III SA/LU 1187/20

III SA/Lu 1187/20 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2021-02-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-12-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Ewa Ibrom /sprawozdawca/
Jerzy Drwal
Jerzy Marcinowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 5859/21 - Wyrok NSA z 2022-11-16
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 360
art. 121b ust. 5 pkt 2;
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
Dz.U. 2014 poz 1822
art. 1 ust. 1 pkt 2a; art. 16; art. 17 ust. 3 pkt 1;
Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2021 r. sprawy ze skargi J. Ć. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] [...] 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania i wypłaty uposażenia za okres zwolnień lekarskich oddala skargę.
Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji (dalej: "organ odwoławczy", "organ") decyzją z [...] września 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w C. z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania i wypłaty J. Ć. (dalej: "skarżący") części wynagrodzenia w wysokości 20%, potrąconego za okres zwolnień lekarskich od [...] września 2017 r. do [...] grudnia 2017 r., od [...] sierpnia 2018 r. do [...] października 2018 r. oraz od [...] listopada 2018 r. do [...] października 2019 r.
Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Wnioskiem z [...] lipca 2020 r. skarżący wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w C. (dalej: "organ I instancji") o wydanie decyzji administracyjnej w sprawie wypłaty potrąconych 20 % uposażenia za okresy przebywania na zwolnieniach lekarskich od [...] września 2017 r. do [...] grudnia 2017 r., od [...] sierpnia 2018 r. do [...] października 2018 r. i od [...] listopada 2018 r. do [...] października 2019 r.
W związku z powyższym organ I instancji przeprowadził postępowanie administracyjne, w toku którego stwierdził następujący stan faktyczny.
Orzeczeniem z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] [...] Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w L. skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczony do trzeciej grupy inwalidzkiej bez związku ze służbą w Policji. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego Centralna Komisja Lekarska (dalej "CKL") podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w W. [...] sierpnia 2019 r. uchyliła w całości zaskarżone orzeczenie i uznała skarżącego za trwale niezdolnego do służby w Policji, a także zaliczyła go do trzeciej grupy inwalidzkiej. Uznano, że inwalidztwo powstało wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby i istnieje od [...] kwietnia 2019 r. Na podstawie tego orzeczenia skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] listopada 2019 r.
Dnia [...] października 2019 r. skarżący zwrócił się do organu I instancji o wypłacenie mu 20% potrąconego uposażenia i innych świadczeń pomniejszonych 20% współczynnikiem z powodu przebywania na zwolnieniu lekarskim. W związku z tym wnioskiem, organ I instancji skierował skarżącego do Komisji Lekarskiej MSWiA w celu weryfikacji i ustalenia związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby dla celów ustalenia wysokości wynagrodzenia przysługującego funkcjonariuszowi za okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby. W dniu [...] marca 2020 r. L. Rejonowa Komisja Lekarska (dalej "LRKL") podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w L. wydała orzeczenie nr [...], w którym orzekła, że czasowa niezdolność do służby skarżącego z powodu choroby w wyżej wskazanych okresach nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Rozpatrując odwołanie od powyższego orzeczenia, CKL orzeczeniem nr [...] [...] z [...] maja 2020 r. uchyliła w całości zaskarżone orzeczenie i orzekła, iż czasowa niezdolność do służby skarżącego z powodu choroby w rozpatrywanych okresach nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.
Wobec powyższego, organ I instancji decyzją z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] stwierdził, że brak jest podstaw do wypłaty potrąconych 20% z uposażenia za okres zwolnień lekarskich w związku z art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 poz. 360 z późn. zm.), dalej jako "ustawa o Policji", gdyż czasowa niezdolność do służby skarżącego w okresach przedstawionych zwolnień lekarskich nie ma związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby.
Organ odwoławczy utrzymując w mocy powyższą decyzję wskazał, że w myśl art. 121b ust. 1 ustawy o Policji, w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant otrzymuje 80% uposażenia. Jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, zachowuje on prawo do 100% uposażenia (art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji). Ustalenie związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby dla celów ustalenia wysokości wynagrodzenia przysługującego funkcjonariuszom Policji za okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby należy do wyłącznej właściwości komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 398).
Odnosząc powyższe do ustalonego stanu faktycznego, organ wskazał, że CKL w ostatecznym orzeczeniu z [...] maja 2020 r. stwierdziła, że czasowa niezdolność do służby skarżącego z powodu choroby w okresie od [...] września 2017 r. do [...] grudnia 2017 r., od [...] sierpnia 2018 r. do [...] października 2018 r., od [...] listopada 2018 r. do [...] października 2019 r. nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.
W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy w sprawie. Wyjaśnił również, że orzeczenie nr [...] z [...] maja 2020 r., na które powołuje się skarżący w odwołaniu, nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem orzeczeniem tym CKL ustaliła procentowy uszczerbek na zdrowiu skarżącego w związku z wypadkiem z [...] lipca 2014 r., nie orzekała natomiast w przedmiocie ustalenia związku czasowej niezdolności do służby z powodu choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Organ wskazał także, że w aktach sprawy nie mogła znaleźć się opinia prawna radcy prawnego, będąca odpowiedzią na pismo Komendanta Miejskiego Policji w C. z [...] lipca 2020 r., albowiem w komórkach właściwych do spraw pomocy prawnej komend wojewódzkich Policji nie wydaje się stanowisk prawnych i opinii prawnych oraz nie udziela się porad prawnych w sprawach administracyjnych prowadzonych w pierwszej instancji przez organy jednostek organizacyjnych Policji, od których rozstrzygnięć przysługuje środek zaskarżenia do komendanta wojewódzkiego Policji
Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Skarżący zarzucił, że zaskarżone rozstrzygnięcie opiera się na orzeczeniu nr [...] z [...] maja 2020 r. Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w W., które obarczone jest wadą prawną. Skarżący poinformował, iż wystąpił do CKL o jego uchylenie. Zdaniem skarżącego wadliwość orzeczenia CKL przekłada się na błędne ustalenia faktyczne przytoczone w zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, gdyż zachodzi podejrzenie, że może być dotknięta wadami z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), w skrócie "k.p.a.". Wniósł również o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, jedynie dodatkowo wskazując, że czynności skarżącego zmierzające do wzruszenia orzeczenia CKL z [...] maja 2020 r. nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Organ decyzję merytoryczną oparł na ostatecznym orzeczeniu komisji lekarskiej, stwierdzającej brak związku czasowej niezdolności do służby skarżącego z powodu choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Uzyskanie przez skarżącego odmiennego orzeczenia komisji lekarskiej będzie mogło stanowić okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania ani prawa materialnego. Organ wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy, zebrał pełny materiał dowodowy, rozważył go i ocenił zgodnie z art. 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego.
Podstawę materialno-prawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360 z późn. zm.).
Zgodnie z art. 121b ust. 1 ustawy, w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim policjant otrzymuje 80% uposażenia. Jednak zgodnie z art. 121b ust. 5 pkt 2 policjant zachowuje prawo do 100% uposażenia jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby.
Jest poza sporem, że za okres zwolnień lekarskich od [...] września 2017 r. do [...] grudnia 2017 r., od [...] sierpnia 2018 r. do [...] października 2018 r. oraz od [...] listopada 2018 r. do [...] października 2019 r. skarżącemu wypłacono 80% uposażenia. S. wniosek o wyrównanie uposażenia (wypłacenie potrąconych 20% uposażenia) skarżący podniósł, że doznał kilku wypadków w służbie, w tym trzech urazów głowy, które spowodowały schorzenie urazowe ośrodkowego układu nerwowego i konieczność leczenia w poradni zdrowia psychicznego. W ocenie skarżącego wymienione wyżej okresy zwolnień lekarskich związane są z pogorszeniem stanu zdrowia skarżącego na skutek doznanego w 2014 r. urazu głowy, uznanego za wypadek przy pracy. Skarżący podkreślił, że orzeczeniem Centralnej komisji Lekarskiej z [...] sierpnia 2019 r. uznany został za niezdolnego do służby w Policji i przyznano mu trzecią grupę inwalidzką na skutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby.
Prawidłowe jest stanowisko organu, że wobec podniesionych przez skarżącego okoliczności, mających wskazywać na związek niezdolności do pracy z powodu choroby ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, konieczne stało się skierowanie skarżącego na badanie do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Jak wynika bowiem z art. 1 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 398 z późn. zm.), w sprawach ustalenia związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby dla celów ustalenia wysokości wynagrodzenia przysługującego funkcjonariuszom Policji za okres zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby, orzekają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Jedynie zatem orzeczenie właściwej komisji lekarskiej, stwierdzające związek schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby stanowić może podstawę przyznania i wypłaty 20% uposażenia za okres zwolnień lekarskich, za który wypłacono funkcjonariuszowi 80% wynagrodzenia, zgodnie z art. 121b ust. 1 ustawy o Policji.
W myśl art. 16 ustawy o komisjach lekarskich, komisje lekarskie orzekają w dwóch instancjach: 1) w pierwszej instancji - rejonowe komisje lekarskie; 2) w drugiej instancji - Centralna Komisja Lekarska.
Jak wynika z akt sprawy, L. Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, orzeczeniem z [...] marca 2020 r. stwierdziła, że czasowa niezdolność skarżącego do służby z powodu choroby w okresach wskazanych wyżej nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Centralna Komisja Lekarska, orzekająca na skutek odwołania skarżącego, orzeczeniem z [...] maja 2020 r. uchyliła orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej i wydała własne orzeczenie w sprawie ustalenia związku schorzenia ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Komisja stwierdziła, że czasowa niezdolność skarżącego do służby z powodu choroby w okresach od [...] września 2017 r. do [...] grudnia 2017 r., od [...] sierpnia 2018 r. do [...] października 2018 r. oraz od [...] listopada 2018 r. do [...] października 2019 r. nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.
Z uzasadnienia orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej wynika, że przebieg służby skarżącego oraz rozpoznane schorzenia będące podstawą poszczególnych zwolnień lekarskich nie spełniają jednocześnie kryteriów załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2019 r. poz.1046 z pózn. zm.). Komisja zauważyła, że podstawą zwolnień był "Zespół stresu pourazowego (PTSD). Reakcja na ciężki stres i zaburzenia adaptacyjne". Mimo pojawienia się w kolejnych wpisach w dokumentacji zespołu psychoorganicznego, lekarz prowadzący nie uwzględniał tego schorzenia w wystawianych zwolnieniach lekarskich. Podstawą zwolnień była tylko i wyłącznie reakcja na ciężki stres i zaburzenia adaptacyjne. Komisja nie miała zatem podstaw do uznania związku zwolnień lekarskich ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby.
Jak wskazano wyżej, podstawę do wyrównania uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego stanowi wyłącznie orzeczenie komisji lekarskiej ustalające związek choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Orzeczenie to, wydane w odrębnym trybie określonym przepisami ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych nie może być kwestionowane przez organ rozpoznający sprawę wypłaty 20% uposażenia funkcjonariusza za okres zwolnień lekarskich. Tryb odwoławczy przewidziany został w art. 17 ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy o komisjach lekarskich. Zgodnie z tym przepisem Centralna Komisja Lekarska jest właściwa m.in. w zakresie rozpatrywania odwołań od orzeczeń rejonowych komisji lekarskich. Od orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej odwołanie nie przysługuje. Jest zatem ono prawomocne i wzruszone być może w postępowaniu administracyjnym tylko w jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych, przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, które na podstawie art. 4 ustawy o komisjach lekarskich mają zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie.
W świetle powołanych przepisów nie ulega wątpliwości, że organ rozstrzygający wniosek o przyznanie i wypłatę 20% uposażenia nie był uprawniony do kwestionowania prawomocnego orzeczenia komisji lekarskiej.
Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, do dnia wydania decyzji przez organ II instancji, orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z [...] maja 2020 r. nie zostało wzruszone w żadnym nadzwyczajnym trybie weryfikacji rozstrzygnięć administracyjnych. Nie zostało także zaskarżone do sądu administracyjnego. Również na etapie postępowania sądowego nie przedstawił skarżący dowodu, że orzeczenie to zostało uchylone lub zmienione. Nie ma zatem żadnych podstaw do kwestionowania zaskarżonej decyzji, wydanej na podstawie orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej, która jednoznacznie stwierdziła brak związku schorzeń, z powodu których wystawiane były zwolnienia lekarskie we wskazanych wyżej okresach, ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby.
Zarzuty skargi są więc nieuzasadnione. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, określonych w art. 156 § 1 k.p.a., co zarzuca skarżący. W szczególności brak podstaw do twierdzenia, że decyzja wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).
Orzeczenie komisji lekarskiej nie zostało wyeliminowanie z obrotu, nie zachodzą także zatem podstawy do wznowienia postępowania.
Odnosząc się do pisma skarżącego z z [...] lutego 2021 r., dołączonego do niego obszernego stanowiska skarżącego zatytułowanego "Oświadczenie" oraz zgłoszonych dowodów z dokumentów wyjaśnić należy, że zarzuty podniesione w piśmie nie są uzasadnione i nie zmieniają oceny zaskarżonej decyzji. Skarżący powołuje się bowiem na okoliczności, które nie dotyczą niniejszego postępowania. Organowi znane były orzeczenia komisji lekarskich w sprawie uszczerbku na zdrowiu z tytułu wypadku przy pracy oraz trwałej niezdolności do służby. Znajdują się one w aktach administracyjnych. I nie są kwestionowane. Sprawa niniejsza dotyczy jednak nie uszczerbku na zdrowiu czy dalszej zdolności do służby, lecz tylko i wyłącznie oceny podstawy zwolnień lekarskich w ściśle określonym czasie i ich związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Powoływane przez skarżącego orzeczenia komisji lekarskich wydane zostały w innym trybie i dla innych celów.
Organ rozpoznający sprawę niniejszą nie był władny samodzielnie ustalać związku schorzeń będących podstawą zwolnień lekarskich ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, zwłaszcza zaś na podstawie orzeczeń komisji lekarskich wydanych w innym trybie i służących innym celom. Należy podkreślić, że komisja analizowała zarówno przebieg służby, jak i dokumentację lekarską skarżącego. Z powołanego wyżej załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 maja 2019 r. wynika bowiem, że określone w nim kryteria powinny być spełnione jednocześnie. Komisja dysponowała pełnym materiałem dowodowym, w szczególności zaś dokumentacją lekarską, a jej orzeczenie nie zostało wyeliminowane z obrotu.
Odnosząc się do wniosków dowodowych zawartych w piśmie skarżącego, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.),dalej w skrócie: "p.p.s.a.", sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Zakres dopuszczalnego postępowania dowodowego jest zatem bardzo ograniczony. Wynika to z faktu, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, oceniają zatem, czy organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, nie ustalają natomiast stanu faktycznego sprawy.
Przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów dopuszczalne jest tylko wówczas, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, a dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu.
Zgłoszone przez skarżącego wnioski dowodowe nie spełniają przesłanek określonych w art. 106 § 3 p.p.s.a. W sprawie nie wystąpiły bowiem wątpliwości, które wymagałyby wyjaśnienia na etapie postępowania sądowego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest pełny i był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Przedłożone przez skarżącego zaświadczenia lekarskie nie mogą stanowić podstawy dokonywania przez sąd ustaleń faktycznych co do okoliczności, będących przedmiotem oceny komisji lekarskiej. Dokumentacja lekarska dotycząca stanu zdrowia skarżącego i rozpoznanych schorzeń była przedmiotem badania komisji lekarskiej. Tylko ubocznie zauważyć należy, że komisja zwróciła uwagę na dokumentację lekarską, w której pojawia się rozpoznanie zespołu psychoorganicznego, okoliczność ta była zatem znana komisji w chwili badania skarżącego i wydawania orzeczenia.
Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że część dokumentów dołączonych przez skarżącego znajduje się w aktach administracyjnych, natomiast orzeczenia sądów, pismo Rzecznika Praw Obywatelskich czy odpowiedź na interpelację poselską nie stanowią dowodu w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a., skarżący może się jednak na nie powoływać na poparcie swojego stanowiska w sprawie.
Z tych przyczyn sąd nie uwzględnił zgłoszonych przez skarżącego wniosków dowodowych.
Podsumowując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, nie została bowiem spełniona przesłanka określona w art. 121b ust. 5 pkt 2 ustawy o Policji. Nie było zatem podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o przyznanie i wypłatę 20% uposażenia za okres zwolnień lekarskich. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyjaśnia wyczerpująco zarówno podstawę faktyczną, jak i prawną rozstrzygnięcia.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie Zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z [...] stycznia 2021 r. zarządzającego zmianę trybu rozpoznania sprawy z rozprawy na posiedzenie niejawne w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia [...] marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U z 2020 r., poz. 1842 z późn. zm.).