III SA/Lu 101/21

III SA/Lu 101/21 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2021-06-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-02-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec /sprawozdawca/
Iwona Tchórzewska
Jadwiga Pastusiak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne
Szkolnictwo wyższe
Sygn. powiązane
III OSK 7219/21 - Wyrok NSA z 2025-02-25
Skarżony organ
Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1842
art. 15zzs4 ust. 3
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
Dz.U. 2017 poz 1789
art. 24 ust. 5 pkt 1
Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 70 ust. 5
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2020 poz 85
art. 9 ust. 1; art. 13 ust. 1, 2; art. 17 ust. 1 pkt 1; art. 23 ust. 2 pkt 1, 2, 11; art. 187; art. 268 ust. 1; art. 327 ust. 4; art. 328 ust. 3, 4, 5
Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce - t.j,
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. H. na decyzję Rektora Uniwersytetu/Politechniki/Akademii z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania stopnia naukowego uzyskanego za granicą oddala skargę.
Uzasadnienie
W. H. (dalej też jako "wnioskodawca" "skarżący", "strona skarżąca") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Rektora Uniwersytetu/Politechniki/Akademii (dalej "Rektor", "organ" ) z dnia 21 grudnia 2020 r. nr [...] o odmowie uznania stopnia naukowego uzyskanego za granicą za równoważny z odpowiednim polskim stopniem naukowym.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że na wniosek W. H. wszczęte zostało postępowanie nostryfikacyjne w przedmiocie uznania stopnia naukowego doktora, uzyskanego za granicą za równoważny z odpowiednim polskim stopniem. Do wniosku załączono kopię dyplomu ukończenia studiów wyższych z 10 września 1999 r., wydanego na Wydziale Ekonomicznym [...], kopię dyplomu wydanego przez [...] Uniwersytet N. imienia I. F. DK nr [...] z dnia 12 maja 2016 r., wraz z polskim tłumaczeniem, pracę doktorską w języku ukraińskim z polskim tłumaczeniem oraz oświadczeniem zawierającym informację, czy stopień naukowy, o uznanie którego ubiega się wnioskodawca, nie stanowił przedmiotu postępowania nostryfikacyjnego przed inną radą.
Uchwałą z dnia 27 lutego 2020 r. Rada Naukowa Instytutu Ekonomii i Finansów Wydziału Ekonomicznego Uniwersytetu M. C.-S. w L. (dalej "Rada Naukowa Instytutu") powołała Komisję ds. uznania stopnia naukowego za równoważny z odpowiednim polskim stopniem (dalej: "Komisja ds. nostryfikacji").
Pismem z dnia 4 marca 2020 r. wezwano wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych, poprzez dostarczenie prawidłowego oświadczenia zawierającego informację, czy stopień naukowy, o uznanie którego ubiega się wnioskodawca, nie stanowił przedmiotu postępowania nostryfikacyjnego przed inną radą.
Następnie na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 28 września 2018 r. w sprawie nostryfikacji stopni naukowych i stopni uznanych za granicą (Dz. U. z 2018 r. poz., 1877, dalej "rozporządzenie w sprawie nostryfikacji"), zgromadzone w toku postępowania dokumenty skierowane zostały do dwóch recenzji, sporządzonych przez: dr hab. A. K. i dr. hab. P. K., prof. [...].
Uchwałą z dnia 9 lipca 2020 r. Rada Naukowa Instytutu odmówiła uznania stopnia naukowego W. H., uzyskanego za granicą, za równoważny z odpowiednim polskim stopniem naukowym.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Rektor decyzją z dnia 27 sierpnia 2020 r. uchylił uchwałę Rady Naukowej Instytutu z dnia 9 lipca 2020 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Zgodnie z wytycznymi zawartymi w decyzji Rektora, z uwagi na dwie przeciwstawne konkluzje sporządzonych recenzji powołano trzeciego recenzenta w osobie prof. dr hab. W. S..
Po ponownej weryfikacji dokumentacji zgromadzonej w sprawie, w tym dokumentacji złożonej przez wnioskodawcę, trzech recenzji, protokołów Komisji ds. nostryfikacji oraz posiedzeń Rady Naukowej Instytutu, decyzji Rektora [...], Rada Naukowa Instytutu w treści uchwał: nr [...]/2020 i nr [...]/2020 z dnia 3 grudnia 2020 r., negatywnie zaopiniowała uznanie stopnia naukowego W. H. uzyskanego za granicą za równoważny z odpowiednim polskim stopniem naukowym doktora w dyscyplinie ekonomia i finanse i rekomendowała Rektorowi odmowę uznania tego stopnia.
Odmawiając skarżącemu uznania stopnia naukowego uzyskanego za granicą za równoważny z odpowiednim polskim stopniem naukowym Rektor w zaskarżonej decyzji podkreślił, że wszystkie spośród wielu zgłoszonych przez Radę Naukową Instytutu zastrzeżeń względem dokumentacji wnioskodawcy, stanowiącej podstawę nadania stopnia naukowego za granicą oscylowały wokół kwestii wymagań stawianym rozprawom doktorskim przez przepisy polskiego prawa powszechnie obowiązującego. W ocenie Rady Naukowej Instytutu wnioskodawca nie wykazał w dysertacji wystarczającej wiedzy teoretycznej z zakresu danej dyscypliny, kwerendę literaturową, ograniczył wyłącznie do ukraińsko i rosyjskojęzycznych publikacji. Tytuł rozprawy doktorskiej uznano za nieadekwatny wobec podjętych badań. Przyjęto również, że nie zrealizowano głównego celu rozprawy, w szczególności z powodu braku zidentyfikowania i przeprowadzenia oceny mechanizmów regulacji rynku farmaceutycznego na Ukrainie i finalnie nie wskazania możliwych kierunków ich doskonalenia. Zarzucono nie przedstawienie zastosowanej w pracy metodyki badawczej, poprzez brak stosownego omówienia wykorzystanych metod i narzędzi badawczych, zarówno we wstępie, jak i dalszych częściach pracy. Wątpliwości wzbudziła również strona metodyczna części rozprawy, a także wyniki przeprowadzonych badań empirycznych, które nie dawały podstawy do uznania, że proponowane przez wnioskodawcę rozwiązanie ma stanowić realne i oryginalne rozstrzygnięcie problemu naukowego. Rektor podkreślił, że w trakcie dokonywanej analizy uwzględniono aktualność oraz wagę podjętego w rozprawie doktorskiej problemu badawczego związanego z regulacjami rynku farmaceutycznego, interdyscyplinarność prowadzonych rozważań i analiz.
W ocenie Rektora ilość i rozmiar wskazanych w rozprawie doktorskiej mankamentów, waga postawionych zarzutów doprowadziły do trafnej konkluzji, że zarówno poziom merytoryczny, jak i warsztatowy pracy nie spełnia polskich wymagań w zakresie nadania stopnia naukowego doktora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie ekonomia i finanse. Organ zwrócił uwagę, że dwie z trzech sporządzonych recenzji zawierały wiele negatywnych uwag. W ocenie dr hab. A. K., wnioskodawca nie wykazał się umiejętnością samodzielnego prowadzenia pracy naukowej, w tym gromadzenia właściwych materiałów normatywnych i empirycznych, przetworzenia zawartych w nich informacji z zastosowaniem właściwie dobranych metod oraz sformułowania wniosków, zaś rozprawa doktorska nie spełnia polskich wymogów stawianych rozprawom doktorskim w dyscyplinie ekonomia i finanse, w szczególności wymogów określonych w art. 187 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2020 r. poz. 85 z późn. zm.). Dr hab. P. K., pomimo wielu krytycznych uwag, nie wyraził ostatecznie krytycznego stosunku do całokształtu rozprawy doktorskiej skarżącego, traktując swoje uwagi wyłącznie jako głos w dyskusji naukowej. Ostatnia z przygotowanych recenzji rekomendowała uznanie stopnia naukowego skarżącego za równoważny z polskim stopniem naukowym uzasadniając jednocześnie mankamenty sporządzonej rozprawy doktorskiej niezmiernie złym tłumaczeniem tekstu.
Rektor podkreślił, że postępowanie nostryfikacyjne ma charakter ekspercki, dlatego też po zapoznaniu się z całością dokumentacji zgromadzonej w sprawie, treścią sporządzonych recenzji, wielością zgłoszonych uwag i zastrzeżeń do rozprawy w jego ocenie odmowa uznania stopnia naukowego W. H., uzyskanego za granicą za równoważny z odpowiednim polskim stopniem naukowym jest w pełni uzasadniona.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie W. H. zarzucił decyzji Rektora z dnia 21 grudnia 2020 r.:
1) naruszenie § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie nostryfikacji poprzez przekroczenie swoich kompetencji w postaci wydania zaskarżonej decyzji, w sytuacji braku uprawnienia prawnego do wydania takiej decyzji;
2) naruszenie § 6 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie nostryfikacji poprzez skierowanie dokumentów przekazanych w procedurze nostryfikacyjnej do recenzji bez zaistnienia uzasadnionych wątpliwości dotyczących osiągnięć stanowiących podstawę nadania skarżącemu stopnia naukowego oraz poprzez powołanie dr hab. A. K. jako recenzenta nieposiadającego odpowiedniego dorobku do oceny dokumentów nostryfikacyjnych oraz pracy doktorskiej skarżącego;
3) naruszenie art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz.U. z 2021 r., poz. 735), dalej "k.p.a.", poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w postaci uchwał Rady Naukowej oraz recenzji zgromadzonych w postępowaniu nostryfikacyjnym, przekroczenie granic swobodnej oceny materiałów dowodowych zgromadzonych w postępowaniu nostryfikacyjnym, a także brak ustalenia prawdziwego stanu faktycznego, naruszenie słusznego interesu skarżącego, prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie skarżącego do Rektora i Rady Naukowej i brak wyjaśnienie skarżącemu zasadności przesłanek, którymi kierował się Rektor odmawiając uznania za równoważny stopnia doktora;
4) naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., poprzez sporządzenie niewłaściwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w postępowaniu nostryfikacyjnym;
5) naruszenie art. 328 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie nostryfikacji poprzez bezzasadną odmowę uznania stopnia naukowego skarżącego za równoważny z odpowiednim polskim stopniem naukowym.
W związku z powyższym skarżący wniósł o:
- uchylenie zaskarżonej decyzji, uchylnie w całości poprzedzających ją uchwał Rady Naukowej Instytutu Ekonomii i Finansów [...], tj. uchwały nr [...]/2020 z dnia 9 lipca 2020 r., uchwały nr [...]/2020 z dnia 3 grudnia 2020 r. oraz uchwały nr [...]/2020 z dnia 3 grudnia 2020 r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania,
- wskazanie Rektorowi sposobu załatwienia sprawy oraz zawarcia w wyroku wiążących dla Rektora ocen prawnych i wskazań co do dalszego postępowania,
- zawieszenie niniejszego postępowania, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a" do czasu udzielania odpowiedzi przez Ministerstwo Edukacji i Nauki w na pytanie prawne jaki organ uczelni (Rektor czy Rada naukowa dyscypliny) jest prawnie umocowany do wydania aktu prawnego i jakiego oraz na jakiej podstawie prawnej (wniosek skarżącego o dokonanie wykładni autentycznej) oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. na okoliczność zwrócenia się do Ministra Edukacji i Nauki z takim zapytaniem pismem z dnia 29 stycznia 2021 r.;
W uzasadnieniu zarzutów skarżący podnosił, że w jego ocenie postępowanie nostryfikacyjne powinno kończyć się uchwałą Rady a Rektor nie był prawnie umocowany do wydania zaskarżonej decyzji. Skarżący wyjaśnił, iż z ostrożności wraz ze skargą złożył odwołanie od decyzji Rektora do Rady Doskonałości Naukowej, jako organu właściwego w sprawie odwołań od uchwały Rady Naukowej Instytutu.
W ocenie skarżącego dr hab. A. K. nie posiadała wiedzy i doświadczenia do sporządzenia odpowiedniej recenzji w postępowaniu nostryfikacyjnym. Uzasadniał, że recenzentka dotychczas nie sporządziła żadnej recenzji doktoratu ani dorobku habilitacyjnego (sama habilitacja została recenzentce nadana w 2020 r.), posiada niewiele publikacji zagranicznych nie posiada publikacji w języku ukraińskim, co świadczy, że nie ma rozeznania w ukraińskiej nauce ekonomii.
Skarżący podnosił, że dwóch recenzentów uznało, że doktorat spełnia ustawowe wymagania do uznania jego równoważności, a Rektor nie wykazał dlaczego odmówił wiarygodności tym recenzjom. W jego ocenie z uzasadnienia decyzji nie wynika jakimi motywami kierował się Rektor. Skarżący uzasadniał, że recenzenci w postępowaniu nostryfikacyjnym mają status biegłych, a postępowanie nostryfikacyjne jest postępowaniem quasi – administracyjnym. W razie sprzeczności pomiędzy recenzjami organ powinien dokonać ich konfrontacji i uzasadnić, dlaczego jedna recenzja jest bardziej wiarygodna od drugiej, czego Rektor nie zrobił. W jego ocenie recenzja trzeciego recenzenta prof. dr hab. W. S. powinna być recenzją rozstrzygającą. Zarzucił, że w uzasadnieniu decyzji nie wskazano wystarczająco pozytywnych elementów doktoratu wskazanych w recenzjach.
W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o jej oddalenie.
Na etapie postępowania sądowego skarżący przedłożył pismo z Ministerstwa Edukacji i Nauki z dnia 12 marca 2021 r. stanowiące odpowiedź na pismo skarżącego z dnia 29 stycznia 2021 r.w przedmiocie postępowania nostryfikacyjnego wskazując jednocześnie, że zwrócił się o doprecyzowanie przedstawionego stanowiska. Skarżący przedłożył także dyplom docenta (w oryginale i w tłumaczeniu na język polski) wydany na podstawie decyzji Kolegium Atestacyjnego z dnia 15 kwietnia 2021 r. w Kijowie.
Do akt wpłynęło również w dniu 29 kwietnia 2021 r. pismo Rady Doskonałości Naukowej przekazujące [...] według właściwości odwołanie skarżącego od decyzji Rektora z dnia 21 grudnia 2020 r. Rada Doskonałości Naukowej wskazała, że jej kompetencje zostały określone w art. 238 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz Statucie i ustawodawca nie nałożył na nią zadania brania udziału w postępowaniu nostryfikacyjnym dotyczącym stopni naukowych, tym samym kompetencji takich nie można domniemywać.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wyjaśnić należy, iż wniosek strony skarżącej o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a do czasu rozpatrzenia przez Ministerstwo Edukacji i Nauki wniosku skarżącego o dokonanie wykładni autentycznej okazał się niezasadny albowiem taka odpowiedź udzielona przez ww. organ została przez skarżącego do akt postępowania nadesłana przed rozpoznaniem sprawy przy piśmie z dnia 25 marca 2021 r. Sąd postanowił na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuścić dowód z wnioskowanych dokumentów.
Przechodząc do istoty sprawy po pierwsze wyjaśnić należy, iż w ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii posiadał uprawnienia do wydania zaskarżonej decyzji.
Postępowanie nostryfikacyjne zostało uregulowane w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz w rozporządzeniu w sprawie nostryfikacji wydanym na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 328 ust. 4 ustawy.
Zgodnie z art. 328 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce stopień naukowy i stopień w zakresie sztuki nadany przez instytucję inną niż ta, o której mowa w ust. 1 i 2, może być uznany za równoważny z odpowiednim polskim stopniem na podstawie umowy międzynarodowej, a w przypadku jej braku - w drodze postępowania nostryfikacyjnego. Postępowanie nostryfikacyjne wszczyna się na wniosek. Postępowanie prowadzi podmiot posiadający kategorię naukową A+ albo A w dyscyplinie, której dotyczy wniosek (ust. 4). Po przeprowadzeniu postępowania nostryfikacyjnego wydaje się zaświadczenie (ust. 5).
Zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie nostryfikacji ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o podmiocie nostryfikującym, rozumie się przez to podmiot, o którym mowa w art. 328 ust. 4 zdanie drugie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym (dalej też jako "ustawa").
Zgodnie z kolei z art. 327 ust. 4 ww. ustawy (regulującego postępowanie nostryfikacyjne oraz w sprawie potwierdzenia ukończenia studiów na określonym poziomie) postępowanie nostryfikacyjne (...) prowadzi uczelnia posiadająca kategorię naukową A+, A albo B+ w dyscyplinie, której dotyczy wniosek.
Mając na uwadze treść przedmiotowych regulacji można zauważyć pewną nieścisłość ustawodawcy, który posługuje się nieco rozbieżnymi pojęciami (uczelnia posiadająca kategorię naukową i podmiot posiadający kategorię naukową). Niemniej jednak z przepisów ustawy wynika, iż uczelnia jest uczelnią publiczną, jeżeli jest utworzona przez organ państwa albo uczelnią niepubliczną, jeżeli jest utworzona przez osobę fizyczną albo osobę prawną inną niż jednostka samorządu terytorialnego albo państwowa albo samorządowa osoba prawna, zwaną dalej "założycielem" (art. 13 ust. 1 ustawy). Uczelnia jest uczelnią akademicką albo zawodową (art. 13 ust. 2 ustawy). Uczelnia jest uczelnią akademicką, jeżeli prowadzi działalność naukową i posiada kategorię naukową A+, A albo B+ w co najmniej 1 dyscyplinie naukowej albo artystycznej (art. 14 ustawy). Zgodnie z kolei z art. 16 ust. 3 ustawy wyraz "uniwersytet" jest zastrzeżony dla nazwy uczelni akademickiej posiadającej kategorię naukową A+, A albo B+ w co najmniej 6 dyscyplinach naukowych lub artystycznych, zwanych dalej "dyscyplinami", zawierających się w co najmniej 3 dziedzinach nauki lub sztuki, zwanych dalej "dziedzinami". W świetle powyższego należy przyjąć, że postępowanie nostryfikacyjne prowadzi uczelnia. Uczelnię reprezentuje Rektor (art. 23 ust. 2 pkt 1 ustawy).
Zgodnie z art. 268 ust. 1 ustawy KEN podejmuje uchwałę w sprawie proponowanych kategorii naukowych na podstawie wyników ewaluacji. Ewaluację przeprowadza się co 4 lata. Ewaluacja obejmuje okres 4 lat poprzedzających rok jej przeprowadzenia (art. 266 ustawy). Jak również wskazano w dołączonym przez skarżącego piśmie Ministerstwa Edukacji i Nauki z dnia 12 marca 2021 r. art. 328 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce odnosi się do kategorii, które zostaną dopiero przyznane w 2022 r. na podstawie ewaluacji jakości działalności naukowej obejmującej lata 2017 – 2021.
Zarówno przepisy ustawy jak i rozporządzenia w sprawie nostryfikacji nie określają wewnętrznego organu uczelni właściwego do uznania stopnia naukowego uzyskanego za granicą za równoważny z polskim stopniem naukowym. Tym samym zasadnym jest odwołanie się do regulacji ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1669) dalej "przepisy wprowadzające" i art. 174 ust. 2 tej ustawy oraz dokonanie wykładni systemowej. Przepis ten stanowi, że uprawnienia jednostek organizacyjnych uczelni do nadawania stopnia doktora lub doktora habilitowanego, przyznane na podstawie przepisów dotychczasowych, stają się uprawnieniami uczelni do nadawania stopnia doktora lub doktora habilitowanego. Racjonalność ustawodawcy uzasadnia przyjęcie, że to uczelnia przejęła również uprawnienia do przeprowadzenia procedury nostryfikacyjnej i uznania stopnia naukowego uzyskanego za granicą za równoważny z polskim stopniem naukowym. Stanowisko to wzmacnia zagwarantowana konstytucyjne (art. 70 ust. 5 Konstytucji RP) zasada autonomia uczelni, która jest podstawową z zasad szkolnictwa wyższego zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce. Autonomia polega m.in. właśnie na samodzielności kształtowania swojego porządku pozostającego w zgodzie z przepisami rangi ustawowej.
W kontekście powyższego, w ocenie Sądu, zasadnym jest zatem uznanie, że Uniwersytet M. C.-S. w L., jako uniwersytet którego jednostki organizacyjne posiadały uprzednio uprawnienia do przeprowadzenia postępowania nostryfikacyjnego na podstawie rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie nostryfikacji stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki uzyskanych za granicą (Dz. U. z 2011 r. nr 179, poz. 1067) w związku z art. 24 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r., poz. 1789 ze zm.), jest obecnie uprawniony do działania jako podmiot nostryfikujący w rozumieniu art. 328 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.
W tych okolicznościach odwoływanie się przez skarżącego do regulacji ww. rozporządzenia z dnia 8 sierpnia 2011 r. w prostym przełożeniu bez uwzględnienia regulacji przepisów wprowadzających nie jest prawidłowe. Nie można też pominąć, że uchwała Rady Naukowej z dnia 9 lipca 2020 r. o odmowie uznania stopnia naukowego uzyskanego przez skarżącego za granicą za równoważny z polskim stopniem naukowymi została wyeliminowana z obrotu prawnego.
Uczelnia posiada osobowość prawną (art. 9 ust. 1 ustawy). W uczelni publicznej, jaką jest [...], zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwem wyższym i nauce organami są rada uczelni, rektor, i senat. Zadania rady uczelni zostały określone w art. 18 ustawy, a zadania senatu w art. 28 ustawy. Jak już po części była mowa prowadzenie postępowania nostryfikacyjnego i uznanie stopnia naukowego za równoważny z odpowiednim polskim stopniem naukowym nie zostało wprost przypisane żadnemu z tych organów. Ponadto, zgodnie z ust. 2 art. 17 ustawy statut uczelni może przewidywać również inne organy uczelni. Zgodnie z statutem Uniwersytetu M. C.-S. w L. organem jednoosobowym Uniwersytetu jest Rektor. Organami kolegialnymi Uniwersytetu są: Senat; Rada Uniwersytetu; rady naukowe instytutów (§ 15 ust. 1 i 2 ) Także z regulacji statutu nie wynika wprost, który organ jest właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie nostryfikacji i uznania stopnia naukowego.
Do zadań Rektora należy zaś w szczególności reprezentowanie uczelni i zarządzanie uczelnią oraz zapewnienie wykonywania przepisów obowiązujących w uczelni. (art. 23 ust. 2 pkt 1, 2, 11 ustawy, § 17 ust. 1 statutu.). Ponadto zgodnie z § 19 pkt 2 i 19 statutu do zadań Rektora należy też nadzór nad działalnością naukową i dydaktyczno-wychowawczą w Uniwersytecie oraz czuwanie nad przestrzeganiem przepisów obowiązujących w Uniwersytecie. Rektor w celu realizacji przysługujących mu kompetencji wydaje zarządzenia, pisma i komunikaty (§ 21 ust. 1 statutu). Zgodnie z § 1 pkt 4 statutu Uniwersytet działa na podstawie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, statutu i innych regulacji wewnętrznych oraz ukształtowanych zwyczajów akademickich. Jak wskazano również w przedłożonym przez skarżącego piśmie Ministerstwa Edukacji i Nauki z dnia 12 marca 2021 r. regulacje dotyczące nostryfikacji stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki, w tym sposób organizacji postępowania nostryfikacyjnego, mogą również zostać uzupełnione w wewnętrznych aktach uczelni.
W ramach swoich kompetencji oraz na podstawie art. 328 ust. 3 ustawy Rektor wydał w dniu 15 grudnia 2020 r. zarządzenie nr [...] w sprawie wprowadzenia Regulaminu przeprowadzania postępowania nostryfikacyjnego stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki w Uniwersytecie M. C.-S. w L. (dalej "Regulamin"), które weszło w życie z dniem podpisania. Regulamin stanowi załącznik nr [...] do ww. zarządzenia. Sama okoliczność braku odwołania się w zaskarżonej decyzji w podstawie prawnej do przedmiotowego zarządzenia nie stanowi uchybienia o istotnym wpływie na wynik sprawy. Istotne jest to, że ta podstawa prawna istniała w chwili orzekania przez organ, a organ odwołał się do regulacji ustawy i regulacji rozporządzenia w sprawie nostryfikacji.
W Regulaminie tym wprost wskazano, w § 5, że to Rektor wydaje decyzję w przedmiocie uznania lub odmowy uznania stopnia naukowego w zakreślonym terminie od której przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy ( ust. 5 i 6).
Rozstrzygnięcie Rektora poprzedzone jest uchwałami Rady Naukowej wyrażającymi opinię o uznaniu lub odmowie uznania stopnia naukowego za równoważny z polskim stopniem naukowym, a Przewodniczący Rady Naukowej przekazuje Rektorowi dokumentację postępowania nostryfikacyjnego (ust. 4).
Uczelnia wyższa jest podmiotem działającym w formie zakładu administracyjnego. Organy zakładów administracyjnych kierują do swoich użytkowników akty administracyjne, określane w nauce prawa administracyjnego aktami władztwa zakładowego. Takie akty dzielą się na zewnętrzne i wewnętrzne. Akty zakładowe zewnętrzne decydują o nawiązaniu, rozwiązaniu lub przekształceniu zasadniczych elementów stosunku zakładowego. Ich podjęcie skutkuje stworzeniem nowej sytuacji prawnej adresata także w zewnętrznej sferze działania administracji. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż rozstrzygnięcie Rektora dotyczy sfery indywidualnych praw i wywiera bezpośredni skutek na zewnątrz.
Zauważyć przy tym należy, że jak wynika regulacji Regulaminu wyraźnie rozróżniono organ prowadzący postępowanie nostryfikacyjne od podmiotu nostryfikacyjnego w ścisłym tego znaczeniu jako podmiotu rozstrzygającego sprawę co do istoty. Otóż zgodnie z § 2 Regulaminu postępowanie nostryfikacyjne stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki nadanych za granicą, z zastrzeżeniem niemającym tu zastosowania, przeprowadzają w Uniwersytecie M. C.-S. w L. rady naukowe instytutów w zakresie posiadanych uprawnień do nadawania stopnia naukowego doktora i doktora habilitowanego określonej dziedziny nauki w zakresie dyscypliny naukowej, której dotyczy stopień naukowy. Rektor przekazuje wniosek do właściwej Rady Naukowej, która powołuje Komisję ds. przeprowadzenia postępowania nostryfikacyjnego (§ 3 ust. 3 i § 4 ust. 1 Regulaminu).
Rada Naukowa w oparciu o rekomendacje Komisji oraz po przeprowadzeniu wszystkich czynności w postępowaniu nostryfikacyjnym podejmuje uchwałę wyrażającą opinię o: 1) uznaniu stopnia naukowego za równoważny z polskim stopniem naukowym w danej dyscyplinie, albo 2) odmowie uznania stopnia naukowego za równoważny z polskim stopniem naukowym w danej dyscyplinie (§ 5 ust. 1 Regulaminu).
Co do zasady zatem, tak jak w poprzednim porządku prawnym postępowanie nostryfikacyjne kończy się uchwałą Rady, z tą jednak różnicą, że jest to uchwała opiniodawcza w sprawie uznania bądź odmowy uznania stopnia naukowego za równoważny z odpowiednim polskim stopniem naukowym. Decyzję merytoryczną w tym przedmiocie podejmuje jednak, zgodnie z przepisami obowiązującymi w uczelni Rektor. Rektor podejmuje rozstrzygniecie w przedmiocie nostryfikacji stopnia naukowego po podjęciu uchwał wyrażających opinię o uznaniu lub odmowie uznania stopnia naukowego za równoważny z polskim stopniem naukowym (§ 5 ust. 4 Regulaminu). Od decyzji Rektora przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, co wynika nie tylko z powołanego zarządzenia Rektora ale przede wszystkim z regulacji ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (art. 23 ust. 4). Zgodnie natomiast z art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Taki stan rzeczy miał miejsce w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu taka regulacja postępowania nostryfikującego niewątpliwie uwzględnia słuszny interes strony przy należytym rozpoznaniu jej sprawy albowiem dzieli niejako to postępowanie na dwa etapy: ściśle procesowy i merytoryczny prowadzone przez dwa organy.
Trafnie przy tym zauważa organ w odpowiedzi na skargę, że ani z przepisów ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce ani z przepisów rozporządzenia w sprawie nostryfikacji nie wynika w jakiej formie ma nastąpić odmowa nostryfikacji. W § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie nostryfikacji wskazano jedynie, że podmiot nostryfikujący uznaje albo odmawia uznania stopnia naukowego za równoważny z odpowiednim polskim stopniem naukowym w terminie 90 dni od dnia złożenia wniosku spełniającego wymagania formalne. W ustawie natomiast w art. 328 ust. 5 wskazano tylko, że po przeprowadzaniu postępowania nostryfikacyjnego wydaje się zaświadczenie. Wzór zaświadczenia o uznaniu stopnia za równoważny z polskim stopniem stanowi załącznik do rozporządzenia w sprawie nostryfikacji.
Sąd podziela w tym przedmiocie stanowisko organu wsparte stanowiskiem judykatury, że odmowa nostryfikacji powinna nastąpić w formie decyzji administracyjnej, załatwiającej sprawę indywidulaną i podlegającej sądowej kontroli pod względem legalności. Z treści przepisów regulujących postępowanie nostryfikacyjne wynika, że uczelnia nostryfikuje stopień naukowy w formie zaświadczenia. Nie oznacza to jednak, że w odmowa nostryfikacji jest tożsama z odmową wydania zaświadczenia przybierającą formę postanowienia (art. 219 k.p.a). W ocenie Sądu to właśnie decyzja administracyjna, daje stronie tego postępowania najszersze gwarancje procesowe dochodzenia swoich praw. Trafnie zatem forma decyzji została przewidziana w Regulaminie przeprowadzania postępowania nostryfikacyjnego stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki w Uniwersytecie M. C.-S. w L. [...].
Zgodnie z § 7 tego Regulaminu w przypadku postępowań nostryfikacyjnych będących w toku w dniu wejścia niniejszego regulaminu w życie, Rady Naukowe przedstawiają Rektorowi uchwały, o których mowa w § 5 ust. 4 regulaminu. Dalsze postępowanie toczy się zgodnie z procedurą określoną w § 5 ust. 5-8 niniejszego regulaminu. Powyższa regulacja jest regulacją porządkującą odpowiadającą istocie przepisów przejściowych. Pomimo, iż Regulamin nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego to w kwestii istoty i zasad regulacji przepisów przejściowych nie ma przeszkód by posiłkowo odwołać się do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej (Dz. U. z 2016 r., poz. 283, dalej jako: "r.z.t.p."). Zgodnie z § 30 ust. 2 pkt 1 r.z.t.p. w przepisach przejściowych rozstrzyga się w szczególności sposób zakończenia postępowań będących w toku (wszczętych w czasie obowiązywania dotychczasowych przepisów i niezakończonych ostatecznie do dnia ich uchylenia albo zmiany), skuteczność czynności dokonanych w postępowaniu oraz organy lub instytucje właściwe do zakończenia postępowania i terminy przekazania im spraw (zob. też § 141).
W kontekście argumentacji skarżącego dodać również należy, że zakaz działania prawa wstecz polega na tym, że nie należy stanowić norm prawnych, które nakazywałyby stosować nowo ustanowione regulacje prawne do zdarzeń prawnych, które wystąpiły przed wejściem w życie nowej normy prawnej. Zasada niedziałania prawa wstecz jest dyrektywą skierowaną do organów stanowiących prawo, jak również dyrektywą interpretacyjną do organów stosujących prawo, dokonujących wykładni przepisów prawnych. Wskazana reguła stanowi podstawową zasadę porządku prawnego w państwie, opartym na założeniu, że "każdy przepis normuje przyszłość, nie zaś przeszłość" (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2006 r., I OPS 1/06, ONSA WSA 2006/3, poz. 71). W okolicznościach niniejszej sprawy nie można jednak zapominać, że po pierwsze rozporządzenie w sprawie nostryfikacji i Regulamin [...] w tym przedmiocie dotyczą regulacji postępowania nostryfikacyjnego, warunków formalnych wniosku, tryby jego przeprowadzenia i terminów załatwienia sprawy, a więc zasadniczo kwestii proceduralnych a nie materialnoprawnych. Tym samym co do zasady zastosowanie mają przepisy obowiązujące w dniu orzekania. Po drugie postępowanie nostryfikacyjne zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia 15 stycznia 2020 r., a poprzednio obowiązujące akty prawne regulujące kwestię nostryfikacji stopni naukowych, tj. ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie nostryfikacji stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki uzyskanych za granicą utraciły byt prawny z dniem 1 października 2018 r. Tym samym nie sposób uznać, że nastąpiło złamanie tej zasady.
Za nietrafny również uznać należy kolejny zarzut skarżącego dotyczący braku wystąpienia uzasadnionych wątpliwości dotyczących osiągnięć stanowiących podstawę do nadania stopnia naukowego i niezasadne skierowania dokumentów nostryfikacyjnych do recenzji. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie nostryfikacji, a zarzuty skargi, iż takie uzasadnione wątpliwości nie wystąpiły uznać należy za chybiony. Termin "uzasadnione wątpliwości" nie został legalnie zdefiniowany. Powszechnie przyjmuje się, że "uzasadniony" to oparty na obiektywnych podstawach, a "wątpliwości" to stan niepewności do jakiegoś stanu rzeczy, niepewność co do prawdziwości jakichś słów, słuszności rozstrzygnięć, postępowania. Wprawdzie uchwała Rady Naukowej z dnia 30 kwietnia 2020 r. podjęta na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia w sprawie nostryfikacji nie zawiera bliższego stanowiska w tym przedmiocie, jak i rozstrzygnięcie organu szerzej tej kwestii nie rozwija to uznać jednak należy, że nie może to stanowić o naruszeniu przepisów postępowania w stopniu istotnym i mającym wpływ na wynik sprawy, a to przede wszystkim z tego powodu, że przebieg postępowania nostryfikacyjnego oraz treść recenzji, decyzja Rektora z dnia 27 sierpnia 2020 r. (niezaskarżona przez stronę) o uchyleniu uchwały Rady Naukowej z dnia 9 lipca 2020 r. wskazują, iż niewątpliwie wątpliwości zaistniały i okazały się uzasadnione. Celem wprowadzenia warunku "uzasadnionych wątpliwości" było usprawnienie procesu nostryfikacji, a nawet ostateczne uznanie stopnia naukowego za równoważny z polskim stopniem naukowym nie wyklucza wystąpienia uzasadnionych wątpliwości w momencie kierowania pracy do recenzji.
W dalszej kolejności zgodzić się należy ze stanowiskiem Rektora wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż postępowanie nostryfikacyjne ma charakter ekspercki. Tym samym rzeczą sądu jest wyłącznie kontrola prawa. Sąd administracyjny nie jest władny zastępować organy opiniujące lub weryfikować merytorycznie wiedzę ekspercką. Istota sądowej kontroli sprowadza się do analizy "sposobu dojścia" organu do konkretnego rozstrzygnięcia. Kontrola sądu obejmuje jedynie zbadanie, czy w postępowaniu nostryfikacyjnym organ nie naruszył uprawnień stron oraz, czy dochowały nałożonych na nie obowiązków procesowych i trybu postępowania wynikającego, z mających zastosowanie w danej sprawie przepisów.
Z regulacji § 6 ust. 2 rozporządzenia w sprawie nostryfikacji wynika, iż podmiot nostryfikujący wyznacza nie więcej niż trzech recenzentów spośród swoich pracowników posiadających co najmniej stopień doktora habilitowanego w dyscyplinie, której dotyczy wniosek, oraz określa zakres recenzji i termin jej przedstawienia. To unormowanie znalazło odzwierciedlenie w Regulaminie przeprowadzania postępowania nostryfikacyjnego stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki w Uniwersytecie M. C.-S. w L.. Z § 4 ust. 4 pkt 3 zd. drugie Regulaminu wnika, że recenzentem może być pracownik Uniwersytetu posiadający co najmniej stopień doktora habilitowanego w dyscyplinie, której dotyczy wniosek.
Nie jest konieczne spełnienie przez recenzenta jakichkolwiek innych wymagań. W szczególności, nie mają żadnego znaczenia temat pracy habilitacyjnej czy doktorskiej recenzenta, wydanie publikacji w określonym języku, czy posiadanie wcześniejszego doświadczenia w recenzowaniu. Istotne jest to, że jak wynika z akt sprawy wyznaczona na recenzenta A. K. w momencie powołania jej na recenzenta była pracownikiem [...] w Katedrze Mikroekonomii i Ekonomii Stosowanej Instytut Ekonomii i Finansów oraz posiadała stopień doktora habilitowanego nauk ekonomicznych w dyscyplinie, której dotyczył wniosek a zatem ekonomii i finansach. Tych okoliczności skarżący nie podważył. Tym samym spełniała ustawowe wymagania stawiane recenzentom. Dlatego też zarzuty skargi co do nieprawidłowego powołania na recenzenta dr hab. A. K. uznać należy za niezasadne. Jak trafnie przy tym zauważa organ w odpowiedzi na skargę z przepisów nie wynika obowiązek powołania recenzenta w identycznej specjalności, której dotyczy wniosek, a sam fakt negatywnej konkluzji, iż rozprawa skarżącego nie spełnia wymogów stawianych rozprawom doktorskim w dyscyplinie ekonomia i finanse nie może przesądzać o tym, że recenzentka nie spełnia odpowiednich wymagań w zakresie recenzowania prac.
W kontekście pozostałych zarzutów skargi a zwłaszcza braku wskazania przez organ dlaczego odmówiono wiarygodności dwóm recenzjom, które uznały, że doktorat spełnia ustawowe wymagania do uznania jego równoważności i niewłaściwe uzasadnienie decyzji, niewskazania motywów jakimi kierował się Rektor przy wydaniu rozstrzygnięcia, to jeszcze raz przypomnieć należy, że postępowanie nostryfikacyjne jest postępowaniem o szczególnym charakterze. W istocie jego podstawę stanowią recenzje napisane przez recenzentów, którzy, jak trafnie zauważa skarżący, pełnią rolę podobną do biegłych. Recenzja jednak podobnie jak opinia biegłego nie jest prawnie wiążąca dla organu uznającego lub odmawiającego uznania stopnia naukowego za równoważny. Jednakże stanowi istotny materiał dowodowy, który podlega ocenie samodzielnie i w całokształcie okoliczności sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego.
Wbrew zarzutom skargi organ nie naruszył przepisów postępowania, w tym zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i jego swobodnej oceny (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Organ uzyskał maksymalną ilość recenzji, jaką przewidziano w tym postępowaniu i wyprowadził z analizy materiału dowodowego wnioski w granicy swobodnej oceny dowodów.
Skarżący pomija, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ zauważył, że dwie z trzech sporządzonych recenzji zawierały wiele negatywnych uwag zarówno recenzja dr hab. A. K. ale i także recenzja dr hab. P. K., który w konkluzji uznał jednak, że uzyskany na Ukrainie przez skarżącego stopień doktora może być uznany za równoważny z polskim stopniem w dyscyplinie ekonomia i finanse. Organ zwrócił również uwagę, iż także trzecia recenzja, pomimo, iż w konkluzji pozytywna wskazuje na mankamenty sporządzonej rozprawy doktorskiej.
Zauważyć przy tym należy, że opinię biegłego należy wiązać ze sferą ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, nie można zaś postrzegać jej jako uprawnienie biegłego do oceny zaistnienia w sprawie przesłanek wydania decyzji określonej treści, przypisanego organowi prowadzącemu postępowanie. To organ, a nie biegły jest uprawniony, co więcej - obowiązany (wobec wszczęcia postępowania na wniosek) do dokonania samodzielnej oceny i tym samym ustalenia, czy wystąpiły podstawy do uznania stopnia naukowego za równoważny z odpowiednim polskim stopniem naukowym. Tym samym "rekomendacje" recenzentów nie są wiążące dla organu przy wydaniu decyzji co do meritum. Dlatego też nie można zgodzić się ze skarżącym, iż uzyskanie większości pozytywnych recenzji powinno automatycznie skutkować pozytywną opinią. Nie można przy tym, w kontekście obowiązku organu co do zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego tracić z pola widzenia, co zauważył organ w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, że dwie recenzje rekomendujące uznanie stopnia skarżącego za równoważny, także wskazywały na uchybienia, które zawiera rozprawa doktorska skarżącego. Z recenzji dr hab. P. K. wprost wynika, że przedstawiona rozprawa doktorska nie jest pozbawiona szeregu wad zarówno merytorycznych, jak i formalnych. Także recenzja prof. dr hab. W. S. zwraca uwagę nie tylko na niestaranne tłumaczenie tekstu i brak umiejętności zastosowania słownictwa ekonomicznego przez tłumacza przysięgłego, ale także m.in. na brak w rozprawie hipotez badawczych, czy niespełnienie w większości przypadków standardów prezentacji rysunków i wykresów. Wbrew zarzutom skargi organ nie podważył wiarygodności dwóch w konkluzji pozytywnych recenzji ale dokonał ich swobodnej oceny w kontekście całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Rektor mając na względzie przedmiotowe recenzje, jak też opinie Rady Naukowej nie przekroczył w ocenie Sądu przy wydaniu zaskarżonej decyzji zasady swobodnej oceny dowodów. Jego konkluzja, że ilość i rozmiar wskazanych w rozprawie doktorskiej mankamentów, waga postawionych zarzutów uzasadniają podzielnie opinii Rady Naukowej zawartej w uchwałach z dnia 3 grudnia 2020 r., iż zarówno poziom merytoryczny, jak i warsztatowy pracy nie spełnia polskich wymagań w zakresie nadania stopnia naukowego doktora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie ekonomia i finanse nie jest dowolna, gdyż znajduje oparcie w zgromadzonym i ocenionym przez organ materiale dowodowym .
Zwrócić uwagę należy, że bezpośrednia ocena recenzji została dokonana przez Radę Naukową, w wyniku której podjęła ona uchwałę o wyrażeniu negatywnej opinii w sprawie uznania stopnia naukowego skarżącego za równoważny z polskim. Niewątpliwie Rada Naukowa posiada wiedzę i umiejętności równe w istocie recenzentom i była uprawniona do naukowej polemiki z ich ustaleniami. W praktyce oznaczało to, że dla Rady Naukowej równie ważne jak ogólne konkluzje recenzji były wyrażone przez recenzentów konkretne krytyczne uwagi odnoszące się do poszczególnych elementów pracy skarżącego. Zapoznając się z nimi Rada Naukowa była kompetentna do sformowania własnej opinii co do walorów i wad analizowanej pracy, czemu dała wyraz w uzasadnieniu uchwały nr [...] o wyrażeniu negatywnej opinii o uznaniu stopnia naukowego doktora uzyskanego za granicą przez skarżącego za równoważny z polskim stopniem naukowym. Z uzasadnienia przedmiotowej uchwały wynika, iż po zapoznaniu się z dokumentacją, jak również wysłuchaniu opinii trzech recenzentów w głosowaniu tajnym, zwykłą większością głosów podjęto stosowną uchwałę. Istotne jest przy tym, że Rada Naukowa wypunktowała w siedmiu punktach zastrzeżenia co do pracy doktorskiej skarżącego w nawiązaniu do wymagań stawianych rozprawom doktorskim, zgodnie z art. 187 ust. 1-2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.
Rektor w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zwrócił uwagę, że w ocenie Rady Naukowej wnioskodawca nie wykazał w dysertacji wystarczającej wiedzy teoretycznej z zakresu danej dyscypliny, kwerendę literaturową, ograniczył wyłącznie do ukraińsko i rosyjskojęzycznych publikacji. Tytuł rozprawy doktorskiej uznano za nieadekwatny wobec podjętych badań. Przyjęto również, że nie zrealizowano głównego celu rozprawy, w szczególności autor nie zidentyfikował i nie przeprowadził oceny mechanizmów regulacji rynku farmaceutycznego na Ukrainie i nie wskazał możliwych kierunków ich doskonalenia. Wnioskodawcy zarzucono także nieprzedstawienie zastosowanej w pracy metodyki badawczej, poprzez brak stosownego omówienia wykorzystanych metod i narzędzi badawczych, zarówno we wstępie, jak i dalszych częściach pracy. Wątpliwości Rady Naukowej wzbudziła również strona metodyczna części rozprawy, a także wyniki przeprowadzonych badań empirycznych, niedające podstawy do uznania, że proponowane przez wnioskodawcę rozwiązanie stanowi realne i oryginalne rozstrzygnięcie problemu naukowego. Organ zwrócił uwagę, że w trakcie dokonywanej analizy Rada uwzględniła aktualność oraz wagę podjętego w dysertacji problemu badawczego związanego z regulacjami rynku farmaceutycznego, interdyscyplinarność prowadzonych rozważań i analiz, jednakże zarówno poziom merytoryczny jak i warsztatowy nie pozwala na uznanie stopnia naukowego uzyskanego za granica za równoważny z polskim stopniem naukowym z uwagi na nie spełnienie polskich wymagań w zakresie nadawania stopnia naukowego doktora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie ekonomia i finanse.
Oprócz stanowiska Rady Naukowej organ odniósł się także do recenzji i wyprowadził swoje wnioski. Tym samym wbrew zarzutom skargi uzasadnienie decyzji organu spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organ uzasadniał swoje stanowisko i wyjaśnił dlaczego odmówił uznania stopnia naukowego skarżącego za równoważny. Organ w uzasadnienie decyzji podsumował całe postępowania i zgromadzone dowody w sprawie. Wbrew przy tym twierdzeniom skargi z niczego nie wynika, iż opinia trzeciego recenzenta prof. dr hab. W. S. miała być recenzją rozstrzygającą. Z pierwotnej decyzji Rektora z dnia 27 sierpnia 2020 r. uchylającej uchwałę Rady Naukowej z dnia 9 lipca 2020 r. wynika jedynie, iż w związku z tym, iż istniały dwie przeciwstawne opinie zasadnym było powołanie trzeciego recenzenta, na co pozwalały przepisy prawa. Organ zaznaczył również, że nie należało tego rozpatrywać w kategoriach podważenia wartości merytorycznej, rzetelności, czy uczciwości którejkolwiek z recenzji.
Nie można również tracić z pola widzenia, że przy przyjmowaniu uchwały przez Radę Naukową brało udział piętnastu naukowców, z których każdy był zdolny samodzielnie ocenić kompetencje naukowe skarżącego. Spośród nich dziesięciu głosowało za wyrażeniem negatywnej opinii, a tylko czterech było przeciw, jeden wstrzymał się od głosu.
Wbrew również zarzutom skargi członkowie Rady mieli możliwość wglądu w całość akt sprawy w wersji papierowej na miejscu w Sekretariacie Instytutu Ekonomii i Finansów, jak też przesłane im zostały skany pism strony celem zapoznania (vide: uzasadnienie do uchwały nr [...]).
Biorąc pod uwagę opisany powyżej charakter postępowania nostryfikacyjnego, zgromadzony materiał dowodowy uznać należy, że podjęcie przez Rektora decyzji zgodnej z opinią przedstawioną przez Radę Naukową w okolicznościach niniejszej sprawy prawa nie narusza. Bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostaje również fakt uzyskania przez skarżącego w ukraińskiej uczelni stopnia docenta.
W ocenie Sądu organ podjął wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy niezbędny do jej załatwienia i wskazał czym się kierował przy wydaniu decyzji negatywnej. Działał na podstawie prawa i w jego granicach, w ramach przyznanych mu kompetencji, a Sąd dokonując kontroli legalności podjętego rozstrzygnięcia w granicach wskazanych na wstępie doszedł do wniosku, że stanowisko organu nie jest dowolne, gdyż znajduje umocowanie w przepisach prawa stanowiących podstawę jego podjęcia. Niezadowolenie zaś strony postępowania z wydanego przez organ rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 k.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.
Z tych też przyczyn skargę W. H. należało oddalić, na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.