III SA/Lu 104/22

III SA/Lu 104/22 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2022-06-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec /sprawozdawca/
Jerzy Drwal
Robert Hałabis /przewodniczący/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I GSK 1535/22 - Wyrok NSA z 2022-10-21
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 2296
art. 15 ust. 1 pkt 1a; art. 16 ust. 1; art. 32 ust. 1, 3  (Dz.U. z 2022 r., poz. 541)
Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy
Dz.U. 2020 poz 818
art. 37 ust. 1, 2; art. 48 ust. 3, 4a, 4b; art. 50a pkt 2 lit. b
Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020 - t.j.
Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 320 z art. 125 ust. 3 lit. a) ppkt (ii)
Rozporządzenie  Parlamentu Europejskiego i Rady NR 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące  Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego  na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące  Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu  Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Protokolant: Referent Małgorzata Rębacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi K. P. na informację Lubelskiej Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w Lublinie z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu oddala skargę.
Uzasadnienie
K. P. (dalej: skarżący, wnioskodawca) przystąpił do naboru wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Osi Priorytetowej 3 Konkurencyjność przedsiębiorstw, Działania 3.7 Wzrost konkurencyjności MŚP Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020. Finansowanie kapitału obrotowego mikro i małych przedsiębiorstw, nr [...]
Pismem z dnia 23 października 2020 r. Lubelska Agencja Wspierania Przedsiębiorczości w Lublinie (dalej: LAWP, organ) poinformowała skarżącego o negatywnej ocenie jego wniosku o dofinansowanie, z uwagi na niespełnianie kryterium: "Kwalifikowalność wnioskodawcy" w zakresie pytania cząstkowego: "Czy wnioskodawca według stanu na dzień 31 grudnia 2019 r. posiadał siedzibę lub oddział (miejsce prowadzenia działalności w przypadku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą) i prowadził działalność gospodarczą na terenie województwa lubelskiego? ".
Organ odwołał się do pkt 3.3. Wezwania do złożenia wniosku o dofinansowanie w ramach naboru nr [...] w ramach Osi Priorytetowej 3 Konkurencyjność przedsiębiorstw, Działania 3.7 Wzrost konkurencyjności MŚP Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020 Finansowanie kapitału obrotowego mikro i małych przedsiębiorstw (dalej: Wezwanie do złożenia wniosku lub Wezwanie) i wyjaśnił, że zgodnie z informacją zawartą w Centralnej Ewidencji i Informacji Gospodarczej (CEIDG) wnioskodawca według stanu na dzień 31 grudnia 2019 r. nie posiadał miejsca prowadzenia działalności na terenie województwa lubelskiego. Zgodnie z informacjami zawartymi w CEIDG, wnioskodawca w dniu 25 lipca 2020 r. (tj. kilka dni przed złożeniem wniosku o dofinansowanie) dokonał wpisu w CEIDG, dopisując w sekcji C wpisu "Dodatkowe miejsce wykonywania działalności gospodarczej" województwo lubelskie, miejscowość N. M. [...] Pozostałe miejsca prowadzenia działalności przez wnioskodawcę to województwo łódzkie i dolnośląskie, według stanu na dzień 25 lipca 2020 r. (data dokonania wpisu). Na dzień 31 grudnia 2019 r. skarżący posiadał stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej na terenie województwa łódzkiego oraz dodatkowe miejsce wykonywania działalności również na terenie województwa łódzkiego.
Skarżący w dniu 31 grudnia 2020 r. wystosował do organu informację dotyczącą niepoprawnej oceny wniosku.
W odpowiedzi na powyższe pismo, skarżący otrzymał trzy pisma: pismo LAWP z dnia 25 stycznia 2021 r., pismo Rzecznika Funduszy Europejskich z dnia 28 stycznia 2021 r., a także pismo Urzędu Marszałkowskiego Województwa Lubelskiego z dnia 1 lutego 2021 r. Wszystkie wymienione pisma wskazywały, że ocena wniosku o dofinansowanie złożonego przez skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. G. K. P. została przeprowadzona w sposób prawidłowy i uzasadniony.
Skarżący pismem z dnia 10 marca 2022 r., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na informację LAWP z dnia 23 października 2020 r. w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W skardze skarżący zarzucił organowi naruszenie:
- pkt 3.3 ust. 1 lit. c Wezwania do złożenia wniosku oraz załącznika nr [...] do Wezwania - Kryteria wyboru projektów dla działania 3.7 Wzrost konkurencyjności MŚP poprzez dokonanie błędnej, nieopartej na podstawie zapisów wniosku o dofinansowanie i oświadczeń złożonych przez wnioskodawcę oceny kryteriów formalno-merytorycznych wniosku złożonego przez skarżącego, co doprowadziło do nieprawidłowej oceny, że złożony wniosek nie spełnił kryterium formalnego tj. wnioskodawca nie prowadził działalności gospodarczej na dzień 31 grudnia 2019 r. na terytorium województwa lubelskiego, a co miało bezpośredni wpływ na negatywną ocenę wniosku;
- art. 15 ust. 1 pkt. 1a ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacyjnym dla Przedsiębiorcy (Dz.U. z 2022 r., poz. 541), dalej: ustawa o CEIDG, poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że brak dokonania zmiany wpisu w zakresie zmiany miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w terminie 7 dni od dnia zmiany danych powoduje brak możliwości uznania, iż wnioskodawca prowadził działalność na terenie województwa lubelskiego, co doprowadziło do nieprawidłowego wniosku, że zmiana wpisu w CEIDG dokonana przez wnioskodawcę nie odniosła skutku prawnego, co miało bezpośredni wpływ na negatywną ocenę wniosku;
- art. 16 ust 1 ustawy o CEIDG poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że informacje
ujawnione we wpisie w rejestrze CIDG w dniu 31 grudnia 2019 r. (wpis archiwalny) odpowiadają rzeczywiście prowadzonej działalności gospodarczej przez wnioskodawcę na dzień 31 grudnia 2019 r., podczas gdy informacje ujawnione we wpisie są objęte domniemaniem, które to domniemanie zostało obalone przez wnioskodawcę i wykazane zostało, że prowadził on działalność gospodarczą na terenie województwa lubelskiego na dzień 31 grudnia 2019 r., co potwierdza aktualny wpis CEIDG, a co miało bezpośredni wpływ na negatywną ocenę wniosku;
- art. 37 ust 1 i 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r., poz. 818), dalej: u.z.p.p.r. lub ustawa wdrożeniowa, w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy o CEIDG poprzez ich błędne zastosowanie i oparcie ustaleń w zakresie oceny kryterium wyłącznie o wpis CEIDG, pomimo że wpis ten ma charakter deklaratoryjny i domniemanie nim objęte jest obalalne, które to domniemanie zostało obalone przez skarżącego;
- art. 61 i 62 ustawy wdrożeniowej oraz art. 3 § 2 pkt. 4 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej p.p.s.a., poprzez niewskazanie w informacji o negatywnej ocenie wniosku pouczenia o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, co ograniczyło prawa skarżącego do obrony i kontroli sądowej sprawy;
- art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 125 ust. 3 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia
nr 1303/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U.UE.L.2013.347.320), dalej rozporządzenie nr 1303/2013 w zw. z art. 20 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2007.303.1) w zw. z art. 32 Konstytucji RP (Dz.U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483), poprzez przygotowanie niejasnej, niespójnej i nieprzejrzystej dokumentacji projektu w szczególności Wezwania do złożenia wniosku oraz Kryteriów wyboru i przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę proporcjonalności i równości, co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia o negatywnej ocenie wniosku opartego wyłącznie o błędne uznanie, że skarżący nie spełnia kryterium prowadzenia działalności gospodarczej na terenie województwa lubelskiego na dzień 31 grudnia 2019 r.;
- art. 37 ust. 1 i 2 w zw. z art. 48 ust. 3 i 4b ustawy wdrożeniowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przy ocenie spornego kryterium miejsca działalności skarżącego na terenie województwa lubelskiego, organ miał możliwość ograniczenia się do oceny dokumentów i nie miał obowiązku wezwania skarżącego do uzupełnienia wniosku wobec stwierdzenia braków w zakresie warunków formalnych, podczas gdy obowiązek taki spoczywa na organie na mocy obowiązującego prawa.
Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny dokonanej przez LAWP oraz przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia, względnie o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz zwrot kosztów postępowania według złożonego spisu kosztów.
W uzasadnieniu zarzutów pełnomocnik skarżącego, po przedstawieniu stanowiska co do dopuszczalności skargi i kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uzasadniał, że organ dokonał oceny kryterium w sposób nieprawidłowy tj. wykraczający poza dopuszczalne sposoby weryfikowania wniosku. Organ nie mógł i nie miał prawa dokonać tej oceny w sposób i miejscu innym niż zostało to określone w Załączniku nr 2 dla środków (zasad) oceny przedmiotowego kryterium, tj. na podstawie wniosku o dofinansowanie wraz z załącznikami oraz na podstawie oświadczeń wnioskodawcy.
Pełnomocnik skarżącego argumentował, że organ nie mógł wymagać (oraz weryfikować) warunku spełniania posiadania "miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (w przypadku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą)" w CEIDG, ponieważ tak określone/opisane miejsce (miejsca) nie jest we wpisach w CEIDG podawane. Wpis w CEIDG nie zawiera pojęcia "miejsca (miejsc) prowadzenia działalności gospodarczej". Zgodnie z ustawą o CEIDG wypis zawierać może (nie musi): "stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej" i "dodatkowe stałe miejsca prowadzenia działalności" (jedno lub więcej) oraz musi zawierać "adres do doręczeń". Wpis w CEIDG dotyczący dodatnia "dodatkowego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej" w województwie lubelskim został przez skarżącego dokonany przed datą złożenia wniosku i na długo przed datą oceny wniosku przez organ i został dokonany ze wsteczną datą obowiązywania tj. od dnia 1 listopada 2019 r., co odpowiadało stanowi faktycznemu. Tym samym organ nie miał możliwości zakwestionowania tego wpisu i faktów z niego wynikających tj. prowadzenia przez wnioskodawcę na dzień 31 grudnia 2019 r. działalności gospodarczej na terenie województwa lubelskiego. Dodatkowo pełnomocnik skarżącego podkreślił, że ocena, czy działalność gospodarcza rzeczywiście jest wykonywana, należy do sfery ustaleń faktycznych.
Postanowieniem z dnia 23 marca 2022 r. Sąd przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi uznając po pierwsze, że informacja (akt) w postaci negatywnej oceny projektu rozpatrzonego w trybie nadzwyczajnym, określonym w art. 10 ustawy z dnia 3 kwietnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach wspierających realizację programów operacyjnych w związku z wystąpieniem COVID-19 (Dz. U. z 2020 r., poz. 694 ze zm.), – dalej ustawa o COVID-19, jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a po drugie, że skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podkreślając, że wnioskodawcy przystępujący do danego naboru wyrażają zgodę na poddanie się wskazanym przez daną Instytucję regułom i wymaganiom danego naboru, a przez to winni stosować się do zasad w nim ustalonych. W niniejszej sprawie organ powziął uzasadnione wątpliwości, w szczególności w odniesieniu do licznych zmian wprowadzanych przez skarżącego w rejestrze CEIDG, dopiero po ogłoszeniu Wezwania do złożenia wniosku. Wątpliwości organu budziła zasadność przyznania dofinansowania skierowanego dla przedsiębiorców z województwa lubelskiego dla skarżącego, który do lipca 2020 r. miał wskazaną jedynie działalność na terytorium województwa łódzkiego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Objęta skargą informacja (rozstrzygnięcie) organu z dnia 23 października 2020 r. o negatywnej ocenie projektu rozpatrzonego w trybie nadzwyczajnym, określonym w art. 10 ustawy o COVID-19, w świetle ugruntowanego stanowiska judykatury jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jest to akt o charakterze publicznoprawnym, podjęty w sprawie indywidualnej, dotyczący uprawnienia w postaci dofinansowania wynikającego z przepisów prawa, a zarazem nie jest decyzją administracyjną ani postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, ani postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Nie jest to również akt wyłączony z kognicji sądów administracyjnych na mocy art. 3 § 2 pkt 4 in fine p.p.s.a. W konsekwencji w odniesieniu do tego rodzaju aktu przysługuje droga postępowania przed sądem administracyjnym (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2021 r., sygn. I GSK 139/21, z dnia 7 kwietnia 2021 r., sygn. I GSK 211/21, z dnia 22 lipca 2021 r., sygn. I GSK 511/21 i sygn. I GSK 512/21 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2021 r., sygn. I GSK 463/21, z dnia 18 sierpnia 2021 r., sygn. I GSK 510/21, z dnia 22 października 2021 r., sygn. I GSK 623/21, a także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 października 2021 r., sygn. III SA/Łd 606/21 oraz z dnia 16 września 2021 r., sygn. III SA/Łd 527/21 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 23 kwietnia 2021 r., sygn. I SA/Op 150/21 – dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl,dalej CBOSA).
Jak wskazano wyżej postanowieniem z dnia 23 marca 2022 r. Sąd przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi. Z tych już względów zarzuty skargi co do ograniczenia skarżącemu prawa do obrony i kontroli sądowej sprawy uznać należy na tym etapie za nietrafne.
Zgodnie z art. 10 ustawy o COVID-19, wybór do dofinansowania projektów mających na celu ograniczenie wystąpienia negatywnych skutków COVID-19 może następować w trybie nadzwyczajnym (ust.1). W trybie nadzwyczajnym wnioskodawca składa na wezwanie właściwej instytucji w terminie przez nią wyznaczonym wniosek o dofinansowanie projektu służącego ograniczeniu negatywnych skutków wystąpienia COVID-19. Przepis art. 48 ust. 4a ustawy wdrożeniowej stosuje się odpowiednio (ust. 2). Właściwa instytucja wybiera do dofinansowania projekt, który spełnił kryteria wyboru projektów (ust.3).
Zgodnie z wymienionym wyżej przepisem art. 48 ust. 4a ustawy wdrożeniowej, wezwanie, o którym mowa w ust. 1, określa w szczególności: 1) nazwę i adres właściwej instytucji; 2) miejsce i formę złożenia wniosku o dofinansowanie projektu i sposób uzupełniania w nim braków w zakresie warunków formalnych oraz poprawiania w nim oczywistych omyłek; 3) czynności, które powinny zostać dokonane przed zawarciem umowy o dofinansowanie projektu albo podjęciem decyzji o dofinansowaniu projektu, oraz wymagane dokumenty i terminy ich przedłożenia właściwej instytucji; 4) formę i sposób komunikacji między wnioskodawcą a właściwą instytucją, w tym wzywania wnioskodawcy do uzupełniania lub poprawiania projektu w trakcie jego oceny w części dotyczącej spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, a także skutki niezachowania wskazanej formy komunikacji; 5) formę złożenia przez wnioskodawcę oświadczenia o świadomości skutków niezachowania wskazanej formy komunikacji.
Odesłanie w art. 10 ustawy o COVID-19 do odpowiedniego stosowania art. 48 ust. 4a ustawy wdrożeniowej, nie oznacza a contrario, że w zakresie złożonych wniosków nie stosuje się innych regulacji ustawy wdrożeniowej. Wręcz przeciwnie, nakaz ustawodawcy do stosowania ustawy wdrożeniowej zawarty jest w art. 1 ust 2 ustawy o COVID-19 (zob. też np. postanowienie NSA z dnia 22 lipca 2021 r. sygn. I GSK 511/21, CBOSA).
Ustawa wdrożeniowa określa ogólne reguły postępowania dotyczące wyboru projektów do dofinansowania. W przepisie art. 37 ust. 1 tej ustawy określone zostały zasady normatywne dotyczące wyboru projektów. Zgodnie z tym przepisem, właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów.
W okolicznościach niniejszej sprawy nabór wniosków o dofinansowanie odbywał się na podstawie Wezwania do złożenia wniosku o dofinansowanie w ramach naboru nr RPLU.03.07.00-IP.01-06-V01/20 w ramach Osi Priorytetowej 3 Konkurencyjność przedsiębiorstw, Działania 3.7 Wzrost konkurencyjności MŚP Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020 Finansowanie kapitału obrotowego mikro i małych przedsiębiorstw. W punkcie 5.1 Wezwania do złożenia wniosku określone zostały zasady oceny wniosku o dofinansowanie. Stosownie do pkt 5.1 ppkt 19 Wezwania - Oceny spełniania kryteriów przez dany projekt dokonuje się na podstawie wniosku o dofinansowanie wraz z załącznikami. Nie wyklucza to wykorzystania w ocenie spełnienia kryteriów dodatkowych dokumentów, do których złożenia może zostać wezwany wnioskodawca w ramach poprawy/uzupełnienia, wykorzystania informacji udzielonych przez wnioskodawcę lub pozyskanych na temat wnioskodawcy lub projektu. Pozyskanie i wykorzystanie wspomnianych informacji jest dokumentowane.
Zgodnie z kolei z Załącznikiem nr 2 do Wezwania - Kryteria wyboru projektów – przy Kryterium nr 2 "Kwalifikowalność wnioskodawcy" wskazano, że jest to kryterium zerojedynkowe, obligatoryjne, że spełnienie kryterium jest niezbędne do przyznania dofinansowania, oraz że kryterium jest zdefiniowane poprzez zestaw pytań pomocniczych (cząstkowych). Kryterium uznaje się za spełnione, jeżeli odpowiedź na wszystkie pytania cząstkowe będzie pozytywna. W kryterium tym wskazano 7 pytań pomocniczych a jednym z nich było pytanie, "Czy wnioskodawca według stanu na dzień 31 grudnia 2019 r. posiadał siedzibę lub oddział (miejsce prowadzenia działalności w przypadku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą) i prowadził działalność gospodarczą na terenie województwa lubelskiego". Jak zostało nadto określone w zapisach Kryterium nr 2, do którego to zapisu szczególną uwagę przywiązuje skarżący "Ocena dokonywana jest na podstawie wniosku o dofinasowanie wraz z załącznikami oraz na podstawie oświadczeń wnioskodawcy’'.
W ocenie skarżącego, skoro w środkach oceny kryterium "Kwalifikowalności wnioskodawcy" nie znajdują się dwa pozostałe środki oceny o jakich mowa w pkt 5.1 ppkt 19 Wezwania do złożenia wniosku, a więc ocena na podstawie dodatkowych dokumentów, do których złożenia może zostać wezwany wnioskodawca oraz ocena na podstawie wykorzystania informacji pozyskanych na temat wnioskodawcy lub projektu, to organ określił środki oceny spełniania kryteriów w sposób sprzeczny i niespójny, a tym samym niejasny i dyskryminujący. Ponadto, zdaniem skarżącego, w takich okolicznościach nie było dopuszczalne dokonanie oceny tego kryterium na podstawie zapisów z CEIDG. Organ mógł dokonać oceny tylko na podstawie wniosku o dofinansowanie wraz z załącznikami oraz na podstawie oświadczeń wnioskodawcy.
Ze stanowiskiem skarżącego nie sposób się zgodzić, a to przede wszystkim z tego powodu, że jak trafnie zauważa organ, postanowienia Wezwania do złożenia wniosku oraz treść załączników do Wezwania należy czytać jednocześnie i w sposób kompleksowy, z uwagi na fakt, iż załącznik do Wezwania stanowi jego integralną część.
Tym samym, wbrew stanowisku skargi, organ podczas oceny wniosku, oprócz informacji zawartych przez wnioskodawcę we wniosku o dofinansowanie oraz w oświadczeniach był uprawniony do korzystania z informacji pozyskanych na temat wnioskodawcy lub projektu takich jak informacje ogólnodostępne zawarte w rejestrze CEIDG.
Ponadto, co pomija skarżący, już z wniosku wynika, że podstawą weryfikowalności oświadczeń wnioskodawcy zawartych we wniosku może być CEIDG. W Dziale (d5): E. Wnioskodawca – Działalność Gospodarcza, sekcja (d5/s15), tabela (d5/s15/t.1): E.1.1. Wnioskodawca - Działalność Gospodarcza, przy punktcie e.3 dotyczącym oświadczenia wnioskodawcy o posiadaniu siedziby/oddziału, miejsca prowadzenia działalności na terenie województwa lubelskiego na dzień 31.12.2019 r. widnieje przypis (odnośnik) lp. 96 znajdujący się w Tabeli z instrukcjami do formularza. Z przypisu tego wynika, że w punkcie tym należy zadeklarować, że wnioskodawca posiadał siedzibę/oddział/miejsce prowadzenia działalności (w przypadku wpisu do CEIDG} na terenie woj. lubelskiego na dzień 31.12.2019 r. Jak wynika z kolei z odnośnika lp.93 znajdującym się przy tabeli (d5/s15/t.1) brak spełnienia, któregokolwiek warunku ujętego w tabeli E.1.1. wyklucza wnioskodawcę z możliwości uzyskania wsparcia.
Także do CEIDG nawiązano w pkt 3.3. Wezwania – Limity i ograniczenia oraz warunki otrzymania wsparcia, ppk 1 lit. c, zgodnie z którym wsparcie może zostać przyznane wyłącznie jeżeli wnioskodawca posiadał siedzibę, oddział lub miejsce prowadzenia działalności (w przypadku osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą) na terenie województwa lubelskiego według stanu na dzień 31.12.2019 r. oraz posiada siedzibę, oddział lub miejsce prowadzenia działalności (w przypadku osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą) na terenie województwa lubelskiego, na dzień składania wniosku. Przy tym ppkt znajduje się przypis lp. 4, zgodnie z którym w przypadku spółki cywilnej siedziba lub oddział muszą być wskazane w umowie spółki, ponadto każdy ze wspólników musi posiadać w CEIDG wskazane miejsce prowadzenia działalności na terenie województwa lubelskiego. Wprawdzie odnośnik ten dotyczy spółki cywilnej niemniej wynika z niego, w ocenie Sądu, na jakiej podstawie (w oparciu o jaki rejestr) organ może zweryfikować spełnienie tego warunku. Taki zapis Wezwania - "Wsparcie może zostać przyznane wyłącznie jeżeli wnioskodawca posiadał (...) miejsce prowadzenia działalności (w przypadku w przypadku osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą) na terenie województwa lubelskiego według stanu na dzień 31.12.2019 r." wzmacnia stanowisko organu o możliwości weryfikacji w oparciu o rejestr CEIDG. Z tych już przyczyn zarzuty skargi co do przygotowania niejasnej i niespójnej dokumentacji naboru uznać należy za chybione.
Sąd podziela także stanowisko organu, że w oparciu o informacje zwarte we wniosku, a także mając na podmioty, do których zostało skierowane Wezwanie i jego cel zaistniała potrzeba weryfikacji danych zawartych przez skarżącego w dokumentacji aplikacyjnej w oparciu o ogólnodostępne informacje zawarte na temat przedsiębiorstwa w CEIDG. Podkreślić bowiem należy, że zgodnie z pkt 2.2. Wezwania do złożenia wniosku nabór był skierowany do mikro i małych przedsiębiorstw, z województwa lubelskiego, które w wyniku wystąpienia pandemii COVID-19 znalazły się w sytuacji nagłego niedoboru lub utraty płynności finansowej. Przedmiotem wezwania było zaproszenie do złożenia wniosków o dofinansowanie na realizację projektów, mających na celu zwalczanie lub przeciwdziałanie skutkom wystąpienia pandemii COVID-19, poprzez wsparcie w postaci finansowania kapitału obrotowego oraz kosztów bieżącej działalności, dla mikro i małych przedsiębiorstw, prowadzących działalność gospodarczą na terenie województwa lubelskiego, które w wyniku wystąpienia pandemii COVID-19 znalazły się w sytuacji nagłego niedoboru lub utraty płynności finansowej, w tym odnotowały spadek obrotów o co najmniej 30%. Skarżący zaś w tabeli (d1/s1/1): A.1.1 Wnioskodawca informacje podstawowe jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej wskazał K. w województwie Łódzkim, natomiast jako miejsce realizacji projektu w tabeli (d3/s6/t2): C.1.1 Główna lokalizacja formularza wniosku wskazał miejscowość N. M. w gminie P. w województwie lubelskim.
Nie sposób podzielić również argumentacji skargi, że skoro organ nie wezwał skarżącego do złożenia dodatkowych informacji w tym przedmiocie, to doszło do naruszenia zasad bezstronności oraz niedyskryminacji dotyczących oceny wniosku. Przede wszystkim, jak wynika z powołanego pkt 5.1 ppkt 19 Wezwania do złożenia wniosku istnieje tylko możliwość, a nie obowiązek, wezwania wnioskodawcy do przedłożenia dodatkowych dokumentów. Także w Załączniku nr [...] -Kryteriach Wyboru Projektów przy kryterium "Kwalifikowalność wnioskodawcy" wskazano, że w ramach kryterium istnieje możliwość jednokrotnej poprawy. Poza tym pkt 5.1 ppkt 19 Wezwania mówi nie tylko o informacjach udzielonych przez wnioskodawcę ale i pozyskanych na temat wnioskodawcy lub projektu. Nadto, jak wynika z regulacji art. 50a pkt 2 lit. b ustawy wdrożeniowej, mającego odpowiednie zastosowanie, zgodnie z regulacją art. 1 ust. 2 ustawy o COVID-19, w toku postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie właściwa instytucja nie może żądać zaświadczeń ani dokumentów na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, jeżeli są one możliwe do ustalenia przez instytucję na podstawie rejestrów publicznych posiadanych przez inne podmioty publiczne, do których instytucja ma dostęp w drodze elektronicznej na zasadach określonych w przepisach o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne W świetle powyższego LAWP była jak najbardziej uprawniona do weryfikacji informacji podanych przez wnioskodawcę w oparciu o rejestr CEIDG, na etapie oceny spełniania kryteriów przez dany projekt, bez konieczności wzywania wnioskodawcy do złożenia dodatkowych dokumentów. W tych okolicznościach zarzut skargi co do naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 w zw. z art. 48 ust. 3 i 4b u.z.p.p.r. poprzez uznanie, że organ nie miał obowiązku wezwania skarżącego do uzupełnienia wniosku uznać należy za niezasadny.
Podkreślić należy, że przystępując do naboru wnioskodawca godzi się na wymagania i warunki określone przez instytucję organizującą nabór. Kryteria oceny wniosku wynikające z reguł zawartych w Wezwaniu są narzędziem służącym zapewnieniu wymaganej ustawą przejrzystości i równego traktowania wszystkich uczestników naboru.
W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi organ jednoznacznie określił zakres i sposób weryfikacji warunków naboru poprzez wskazanie konkretnych dat, w których osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, powinna posiadać miejsce prowadzenia działalności gospodarczej i ją prowadzić. Miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, jak zasadnie zauważa organ zawiera w sobie zarówno stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej jak i dodatkowe stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, do których to pojeść odwołuje się CEIDG. Użycie pojęcia o szerszym znaczeniu niewątpliwe umożliwiało udział w naborze większej liczbie przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą na terenie województwa lubelskiego. Zatem rozbudowane stanowisko skargi na tym tle uznać należy za zbyteczne. Jak wynika z dokumentacji naboru intencją organu i celem naboru było, aby wsparcie przyznać przedsiębiorcom prowadzącym działalność gospodarczą na terenie województwa lubelskiego zarówno według stanu na dzień 31 grudnia 2019 r. oraz na dzień składania wniosku o dofinansowani, którzy odnieśli negatywne skutki w związku z COVID-19.
Nie jest w sprawie sporne, że skarżący dokonał zmian wpisu w CEIDG dotyczących dodatkowego stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej dopisując województwo lubelskie, miejscowość N. M. 1B/1 dopiero w dniu 25 lipca 2020 r. z datą wsteczną od 1 listopada 2019 r., a więc już po opublikowaniu dokumentacji naboru przez Instytucję Organizującą Nabór - LAWP w dniu 23 lipca 2020 r. i kilka dni przed złożeniem wniosku o dofinansowanie (wniosek złożono w dniu 29 lipca 2020 r.
W tym stanie faktycznym nie można uznać za dowolną ocenę organu, że skarżący nieprzypadkowo dokonał wskazanych zmian z odpowiednią datą wsteczną w celu dostosowania się i spełnienia warunków wskazanych w Wezwaniu do złożenia wniosku i Kryteriów oceny projektów dotyczących posiadania na dzień 31 grudnia 2019 r. miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium województwa lubelskiego i prowadzenia jej na dzień złożenia wniosku oraz na dzień 31 grudnia 2019 r.
Skarżący zarzucając naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 1a i art. 16 ust. 1 ustawy o CEIDG poprzez błędną ich wykładnię podkreślał, że wprawdzie przedsiębiorca ponosi konsekwencje braku natychmiastowej aktualizacji wpisu w postaci istnienia domniemania, że dane wskazane w CEIDG odpowiadają stanowi faktycznemu, jednakże domniemanie to może zostać (i zostało przez skarżącego) obalone. Organ nie wziął pod uwagę obalenia ww. domniemania i całkowicie zignorował fakt, że skarżący wykazał, że prowadzona przez niego działalność w dniu 31 grudnia 2019 r. była na terenie województwa lubelskiego, co potwierdza zaktualizowany (przed datą składania wniosku i dniem jego oceny) wpis CEIDG. Organ nie miał więc podstaw do kwestionowania tego faktu.
Skarżący podkreślał, że ocena, czy działalność gospodarcza rzeczywiście jest wykonywana, należy do sfery ustaleń faktycznych.
W kontekście powyższego podkreślić przede wszystkim należy, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z postępowanie nadzwyczajnym, gdzie nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących postępowania dowodowego. Wymagania w naborze były dla wszystkich aplikujących wnioskodawców jednakowe i na tyle uproszczone (tryb nadzwyczajny), aby pomóc jak największej liczbie poszkodowanych przedsiębiorców z województwa lubelskiego w jak najszybszym czasie. Co istotne, a o czym była już mowa, w dokumentacji naboru wskazano zarówno konkretną datę, w której osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, powinna posiadać miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, jak i sposób weryfikacji warunków naboru. Trafnie również argumentuje organ, że to przedsiębiorca w świetle regulacji ustawy o CEIDG jest odpowiedzialny za to aby dane zawarte w rejestrze CEIDG były aktualne i zgodne ze stanem faktyczny.
Stosownie do art. 15 ust. 1 pkt 1a ustawy o CEIDG przedsiębiorca jest obowiązany złożyć wniosek o zmianę wpisu w CEIDG w terminie 7 dni od dnia zmiany danych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, z wyjątkiem danych w zakresie numeru PESEL, pkt 2, 5-8, albo niezwłocznie, nie później niż w dniu roboczym następującym po dniu zmiany danych, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 18 i 19.
Ustawodawca przywiązuje dużą wagę do aktualności wpisów w CEIDG, o czym świadczy art. 32 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy o CEIDG, stosownie do których w przypadku powzięcia przez ministra właściwego do spraw gospodarki informacji o tym, że wpis do CEIDG zawiera dane niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, minister właściwy do spraw gospodarki z urzędu wzywa przedsiębiorcę do dokonania odpowiedniej zmiany w tym wpisie w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Jeżeli przedsiębiorca mimo wezwania, nie dokona odpowiedniej zmiany swojego wpisu, minister właściwy do spraw gospodarki może wykreślić, w drodze decyzji administracyjnej, przedsiębiorcę z CEIDG.
Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CEIDG domniemywa się, że dane wpisane do CEIDG są prawdziwe. Osoba fizyczna wpisana do CEIDG ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną zgłoszeniem do CEIDG nieprawdziwych danych, jeżeli podlegały obowiązkowi wpisu na jej wniosek, a także niezgłoszeniem danych podlegających obowiązkowi wpisu do CEIDG w ustawowym terminie albo niezgłoszeniem zmian danych objętych wpisem, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą osoba wpisana do CEIDG nie ponosi odpowiedzialności.
Bez wątpienia zatem w świetle przytoczonych regulacji rejestr CEIDG służy pewności prawa. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, nie kwestionując stanowiska skargi co do charakteru wpisu do CEIDG, to nie można jednak dokonywać oceny przytoczonych regulacji w oderwaniu od okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. W ocenie składu orzekającego w tej sprawie, jeżeli przedsiębiorca zaniedbał wypełnienia swoich ustawowych obowiązków, to nie może skutków tych zaniedbań przerzucać na ograny i wymagać prowadzenia czynności weryfikacyjnych co do faktu prowadzenia działalności w każdym przypadku, gdy będzie to dla niego dogodne, np. dla potrzeb uzyskania świadczenia ze środków publicznych. Taki stanowisko jest nieuprawnione, w sytuacji, gdy zasady i warunki naboru zostały przez organ określone w sposób jasny, przejrzysty i bezstronny. W ocenie Sądu, brak jest też jakichkolwiek podstaw aksjologicznych do szczególnego traktowania takich przedsiębiorców (nie realizujących swoich obowiązków ewidencyjnych), zwłaszcza w nadzwyczajnym postępowaniu aplikacyjnym, które miało zapewnić wsparcie dla przedsiębiorców z województwa lubelskiego, którzy ucierpieli w związku z pandemią COVID-19.
W tych okolicznościach stanowisko zaprezentowane przez organ w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, że projekt nie spełniał kryterium: "Kwalifikowalność wnioskodawcy"' w zakresie pytania cząstkowego: "Czy wnioskodawca według stanu na dzień 31 grudnia 2019 r. posiadał siedzibę lub oddział (miejsce prowadzenia działalności w przypadku osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą) i prowadził działalność gospodarczą na terenie województwa lubelskiego?" nie narusza prawa. Jak ustalił organ, a skarżący skutecznie tych ustaleń nie podważył na dzień 31 grudnia 2019 r. skarżący posiadał stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej na terenie województwa łódzkiego oraz dodatkowe miejsce wykonywania działalności również na terenie województwa łódzkiego.
To ustalenie organu było wystarczające do negatywnej oceny projektu. Stanowisko organu nie uprawniło do wyprowadzenia przez skarżącego wniosków, że organ kwestionując w swoim rozstrzygnięciu tylko brak miejsca prowadzenia działalności na terenie województwa lubelskiego według stanu na dzień 31 grudnia 2019 r. w istocie nie zakwestionował faktu prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego, na którą to okoliczności skarżący wnioskował o przeprowadzenie dowodu z odpisu księgi wieczystej dotyczącej lokalu w miejscowości N. M. 1B/1 będącego jego własnością. Przedmiotowy dokument, z racji uczestnictwa skarżącego wraz z pełnomocnikiem w rozprawie w trybie zdalnym, pełnomocnik skarżącego zobowiązał się przesłać na skrzynkę pocztową ePUAP. W związku z tym, że dokument ten nie został przez skarżącego dołączony do akt sprawy Sąd pominął dowód z tego dokumentu. Niezależnie od powyższego wskazać jednak należy, że odpis księgi wieczystej może stanowić dowód jedynie na okoliczność posiadania tytułu własności do danej nieruchomości, a nie na okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej na danej nieruchomości.
Jeszcze raz podkreślić należy, że skoro zapisy Wezwania do złożenia wniosku (Rozdział II Informacje o naborze, pkt 2.2 Przedmiot Wezwania ppkt 1 oraz ppkt 2) określały wprost kto może ubiegać się o przedmiotowe dofinansowanie z jednoznacznym wskazaniem, że o dofinansowanie mogły ubiegać się mikro oraz mali przedsiębiorcy z województwa lubelskiego, to w kontekście kompleksowej oceny przedłożonego w ramach naboru projektu skarżącego nie można było pominąć okoliczności, kiedy skarżący dokonał stosownych wpisów w CEIDG, umożliwiających mu spełnienie warunków naboru. Skarżący świadomie dokonał w CEIDG zmiany w lipcu 2020 r. z datą od 1 listopada 2019 r. celem dostosowania się do warunków naboru w tym postępowaniu aplikacyjnym.
W kontekście trafności stanowiska organu w tym przedmiocie, organ w odpowiedzi na skargę zwrócił jeszcze uwagę, że skarżący na przełomie sierpnia oraz września 2020 r. dokonał szeregu zmian dotyczących dodatkowego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rejestrze CEIDG, dodając następujące województwa: podkarpackie, dolnośląskie, lubelskie, kujawsko-pomorskie, świętokrzyskie oraz wielkopolskie i zmian tych dokonywał w momencie ogłaszania przez poszczególne Instytucje Regionalne w ramach wskazanych województw naborów na dofinansowanie kapitału obrotowego w związku z wystąpieniem pandemii COVID-19. Tych ustaleń organu skarżący nie podważył. Chodź są to okoliczności nie odnoszące się do sprawy niniejszej, jednakże, w ich świetle takie postępowanie skarżącego zasadnie wzbudziło wątpliwości organu, co do poprawności i rzetelności informacji zawartych przez skarżącego w treści dokumentacji aplikacyjnej w przedmiotowym naborze.
Podsumowując, wbrew zarzutom skargi ocena projektu została dokonana w sposób zgodny z prawem. Organ zorganizował nabór w sposób nienaruszający prawa. Zasady oraz warunki naboru zostały określone w Wezwaniu do złożenia wniosku wraz z załącznikami w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny, a każdemu potencjalnemu wnioskodawcy został zapewniony równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania, poprzez udostępnienie Wezwania wraz załącznikami na stronie internetowej rpo.lubelskie.pl. Organ nie naruszył art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej. Konsekwencją braku naruszeń art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej jest brak naruszenia zarówno art. 125 ust. 3 lit. a ppkt (ii) rozporządzenia 1303/2013, zgodnie z którym instytucja zarządzająca sporządza i po zatwierdzeniu, stosuje odpowiednie procedury wyboru i kryteria, które są niedyskryminujące i przejrzyste, jak i art. 32 Konstytucji RP i art. 20 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej dotyczących równości wobec prawa i niedyskryminacji.
Zasada przejrzystości reguł oceny projektów wymieniona w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji organizującej konkurs (nabór), o czym już była mowa, nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz uzasadnieniem wyboru. Zasada rzetelności nakłada również na właściwe instytucje obowiązek oceny projektów, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności wynikających z przedstawionej przez wnioskodawcę dokumentacji. Zasada bezstronności ustanawia z kolei zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów. Dokumentacja naborowa ma charakter wiążącym zarówno dla ustanawiającej ją właściwej instytucji, jak i dla podmiotów aplikujących w postępowaniu naborowym.
W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, kryteria wyboru projektów zostały zachowane. Nie naruszono zasad przejrzystości, rzetelności i bezstronności oraz równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Na podstawie akt sprawy nie można uznać, że skarżący składając wniosek nie został właściwie zapoznany z wymogami naboru zawartymi w Wezwaniu, czy też został wprowadzony w błąd przez nieczytelne zapisy Wezwania, czy działanie urzędników LAWP. Okoliczność, że sposób dokonanej oceny jest odmienny od oczekiwań skarżącego nie przesądza o jej wadliwości. Tryb wyboru projektów do dofinansowania wymaga, aby wnioskodawca ubiegający się o określone dofinansowanie w ramach danego postępowania rzetelnie i wyczerpująco przygotował swój wniosek i brak jest podstaw prawnych do żądania od instytucji organizującej nabór, aby interpretowała wątpliwości na korzyść wnioskodawcy. Korzystanie z pomocy nie jest obowiązkowe. Dlatego podmiot, który zamierza z dofinansowania skorzystać, powinien dostosować się do zasad udzielania pomocy i wypełnić wszystkie wymogi wynikające z dokumentacji naboru.
Z tych wszystkich względów uznając, że zarzuty skargi nie podważają skutecznie prawidłowości dokonanej oceny, Sąd postanowił, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w niniejszej sprawie oddalić.