III OSK 5437/21

III OSK 5437/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-11-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Hanna Knysiak - Sudyka /sprawozdawca/
Piotr Korzeniowski
Rafał Stasikowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6262 Radni
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Sygn. powiązane
III SA/Gd 1159/20 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2021-03-11
Skarżony organ
Sejmik Województwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 566
art.27 ust.2, art.82 ust.1 zdanie 1
Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art.141 par.4, art.151, art.147 par.1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie: sędzia NSA Piotr Korzeniowski sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Protokolant: asystent sędziego Dawid Lis po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 marca 2021 r. sygn. akt III SA/Gd 1159/20 w sprawie ze skargi Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego na uchwałę Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 28 września 2020 r. nr 319/XXIV/20 w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 11 marca 2021 r. sygn. akt III SA/Gd 1159/20 oddalił skargę Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego na uchwałę Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 28 września 2020 r. nr 319/XXIV/20 w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Uchwałą z dnia 28 września 2020 r. nr 319/XXIV/20 Sejmik Województwa Pomorskiego, na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 512 z późn. zm., zwana dalej: "u.s.w."), odmówił wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym województwa pomorskiego K. K. zatrudnionym w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego.
W uzasadnieniu uchwały wskazano, że Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego zwrócił się do Sejmiku Województwa Pomorskiego o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z zatrudnionym na podstawie powołania K. K. We wniosku jako przyczynę rozwiązania stosunku pracy podano niewłaściwy sposób wykonywania obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, co przełożyło się w szczególności na utratę zaufania. K. K. złożył obszerne wyjaśnienia i wskazał, że pracodawca nigdy nie miał zastrzeżeń do wykonywania przez niego obowiązków. Radny podkreślił, że nigdy nie czuł się skonfliktowany z pracodawcą. Swe obowiązki wykonywał sumiennie, zawsze otrzymywał pozytywne oceny, był doceniany i motywowany nagrodami pieniężnymi. Przedstawiciel pracodawcy nie stawił się na posiedzeniu Komisji Samorządu Terytorialnego i Bezpieczeństwa Publicznego, na które został zaproszony. Radni nie mogli usłyszeć opinii wnioskodawcy i w tej sytuacji musieli oprzeć się na wyjaśnieniach K. K. Mając na uwadze, że wskazany przez pracodawcę powód rozwiązania stosunku pracy jest niekonkretny i lakoniczny, Sejmik nie znalazł uzasadnienia, by wyrazić zgodę na rozwiązanie stosunku pracy z radnym K. K.
Na powyższą uchwałę Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
W odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa Pomorskiego wniósł o jej oddalenie, wskazując, że nieuzasadnione są zarzuty dotyczące zarówno braku starannej i wszechstronnej analizy stanu faktycznego sprawy, jak i naruszenia prawa materialnego - art. 27 ust. 2 u.s.w.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego uznając, że zaskarżona uchwała została wydana zgodnie z prawem.
Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji wskazał, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie można uznać za wystarczające stwierdzenia, że radny w niewłaściwy sposób wykonuje obowiązki służbowe i utracił zaufanie pracodawcy. Nie sposób wykluczyć bowiem, że tak ogólnikowe i nieprecyzyjne zarzuty mogą być właśnie związane z aktywnością radnego podejmowaną przezeń w ramach jego pochodzącego z wyborów mandatu. Źródłem utraty zaufania pracodawcy może być wszak działalność polityczna radnego prowadzona w sejmiku, zaś nieokreślone bliżej niewłaściwe wykonywanie obowiązków służbowych może łączyć się na przykład z absencją związaną z uczestnictwem radnego w sesjach sejmiku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że za celowe należy uznać w tej sytuacji działania podjęte przez Sejmik Województwa Pomorskiego, zmierzające do uzyskania wiedzy na temat konkretnych przyczyn zamiaru rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy z radnym K. K., polegające na zaproszeniu przedstawiciela pracodawcy na posiedzenie właściwej Komisji. Nieskorzystanie z tego zaproszenia i zaniechanie złożenia wyjaśnień przez pracodawcę pozostawiło sejmik w sytuacji, w której zobowiązany był on do odniesienia się do wniosku pracodawcy, nie znając konkretnych powodów zamierzonego rozwiązania stosunku pracy z radnym K. K. i nie mogąc w tej sytuacji wykluczyć, że podstawą zamiaru rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu przez tego radnego. W tej sytuacji podjęcie uchwały o odmowie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym K. K. stanowiło prawidłowe zastosowanie przepisu art. 27 ust. 2 u.s.w., gwarantujące ochronę przed niedozwolonym zakłóceniem bezpiecznego i skutecznego wykonywania mandatu radnego.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:
1) na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") naruszenie prawa materialnego, tj.:
a) art. 27 ust. 2 u.s.w. przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na dokonaniu przez Sąd pierwszej instancji błędnej oceny, że uchwała Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 28 września 2020 r. nr 319/XXIV/20 w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem - radnym spełnia wymogi stawiane uchwale w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem - radnym, a w konsekwencji jest zgodna z prawem materialnym, podczas gdy uzasadnienie tejże uchwały nie zawiera odniesienia się przez Sejmik Województwa Pomorskiego do wszystkich zarzutów natury merytorycznej stawianej pracownikowi - radnemu związanych z przyczynami odwołania; wskazane w uzasadnieniu uchwały okoliczności nie znajdują potwierdzenia w rzeczywistym stanie rzeczy, a w konsekwencji uzasadnienie to nie jest kompletne i jasne, lecz dowolne i arbitralne, a powołane przez Sejmik Województwa Pomorskiego argumenty nie dają usprawiedliwionych podstaw do odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym;
b) art. 27 ust. 2 u.s.w. w zw. z art. 82 ust. 1 zdanie 1 u.s.w. przez jego błędną wykładnię sprzeczną z celem wskazanego przepisu art. 27 ust. 2 u.s.w. mającego służyć pracownikowi - radnemu do nieskrępowanego wykonywania mandatu radnego, bez ingerencji pracodawcy w sposób wykonywania mandatu, a nie do ochrony pracownika radnego przed uzasadnionym rozwiązaniem z nim stosunku pracy w sytuacji, gdy pracodawca przedstawia powody w przedmiocie przyczyn odwołania pracownika - radnego zatrudnionego na podstawie powołania, które to zarzuty dotyczą nieprawidłowości w zarządzaniu jednostką organizacyjną Kasy;
2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
a) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. polegające na nie wyjaśnieniu i rozważeniu przez Sąd pierwszej instancji wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, oparcie się jedynie na argumentach strony przeciwnej i przyjęciu za prawidłowe w uzasadnieniu uchwały wyjaśnień radnego, co w konsekwencji skutkowało nie wyjaśnieniem w sposób adekwatny do celu, zastosowania art. 27 ust. 2 u.s.w i oddaleniem skargi, podczas gdy okoliczności przyjęte za podstawę do odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym stoją w sprzeczności z zaprezentowanymi przez stronę skarżącą rzeczywistymi powodami rozwiązania stosunku pracy z radnym, a ich rzetelne i obiektywne wyjaśnienie winno skutkować uwzględnieniem skargi;
b) art. 147 § 1 p.p.s.a. polegające na jego niezastosowaniu, podczas gdy z okoliczności przedmiotowej sprawy wynika, iż zachodzą usprawiedliwione podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 28 września 2020 r. nr 319/XXIV/20, w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, gdyż przedstawione przez stronę skarżącą powody uzasadniające wniosek o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym były rzeczywiste, prawdziwe, nie dotyczyły wykonywanego mandatu radnego i z uwagi na sposób nawiązania stosunku pracy z radnym - na podstawie powołania, winny stanowić wystarczającą podstawę do wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy, a podjęta uchwała odmawiająca wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy wykracza poza przyznaną Sejmikowi Województwa Pomorskiego dyskrecjonalną władzę i stanowi sprzeczną z celem uregulowania art. 27 ust. 2 u.s.w. próbę obrony stanowiska pracy radnego przed uzasadnionym rozwiązaniem z nim stosunku pracy, co w konsekwencji oznacza, że przedmiotowa uchwała w sposób istotny narusza obowiązujący przepis prawa, a zatem winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.
Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga także, że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie decyduje każde uchybienie, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., rozumieć należy bowiem istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy.
Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. Z art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Powołany przepis można naruszyć w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jeżeli uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, którymi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na jego kontrolę kasacyjną, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia.
Zaskarżony wyrok został zaopatrzony w uzasadnienie, które zawiera wszystkie wymagane przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy, z jego treści wystarczająco jednoznacznie wynika, z jakich przyczyn sąd a quo uznał zaskarżoną uchwałę za zgodną z prawem. To, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z motywami zaskarżonego wyroku, jeszcze nie dowodzi naruszenia powołanego przepisu, odnoszącego się do wymogów formalnych uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego.
Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją prawną sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Norma z art. 147 § 1 p.p.s.a. jest normą o charakterze procesowym i może być powołana wyłącznie w związku z konkretnymi przepisami administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, które w ocenie strony zostały błędnie zastosowane lub błędnie zinterpretowane przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Ponadto, norma ta nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jest normą o charakterze wynikowym i określa wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez sąd pierwszej instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł sąd pierwszej instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie jest więc możliwe skuteczne podważenie wyroku sądu pierwszej instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym.
Przechodząc do analizy zarzutów skargi kasacyjnej opartych na art. 174 pkt 1 p.p.s.a. należy wskazać, że zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 566) rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody sejmiku województwa, którego radny jest członkiem. Sejmik województwa odmówi wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu przez tego radnego.
Celem ograniczenia zagwarantowanego w art. 27 ust. 2 u.s.w. jest ochrona ważnego interesu publicznego w postaci zapewnienia jak największej niezależności w sprawowaniu funkcji radnego. Treść normatywna przepisu art. 27 ust. 2 u.s.w. wskazuje, że wyrażenie zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy lub jej odmowa są pozostawione uznaniu sejmiku województwa, z wyjątkiem sytuacji, gdy dojdzie on do przekonania, że podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. W takiej sytuacji sejmik województwa zobowiązany jest odmówić wyrażenia zgody. Z powołanego przepisu wynika zatem, że motywy pracodawcy, zamierzającego rozwiązać stosunek pracy z radnym muszą być badane, ponieważ od tych ustaleń zależy, czy sejmik zobowiązany będzie odmówić wyrażenia zgody (zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu), czy też odmówi z innego powodu, kierując się okolicznościami konkretnego przypadku.
Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że należy wyraźnie oddzielić sferę interesów radnego, jako funkcjonariusza publicznego, posiadacza mandatu pochodzącego z wyborów powszechnych i członka organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, od sfery interesów pracowniczych radnego - pracownika. Dlatego bezwzględna odmowa wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy może mieć miejsce tylko w przypadku, gdy podstawą rozwiązania stosunku pracy są wyłącznie zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Innymi słowy przyjmuje się, że ochrona radnego ustanowiona została wyłącznie na użytek sytuacji, gdy pracodawca zamierza rozwiązać z nim stosunek pracy z przyczyn związanych z wykonywaniem mandatu i wówczas ustawodawca nakazuje sejmikowi województwa odmówienie zgody na rozwiązanie stosunku pracy. Przy zamiarze rozwiązania stosunku pracy z innych przyczyn, tj. niezwiązanych z wykonywaniem mandatu, jakiekolwiek by one nie były, ochrona radnego ma charakter relatywny (zob. wyroki NSA: z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 847/16, LEX nr 2118270; z dnia 24 października 2018 r., sygn. II OSK 659/17, LEX nr 2735870).
Uchwała w sprawie niewyrażenia zgody przez sejmik województwa na rozwiązanie stosunku pracy z radnym wymaga przeanalizowania wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, które powinny być uwzględnione w jej uzasadnieniu. Podjęcie uchwały powinno natomiast być poprzedzone postępowaniem w celu zbadania okoliczności wystąpienia pracodawcy z wnioskiem o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym i ustaleniem, czy nie mieszczą się one w przesłankach negatywnych, wyłączających możliwość udzielenia zgody.
W orzecznictwie i w piśmiennictwie wskazuje się, że uzasadnienie uchwały w sprawie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym powinno obejmować elementy prawa, elementy faktu i wnioskowanie. Najważniejszą jego częścią jest uzasadnienie faktyczne, które w szczególności powinno zawierać wskazanie tych faktów, które zostały uznane za decydujące dla wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym lub jej odmowy, a także przyczyn, dla których inne okoliczności stanu faktycznego nie zostały uznane za relewantne dla rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. II OSK 336/12, LEX nr 1252025; A. Wierzbica, Komentarz do art. 25 [w:] Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, red. B. Dolnicki, wyd. II, Warszawa 2018). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonej uchwały spełnia powyższe warunki.
W przedmiotowej sprawie pracodawca jako przyczynę zamiaru rozwiązania stosunku pracy z radnym - we wniosku z 26 sierpnia 2020 r. - wskazał niewłaściwe wykonywanie przez niego obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, co przełożyło się w szczególności na utratę zaufania do pracownika. Tak wskazana przyczyna jest mocno niedookreślona, co obligowało Sejmik Województwa do przeprowadzenia postępowania mającego na celu ustalenie rzeczywistych przyczyn uzasadniających rozwiązanie stosunku pracy z radnym. W tym celu zostały podjęte czynności, w szczególności w postaci zaproszenia na posiedzenie Komisji Samorządu Terytorialnego i Bezpieczeństwa Publicznego Sejmiku Województwa Pomorskiego przedstawiciela pracodawcy. Pracodawca poinformował jednak pismem z 8 września 2020 r., że nie wskazuje osoby do reprezentowania KRUS, podtrzymując wyrażone we wniosku stanowisko. Pisemne i ustne wyjaśnienia złożył natomiast radny K. K.
Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, iż "ograniczenie się sejmiku do badania, czy pośród podstaw rozwiązania stosunku pracy z radnym, wskazanych przez pracodawcę powołano expressis verbis zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego pozbawiałoby jakiegokolwiek znaczenia ochronę wynikającą z art. 27 ust. 2 u.s.w.". Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w sytuacji, gdy pracodawca zaniechał wyjaśnienia powodów zamiaru rozwiązania stosunku pracy i nie ustosunkował się do wyjaśnień pracownika (radnego), nie można wykluczyć, że podstawą zamiaru rozwiązania stosunku pracy są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego. Powyższe natomiast determinuje podjęcie uchwały o odmowie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym.
Zarzuty skargi kasacyjnej są zatem bezzasadne, co mając na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.