łotewskiego systemu EMDAS (Elektroniczny system przetwarzania danych celnych) wskazując, że otrzymała go w dniu [...] grudnia 2016 r. od funkcjonariuszy celnych łotewskiego Punktu Kontroli Celnej [...] II, gdzie zakończono operację tranzytową. Łotewscy funkcjonariusze zapewniali, że zakończenie tej procedury odbyło się w prawidłowy sposób. Wydruk wskazuje zmianę urzędu przeznaczenia (z deklarowanego urzędu [...] na urząd [...]), wysłanie w dniu [...] lutego 2016 r. komunikatu IE006 (przybycie) i komunikatu IE018 (wyniki kontroli w urzędzie celnym przeznaczenia) z kodem A2 (uznano za zgodnie).
Decyzją z dnia [...] października 2017 r. Naczelnik L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. stwierdził postanie długu celnego w przywozie na dzień [...] lutego 2016 r. w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu według T1 MRN [...] z dnia [...] lutego 2016 i określił łączną kwotę długu celnego w wysokości [...] zł oraz powiadomił dłużników solidarnych (w tym skarżącą Spółkę) o zaksięgowaniu i obowiązku uiszczenia kwoty należności celnych. Za solidarnych dłużników długu celnego organ I instancji uznał: głównego zobowiązanego ([...] Spółkę z o.o. w T. L.), ukraińskiego przewoźnika ([...]) oraz kierowcę środka przewozowego ([...]).
W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 92, art. 96 ust. 1 i art. 203 ust. 1 WKC poprzez błędne przyjęcie, że procedura tranzytu nie została zakończona w sposób prawidłowy i objęte nią towary nie opuściły terytorium Unii Europejskiej, co świadczyć ma o ich usunięciu spod dozoru celnego i niedopełnieniu przez odwołującą ciążących na głównym zobowiązanym obowiązków. Zarzuciła również naruszenie art. 187 § 1 i art 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań mających na celu zebranie pełnego materiału dowodowego, koniecznego do orzekania w sprawie, co doprowadziło do błędnego ustalenia jej stanu faktycznego i w konsekwencji do przyjęcia, że towary zostały usunięte spod dozoru celnego oraz art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę, których treść miałaby istotne znaczenie dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że w niniejszej sprawie nastąpiło zakończenie, a później zamknięcie procedury tranzytu zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że z dniem 1 maja 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny. Rozporządzenie to z dniem 1 maja 2016 r. zastąpiło rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Nowe przepisy prawa celnego UE (obowiązującego od 1 maja 2016 r.) nie zawierają przepisów przejściowych regulujących kwestie stosowania norm prawnych do zdarzeń, które miały miejsce przed ich wejściem w życie. W związku z powyższym organy celne do takich zdarzeń stosują, przyjętą przez doktrynę krajową, jak i ukształtowaną przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, zasadę stosowania uchylonych przepisów do oceny zdarzeń, które miały miejsce pod ich rządami. Zasada ta dotyczy jedynie norm materialnoprawnych, natomiast nie dotyczy przepisów procesowych (regulujących czynności procesowe, jakie organ celny podejmuje w celu wydania rozstrzygnięcia oraz rodzaje rozstrzygnięć, które zapadają w tym postępowaniu i tryb ich wzruszania), które stosuje się jako obowiązujące w dniu wydania rozstrzygnięcia. Z akt sprawy wynika, że w rozpatrywanej sprawie objęcie towaru procedurą tranzytu oraz powstanie długu celnego miało miejsce w czasie obowiązywania Wspólnotowego Kodeksu Celnego. W związku z tym podstawę prawną decyzji w niniejszej sprawie stanowiły przepisy materialne zawarte we Wspólnotowym Kodeksie Celnym (i przepisach wykonawczych do tego Kodeksu), oraz przepisy proceduralne zawarte w Unijnym Kodeksie Celnym (oraz przepisach uzupełniających i wykonawczych do tego Kodeksu) i (uzupełniająco) zawarte w ustawie Prawo celne i ustawie Ordynacja podatkowa (w zakresie uregulowanym w art. 73 ust. 1 ustawy Prawo Celne).
Organ odwoławczy odwołując się do przepisów dotyczących procedury tranzytu zewnętrznego wskazał, że aby operacja tranzytu została zakończona towary objęte procedurą i odpowiednie dokumenty muszą zostać przedstawione w urzędzie przeznaczenia. W razie niespełnienia tych wymogów procedura nie może zostać zakończona. Kluczową zatem kwestią dla prawidłowej realizacji procedury tranzytu zewnętrznego jest przedstawienie w urzędzie przeznaczenia towarów objętych tą procedurą oraz właściwych dokumentów. W Polsce urzędem zamknięcia dla operacji tranzytowych jest zawsze urząd wyjścia. Zamknięcie procedury tranzytowej zależy od przedstawienia dowodu jej zakończenia. Brak takiego dowodu powoduje konieczność podjęcia przez urząd wyjścia niezbędnych kroków w celu potwierdzenia zakończenia procedury lub ustalenia czy powstał dług celny, określenia dłużników oraz organu celnego właściwego do jego zaksięgowania. W niniejszej sprawie urzędem wyjścia był Oddział Celny w T. L., zaś urzędem przeznaczenia łotewski urząd celny [...] [...] W zakresie przedmiotowej operacji nie było prowadzone postępowanie poszukiwawcze z uwagi na sekwencję komunikatów w systemie NCTS, tj. komunikat IE006 o przybyciu przesyłki oraz IE018 o wynikach kontroli towarów, których wysłanie spowodowało automatyczne zakończenie i zamknięcie operacji przez system NCTS.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 78 ust. 2 WKC upoważnia organy celne aby po dokonaniu zwolnienia towarów, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpiły do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów, ewentualnie do przeprowadzenia rewizji towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania. Jeżeli zaś z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Zatem brak przeprowadzenia kontroli stanu towaru w urzędzie przeznaczenia nie pozbawia organów celnych możliwości kontrolowania prawidłowości realizacji procedury tranzytu w oparciu o inne dowody i podejmowania działań w celu uregulowania sytuacji towaru na podstawie tych ustaleń.
Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że w niniejszej sprawie doszło do nieprawidłowego zamknięcia operacji tranzytowej w systemie NCTS w łotewskim urzędzie przeznaczenia Punkt Kontroli Celnej [...] ([...]). Administracja celna [...] poinformowała, że operacja została zakończona na podstawie informacji złożonej w urzędzie przeznaczenia, że towary objęte procedurą tranzytu zostały wywiezione poza obszar celny UE transportem kolejowym. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono zaś, że towary te nie były przemieszczane na podstawie kolejowych listów przewozowych. Organy celne [...] poinformowały też, że nie posiadają dokumentów potwierdzających, że towary objęte przedmiotową procedurą zostały wywiezione poza obszar celny UE oraz że nie posiadają wiedzy odnośnie ich możliwej lokalizacji. Skoro ani towary ani tranzytowy dokument towarzyszący nie zostały dostarczone do urzędu celnego przeznaczenia to procedura tranzytu, którą towary były objęte – nie została zakończona. Stosownie do art. 92 ust. 1 WKC, procedura tranzytu zewnętrznego zostaje zakończona, a obowiązki osoby uprawnionej do korzystania z procedury spełnione, gdy towary objęte tą procedurą i właściwe dokumenty zostaną przedstawione, zgodnie z przepisami tej procedury, w urzędzie przeznaczenia. Niezakończenie procedury powoduje, że towary objęte procedurą zostają usunięte spod dozoru celnego, pod którym znajdowały się w trakcie procedury.
Organ odwoławczy uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie przez organ celny I instancji jest wystarczający do uzasadnienia twierdzenia, że operacja tranzytowa według MRN [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nie została zakończona, a towary różne w 547 opakowaniach o łącznej masie brutto 23.179,58 kg objęte tą procedurą – zostały usunięte spod dozoru celnego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że w niniejszej sprawie główny zobowiązany był jednocześnie nadawcą towarów wyprowadzonych z magazynu czasowego składowania. Z treści dokumentów zgromadzonych w związku z czasowym składowaniem towarów wynika, że odbiorcami i nabywcami tych towarów były osoby i podmioty z Ukrainy. Faktury dotyczące towarów niewspólnotowych objętych przedmiotową procedurą tranzytu także dotyczą obywateli ukraińskich oraz głównego zobowiązanego. Część towaru (170 opakowań) została nabyta przez [...], którego skarżąca wskazała jako kierowcę środka przewozowego. Mając na uwadze, że towary zgłoszone do procedury tranzytu były przeznaczone dla różnych odbiorców z wielu miejscowości położonych na [...], budzi wątpliwości zadeklarowanie przez głównego zobowiązanego w zgłoszeniu jednego odbiorcy ([...] z [...]) oraz wystawienie przez skarżącą listu przewozowego CMR do [...]. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów mogących potwierdzić prawdziwość zadeklarowanych w zgłoszeniu danych, które są sprzeczne z danymi w dokumentach załączonych do tego zgłoszenia. Jak wynika z informacji przekazanych przez administracje celną Łotwy operacja według MRN [...] została zakończona nieprawidłowo. Mimo braku przedstawienia towarów i dokumentów dotyczących tych towarów, operację zakończono elektronicznie na podstawie informacji, że towary zostały wywiezione z terytorium Unii za kolejowymi listami przewozowymi (SMGS) o wyszczególnionych numerach. Po dodatkowym sprawdzeniu stwierdzono, że towary nie zostały przemieszczone za kolejowymi listami przewozowymi.
Organ podniósł, że skarżąca zakwestionowała informacje przekazane przez łotewską administrację celną i twierdziła, że operacja została zakończona prawidłowo, jednak nie wyjaśniła powodów zmiany umowy przewozu zawartej z ukraińskim przewoźnikiem (CMR) na przewóz koleją, nie przedstawiła dokumentów potwierdzających przeładunek towarów z pojazdu drogowego do wagonu kolejowego, dokonany z zachowaniem dozoru celnego. Nie przedstawiła również alternatywnych dowodów prawidłowego zakończenia przedmiotowej procedury tranzytu w postaci dokumentów otrzymanych od kirgiskiego odbiorcy, np. dokumentów wystawionych w kraju trzecim potwierdzających tożsamość towarów i objęcie ich przeznaczeniem celnym.
Konsekwencją zaś usunięcia towaru spod dozoru celnego jest powstanie długu celnego na podstawie art. 203 WKC. Zgodnie z art. 203 ust. 2 WKC, dług celny powstaje z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego. Stosownie natomiast do art. 215 ust. 1 WKC, dług celny powstaje:
. w miejscu, w którym nastąpiły zdarzenia powodujące powstanie tego długu,
. lub, gdy miejsce to nie może zostać określone, w miejscu, w którym organy celne stwierdzą, że towar znajduje się w sytuacji powodującej powstanie długu celnego,
. lub, gdy towar został objęty procedurą celną, która nie jest zamknięta i miejsca tego nie można określić zgodnie z tiret pierwszym lub drugim w wyznaczonym terminie, gdzie właściwe zgodnie z procedurą Komitetu w miejscu, w którym towary zostały objęte procedurą albo zostały wprowadzone na obszar celny Wspólnoty w ramach tej procedury.
Wobec niezakończenia przedmiotowej operacji tranzytowej należało przyjąć, że dług celny powstał w urzędzie wyjścia zgodnie z art. 215 ust. 1 tiret trzecie WKC. Za chwilę powstania długu celnego prawidłowo organ I instancji przyjął datę [...] lutego 2016 r., tj. dzień następny po ostatnim dniu wyznaczonym na dostarczenie towaru do urzędu przeznaczenia. W niniejszej sprawie odpowiedzialność skarżącej, oparta o przepis art. 203 ust. 3 tiret czwarte WKC wynika z racji występowania firmy w charakterze głównego zobowiązanego, który był zobowiązany do przedstawienia w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia towarów w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów oraz do przestrzegania przepisów procedury tranzytu wspólnotowego (art. 96 ust. 1 WKC). Odpowiedzialność zatem tego podmiotu za dług celny w procedurze tranzytu jest bezwarunkowa, obiektywna (z mocy samego prawa) i oparta za zasadzie ryzyka. Główny zobowiązany figurujący w polu nr [...] zgłoszenia tranzytowego podjął się dostarczenia do wskazanego urzędu przeznaczenia towaru objętego zgłoszeniem, a nie dostarczając towaru w stanie nienaruszonym naruszył przepisy celne.
Wykonanie obowiązków wynikających z zastosowania procedury tranzytu oprócz głównego zobowiązanego może być wymagane także i od innych osób, potencjalnie przewoźnika lub odbiorcy towaru. Możliwość uznania przewoźnika za dłużnika długu celnego z tytułu usunięcia towaru spod dozoru na podstawie art. 203 ust. 3 tiret 4 WKC, uzależniona jest zatem od wykazania niewykonania konkretnego obowiązku ciążącego na przewoźniku. Przewoźnikiem w niniejszej sprawie był przedsiębiorca H. M., który zgodnie z danymi zadeklarowanymi w zgłoszeniu tranzytowym oraz danymi zawartymi w liście CMR [...] z dnia [...] lutego 2016 r. podjął się przewozu towaru do [...] oraz realizacji obowiązków wynikających z procedury tranzytu, tj. dostarczenia towarów i tranzytowego dokumentu towarzyszącego do łotewskiego urzędu przeznaczenia w wyznaczonym terminie. Zasadnie więc organ celny I instancji przyjął, że obowiązki związane z przewozem towaru w procedurze tranzytu nie zostały wykonane i obciążył przewoźnika odpowiedzialnością w niniejszej sprawie.
Podejmując się przewozu towarów zabezpieczonych zamknięciem celnym wraz z dotyczącymi ich dokumentami kierowca pojazdu O. H. posiadał wiedzę, że są one objęte procedurą tranzytu, jednak nie dostarczył towarów do urzędu celnego przeznaczenia. Skoro kierowca środka transportowego zmienił wyznaczoną przez organ trasę przewozu, jest on osobą, która uczestniczyła w usunięciu i jednocześnie wiedziała lub powinna była wiedzieć, że towar zostaje usunięty spod dozoru celnego (art. 203 ust. 3 tiret drugie WKC).
Za nieuzasadniony uznał organ odwoławczy zarzut braku poszukiwania innych osób w celu ustalenia kręgu dłużników. Postępowanie organu I instancji nie doprowadziło do ustalenia jeszcze innych osób poza wyżej wymienionymi. Podkreślił, że bez znaczenia jest czy zdarzenie, z którym przepisy WKC łączą powstanie długu celnego było wynikiem działania celowego, czy też był to efekt niedbalstwa lub niedochowania należytej staranności. Organ celny stwierdza bowiem, czy określone obowiązki zostały wykonane, czy też nie. Nie bada zaś stopnia przyczynienia się konkretnych osób do niewykonania tych obowiązków.
W ocenie organu odwoławczego Naczelnik L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. zasadnie uznał, że przedmiotowa operacja nie zakończyła się zgodnie z przepisami regulującymi procedurę tranzytu, że brak jest dowodów potwierdzających jej prawidłową realizację i nastąpiło usunięcie towarów spod dozoru celnego powodujące powstanie długu celnego. Organ I instancji prawidłowo za dłużnika uznał w oparciu o przepis art. 203 ust. 3 WKC głównego zobowiązanego oraz przewoźnika i kierowcę pojazdu. Innych osób, którym należałoby przypisać w niniejszej sprawie status dłużnika nie ustalono.
Skarżąca [...] Spółka z o.o. w T. L. zaskarżyła w całości powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, której zarzuciła naruszenie:
1) prawa materialnego, a mianowicie art. 92, art. 96 ust. 1 i art 203 ust. 1 WKC, poprzez błędne przyjęcie, że procedura tranzytu nie została zakończona w sposób prawidłowy i objęte nią towary nie opuściły terytorium Unii Europejskiej, co świadczyć ma o ich usunięciu spod dozoru celnego i niedopełnieniu przez stronę skarżącą jako głównego zobowiązanego ciążących na niej z tego tytułu obowiązków;
2) prawa formalnego, a mianowicie art. 187 § 1 i art 191 Ordynacji podatkowej, poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań mających na celu zebranie pełnego materiału dowodowego, koniecznego do orzekania w sprawie, co doprowadziło do błędnego ustalenia jej stanu faktycznego i w konsekwencji do przyjęcia, że towary zostały usunięte spod dozoru celnego;
3) prawa formalnego, a mianowicie art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę skarżącą, których treść miałaby istotne znaczenie dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy.
W konsekwencji podniesionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła organom celnym obu instancji, że w toku postępowania dowodowego nie wykazały, na czym miały polegać sygnalizowane w motywach zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej nieprawidłowości zaistniałe w urzędzie celnym przeznaczenia. Zakończenie i zamknięcie procedury tranzytu winno być ostatecznie wiążące do przyjęcia, że dany towar w stanie nie naruszonym wystąpił poza terytorium UE. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu pozwalającego na przyjęcie tezy, że w tym przypadku doszło do usunięcia towarów spod dozoru celnego. Za taki dowód, w sposób oczywisty, nie można uznać załączonych informacyjnych pism łotewskich władz celnych, z których wynika jedynie, iż przedmiotowa procedura tranzytu, w świetle ich wiedzy, nie została zakończona (zamknięta) w prawidłowy sposób. Natomiast to stwierdzenie nie zostało w żaden sposób udokumentowane. Za taki dowód nie można uznać też informacji łotewskich władz celnych, że w sprawie tej toczy się postępowanie karne.
Skarżąca zarzuciła, że organ prowadzący postępowanie celne w I instancji, w postępowaniu dowodowym poprzestał jedynie na gromadzeniu dokumentów wymaganych dla właściwego wyliczenia należności celnych ciążących na tych towarach, przyjmując jako pewnik stanowisko przedstawione w wymienionych pismach łotewskich władz celnych o usunięciu towarów spod dozoru celnego. Następnie organ II Instancji zaakceptował takie stanowisko utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję. Skarżąca zarzuciła, że organy odmówiły przeprowadzenia szeregu dowodów wnioskowanych przez skarżącą, które w jej ocenie, są konieczne dla właściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy i dla prawidłowego potwierdzenia przyjętego przez te organy założenia, że doszło do usunięcia przedmiotowych towarów spod dozoru celnego, skutkującego uprawnieniem do wydania decyzji niekorzystnej dla skarżącej. Organy nie podjęły próby przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącą, a w szczególności uzyskania od władz celnych [...] dokumentów, które potwierdziłyby ich tezę o usunięciu towarów spod dozoru celnego. Powyższe wskazuje na to, że już od samego początku postępowania celnego przyjęto założenie, że wymienione powyżej informacje władz celnych [...] stanowią dowód na usunięcie towarów spod dozoru celnego i okoliczność w nich podana jest na tyle oczywista, iż nie wymaga jakiejkolwiek weryfikacji za pomocą postępowania dowodowego. Takie podejście do sprawy zostało jasno przedstawione w motywach zaskarżonej decyzji, gdzie wyraźnie wskazano, że informacje władz celnych [...] uznane zostały za dowód, a ponieważ stanowią one dokumenty urzędowe ich moc dowodowa jest zwiększona. Konsekwencją takiego założenia stało się przerzucenie całego ciężaru dowodowego na strony postępowania, w tym stronę skarżącą. Skarżąca nie podziela stanowiska organów celnych, że przedmiotowe informacje władz celnych [...] stanowią dowód w rozumieniu przepisu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi skutkującymi koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności.
Spór w niniejszej sprawie dotyczył prawidłowości przeprowadzenia procedury tranzytu zewnętrznego. Na wstępie należy wyjaśnić, że procedura tranzytu zewnętrznego pozwala na przemieszczanie z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty: a) towarów niewspólnotowych, niepodlegających w tym czasie należnościom celnym przywozowym i innym opłatom ani środkom polityki handlowej; b) towarów wspólnotowych, w przypadkach i na warunkach określonych zgodnie z procedurą Komitetu, w celu uniknięcia sytuacji, w których produkty objęte środkami lub korzystające ze środków w wywozie mogłyby unikać tych środków lub korzystać z nich bez uzasadnienia (art. 91 ust. 1 WKC). Może odbywać się, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, według Nowego Skomputeryzowanego Systemu Tranzytowego (NCTS).
Objęcie procedurą tranzytu dokonywane jest na podstawie zgłoszenia celnego, które zgodnie z art. 4 pkt 17 WKC oznacza czynność, przez którą osoba wyraża, w wymaganej formie i w określony sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną. Z art. 92 WKC wynika, że procedura tranzytu zewnętrznego zostaje zakończona, a obowiązki zobowiązanego spełnione, gdy towary objęte tą procedurą i właściwe dokumenty zostaną przedstawione, zgodnie z przepisami tej procedury, w urzędzie celnym przeznaczenia (ust. 1). Organy celne zamykają procedurę tranzytu zewnętrznego, jeżeli są w stanie stwierdzić, na podstawie porównania danych dostępnych w urzędzie wyjścia i danych dostępnych w urzędzie przeznaczenia, że procedura została w prawidłowy sposób zakończona (ust. 2).
Jeśli chodzi o rozkład obowiązków związanych z procedurą tranzytu WKC przyjmuje zasadę, że to główny zobowiązany jest osobą uprawnioną do korzystania z procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego. Zarazem jest on odpowiedzialny za: a) przedstawienie w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia towarów w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów; b) przestrzeganie przepisów procedury tranzytu wspólnotowego (art. 96 ust. 1 WKC). Nie naruszając jednakże obowiązków głównego zobowiązanego, osoba przewożąca towary lub ich odbiorca, który przyjmuje towary, wiedząc o tym, że są one objęte procedurą tranzytu wspólnotowego, jest również zobowiązany do przedstawienia ich w nienaruszonym stanie w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów (art. 96 ust. 2 WKC).
W rozpoznawanej sprawie, według zapisów widniejących w nocie tranzytowej T1 jako podstawowym dokumencie procedury tranzytowej, głównym zobowiązanym była [...] Spółka z o.o. z siedzibą w T. L.. To bowiem skarżąca Spółką wpisana była w polu nr [...] zgłoszenia tranzytowego jako główny zobowiązany. Skarżąca jako główny zobowiązany była więc obarczona obowiązkiem przedstawienia towarów w nienaruszonym stanie w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów (powołany wyżej art. 96 ust. 1 WKC).
Przewoźnikiem w niniejszej sprawie był H. M., który zgodnie z danymi zadeklarowanymi z zgłoszeniu tranzytowym oraz danymi zawartymi w liście przewozowym podjął się przewozu towaru do [...] oraz realizacji obowiązków wynikających z procedury tranzytu. Kierowca pojazdu O. H. posiadał zaś wiedzę, że towary są objęte procedurą tranzytu, jednak nie dostarczył towarów do urzędu celnego przeznaczenia. Nie ulega zatem wątpliwości, że byli oni również zobowiązani do przedstawienia towarów objętych procedurą tranzytu w nienaruszonym stanie w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów, zgodnie z art. 96 ust. 2 WKC.
W procedurze tranzytu obowiązuje również zasada poddania dozorowi celnemu towarów, od chwili ich wprowadzenia na obszar Wspólnoty (art. 37 ust. 1 WKC). Mogą one podlegać kontroli celnej zgodnie z obowiązującymi przepisami. Pozostają pod dozorem celnym tak długo, jak jest to niezbędne do określenia ich statusu celnego, a w przypadku towarów niewspólnotowych i bez uszczerbku dla art. 82 ust. 1 WKC, aż do zmiany ich statusu celnego, bądź wprowadzenia do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego albo ich powrotnego wywozu, bądź zniszczenia, zgodnie z art. 182 WKC (art. 37 ust. 2 WKC). Pod pojęciem dozoru celnego mieszczą się – zgodnie z art. 4 pkt 13 WKC – ogólne działania prowadzone przez organy celne w celu zapewnienia przestrzegania przepisów prawa celnego oraz, w razie potrzeby, innych przepisów mających zastosowanie do towarów znajdujących się pod dozorem celnym.
Usunięcie spod dozoru celnego oznacza utratę możliwości wykonywania przez organy wobec towarów przywożonych na polski obszar celny lub z niego wywożonych, wszelkich czynności o charakterze materialno-technicznym lub prawnym wynikających z norm prawa celnego lub innych przepisów znajdujących zastosowanie do tych towarów. Usunięcie towaru spod dozoru celnego powoduje zaś, zgodnie z art. 203 ust. 1 WKC powstanie w przywozie długu celnego, którego dłużnikami, zgodnie z art. 203 ust. 3 WKC są:
. osoba, która usunęła towar spod dozoru celnego,
. osoby, które uczestniczyły w tym usunięciu, i które jednocześnie wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towar zostaje usunięty spod dozoru celnego,
. osoby, które nabyły lub posiadały towar, i które w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie wiedziały bądź powinny były wiedzieć, że jest to towar usunięty spod dozoru celnego, i
. odpowiednio osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru lub wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar ten został objęty.
Z przedstawionych uregulowań prawnych wynika, że kluczową kwestią dla prawidłowej realizacji procedury tranzytu zewnętrznego jest przedstawienie w urzędzie celnym przeznaczenia towarów objętych tą procedurą oraz właściwych dokumentów. Jak już wcześniej wskazano, na podstawie art. 92 ust. 1 WKC warunkiem zakończenia procedury tranzytu (a nie tylko jej zamknięcia w oparciu o art. 92 ust. 2 WKC), jest stwierdzenie tożsamości towaru z punktu wyjścia i w punkcie przeznaczenia. Tym samym nieprzedstawienie w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia towarów objętych procedurą tranzytu jest równoznaczne z usunięciem towaru spod dozoru celnego.
Trafnie organy celne uznały, że tego rodzaju sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że nie nastąpiło prawidłowe zamknięcie procedury w systemie NCTS, nie zostały bowiem spełnione wymogi prawidłowego zakończenia tej procedury, skoro w urzędzie celnym przeznaczenia nie przedstawiono towaru objętego tranzytem zewnętrznym. Jak wynika z prawidłowych ustaleń organu, procedura tranzytu według wyżej wymienionej noty tranzytowej nie została zakończona w urzędzie przeznaczenia, ale w urzędzie celnym [...] [...]. Wobec tego uznać należało, że wygenerowany przez system NCTS komunikat o zamknięciu procedury tranzytu jest nieprawidłowym zamknięciem operacji tranzytu. Powyższe okoliczności organ celny ustalił na podstawie dokumentów i informacji przekazanych przez łotewskie organy celne: pisma administracji celnej w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. (nr [...]) oraz z dnia [...] listopada 2016 r. (nr [...]). Dokumenty te mają charakter dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej i stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie bowiem z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 167), organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Zarzut skarżącej w tym zakresie są więc nieuzasadnione. To na podstawie wymienionych wyżej dokumentów stwierdzono, że władzom celnym w [...] nie przedstawiono żadnych towarów objętych procedurą tranzytu według noty tranzytowej z dnia [...] lutego 2016 r. Nie odnotowano również przejazdu pojazdu w wyżej wymienionej procedurze tranzytu przez jakikolwiek punkt graniczny na [...]. Ustalono zaś, że wygenerowany przez system NCTS komunikat o zamknięciu procedury tranzytu wynikał z zewnętrznej ingerencji w system. Łotewscy funkcjonariusze celni nie uczestniczyli w zakończeniu procedury tranzytu na podstawie omawianej noty tranzytowej.
W ocenie Sądu, prawidłowo oceniony przez organy celne materiał dowodowy zgromadzony w tej sprawie wskazuje, zgodnie z ustaleniami organów, że procedura tranzytu według noty tranzytowej nie została zakończona w sposób prawidłowy, a towary objętą wyżej wymienioną procedurą i dokumenty dotyczące tej procedury nie zostały przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia, tj. w łotewskim urzędzie celnym [...] w terminie do dnia [...] lutego 2016 r.
Skarżąca w toku postępowania podnosiła, że transport towaru według noty tranzytowej T1 [...] został zakończony, na okoliczność czego przedłożyła wydruk z łotewskiego systemu EMDAS z punktu kontroli celnej [...] II, gdzie zakończono operację tranzytową i procedura ta miała zostać zakończona w sposób prawidłowy. Otóż, okoliczności podnoszone przez skarżącą nie znajdują jednak potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, z którego wynika, że procedura tranzytowa nie została zakończona w sposób prawidłowy, a towar usunięto spod dozoru celnego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w systemie NCTS w łotewskim punkcie kontroli celnej [...] II doszło do nieprawidłowego zamknięcia operacji tranzytowej. Przeprowadzona kontrola nie stwierdziła przemieszczenia towarów na podstawie kolejowych listów przewozowych. Towar objęty procedurą tranzytu nie został przedstawiony w żadnym urzędzie celnym na [...]. Twierdzenie skarżącej o prawidłowym wykonaniu przez nią obowiązków związanych z przewozem, jest więc całkowicie bezpodstawne. Skarżąca był zobowiązana do przedstawienia towaru w nienaruszonym stanie w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów. Gdyby tak się stało istniałyby na to dowody. Tymczasem skarżąca nie wykazała, że przedstawiła towar w urzędzie celnym przeznaczenia i nie przedstawiła żadnych innych dowodów świadczących o tym, że wywiązała się ze swoich obowiązków. Trafnie również organ zwrócił uwagę na okoliczności dotyczące odbiorców i nabywców przewożonych towarów. Przewożone towary zostały nabyte przez osoby i podmioty z [...], wobec czego wątpliwości organu dotyczące zadeklarowania jednego odbiorcy [...]) miały uzasadnienie. Tranzyt towarów dla nabywców z [...] przez [...] stoi w rażącej sprzeczności z uzasadnieniem ekonomicznym takiego działania i z punktu widzenia logiki i zasad doświadczenia życiowego nie znajduje uzasadnienia.
W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy istotny dla jej należytego rozstrzygnięcia został ustalony przez organy w sposób prawidłowy, na podstawie właściwie zgromadzonego i ocenionego materiału dowodowego. Zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i oraz reguł proceduralnych stanowią powtórzenie zarzutów stawianych w odwołaniu od decyzji wydanej w pierwszej instancji i w swojej istocie sprowadzają się do nieuzasadnionej polemiki z ustaleniami dokonanymi przez organy celne. Polemika ta nie została potwierdzona jakimikolwiek wiarygodnymi dowodami świadczącymi o zasadności twierdzeń skarżącej.
Wyjaśnić również należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej, dokumentem urzędowym mogą być również dokumenty sporządzone przez organy innego państwa, honorowane przez władze RP na podstawie odrębnych przepisów. Po drugie, wszystkie dowody, również dokumenty urzędowe, podlegają obowiązkowi weryfikacji i wszechstronnej oceny. Jeszcze raz trzeba podkreślić, że ustalenia faktyczne organów celnych w badanej sprawie opierały się na szeregu dowodach, a nie jedynie na dokumentach pochodzących od łotewskich władz celnych. Należy również wskazać, że w sprawie nie przedstawiono żadnych dokumentów stanowiących tzw. alternatywny dowód potwierdzający zakończenie procedury tranzytu. Jak wynika z art. 366 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2459/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UW L nr 253 s. 1 z 11.10.1993 r. – zwanego dalej jako "RWKC"), od odpowiedzialności w przypadku procedury tranzytu można uwolnić się przez przedstawienie jednego ze wskazanych tam dowodów. Taki dowód zakończenia procedury może zostać dostarczony przez głównego zobowiązanego organom celnym, zgodnie z ich wymogami, w formie dokumentu poświadczonego przez organy celne państwa członkowskiego przeznaczenia potwierdzającego tożsamość danych towarów i stwierdzającego, że zostały one przedstawione w urzędzie przeznaczenia, lub – przypadku stosowania art. 406 RWKC – u upoważnionego odbiorcy. Procedurę tranzytu wspólnotowego uważa się za zakończoną także wtedy, gdy główny zobowiązany przedstawi organom celnym, zgodnie z ich wymogami, jeden z poniższych dokumentów potwierdzających tożsamość towarów: a) dokument celny wystawiony w kraju trzecim, dotyczący objęcia towarów przeznaczeniem celnym; b) dokument sporządzony w państwie trzecim, poświadczony przez organy celne tego państwa i potwierdzający, że towary są uznane za znajdujące się w swobodnym obrocie w tym państwie (art. 366 ust. 2 RWKC). Z treści przywołanych przepisów jasno zaś wynika, że przewidziane w nim obowiązki przedstawienia dokumentów obciążają stronę, na której spoczywa odpowiedzialność za procedurę tranzytu.
W tej sprawie procedura tranzytu nie została zamknięta w systemie NCTS w sposób prawidłowy. W tej sytuacji zasadnie organy celne przyjęły, że brak dowodów administracyjnych przedstawienia organom celnym przedmiotowego towaru jest równoznaczny z usunięciem towaru spod dozoru celnego. To zaś prowadzi do powstania długu celnego. Dłużnikami długu celnego, zgodnie z art. 203 ust. 3 WKC są: osoba, która usunęła towar spod dozoru celnego, osoby, które uczestniczyły w tym usunięciu, i które jednocześnie wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towar zostaje usunięty spod dozoru celnego, osoby, które nabyły lub posiadały towar, i które w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie wiedziały bądź powinny były wiedzieć, że jest to towar usunięty spod dozoru celnego, i odpowiednio osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru lub wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar ten został objęty. Według powoływanego już art. 96 ust. 1 WKC, główny zobowiązany jest osobą uprawnioną do korzystania z procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego. Jest on odpowiedzialny za: a) przedstawienie w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia towarów w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów, b) przestrzeganie przepisów procedury tranzytu wspólnotowego.
Skarżąca była w przedmiotowej procedurze tranzytu głównym zobowiązanym, którego obciążają obowiązki przewidziane w art. 96 ust. 1 WKC i który ponosi odpowiedzialność za dług celny stosownie do art. 203 ust. 3 tiret czwarte, na co wskazano w zaskarżonej decyzji. Odpowiedzialność skarżącej została należycie wykazana i nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości. Jednocześnie wymaga zwrócenia uwagi, że zgodnie z przepisem art. 213 WKC, jeżeli w odniesieniu do tego samego długu celnego występuje kilku dłużników, są oni solidarnie zobowiązani do pokrycia tego długu. Organy celne trafnie ustaliły, że odpowiedzialność za dług powstały w kontrolowanym postępowaniu ponosi także przewoźnik H. M. oraz kierowca środka przewozowego O. H., którzy mieli obowiązek przedstawienia objętego procedurą tranzytu towaru w nienaruszonym stanie w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów (art. 96 ust. 2 WKC).
Trzeba również zauważyć, że na tle przepisu art. 213 WKC, ustanawiającego solidarną odpowiedzialność za dług celny, w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym organ celny wszczynając z urzędu postępowanie w sprawie dotyczącej procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego obowiązany jest wezwać do udziału w postępowaniu wszystkich dłużników, którzy nie wykonali obowiązków wynikających ze stosowania tej procedury (art. 96 WKC) oraz osoby odpowiedzialne za powstanie długu celnego w sytuacjach określonych w art. 203 ust. 3 WKC (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt I GSK 1405/12). Jednakże w orzecznictwie prezentowane jest również stanowisko przeciwne. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie podziela argumentację i stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2014 r., sygn. akt I GSK 1245/12, z którego wynika, że przepis art. 213 WKC wprowadził solidarność dłużników, ale tylko w fazie pokrycia długu celnego, nie wprowadzając konieczności udziału wszystkich dłużników w jednym postępowaniu jako współuczestników koniecznych (por. również wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2014 r.: sygn. akt I GSK 1361/12 oraz sygn. akt I GSK 1272/12). Trzeba przy tym zauważyć, że takie stanowisko znajduje również potwierdzenie także w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II CNP 57/14, wskazał, że solidarna odpowiedzialność wynikająca z art. 213 WKC oznacza, że organ celny w drodze decyzji ma prawo według swego uznania obciążyć kwotą wynikającą z długu celnego dłużników określonych w art. 203 WKC, a jeżeli zgodnie z treścią stosunku prawnego istniejącego między dłużnikami solidarnymi z art. 213 WKC nie są wyłączone roszczenia regresowe między nimi, w wypadku gdy jeden z nich usunął spod dozoru celnego towar, przez to, że nie dostarczył go do urzędu celnego przeznaczenia, a tym samym spowodował dług celny, dłużnikowi solidarnemu, który został zmuszony do zapłaty tego długu może przysługiwać roszczenie regresowe w pełnej wysokości.
Podsumowując dotychczasowe rozważania należy stwierdzić, że zaskarżoną decyzję wydano z poszanowaniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów proceduralnych. Organy celne przeprowadziły postępowanie w sposób rzetelny i zgodny z podstawowymi zasadami wynikającymi z przepisów art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W toku postępowania organy podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy, a także zapewniły stronom, w tym skarżącej, czynny udział w każdym stadium. Ewentualne próby wykazywania przez skarżącą okoliczności zwalniających ją z długu celnego za pomocą oferowanych przez nią dowodów osobowych, w okolicznościach omawianej sprawy nie mogły być skuteczne.
Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę jak nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.).