III SA/Lu 158/22

III SA/Lu 158/22 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2022-07-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec /sprawozdawca/
Ewa Ibrom
Jadwiga Pastusiak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 2465/22 - Wyrok NSA z 2024-02-23
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1882
art. 1 ust. 1; art. 25 ust. 1; art. 27; art. 41 ust. 1 pkt 4, ust. 2 pkt 2, 8
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3; art. 138 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. M. na rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia 26 stycznia 2022 r. Komendant Policji (dalej jako: organ II instancji, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania sierż. szt. M. M. (dalej jako: skarżący) utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia 8 grudnia 2021 r. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z dniem 28 grudnia 2021 r.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie sprawy.
W dniu 25 listopada 2021 r. Komendant Powiatowy Policji w P. (dalej jako: organ I instancji) wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2021 r., poz. 1882 ze zm.), w związku z uzyskaniem informacji o możliwości popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. 231 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeksu karny (Dz.U. z 2020 r., poz. 1444 ze zm.), dalej: kk.
Jak wynikało z ustaleń organu I instancji Prokuratura Regionalna w L. prowadzi śledztwo w sprawie wyłudzenia w latach 2010-2019 odszkodowań z polis ubezpieczenia następstw nieszczęśliwych wypadków przy wykorzystaniu poświadczającej nieprawdę dokumentacji lekarskiej. W oparciu o pozyskany materiał dowodowy w toku postępowania karnego w dniu 17 listopada 2021 r. Prokurator wydał postanowienie o przedstawieniu skarżącemu zarzutu dotyczącego przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków służbowych, tj. o to, że w dniu 20 września 2020 r., w P., jako funkcjonariusz służby patrolowo-interwencyjnej, wspólnie i w porozumieniu z ustalonym funkcjonariuszem Policji, przekroczył uprawnienia i nie dopełnił obowiązków określonych w art. 40 ust. 1 i 2 w zw. z art. 14 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2277 ze zm.), w ten sposób, iż podczas czynności doprowadzenia J. K. w celu wytrzeźwienia do Komendy Powiatowej Policji w P., nakłaniał go i umożliwił spożywanie napoju alkoholowego w postaci piwa marki "Ż.", działając w ten sposób na szkodę interesu publicznego oraz interesu prywatnego J. K., tj. o czyn z art. 231 § 1 kk.
W dniu 23 listopada 2021 roku funkcjonariusze Biura Spraw Wewnętrznych Policji Wydział w L., dokonali zatrzymania i przeszukania skarżącego. Postanowienie o zatrzymaniu i o przeszukaniu skarżącego i innych podejrzanych o popełnienie przestępstw z art. 286 § 1 kk i inne kk zostało wydane przez Prokuratora w dniu 16 listopada 2021 r.
Skarżącemu ogłoszono postanowienie o przedstawieniu zarzutów oraz zastosowano wobec zatrzymanego środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia czynnościach służbowych na czas trwania postępowania przygotowawczego. tj. do dnia 28 grudnia 2021 r. W tym samym dniu Prokurator przesłuchał skarżącego w charakterze podejrzanego.
W dniu 24 listopada 2021 Prokurator wydał postanowienie o zmianie zarzutów poprzez wskazanie, że czyn miał miejsce w dniu 21 września 2020 r.
W dniu 25 listopada 2021 r. organ I instancji rozkazem personalnym zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy tj. od dnia 26 listopada 2021 r do dnia 26 lutego 2022 r.
Jednocześnie z wszczęciem postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby, w dniu 25 listopada 2021 r. organ I instancji wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu obwiniając go o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej, tj. o to, że w dniu 21 września 2020 r. w P., woj. lubelskiego jako dowódca patrolu wykonującego doprowadzenie J. K. do Komendy Powiatowej Policji w P. w celu wytrzeźwienia, nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku właściwego przebiegu tej czynności w ten sposób, że nie dokonał sprawdzenia prewencyjnego konwojowanej osoby pod kątem posiadania przedmiotów niedozwolonych, umożliwiając mu posiadanie w pomieszczeniu służbowym oznaczonym "D5" znajdującym się na parterze budynku Komendy Powiatowej Policji w P. otwartej, szklanej butelki z zawartością napoju alkoholowego w postaci piwa i spożywanie go oraz przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, że przed osadzeniem J. K. w Pomieszczeniu dla Osób Zatrzymanych nakłaniał go do spożywania napoju alkoholowego w postaci piwa wiedząc, że znajduje się on w stanie nietrzeźwości stwierdzonym badaniem urządzeniem alkometr [...] w I badaniu o godzinie 21:32 - 1,57 mg/l; w II badaniu godz.: 21:34 - 1,58 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu - tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej określonego w art. 132 ust. 3 pkt. 4 ustawy o Policji w zw. z § 9 ust. 1 pkt 5 lit a Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeń (Dz. Urz. KGP z 2018r, poz. 119 ze zm.).
Do akt postępowania administracyjnego włączono materiał dowodowy z akt śledztwa oraz z postępowania dyscyplinarnego, w tym m.in. nagranie, plik audio-video [...] utrwalony w pamięci telefonu komórkowego R. note pozyskanego w związku z zatrzymaniem podejrzanego S. B. oraz protokół oględzin przedmiotowego nagrania.
Na podstawie pozyskanego materiału dowodowego ustalono, że w dniu 21 września 2020 r. o godzinie 19:48 dyżurny Komendy Powiatowej Policji w P. przyjął zgłoszenie z Centrum Powiadamiania Ratunkowego dotyczące interwencji wobec nietrzeźwej osoby. Ze zgłoszenia wynikało, że pod adresem P. ul. [...], ojczym zgłaszającej kobiety tj. J. K. awanturuje się, jest nietrzeźwy. Do obsługi interwencji dyżurny KPP w P. skierował patrol w składzie sierż. szt. M. M. - dowódca patrolu i sierż. szt. S. B.. O godzinie 20:16 patrol przybył na miejsce zdarzenia i podjął interwencję. Policjanci odwieźli mężczyznę do miejsca zamieszkania, gdzie rodzina odmówiła przyjęcia ww. do domu. Z uwagi na okoliczności zagrażające życiu i zdrowiu (stan upojenia alkoholowego i niska temperatura) policjanci doprowadzili mężczyznę do PDOZ KPP w P. w celu wytrzeźwienia. Z dokumentacji służbowej sporządzonej przez funkcjonariuszy realizujących czynności służbowe doprowadzenia wynika, że przed przyjęciem do PDOZ o godz. 21:12 - 21:25 mężczyzna został poddany badaniu lekarskiemu, w wyniku którego lekarz wyraził zgodę na pobyt ww. w PDOZ. Ponadto mężczyzna został przebadany na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu: I badanie o godz. 21:32 wykazało wynik - 1,57 mg/l; II badanie o godz. 21:34 wykazało wynik - 1,58 mg/l. Przebieg dalszych czynności realizowanych przez funkcjonariuszy KPP w P. został utrwalony w postaci plików audio-video w pamięci telefonu komórkowego pozyskanego w związku z zatrzymaniem podejrzanego S. B.. Z oględzin nagrania wynika, że mężczyzna zatrzymany celem doprowadzenia do PDOZ w prawej ręce trzyma butelkę z napisem "Ż.". Mężczyzna łapczywie pije piwo, które wylewa mu się z ust. W tle słychać głośny śmiech policjantów, którzy następnie namawiają mężczyznę do picia i drwią z niego.
W ocenie organu I instancji w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, popełnienie przez skarżącego zarzucanego mu czynu jest oczywiste i absolutnie niewątpliwe. Natomiast powaga zarzutu ciążącego na policjancie uniemożliwia jego pozostawanie w służbie. Organ I instancji wskazał również, że skarżący stosownie poinformowany nie wskazał organizacji związkowej właściwej do wydania opinii w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Zgodnie więc z art. 43 ust. 6 ustawy o Policji jeżeli policjant nie wskazał zakładowej organizacji związkowej, zwolnienie policjanta ze służby może nastąpić bez zasięgania opinii zakładowej organizacji związkowej.
W tych okolicznościach rozkazem personalnym z dnia 8 grudnia 2021 r. skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 28 grudnia 2021 r. Rozstrzygnięciu temu nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W odwołaniu od rozstrzygnięcia organu I instancji pełnomocnik skarżącego podnosił, że organ I instancji dokonał wadliwej oceny okoliczności w sprawie, gdyż nie można mówić o nienasuwających się wątpliwościach oraz o oczywistości popełnienia zarzucanych czynów. Powoływanie się zaś przez organ administracji na zarzuty stawiane w postępowaniu karnym jako okoliczność uzasadniająca rozwiązanie stosunku służbowego - na obecnym etapie, kiedy postępowanie nie zostało jeszcze ukończone - uznać należy za błędne.
Organ II instancji nie podzielił zarzutów odwołania. Dokonując analizy materiału dowodowego organ odwoławczy podzielił w tym zakresie ocenę organu I instancji. Podkreślił przy tym, że jak wynika z materiału dowodowego mężczyzna został przyjęty do pokoju w PDOZ KPP w P. w dniu 21 września 2020 r. o godzinie 23:03. Przed przyjęciem do PDOZ mężczyźnie odebrano do depozytu: dowód osobisty, portfel materiałowy, plecak materiałowy oraz pasek. Mężczyzna został zwolniony z PDOZ w dniu 22 września 2020 r. o godzinie 17:14. Z powyższych okoliczności wynika zatem, że funkcjonariusze w osobie skarżącego i S. B. realizujący doprowadzenie J. K. do KPP w P. w celu wytrzeźwienia nakłaniali doprowadzonego do spożycia alkoholu i umożliwili mu spożywanie alkoholu na terenie Komendy Powiatowej Policji w P. przed umieszczeniem w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych do wytrzeźwienia. Analizując datę i godzinę nagrania pliku (20-09-21, godz. 21:58:44) stwierdzić należy, iż mężczyzna spożywał alkohol po przebadaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu (godz. 21:32 i godz. 21:34).
Organ odwoławczy podzielił w pełni stanowisko organu I instancji co do zaistnienia przesłanek z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Podkreślił, że służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii. Już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby. P., któremu przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot nieskazitelności charakteru. Brak zaś stosownych działań wobec policjanta podejrzanego o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, ma niekorzystny wpływ na wizerunek, dobre imię Policji oraz niewątpliwie nie sprzyja budowaniu autorytetu tej formacji i jej funkcjonariuszy.
Organ odwoławczy uzasadniał, że w zakresie decydowania o zwolnieniu policjanta ze służby w sytuacji określonej w omawianym przypadku ustawodawca pozostawił właściwemu organowi wybór w formie uznania administracyjnego, z którego uprawnienia organ I instancji skorzystał. Przy czym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji słusznie podniósł, iż z dokumentacji zebranej w toku postępowania administracyjnego wynika, że skarżący w dniu 21 września 2020 r. dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu określonego w art. 231 § 1 kk. Kwalifikacja czynu wskazuje, że jest to przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Organ odwoławczy podzielił także stanowisko organu I instancji, że wszelkie niepraworządne działania policjanta, jak również uzasadnione podejrzenie o takie działanie, rodzić muszą zdecydowane kroki zmierzające do odsunięcia od wykonywania czynności służbowych, a w konsekwencji do wykluczenia z szeregów Policji. Organ odwoławczy nie podzielił także zarzutów odwołania co do naruszenia przepisów postępowania, a przede wszystkim art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej: k.p.a.
W skardze na Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący, zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił:
1.naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji poprzez błędną jego wykładnię i niezasadne uznanie, iż w stosunku do skarżącego istnieją przesłanki do zwolnienia ze służby w Policji, podczas gdy w niniejszej sprawie okoliczności warunkujące możliwość podjęcia takiej decyzji nie zostały wykazane;
2.naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji, podczas gdy rozkaz ten został wydany z rażącym naruszeniem przepisów postępowania;
b) art. 7 k.p.a. w zw. z art 77 § 1 k.p.a. w zw. z art 80 k.p.a. - polegające na odstąpieniu od obowiązku dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, a także nieuwzględnieniu przy wydawaniu zaskarżonej decyzji interesu służbowego Policji, jak również słusznego interesu skarżącego jako strony postępowania, skutkujące błędnym przyjęciem, że interes społeczny przemawia za wydaleniem skarżącego ze służby w Policji, pomimo braku jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie;
c) art 8 k.p.a. w zw. z art 11 k.p.a. - poprzez odstąpienie od należytego oraz przekonującego wyjaśnienia przesłanek leżących u podstaw skarżonego rozstrzygnięcia, przede wszystkim braku skonkretyzowania okoliczności faktycznych składających się na ocenę ustawowej przesłanki oczywistości popełnienia przez skarżącego czynu realizującego znamiona przestępstwa, jak również poprzestanie w tym zakresie wyłącznie na lakonicznym sformułowaniu, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni uzasadnia przyjętą przez organ orzekający tezę, bez dokonania uprzednio jakiejkolwiek ich weryfikacji;
d) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 22 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U z 2013 r., poz. 644 ze zm.) - polegające na niedostatecznym uzasadnieniu przez organ I instancji wyrażonego stanowiska, w tym przede wszystkim braku ustosunkowania się do okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy, które to wskazywałby na konieczność natychmiastowego zwolnienia skarżącego ze służby w Policji.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego organu I instancji oraz umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący wniósł również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu zarzutów skarżący podniósł, że organy nie wykazały w należyty sposób "oczywistości" popełnienia przez niego czynu o znamionach przestępstwa. Wskazał, że nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, iż popełnienie przez skarżącego zarzucanego mu czynu jest oczywiste i niebudzące wątpliwości. Sprawa karna jest w toku i na obecnym etapie nie został sformułowany akt oskarżenia przeciwko skarżącemu. Z samego faktu prowadzenia postępowania karnego nie można wysnuć przekonania o oczywistości popełnienia przestępstwa. Okres prowadzenia postępowania karnego wskazuje, że sprawa nie ma oczywistego charakteru. Skarżący podkreślił, że nawet ewentualne skazanie za przestępstwo nie dowodzi oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, ponieważ ta oczywistość musi zachodzić w momencie podejmowania decyzji przez przełożonego policjanta. Podkreślał, że działanie w warunkach uznania administracyjnego nie oznacza dowolności organu w działaniu organu. Końcowo skarżący argumentował, że uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 k.p.a. i pomimo swojej fizycznej objętości, nie zawiera istotnych, merytorycznych kwestii, które pozwoliłyby skarżącemu precyzyjnie odnieść się do stawianych mu zarzutów.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Zaskarżony rozkaz personalny wydano na podstawie przepisów ustawy o Policji.
Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 8 tej ustawy, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie.
Zastosowanie tego fakultatywnego trybu zwolnienia policjanta ze służby w Policji, zależy od zaistnienia trzech następujących warunków: 1) czyn popełniony przez policjanta wyczerpuje znamiona przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, 2) popełnienie tego czynu jest oczywiste, 3) charakter czynu powoduje, że dalsze pozostawanie funkcjonariusza w służbie jest niemożliwe. Możliwość wykorzystania omawianego trybu rozwiązania z policjantem stosunku służbowego wymaga łącznego spełnienia wszystkich przesłanek przewidzianych w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.
Pierwsza z nich wskazuje na popełnienie przez funkcjonariusza czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego. Istotne jest, że przepis ten nie stanowi o popełnieniu przestępstwa, a jedynie czynu o charakterze (znamionach) przestępstwa, co zwalnia organ z badania winy, ewentualnych przesłanek wyłączających sprawstwo lub stopnia społecznej szkodliwości czynu. Innymi słowy organ nie jest uprawniony do badania czy funkcjonariusz popełnił przestępstwo, gdyż ta kompetencja została przyznana organom prowadzącym postępowanie karne. W związku z tym organ podejmujący decyzję w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby nie musi oczekiwać na prawomocne rozstrzygnięcie sądu karnego. Wynika to z faktu, że w przypadku, gdy popełnienie przestępstwa zostanie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem w sprawie karnej, stosowane są odrębne podstawy do zwolnienia funkcjonariusza ze służby (art. 41 ust. 1 pkt 4, art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji).
Druga przesłanka dotyczy oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego. Art. 42 ust. 1 pkt 8 ustawy o Policji, podobnie jak i inne przepisy ustawy o Policji, nie zawiera definicji legalnej pojęcia "oczywistości popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa".
W judykaturze podkreśla się, że "oczywistość", to coś pewnego i niebudzącego wątpliwości. Trybunał Konstytucyjny w motywach wyroku z dnia 2 września 2008 r., sygn. akt K 35/06 (publ. OTK-A 2008/7/120) stwierdził, że niedopuszczalne jest zwalnianie policjantów ze służby przez ich przełożonych na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w sposób "automatyczny" i w każdym przypadku stwierdzenia popełnienia czynu wypełniającego znamiona przestępstw karnych lub karnoskarbowych, wbrew zawartym w nim przesłankom ocennym. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa określeń prawnie niezdefiniowanych (tzw. wyrażeń nieostrych). Popełnienie przez policjanta musi być "oczywiste", a zatem muszą istnieć określone dowody wskazujące na jego popełnienie przez policjanta.
W sensie procesowym oczywistość polega na tym, że materiał dowodowy musi w sposób jednoznaczny wskazywać na fakt popełnienia przez funkcjonariusza czynu o znamionach przestępstwa. Ta oczywistość musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych indywidualnej sprawy i dowodach jednoznacznie potwierdzających popełnienie czynu. Ustalenie oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa powinno być potwierdzone analizą okoliczności konkretnego przypadku. Zatem o oczywistości można mówić wówczas, gdy wynika z ustalonych okoliczności w sposób ewidentny, na "pierwszy rzut oka", a więc, gdy taki, a nie inny przebieg zdarzeń znajduje potwierdzenie w ustalonych okolicznościach faktycznych, co wyklucza rozważanie innych wariantów. Oczywistość zachodzi w szczególności wówczas gdy sprawca został złapany na gorącym uczynku, gdy przyznał się do popełnienia czynu o znamionach przestępstwa czy przestępstwa skarbowego, także gdy inne okoliczności nie nasuwają wątpliwości, że dany czyn został popełniony przez konkretna osobę (por. wyrok Sądu Najwyższego sygn. I PR 13/79 z 4 kwietnia 1979 r. OSNC 1979/11/221, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 marca 1994 r. o sygn. akt I PZP 9/94, publ. OSNP 1994/2/26).
Zauważyć również należy, że ustalenie "oczywistości" popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, o jakiej mowa w treści art. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, następuje w warunkach postępowania administracyjnego, które różni się swą istotą, celami i funkcją od postępowania karnego.
Na gruncie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji chodzi o "oczywistość" w szerokim znaczeniu, a zatem o sytuację niewątpliwą, gdy w sprawie zgromadzono jednoznaczne, bezpośrednie i korespondujące ze sobą dowody. "Oczywistość" bowiem można przyjmować tylko w sytuacji, gdy wynika ona z ustalonych okoliczności w sposób bezdyskusyjny, widoczna jest od razu, wręcz jaskrawie, bez szczególnych dociekań i pogłębionych analiz danego przypadku (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1028/16, z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1077/06, z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 735/12 z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 624/16, z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 2749/21– orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA ).
Trzecia przesłanka, o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji wskazuje na to, że popełnienie czynu o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego musi uniemożliwiać pozostawanie funkcjonariusza w służbie. Wszelkie niepraworządne działania policjanta, jak również uzasadnione podejrzenia o takie działania, powinny prowadzić do podjęcia działań odsuwających od wykonywanych czynności służbowych, a w konsekwencji do usunięcia z szeregów Policji. Wymaga tego rodzaj i zakres zadań powierzonych Policji oraz obowiązek każdego funkcjonariusza budowania zaufania do Policji i wzmacniania w społeczeństwie jej autorytetu. Bezpośrednią konsekwencją ustalenia w sposób oczywisty, że funkcjonariusz popełnił czyn o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego jest stwierdzenie jego nieprzydatności do służby (uniemożliwienie pozostawania w służbie).
Zauważyć również należy, że fakultatywna podstawa zwolnienia o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji oznacza, że kontrola takiego rozstrzygnięcia dokonywana przez sąd administracyjny ma ograniczony zakres. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna w takim wypadku nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji, realizując określoną politykę stosowania prawa, wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (por. między innymi wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11, z dnia 22 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1594/15 i z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 624/16, CBOSA).
W konsekwencji, w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby sąd administracyjny bada jedynie, czy rozstrzygnięcie organu o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralne lub podjęte przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Weryfikacji podlega okoliczność, czy nie doszło do naruszenia prawa materialnego i procesowego. Weryfikacja nie obejmuje natomiast celowości wyboru przez organ administracji takiego, nie zaś innego sposobu załatwienia sprawy. Sąd administracyjny w takich przypadkach nie może odnosić się do merytorycznej oceny podjętych przez organ działań. Innymi słowy, sąd administracyjny nie wkracza w kompetencje właściwych organów i nie przesądza, czy dana osoba może nadal pozostać funkcjonariuszem danej formacji, czy też powinna być wykluczona z tego grona (zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 254/17,CBOSA).
Przenosząc powyższe uwagi na kanwę niniejszej sprawy, w ocenie sądu, uznać należy, że w tej sprawie wszystkie wyżej wymienione przesłanki zostały kumulatywnie spełnione, co zostało przez organy wykazane zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, właściwie zanalizowanym i ocenionym.
Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie organy Policji, w świetle okoliczności tego konkretnego przypadku, miały pełne podstawy do przejęcia, że skarżący dopuścił się czynu o znamionach przestępstwa, że popełnienie przez niego takiego czynu było oczywiste, oraz że umożliwiało to dalsze pozostawanie skarżącego w służbie.
Podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji były ustalenia dokonane w postępowaniu karnym, gdzie skarżącemu postawiono zarzut przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków służbowych, tj. zarzut z art. 231 § 1 kk w związku z wykonywaniem czynności służbowych związanych z zatrzymaniem osoby w trybie przepisów ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2277 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 231 § 1 kk funkcjonariusz publiczny, który przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopełniając obowiązków działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Przekroczenie uprawnień przez funkcjonariusza wymaga ustalenia, że dokonana przez niego czynność leży poza zakresem przyznanych mu uprawnień, i że pozostaje w formalnym lub merytorycznym związku z działalnością służbową tego funkcjonariusza, albo że jest niezgodna z wymaganiami proceduralnymi. Przy czym jest to przestępstwo bezskutkowe i nie jest konieczne, by wystąpił jakikolwiek uszczerbek w chronionych prawem dobrach.
W świetle regulacji ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zabrania się sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych m.in. w obiektach zajmowanych przez organy wojskowe i spraw wewnętrznych (art. 14 ust. 1 pkt 6 ustawy). Osoby w stanie nietrzeźwości, które swoim zachowaniem dają powód do zgorszenia w miejscu publicznym lub w zakładzie pracy, znajdują się w okolicznościach zagrażających ich życiu lub zdrowiu albo zagrażają życiu lub zdrowiu innych osób, mogą zostać doprowadzone do izby wytrzeźwień lub placówki, podmiotu leczniczego albo do miejsca zamieszkania lub pobytu. W razie braku izby wytrzeźwień lub placówki osoby te mogą być doprowadzone do jednostki Policji (art. 40 ust. 1 i 2 ustawy).
W rozpatrywanej sprawie na podstawie dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego organy Policji ustaliły, że w dniu 21 września 2020 r. do obsługi interwencji wobec nietrzeźwej osoby – J. K. - w P. przy ul. [...], skierowano patrol w składzie sierż. szt. M. M. (skarżący) - dowódca patrolu i sierż. szt. S. B.. O godzinie 20:16 patrol przybył na miejsce zdarzenia i podjął interwencję. Funkcjonariusze po ustaleniu tożsamości mężczyzny awanturującego się w domu swojej pasierbicy odwieźli mężczyznę do miejsca zamieszkania, gdzie rodzina odmówiła przyjęcia mężczyzny do domu. Z uwagi na okoliczności zagrażające życiu i zdrowiu (stan upojenia alkoholowego i niska temperatura) policjanci doprowadzili mężczyznę do PDOZ KPP w P. w celu wytrzeźwienia. Z dokumentacji służbowej sporządzonej przez funkcjonariuszy realizujących czynności służbowe doprowadzenia wynikało, że J. K. w dniu 21 września 2020 r. o godzinie 20:30 został doprowadzony do PDOZ w KPP w P. w celu wytrzeźwienia (protokół doprowadzenia w celu wytrzeźwienia sporządzony przez sierż. szt. M. M., nakaz przyjęcia osoby zatrzymanej – k.[...] akt adm.). Przed przyjęciem do PDOZ, o godz. 21:12-21:25 mężczyzna został poddany badaniu lekarskiemu, w wyniku którego lekarz wyraził zgodę na pobyt mężczyzny w PDOZ (zaświadczenie lekarskie – k. 29 akt adm.). Mężczyzna został przebadany na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu: I badanie o godz. 21:32 z wykazało wynik - 1,57 mg/l, II badanie zostało przeprowadzone o godz. 21:34 i wykazało wynik - 1,58 mg/l. Z analizy książki ewidencji osób umieszczonych w pomieszczeniu przeznaczonym dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia wynika, że J. K. został przyjęty do pokoju PDOZ KPP w P. w dniu 21 września 2020 r. o godzinie 23:03, a zwolniony w dniu 22 września 2020 r. o godzinie 17:14 (protokół doprowadzenia w celu wytrzeźwienia, notatka służbowa z dnia 12 listopada 2021 r. – k. 20, 27 akt. adm.). Zarówno te ustalenia organów, jak i ustalenia co do przebiegu dalszych czynności służbowych realizowanych przez funkcjonariuszy od zbadania mężczyzny na zawartość alkoholu do momentu umieszczenia go w pokoju PDOZ w celu wytrzeźwienia, mające przesądzający wpływ na wynik sprawy niniejszej, a utrwalone w postaci plików audio-video w pamięci telefonu komórkowego jednego z funkcjonariuszy, nie zostały przez skarżącego w żaden sposób podważone. Zarzuty skargi dotyczące braku wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego są ogólnikowe i nie zostały w żaden sposób skonkretyzowane. Argumentacja skargi w istocie sprowadza się do stwierdzenia, że sam fakt prowadzenia i niezakończenia postępowania karnego przesądza o tym, że nie można mówić o oczywistości popełniania czynu o znamionach przestępstwa, z czym zgodzić się nie można, o czym będzie jeszcze mowa w dalszej części uzasadnienia.
Jak wspomniano przebieg dalszych czynności realizowanych przez funkcjonariuszy KPP w P. został utrwalony w postaci plików audio-video w pamięci telefonu komórkowego pozyskanego w związku z zatrzymaniem funkcjonariusza S. B. (nagranie zarejestrowane na płycie CD oznaczonej [...]. Z powyższego nagrania, w dniu 26 listopada 2021 r. przeprowadzono oględziny. Nazwa pliku [...] określa datę i godzinę nagrania tj. 21 września 2020 r., godz. 21:58:44. Z protokołu oględzin nagrania (k.13 akt adm.) wynika, że funkcjonariusz Policji sporządzający protokół zna osobiście sierż. szt. S. B. i sierż. szt. M. M., których głosy i wizerunki zostały zarejestrowane na nagraniu. Na nagraniu widać mężczyznę siedzącego na ławce w pomieszczeniu służbowym KPP w P. oznaczonym "D5" znajdującym się na parterze budynku. Nie było sporne, że mężczyzna z nagrania video i mężczyzna, wobec którego podjęto w dniu 21 września 2020 r. interwencję, doprowadzony następnie do PDOZ w celu wytrzeźwienia to ta sama osoba. Z protokołu wynika, że mężczyzna ten w prawej ręce trzyma butelkę z napisem "Ż.". Mężczyzna łapczywie pije piwo, które wylewa mu się z ust. W tle słychać bardzo głośny śmiech policjantów, którzy następnie namawiają mężczyznę do picia i drwią z niego, cyt. mężczyzna mówi: "już nie wchodzi", zaś sierż. szt. M. M. odpowiada "walnij piwko" (w tym momencie kamera skierowana jest na skarżącego). Następnie mężczyzna bierze butelkę wypełnioną cieczą, która jest częściowo spieniona do ust, przechyla i pije dalej. Następnie mężczyzna zamyka i chowa butelkę do plecaka, a policjanci pytają się czy było dobre, czy fajne z nich chłopaki, oraz czy zatrzymany mężczyzna nie będzie już na nich pisał skargi.
Z przedstawionej powyżej chronologii zdarzeń, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, bezspornie wynika, że skarżący wykonując obowiązki służbowe i realizując doprowadzenie J. K. do KPP w P. w celu wytrzeźwienia nakłaniał tego mężczyznę do spożycia alkoholu i umożliwił mu spożywanie alkoholu na terenie Komendy Powiatowej Policji w P. przed umieszczeniem mężczyzny w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych do wytrzeźwienia. Analizując datę i godzinę nagrania pliku (21 września 20202 r., godz. 21:58:44) prawidłowo organy oceniły, że zatrzymany mężczyzna spożywał alkohol po przebadaniu go na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, co miało miejsce, w świetle niepodważonych ustaleń organów, w dniu 21 września 2020 r., o godz. 21:32 i godz. 21:34.
W tych okolicznościach podzielić należy w pełni stanowisko organów, że zebrane dowody jednoznacznie świadczą o oczywistości popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa z art. 231 § 1 kk.
W kontekście argumentacji skargi jeszcze raz podkreślić należy, że przedmiotowe postępowanie nie jest postępowaniem karnym. W postępowaniu administracyjnym przesłanka "oczywistość popełnienia czynu" jest przez organ Policji ustalona samodzielnie, na podstawie analizy całokształtu okoliczności konkretnego zdarzenia. Skoro stwierdzenie naruszenia przez policjanta norm prawa karnego – co do zasady – należy do kompetencji właściwych organów ścigania i sądów karnych, to wszelkie dopuszczalne w tym zakresie wyjątki muszą być ściśle przestrzegane. Tym samym, do zwolnienia ze służby, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie jest wymagane przyznanie się przez funkcjonariusza do winy, czy też wydanie wyroku w postępowaniu karnym. W konsekwencji, wbrew zarzutom skargi, przez sam fakt długotrwałego prowadzenia postępowania karnego, nie można uznać, iż sprawa nie ma oczywistego charakteru dla organu administracji. Inny są bowiem cel i istota postępowania administracyjnego i postępowania karnego, gdzie w zależności od przyjętej linii obrony, strategii działania oskarżanego postępowanie to może przedłużać się w czasie. W postępowaniu administracyjnym wystarczające jest, aby całokształt okoliczności sprawy pozwalał na przyjęcie oczywistości popełnienia czynu, na co zdaniem sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy zgromadzony materiał dowodowy pozwala. Na marginesie dodać tylko należy, że jak wynika z akt administracyjnych przekazanych sądowi, w dniu 23 marca 2022 r. został przesłany do Sądu Okręgowego w L. Wydział IV Karny akt oskarżenia przeciwko skarżącemu oskarżonemu m.in. o popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 kk (oszustwo) i inne.
W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, organy rozważyły również i wykazały z jakich przyczyn nie jest możliwe dalsze pozostawienie skarżącego w służbie i w konsekwencji dlaczego zdecydowano się na rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego. Taką okolicznością była niewątpliwie utrata przez policjanta nieposzlakowanej opinii, a niczym niepoparta argumentacja skargi, że samo trwające postępowanie karne nie spowodowało, że skarżący przestał dawać rękojmię prawidłowego wykonywania powierzanych mu zadań służbowych nie zasługuje na uwzględnienie.
Art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest regulacją wyjątkową, która została wprowadzona w trosce o autorytet Policji oraz z uwagi na społeczną rolę tej formacji i charakter powierzonych jej zadań. Wskazany przepis służy jak najszybszemu eliminowaniu ze struktur Policji funkcjonariuszy popadających w konflikt z prawem, którego przestrzeganie mają kontrolować oraz przeciwdziałaniu takim zrachowaniom, które mogłyby pozbawić P. wiarygodności w oczach opinii publicznej.
Jak trafnie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, P. jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl ust. 2 art. 1 ustawy, należy w szczególności ochrona mienia oraz życia i zdrowia ludzi, a także zapobieganie łamaniu prawa, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie sprawców czynów zabronionych. Realizacja tak ważnych zadań niewątpliwie wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz zdolne fizycznie i psychicznie do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1), a jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolnie podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Przypomnieć także należy, że każda osoba wstępująca do służby w Policji składając ślubowanie wedle roty ustalonej w art. 27 ustawy o Policji zobowiązuje się do tego, by wykonując powierzone jej zadania, pilnie przestrzegać prawa, dochować wierności konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych. Ślubuje też strzec tajemnic związanych ze służbą, honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Zobowiązanie to nie jest tylko deklaracją, ale oznacza, że "policjant zobowiązany jest dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 664/06, CBOSA). Przełożeni nie mogą natomiast tolerować w szeregach Policji policjantów, których postawa mogłaby podważyć autorytet organów państwa i macierzystej formacji, a także narazić P. na utratę zaufania do jej funkcjonariuszy. Dotyczy to zwłaszcza osób, które łamią obowiązujący porządek prawny, niezależnie od tego czy takie fakty miały miejsce w czasie wykonywania zadań służbowych czy poza służbą (zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 624/16, CBOSA). Policjantom, podobnie jak funkcjonariuszom innych służb mundurowych przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego. Taka ochrona funkcjonariuszy służb mundurowych nie ma jednak, jak trafnie zauważył w motywach swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy, charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie funkcjonariuszy reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednakże dostrzega bezwzględną potrzebę ochrony również interesów każdej ze zmilitaryzowanych formacji, wyposażając organy właściwych służb w instrumenty prawne niezbędne do prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej, a także do podejmowania działań umożliwiających sprawne funkcjonowanie wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów.
Bez wątpienia funkcjonariusze Policji całym swoim postępowaniem zarówno na służbie, jak i poza nią, powinni dawać przykład postępowania zgodnego z regułami określonymi przez przepisy prawa. Natomiast czyn o znamionach przestępstwa, którego dopuścił się skarżący zdecydowanie pozbawia skarżącego waloru osoby o nieposzlakowanej opinii, a brak stosownych działań wobec policjanta podejrzanego o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, ma niekorzystny wpływ na wizerunek samej formacji jak i nie sprzyja budowaniu jej autorytetu. Zauważyć również należy, że skarżącemu postawiono także zarzut popełnienie innych przestępstw poza przestępstwem z art. 231 § 1 kk.
W ocenie sądu, w rozpoznawanej sprawie organy dostatecznie wyjaśniły okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, biorąc pod uwagę prawidłowo zabrany i oceniony materiał dowodowy. Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi w zakresie naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego jak i postępowania administracyjnego zarówno art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a, jak i art. 8 w z wz. art. 11 k.p.a. Zaskarżone rozstrzygnięcie w uzasadnieniu faktycznym zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, jak również wskazuje podstawę prawną rozstrzygnięcia. Tym samym brak jest także podstaw do uznania, że przy wydawaniu kontrolowanego rozkazu personalnego został naruszony art. 107 § 3 k.p.a. oraz § 22 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Uzasadnienie zaskarżonego aktu przedstawia przebieg procesu decyzyjnego stosowania przepisów prawa administracyjnego materialnego jak i procesowego prezentując czynności i rozumowanie organu administracji na etapie ustalania okoliczności faktycznych sprawy oraz przesłanki, które według organu zadecydowały o rozstrzygnięciu zawartym w zaskarżonym orzeczeniu.
Organ stosownie do art. 7 k.p.a rozważył przy tym słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając, w okolicznościach analizowanej sprawy, prymat temu drugiemu. Ponadto podkreślić należy, że skarżącemu zapewniono czynny udział w postępowaniu. Skarżący był zawiadamiany o przysługującym mu prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, i z tego uprawnienia skorzystał. Natomiast sam fakt, że skarżący z wydanym przez organ rozstrzygnięciem się nie zgadza nie może być utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 k.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.
W ocenie sądu, podejmując sporne rozstrzygnięcie organ odwoławczy prawidłowo zastosował zarówno przepisy prawa materialnego jak i procesowego i nie przekroczył granic uznania administracyjnego, co czyni zarzut skargi w zakresie naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. bezzasadnym.
Z tych wszystkich względów sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skargę oddalił.
Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Stosowny wniosek w tym przedmiocie został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, a skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.