III SA/Lu 132/21

III SA/Lu 132/21 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2021-06-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Ewa Ibrom
Iwona Tchórzewska
Robert Hałabis /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 7221/21 - Wyrok NSA z 2025-02-07
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 360
art. 18 ust. 1, ust. 3, ust. 4, ust. 5, ust. 7 i ust. 8, art. 132 ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 3, art. 132a pkt 1 i pkt 2, art. 134h ust. 1
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1842
art. 15zzs4 ust. 3
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 24 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie przewinienia dyscyplinarnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w L. nr [...] z dnia [...] października 2020 r. w przedmiocie stwierdzenia winy K. W. obwinionego o popełnienie trzech przewinień dyscyplinarnych i odstąpienia od ukarania.
Powyższe orzeczenie wydane zostało w następującym stanie sprawy:
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. Komendant Powiatowy Policji w L. (dalej jako "organ I instancji") wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko K. W. (dalej jako "obwiniony" lub "skarżący") – referentowi Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji III Komisariatu Policji w L..
Skarżącego obwiniono o to, że:
1) w dniu 8 maja 2020 r. w L., jako dowódca patrolu wykonującego doprowadzenie zatrzymanego do wytrzeźwienia M. W., który przebywał w radiowozie marki [...] nr rej. [...] w przedziale wydzielonym do przewożenia osób zatrzymanych, nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku w ten sposób, że około godziny 19:50 nie obserwował zachowania doprowadzanego w celu zapobieżenia wydarzeniom nadzwyczajnym z jego udziałem i pozostawił go pod nadzorem żołnierza Wojsk Obrony Terytorialnej niemającego uprawnień do wykonywania tej czynności, sam zaś udał się do dyżurnego Komisariatu Policji IV w L. w celu wykonania kopii protokołu doprowadzenia w celu wytrzeźwienia, tj. przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określone w art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360, z późn. zm. – dalej jako "ustawa o Policji") w zw. z § 11 ust. 1 pkt 6 zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeń (Dz. Urz. KGP z 2018 r., poz. 119, ze zm. – dalej jako "zarządzenie nr 360 KGP");
2) w dniu 8 maja 2020 r. w L., jako dowódca patrolu wykonującego doprowadzenie zatrzymanego do wytrzeźwienia M. W., który miał być przewieziony z Komisariatu Policji IV w L. do Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Ł. w celu przebadania i określenia czy istnieją lub brak jest przeciwwskazań medycznych do zatrzymania i osadzenia go w pomieszczeniach przeznaczonych do zatrzymania, nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku w ten sposób, że w godzinach 19:50-20:05 nie poinformował dyżurnego Komendy Miejskiej Policji w L. o zmianie trasy doprowadzenia i przemieścił się radiowozem wraz z zatrzymanym do Komisariatu Policji III w L. w celu pobrania stosownej dokumentacji, tj. przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określone w art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 9 ust. 1 pkt 9 zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji;
3) w dniu 8 maja 2020 r. w L., jako dowódca patrolu zmotoryzowanego krypt. [...] z użyciem radiowozu marki [...] nr rej. [...] nie dopełnił obowiązków służbowych w ten sposób, że w godzinach 19:50-20:05 nie utrzymywał bieżącego kontaktu z dyżurnym Komendy Miejskiej Policji w L., w dyspozycji którego pełnił służbę, nie poinformował go i nie uzyskał jego zgody udania się z Komisariatu Policji IV w L. do Komisariatu Policji III w L. w celu pobrania stosownej dokumentacji, tj. przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej określone w art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 29 ust. 1 i 2 zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym (Dz. Urz. KGP z 2018 r., poz. 108, ze zm.).
Po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego Komendant Miejski Policji w L. orzeczeniem z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], stwierdził winę obwinionego w zakresie popełnienia opisanych przewinień dyscyplinarnych i odstąpił od ukarania.
W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w L. (dalej jako "organ odwoławczy"), utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji.
Organ odwoławczy ustalił następujący stan faktyczny sprawy. W dniu 8 maja 2020 r. między godz. 14:00 a 22:00 K. W. pełnił służbę patrolowo-interwencyjną jako dowódca wraz z S. G. w patrolu zmotoryzowanym krypt. [...], będącym w dyspozycji Dyżurnego KMP w L. oraz żołnierzem WOT A. G.. Około godz. 18:07 na numer alarmowy Centrum Powiadamiania Ratunkowego (CPR) zostało przyjęte zgłoszenie od kierowcy autobusu MPK linii nr [...], na przystanku na ul. [...] w L. przy sklepie [...], że w autobusie znajduje się nietrzeźwy mężczyzna. Według zgłoszenia nie awanturował się i nie potrzebował pomocy pogotowia ratunkowego. Zdarzenie zostało zakwalifikowane jako interwencja zwykła. Z uwagi na brak wolnego patrolu, zastępca dyżurnego KMP w L. A. P. o godzinie 19:15 skierował na interwencję patrol krypt. [...]. O godzinie 19:24 patrol przybył na miejsce. Kierowca autobusu MPK wskazał im leżącego na podłodze przy tylnych drzwiach pojazdu mężczyznę, od którego wyczuwalna była woń alkoholu i moczu. Policjanci obudzili mężczyznę, sprawdzili zawartość kieszeni jego odzieży i na podstawie znalezionego dowodu osobistego ustalili jego tożsamość – był to M. W., lat 61, bez stałego miejsca zamieszkania. Mężczyzna miał zaburzenia równowagi i bełkotliwą mowę. Dowódca patrolu podjął decyzję o doprowadzeniu mężczyzny do wytrzeźwienia. Mężczyźnie założono kajdanki na ręce trzymane z tyłu i umieszczono w przedziale dla osób zatrzymanych w tylnej części radiowozu. Z uwagi na zaburzenia równowagi mężczyzna miał problemy z wejściem do przedziału (nie mógł unieść nogi), położył się na podłodze i z pomocą policjantów oparł nogi o kratę. Całość interwencji została zarejestrowana przy użyciu kamer nasobnych obu policjantów.
K. W. ustalił telefonicznie z Centrum Interwencji Kryzysowych w L. przy ul. [...], że z powodu braku wolnych miejsc zatrzymany mężczyzna nie zostanie przyjęty. W związku z powyższym patrol udał się do KP IV w L., aby sporządzić dokumentację doprowadzenia mężczyzny do wytrzeźwienia, do Pomieszczenia dla Osób Zatrzymanych Komendy Wojewódzkiej Policji w L. Po przybyciu na miejsce kierujący radiowozem K. W. pozostał w radiowozie i przystąpił do sporządzania protokołu zatrzymania, zaś S. G. udał się do dyżurnego KP IV w L. po właściwe dokumenty. Zatrzymany mężczyzna cały czas przebywał w zamkniętym przedziale dla osób zatrzymanych. Po sporządzeniu protokołu K. W. udał się do dyżurnego KP IV w L. by wykonać kopię dokumentu, pozostawiając mężczyznę pod nadzorem przydzielonego do patrolu żołnierza WOT. W związku z problemami ze skompletowaniem dokumentacji K. W. podjął decyzję, że udadzą się do KP III w L. w celu pobrania stosownych dokumentów. Po przybyciu na miejsce żołnierz WOT zakończył służbę i udał się do domu. K. W. zaś udał się do dyżurnego KP III w L. po brakujący dokument, a w radiowozie z mężczyzną pozostał S. G.. Po skompletowaniu dokumentów, przed wyruszeniem w drogę do szpitala w Ł., K. W. poprosił S. G. o kontrolę mężczyzny. Kiedy S. G. otwierał drzwi do przedziału, skarżący stwierdził, że może być z nim coś nie w porządku. Natychmiast wysiadł zza kierownicy radiowozu i po podejściu do wejścia do przedziału stwierdził, że zatrzymany mężczyzna nie reaguje na ich słowa, jednakże widoczny i słyszalny był jego oddech. Po chwili mężczyzna przestał oddychać. Mężczyzna został wyniesiony z przedziału dla osób zatrzymanych, policjanci natychmiast podjęli reanimacje i powiadomili dyżurnego KP III w L. o konieczności wezwania pogotowia ratunkowego. Na parking komisariatu, do pomocy wyszli też inni funkcjonariusze KP III w L. pełniący w tym czasie służbę. Reanimację prowadzono nieprzerwanie do czasu przybycia pogotowia ratunkowego, któremu przekazano mężczyznę. Ratownicy prowadzili reanimację do czasu przywrócenia funkcji życiowych zatrzymanego, po czym zabrali go do szpitala przy Al. [...] w L.. O zdarzeniu został powiadomiony Komendant KP III w L. i pełniący dyżur prokurator Prokuratury Rejonowej w L., który polecił wykonać oględziny pojazdu służbowego i inne czynności niecierpiące zwłoki bez jego udziału, łącznie z zabezpieczeniem monitoringu i nagrań konsoli na stanowisku dyżurnego KP III w L.. Około godz. 21:50 ustalono, że zabrany z terenu KP III w L. mężczyzna żyje i jest w trakcie przyjmowania na oddział i diagnostyki. Następnego dnia, o godz. 6:10 dyżurny KP III w L. ustalił telefonicznie, że M. W. przeszedł zawał serca, przebywa na Oddziale Kardiologii Szpitala przy Al. [...] w L., jest w śpiączce farmakologicznej i znany jest lekarzom jako stały pacjent z problemami kardiologicznymi i alkoholowymi.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Przepis art. 132 ust. 2 wymienionej ustawy wskazuje, że naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. W świetle art. 132a ustawy o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi, 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo, że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Policjant ponosi zatem odpowiedzialność dyscyplinarną w sytuacji popełnienia przewinienia dyscyplinarnego umyślnie lub nieumyślnie, przy czym przewinienie to polegać może na działaniu lub zaniechaniu działania.
Organ wskazał również, że zgodnie z treścią § 11 ust. 1 pkt 6 zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji, konwojent jest obowiązany obserwować zachowanie się osoby konwojowanej w celu zapobieżenia wydarzeniom nadzwyczajnym z udziałem tych osób. Z kolei § 9 ust. 1 pkt 9 zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji stanowi, że dowódca konwoju odpowiada za przebieg i sposób wykonania konwoju, a w szczególności informuje bezpośredniego przełożonego, dostępnymi środkami łączności, o każdorazowej zmianie trasy konwoju. Z § 29 zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji wynika natomiast, że policjanci pełniący służbę patrolową mają obowiązek utrzymywania bieżącego kontaktu przy pomocy środków łączności z dyżurnym jednostki Policji (ust. 1). Opuszczenie rejonu pełnienia służby patrolowej może nastąpić wyłącznie na polecenie lub za uprzednią zgodą dyżurnego jednostki Policji lub innej uprawnionej osoby (ust. 2).
Biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził, że K. W. w dniu 8 maja 2020 r. w L., jako dowódca patrolu wykonującego doprowadzenie zatrzymanego do wytrzeźwienia M. W. nie obserwował zachowania doprowadzanego w celu zapobieżenia wydarzeniom nadzwyczajnym z jego udziałem i pozostawił go pod nadzorem żołnierza WOT, który nie posiadał uprawnień do wykonywania tej czynności, sam zaś udał się do dyżurnego Komisariatu Policji IV w L. w celu wykonania kopii protokołu doprowadzenia w celu wytrzeźwienia, a także nie poinformował dyżurnego Komendy Miejskiej Policji w L. o zmianie trasy doprowadzenia i przemieścił się radiowozem wraz z zatrzymanym do Komisariatu Policji IV w L. w celu pobrania stosownej dokumentacji oraz nie utrzymywał bieżącego kontaktu z dyżurnym Komendy Miejskiej Policji w L., w dyspozycji którego pełnił służbę.
Organ odwoławczy w odniesieniu do wszystkich deliktów dyscyplinarnych przyjął, że wina obwinionego była nieumyślna i uznał, że popełnił on przewinienia dyscyplinarne na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Tym samym uznał, że zarzucane skarżącemu przewinienia dyscyplinarne popełnił nieumyślnie w postaci lekkomyślności (pkt 1 zaskarżonego orzeczenia) oraz niedbalstwa (pkt 2 i 3 zaskarżonego orzeczenia). Żaden z trzech deliktów dyscyplinarnych nie spowodował negatywnych skutków i następstw dla służby (poważnej szkody w służbie), zaś stopień społecznej szkodliwości przewinień dyscyplinarnych nie był znaczny. Organ odwoławczy przyjął, że zachowanie obwinionego polegało na braku działania, co zakłóciło realizację zadań Policji, jednak nie naruszyło dobrego imienia Policji. Ponadto w trakcie zdarzenia doszło do wydarzenia nadzwyczajnego, jednak bez związku przyczynowo-skutkowego z pozostawieniem zatrzymanego pod nadzorem żołnierza WOT. Również niepoinformowanie dyżurnego KMP w L. o zmianie trasy doprowadzenia i udanie się z doprowadzanym do Komisariatu Policji III w L. przed badaniem lekarskim oraz nieutrzymywanie bieżącego kontaktu z dyżurnym KMP w L. i nieuzyskanie jego zgody na przemieszczenie się do Komisariatu Policji III w L. nie miało związku z późniejszym wydarzeniem nadzwyczajnym. Zawinionego zachowania obwinionego nie wyklucza późniejsza reakcja obwinionego na zaistniałe wydarzenie nadzwyczajne, łącznie z powiadomieniem dyżurnego Komisariatu Policji III w L. w celu wezwania pogotowia ratunkowego i udzielona pierwsza pomoc M. W., co zasługiwało na wzięcie pod uwagę przy ocenie zachowania obwinionego.
Organ odwoławczy nie zgodził się z podniesionymi przez skarżącego w odwołaniu zarzutami. Podkreślił, że pociągnięcie do odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta należy rozważać z uwzględnieniem zakresu czynności funkcjonariusza Policji. Odpowiedzialność dyscyplinarna oparta jest na zaostrzonych regułach, wynikających ze szczególnego rodzaju zadań. Przy wykonywaniu zadań obowiązuje zatem nie tylko dyscyplina służbowa, ale i przestrzeganie zasad etyki zawodowej, do których to wartości należy zaliczyć szczególną staranność w wykonywaniu obowiązków. Za naruszenie obowiązków służbowych (zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy, niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa), funkcjonariusz Policji podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej.
W ocenie organu zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do oceny okoliczności będących przedmiotem postępowania dyscyplinarnego. Zeznania świadków, tj. A. P., A. Ł., S. G., A. G. i P. C., potwierdzone zapisem korespondencji radiowej i telefonicznej zarejestrowanej w dniu 8 maja 2020 r. przez rejestrator TRX, przeprowadzonych na stanowisku kierowania KMP w L. w związku z doprowadzeniem w celu wytrzeźwienia M. W., zapisem monitoringu parkingu wewnętrznego Komisariatu Policji III w L. i zapisem z kamer nasobnych K. W. i S. G. – są spójne i wzajemnie się uzupełniające, dlatego wiarygodne.
Z nagrań konsoli TRX wynika, że patrol po wyjechaniu z terenu Komisariatu Policji IV w L. nie przekazywał dyżurnemu KMP w L., w dyspozycji którego pełnił służbę, że przed udaniem się do szpitala z zatrzymanym, będzie jeszcze zajeżdżał do Komisariatu Policji III w L.. Również dyżurny Komisariatu Policji III w L. – W. L., który tego dnia pełnił służbę, poinformował, że w dniu 8 maja 2020 r. patrol nie przekazywał mu drogą radiową o konieczności przyjazdu na teren Komisariatu Policji III w L.. Z zapisu kamer nasobnych K. W. i S. G. wynika zaś, że policjanci wykonali interwencję zgodnie z obowiązującymi przepisami. Również w stosunku do zatrzymanego nie naruszyli żadnych jego praw. W ocenie organu K. W. pomimo możliwości sprawdzenia na urządzeniu mobilnym lub przez radiostację, nie sprawdził i nie zapytał żadnego z dyżurnych, czy patrol został przekazany w dyspozycję innego dyżurnego, a przejazd do Komisariatu Policji III w L. był spowodowany pozostawieniem tam żołnierza WOT.
Organ odwoławczy wziął również pod uwagę dotychczasowy przebieg służby policjanta wskazując, że K. W. jest jednym z najlepiej pełniących służbę policjantów Komisariatu Policji III w L. i osiągających jedne z najlepszych wyników. Zdarzenie z dnia 8 maja 2020 r. potraktowano jako jednostkowy przypadek w niemal czternastoletniej służbie policjanta.
Biorąc pod uwagę zachowanie skarżącego, stopień jego winy, nieumyślność popełnienia czynów, a także rodzaj i skutki popełnionych przewinień dyscyplinarnych organ uznał za zasadne odstąpienie od jego ukarania, bowiem właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy przebieg jego służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej policjanta. W ocenie organu poczynione w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego ustalenia, jak również stwierdzone przewinienia dyscyplinarne i stopień ich zawinienia, nie budzą wątpliwości. Uwzględniając charakter popełnionych przez obwinionego trzech przewinień dyscyplinarnych uznał, że odstąpienie od ukarania jest współmierne do stopnia zawinienia.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższe orzeczenie, skarżący K. W. wniósł o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił:
1) obrazę art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, polegającą na błędnej ich wykładni, a w konsekwencji niezasadnym uznaniu, że zachowanie skarżącego stanowiło przejaw zawinionego naruszenia przez funkcjonariusza dyscypliny służbowej w sytuacji, gdy analiza przytoczonych przepisów dokonana w sposób prawidłowy oraz przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności ujawnionych w toku postępowania nie pozwala na przyjęcie takiego wniosku;
2) obrazę art. 18 ust. 7 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji także błędne uznanie, jakoby żołnierz Wojsk Obrony Terytorialnej nie był uprawniony do pełnienia zadań związanych z realizowaniem przez funkcjonariuszy Policji konwojów i doprowadzeń, w sytuacji gdy w oparciu o wskazany wyżej przepis żołnierzom oddziałów i pododdziałów Sił Zbrojnych przysługują w zakresie niezbędnym dla wykonania ich zadań, wobec wszystkich osób, uprawnienia policjantów określone w art. 15 oraz art. 16 ustawy, w tym też wykonywaniem czynności z osobą doprowadzaną do izby wytrzeźwień;
3) obrazę § 11 ust. 1 pkt 6 w zw. z § 1 ust. 3 oraz § 34 ust. 4 zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji, poprzez jego niezasadne zastosowanie, podczas gdy M. W. nie spełniał przesłanek pozwalających na uznanie, że jest on osobą konwojowaną, w szczególności zaś nie był on osobą pozbawioną wolności i zarejestrowaną w ewidencji zakładu karnego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich bądź innego ośrodka dla nieletnich, ani też osobą skazaną lub tymczasowo aresztowaną, przekazywaną w ramach umów międzynarodowych, a jedynie osobą doprowadzaną w oparciu o przepis art. 40 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości, co powoduje, że przywołane w kwalifikacji prawnej przepisy zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji nie powinny mieć do niego zastosowania;
4) obrazę art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, poprzez dowolną, jednostronną oraz wybiórczą ocenę zebranego materiału dowodowego ukierunkowaną na nałożenie nadmiernej dolegliwości wobec K. W., a przejawiającą się w uwypukleniu okoliczności przemawiających na niekorzyść skarżącego, przy jednoczesnym zbagatelizowaniu lub też całkowitym zignorowaniu faktów mogących świadczyć o braku dostatecznych podstaw do przypisania mu odpowiedzialności za zarzucane przewinienia.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w L. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.
Kwestie odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów uregulowane zostały w rozdziale 10 ustawy o Policji. Stosownie do przepisu art. 132 ust. 1 ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszeniem dyscypliny służbowej, stosownie do art. 132 ust. 2 ustawy, jest czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. W pojęciu naruszenia dyscypliny służbowej mieści się wiele różnych czynów, których przykładowe wyliczenie zawiera art. 132 ust. 3 ustawy. Z kolei według art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od 1 października 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1610), naruszeniem dyscypliny służbowej jest niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa.
Przewinienie dyscyplinarne może mieć charakter umyślny albo nieumyślny. Zgodnie z art. 132a ustawy o Policji, przewinienie jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi (pkt 1), bądź gdy nie mając zamiaru popełnienia przewinienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (pkt 2). Wina umyślna może przejawiać się zamiarem bezpośrednim, gdy obwiniony chce popełnić przewinienie albo zamiarem ewentualnym, gdy obwiniony, przewidując możliwość popełnienia przewinienia, godzi się na to. Nieumyślność natomiast polega na tym, że obwiniony nie chce popełnić przewinienia, nie godzi się na jego popełnienie, lecz mimo to popełnia je na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach. Wina nieumyślna może mieć postać lekkomyślności, gdy obwiniony przewidywał możliwość popełnienia przewinienia, albo postać niedbalstwa, gdy mógł i powinien przewidzieć możliwość popełnienia przewinienia. Ustalenie umyślności bądź nieumyślności przewinienia dyscyplinarnego związane jest zawsze z wystąpieniem winy przy jego popełnieniu. Stopień winy nie przesądza jednak o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, ale może mieć wpływ na wymiar kary. Stosownie bowiem do art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, w brzmieniu sprzed nowelizacji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.
W niniejszej sprawie zarzucono skarżącemu, że w dniu 8 maja 2020 r., jako dowódca patrolu nie obserwował należycie zachowania M. W. w celu zapobieżenia wydarzeniom nadzwyczajnym z jego udziałem i pozostawił go pod nadzorem żołnierza WOT, który nie posiadał uprawnień do wykonywania tej czynności, sam zaś udał się do dyżurnego Komisariatu Policji IV w L. w celu wykonania kopii protokołu doprowadzenia w celu wytrzeźwienia, a także nie poinformował dyżurnego Komendy Miejskiej Policji w L. o zmianie trasy doprowadzenia i przemieścił się radiowozem wraz z zatrzymanym do Komisariatu Policji III w L. w celu pobrania stosownej dokumentacji oraz nie utrzymywał bieżącego kontaktu z dyżurnym Komendy Miejskiej Policji w L., w dyspozycji którego pełnił służbę.
Metody i formy wykonywania przez policjantów czynności służbowych w zakresie konwojowania i doprowadzania osób reguluje zarządzenie nr 360 Komendanta Głównego Policji. Stosownie do treści § 11 ust. 1 pkt 6 tego zarządzenia, konwojent jest obowiązany m.in. obserwować zachowanie się osoby konwojowanej w celu zapobieżenia wydarzeniom nadzwyczajnym z udziałem tych osób. Z kolei zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 9 zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji, dowódca konwoju odpowiada za przebieg i sposób wykonania konwoju, a w szczególności informuje bezpośredniego przełożonego, dostępnymi środkami łączności, o każdorazowej zmianie trasy konwoju. Przez konwojenta, w myśl § 1 ust. 3 pkt 7 zarządzenia, należy rozumieć policjanta wykonującego konwój, zaś osobą konwojowaną jest osoba pobrana z zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, policyjnej izby dziecka lub innego ośrodka dla nieletnich, a także osoba skazana lub tymczasowo aresztowana przekazywana w ramach umów międzynarodowych (§ 1 ust. 3 pkt 4). Konwój został określony natomiast jako zespół czynności związanych z przemieszczaniem osoby konwojowanej albo wartości pieniężnych lub muzealiów (§ 1 ust. 3 pkt 1).
Powyższe przepisy, stosownie do § 34 ust. 4 zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji, mają odpowiednie zastosowanie do doprowadzeń, przez które należy rozumieć zespół czynności związanych z przemieszczaniem osoby pozbawionej wolności lub nietrzeźwej do siedziby jednostki organizacyjnej Policji lub innego miejsca wskazanego przepisami prawa lub określonego przez uprawniony organ (§ 1 ust. 3 pkt 3).
Biorąc pod uwagę wskazane wyżej przepisy, skarżący niewątpliwie był zobowiązany do obserwowania zachowania osoby konwojowanej (doprowadzanej) w celu zapobieżenia wydarzeniom nadzwyczajnym z jej udziałem oraz odpowiadał za przebieg i sposób wykonania konwoju, a w szczególności zobowiązany był do poinformowania bezpośredniego przełożonego, dostępnymi środkami łączności, o każdorazowej zmianie trasy konwoju (doprowadzenia).
Skarżący był także zobowiązany do utrzymania bieżącego kontaktu z dyżurnym Komendy Miejskiej Policji w L. oraz uzyskania jego zgody na opuszczenie rejonu pełnienia służby patrolowej. Zgodnie bowiem z § 29 zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji, policjanci pełniący służbę patrolową mają obowiązek utrzymywania bieżącego kontaktu przy pomocy środków łączności z dyżurnym jednostki Policji (ust. 1), zaś opuszczenie rejonu pełnienia służby patrolowej może nastąpić wyłącznie na polecenie lub za uprzednią zgodą dyżurnego jednostki Policji lub innej uprawnionej osoby (ust. 2).
Jak wynika z akt sprawy, w dniu 8 maja 2020 r. skarżący jako dowódca pełnił wraz z S. G. oraz żołnierzem WOT A. G. służbę patrolowo-interwencyjną, pozostając w dyspozycji dyżurnego Komendy Miejskiej Policji w L.. O godzinie 19:15 patrol skarżącego został skierowany na interwencję do znajdującego się w autobusie komunikacji miejskiej pijanego mężczyzny. Po przeprowadzeniu interwencji skarżący zdecydował o doprowadzeniu mężczyzny do wytrzeźwienia. Następnie skarżący ustalił telefonicznie z Centrum Interwencji Kryzysowych w L. przy ul. [...], że z powodu braku wolnych miejsc zatrzymany mężczyzna nie zostanie tam przyjęty. W związku z powyższym patrol udał się do KP IV w L., aby sporządzić dokumentację doprowadzenia mężczyzny do wytrzeźwienia do Pomieszczenia dla Osób Zatrzymanych Komendy Wojewódzkiej Policji w L. . Po przybyciu na miejsce K. W. pozostał w radiowozie i przystąpił do sporządzania protokołu zatrzymania, zaś S. G. udał się do dyżurnego KP IV w L. po właściwe dokumenty. Zatrzymany mężczyzna cały czas przebywał w zamkniętym przedziale dla osób zatrzymanych. Po sporządzeniu protokołu, skarżący udał się do dyżurnego KP IV w L., pozostawiając mężczyznę pod nadzorem przydzielonego do patrolu żołnierza WOT.
Powyższe okoliczności wynikają ze spójnych wyjaśnień skarżącego (k. 27, t. II akt adm.) oraz zeznań S. G. (k. 29, t. II akt adm.) i A. G. (k. 47, t. II akt adm.). Jak wyjaśnił skarżący, gdy skończył pisać protokół na parkingu przed Komisariatem Policji IV w L., musiał udać się do komisariatu sporządzić kopię protokołu. W tym czasie w pojeździe z zatrzymanym mężczyzną przebywał A. G., któremu polecił obserwowanie zachowania zatrzymanego podczas jego nieobecności. Z zeznań S. G. wynika, że podczas pobytu w KP IV zatrzymany nie pozostawał sam w pojeździe. Gdy świadek poszedł do dyżurnego KP IV w radiowozie pozostał skarżący oraz żołnierz WOT. Po chwili do dyżurki przyszedł K. W. skopiować protokół. Natomiast A. G. zeznał, że podczas pobytu przed KP IV w L. S. G. wyszedł z radiowozu do dyżurnego, zaś po sporządzeniu protokołu K. W. oświadczył mu, że musi wyjść skopiować dokument i polecił mu przypilnowanie zatrzymanego. Policjantów – jak stwierdził – nie było "dosłownie chwilę, może około 5 minut".
Powyższe ustalenia jednoznacznie świadczą o tym, że skarżący zaniedbał obserwowania zachowania M. W. w celu zapobieżenia wydarzeniom nadzwyczajnym z jego udziałem. Jak słusznie zauważył organ pierwszej instancji, powyższy obowiązek został określony w zarządzeniu nr 360 Komendanta Głównego Policji w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeń oraz skierowany jest właśnie do policjantów. Stosownie zaś do § 11 ust. 1 pkt 6 tego zarządzenia, to konwojent, a więc policjant wykonujący konwój (§ 1 ust. 3 pkt 7), obowiązany jest obserwować zachowanie się osoby konwojowanej w celu zapobieżenia wydarzeniom nadzwyczajnym z jej udziałem. Przepisy zarządzenia nie przewidują natomiast możliwości posłużenia się w tym zakresie innymi osobami, w tym żołnierzem WOT, nawet jeśli został on przydzielony do patrolu.
Jak trafnie podkreślił organ, żołnierze WOT nie posiadają uprawnień do wykonywania czynności określonych w zarządzeniu nr 360 Komendanta Głównego Policji. Z pewnością takiego uprawnienia nie można wywieść z przepisów ustawy o Policji, w związku z decyzją Ministra Obrony Narodowej nr 41/MON z dnia 18 marca 2020 r., a w szczególności art. 18 ust. 7 ustawy o Policji, w myśl którego żołnierzom oddziałów i pododdziałów Sił Zbrojnych kierowanych do pomocy oddziałom i pododdziałom Policji przysługują w zakresie niezbędnym do wykonywania ich zadań, wobec wszystkich osób, uprawnienia policjantów określone w art. 15 i art. 16. Przede wszystkim z decyzji MON wynika, że pododdziały Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej zostały wydzielone do pomocy Policji w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Po drugie, stosownie do art. 18 ust. 1 ustawy o Policji, w razie zagrożenia bezpieczeństwa publicznego lub zakłócenia porządku publicznego, zwłaszcza poprzez sprowadzenie:
1) niebezpieczeństwa powszechnego dla życia, zdrowia lub wolności obywateli,
2) bezpośredniego zagrożenia dla mienia w znacznych rozmiarach,
3) bezpośredniego zagrożenia obiektów lub urządzeń ważnych dla bezpieczeństwa lub obronności państwa, siedzib centralnych organów państwowych albo wymiaru sprawiedliwości, obiektów gospodarki lub kultury narodowej oraz przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych albo organizacji międzynarodowych, a także obiektów dozorowanych przez uzbrojoną formację ochronną utworzoną na podstawie odrębnych przepisów,
4) zagrożenia przestępstwem o charakterze terrorystycznym mogącym skutkować niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia uczestników wydarzeń o charakterze kulturalnym, sportowym lub religijnym, w tym zgromadzeń lub imprez masowych
. jeżeli użycie oddziałów lub pododdziałów Policji okaże się lub może okazać się niewystarczające, do pomocy oddziałom i pododdziałom Policji mogą być użyte oddziały i pododdziały Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
Pomoc, o której mowa w ust. 1, może być udzielona również w formie prowadzonego samodzielnie przez oddziały i pododdziały Sił Zbrojnych przeciwdziałania zagrożeniu, w przypadku gdy oddziały i pododdziały Policji nie dysponują możliwościami skutecznego przeciwdziałania tym zagrożeniom (art. 18 ust. 4). Użycie Sił Zbrojnych, w przypadkach o których mowa w ust. 1, następuje na podstawie postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej wydanego na wniosek Prezesa Rady Ministrów (art. 18 ust. 3). W przypadkach niecierpiących zwłoki decyzję o udzieleniu pomocy, o której mowa w ust. 1 i 4, podejmuje Minister Obrony Narodowej, na wniosek ministra właściwego do spraw wewnętrznych, określający zakres i formę pomocy, zawiadamiając o niej niezwłocznie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i Prezesa Rady Ministrów (art. 18 ust. 5). W ust. 8 cytowanego przepisu przewidziano zaś delegację ustawową dla Rady Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowych warunków i sposób użycia oddziałów i pododdziałów Policji i Sił Zbrojnych; 2) sposobu koordynowania działań podejmowanych przez Policję i Siły Zbrojne w formie określonej w ust. 1 i 4; 3) trybu wymiany informacji i sposobu logistycznego wsparcia działań Policji prowadzonych z pomocą oddziałów i pododdziałów Sił Zbrojnych.
Nie budzi wątpliwości Sądu okoliczność, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją uregulowaną w art. 18 ustawy o Policji. W konsekwencji, nieuprawniony jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia tego przepisu. W tej sytuacji należało zgodzić się z organem, że skarżący powinien z wykonaniem kopii protokołu poczekać na powrót S. G. lub posłużyć się w tym celu A. G..
W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo przyjęły również, że skarżący naruszył obowiązek wskazany w § 9 ust. 1 pkt 9 zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji, to jest. odpowiadając za przebieg i sposób wykonywania konwoju nie poinformował bezpośredniego przełożonego, dostępnymi środkami łączności, o zmianie trasy konwoju. Okolicznością bezsporną jest bowiem to, że patrol pod dowództwem K. W. pozostawał w dyspozycji dyżurnego Komendy Miejskiej Policji w L.. Jak wynika z akt sprawy, po interwencji na ul. [...] w L. skarżący poinformował dyżurnego, że patrol udaje się z zatrzymanym do KP IV w L. w celu sporządzenia stosownej dokumentacji, a następnie uda się do szpitala w Ł.. Od tego momentu skarżący nie informował już dyżurnego o dalszych czynnościach, a był do tego zobowiązany.
Jak wynika z zeznań zastępcy dyżurnego KMP w L. – A. P. (k. 52, tom II akt adm.), patrol pozostawał przez cały czas interwencji w jego dyspozycji. Świadek nie otrzymał od patrolu informacji o dotarciu do KP IV w L., nie poinformował go o tym również dyżurny KP IV w L., wobec czego nie miał wiedzy w tym zakresie i nie przekazał mu interwencji. Świadek zeznał, że nie wiedział także o braku odpowiednich dokumentów w KP IV w L. i nie posiadał informacji o skierowaniu się patrolu do KP III w L., w celu uzupełnienia dokumentacji. Ostatnim komunikatem ze strony patrolu była informacja o skierowaniu się do KP IV w L. w celu sporządzenia odpowiedniej dokumentacji. O całej sytuacji dowiedział się dopiero od dyżurnego KMP w L., już w czasie reanimacji mężczyzny. Dodał, że gdyby posiadał informacje o dotarciu patrolu do KP IV w L., miałby możliwość przekazania interwencji w dyspozycję tego komisariatu. Przekazanie interwencji zazwyczaj odbywa się za pomocą krótkiego komunikatu "dalej kontaktuj się z dyżurnym KP IV", lub "jesteś teraz pod KP IV", albo innego krótkiego komunikatu.
Powyższe okoliczności potwierdzają zeznania dyżurnego KP IV w L. – A. Ł. (k. 64, tom II akt adm.), który zeznał, że dyżurny KMP w L. nie przekazał mu omawianej interwencji za pośrednictwem systemu, ani telefonicznie, w związku z czym przez cały czas pozostawała ona w dyspozycji KMP w L.. Świadek miał jedynie podgląd jej przebiegu w systemie. W trakcie pobytu w KP IV w L. skarżący stwierdził, że wobec braku odpowiedniego druku uda się po niego do KP III w L., na co świadek przytaknął. Dodał, że jeśli patrol był wyposażony w urządzenie MTN, to miał podgląd do interwencji. Okolicznością bezsporną jest także, że skarżący był wyposażony w urządzenie MTN, miał zatem możliwość śledzenia dyspozycji wydawanych w zakresie interwencji.
W konsekwencji, nie można zaakceptować trafności wyjaśnień skarżącego, że był przekonany, że dyżurny KMP w L. przekazał interwencję do dyspozycji dyżurnego KP IV w L.. Błędne przekonanie skarżącego o przekazaniu interwencji nie wyłącza zaś jego odpowiedzialności za niepoinformowanie dyżurnego KMP w L., a więc bezpośredniego przełożonego, o zmianie trasy konwoju.
Z powyższych względów należało uznać, że organy prawidłowo przyjęły także zaniedbanie przez skarżącego obowiązku wyrażonego w § 29 zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji, to jest utrzymywania bieżącego kontaktu przy pomocy środków łączności z dyżurnym jednostki Policji i opuszczenia rejonu pełnienia służby patrolowej – bez uprzedniej zgody dyżurnego. Jak już wyżej zwrócono uwagę, z wyjaśnień skarżącego oraz zeznań świadków wynika, że ostatnią informacją przekazaną dyżurnemu KMP w L. był komunikat po zatrzymaniu mężczyzny o udaniu się do KP IV w L.. Poza tą informacją, do momentu rozpoczęcia akcji reanimacyjnej, skarżący nie kontaktował się z dyżurnym KMP w L.. Z akt sprawy nie wynika również, aby skarżący otrzymał informację o przekazaniu patrolu, czy też na bieżąco kontrolował dyspozycje w tym zakresie na urządzeniu MTN. Skarżący nie uzyskał także zgody dyżurnego KMP w L. na przemieszczenie się do KP III w L..
W ocenie Sądu, ustalenia co do faktu popełnienia przez skarżącego zarzuconych mu czynów – nie budzą wątpliwości. Sąd nie stwierdził uchybień w zakresie zbierania dowodów i ich oceny, ani nie dopatrzył się błędów w ustaleniach faktycznych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonane przez organ ustalenia znajdują pełne potwierdzenie w przeprowadzonych dowodach. W świetle przedstawionych unormowań ustawy o Policji, dotyczących kwalifikacji określonych czynów jako przewinień dyscyplinarnych, zarzucane skarżącemu czyny stanowią niewątpliwie naruszenie zasad wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeń oraz wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz prawidłowo zostały zakwalifikowane jako przewinienia dyscyplinarne w rozumieniu art. 132 ustawy o Policji. W toku postępowania dyscyplinarnego podjęto szereg czynności dowodowych, zaliczonych w poczet materiału dowodowego, m.in. przesłuchano świadków – funkcjonariuszy Policji i żołnierza WOT oraz dokonano przejrzenia zapisów monitoringu z kamer nasobnych funkcjonariuszy oraz z Komisariatu III Policji w L.. Organ odwoławczy prawidłowo odniósł się także do zgromadzonych w postępowaniu dowodów i wyjaśnił, którym z nich i dlaczego dał wiarę.
Biorąc pod uwagę przytoczone regulacje prawa oraz ustalony stan faktyczny sprawy należało zatem stwierdzić, że L. Komendant Wojewódzki Policji zasadnie i bez naruszenia prawa uznał skarżącego za winnego popełnienia zarzuconych mu przewinień dyscyplinarnych. Co prawda obwiniony nie miał zamiaru popełnienia przewinień dyscyplinarnych, popełnił je jednak na skutek niezachowania reguł ostrożności wymaganych w danych okolicznościach. W przypadku zarzutu określonego w pkt 1 zaskarżonego orzeczenia, skarżący miał bowiem wiedzę o ciążących na nim obowiązkach i procedurach określonych w zarządzeniu nr 360 Komendanta Głównego Policji, a mimo to pozostawił zatrzymanego bez właściwego nadzoru. Jak już natomiast wyżej wyjaśniono, nie było możliwe przekazanie obowiązków w tym zakresie żołnierzowi WOT. Natomiast w przypadku zarzutów określonych w pkt 2 i 3, skarżący mógł i powinien przewidzieć możliwość popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, ponieważ nie posiadając informacji o przekazaniu patrolu nie podjął odpowiednich kroków mających na celu jednoznaczne ustalenie w czyjej dyspozycji patrol się znajduje (pkt 2) oraz nie informował bezpośredniego przełożonego o kolejnych etapach interwencji i nie uzyskał jego zgody na opuszczenie rejonu pełnienia służby i przemieszczenia się do KP III w L. (pkt 3). Podkreślenia przy tym wymaga, że wbrew twierdzeniom skarżącego, przy odpowiedzialności dyscyplinarnej nie ma znaczenia to, czy działanie lub zaniechanie konkretnej osoby było zawinione, czy też nie. Jeśli dochodzi do przewinienia dyscyplinarnego, wówczas samo naruszenie obowiązków służbowych może powodować zastosowanie reguł tej odpowiedzialności. Zgodnie bowiem z art. 132a pkt 2 ustawy, przewinienie jest zawinione także wtedy, gdy nie mając zamiaru popełnienia przewinienia, obwiniony popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (pkt 2). Stopień winy może mieć wpływ jedynie na wymiar kary. Nie ulega zaś wątpliwości, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżący nie dochował wymaganej ostrożności w rozumieniu przytoczonego przepisu. Nie budzi również wątpliwości okoliczność, że skarżący znał swoje obowiązki wynikające z obowiązujących regulacji, dotyczących metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeń oraz metod i form wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym.
W ocenie Sądu, również odstąpienie od ukarania skarżącego było uzasadnione. Gradacja kar dyscyplinarnych, określonych w art. 134 ustawy o Policji, jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Ustawodawca nie określił wprawdzie, jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich, pozostawiając to do uznania właściwego organu, wybór każdej z kar nie może być jednak dowolny, ale uzasadniony i poparty konkretnymi argumentami, uwzględniającymi indywidualne właściwości samego obwinionego, a także indywidualny charakter przypisanego przewinienia dyscyplinarnego. Wymierzając karę dyscyplinarną organ obowiązany jest stosować przepis art. 134g ustawy, określający sposób wymierzania kary oraz art. 134h, wskazujący przesłanki zaostrzenia i złagodzenia wymiaru kary. W rozpoznawanej sprawie organy wzięły pod uwagę wszystkie okoliczności i charakter popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, jego następstwa, dotychczasowy przebieg służby policjanta, przez co odstąpiły od ukarania skarżącego za stwierdzone naruszenie.
Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia § 11 ust. 1 pkt 6 w zw. z § 1 ust. 3 i § 34 ust. 3 zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji wyjaśnienia wymaga, że przez odpowiednie stosowanie przepisów należy rozumieć sytuację, w której pewne przepisy stosowane są wprost, niektóre ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać bowiem systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio stosowany (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1159/14). Stąd użyte w § 34 ust. 4 zarządzenia nr 306 Komendanta Głównego Policji odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów rozdziału 1 i 2 zarządzenia, z pewnymi wyłączeniami niemającymi zastosowania w niniejszej sprawie, wymagało zatem uwzględnienia specyfiki doprowadzenia. W ocenie Sądu, organ prawidłowo odczytał treść mających w niniejszej sprawie zastosowanie właściwych przepisów rozdziału 1 i 2 zarządzenia w odniesieniu do specyfiki doprowadzenia i zastosował jej prawidłowo.
Mając powyższe rozważania na względzie należało uznać, że zaskarżone orzeczenie prawa nie narusza, dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) – obowiązany był skargę oddalić, o czym orzekł w sentencji wyroku.
Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.).