III SA/Lu 10/21

III SA/Lu 10/21 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2021-05-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-01-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Ewa Ibrom /przewodniczący sprawozdawca/
Iwona Tchórzewska
Robert Hałabis
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Pomoc publiczna
Sygn. powiązane
I GSK 1180/21 - Wyrok NSA z 2025-01-31
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 187
§ 2 ust. 1 pkt 1  6; § 13w ust. 1; § 13w ust. 4; § 13w ust. 5 pkt 3;
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji  Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7; art. 77 § 1; art. 75 § 1; art. 84 § 1; art. 107 § 3; art. 8; art. 138 § 1 pkt 1; art. 138 § 1 pkt 2;
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 1505
art. 4 ust. 6;
Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja 2021 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pomocy finansowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] listopada 2020 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako "Dyrektor ARiMR" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w H. (dalej jako "Kierownik ARiMR" lub "organ I instancji") z [...] sierpnia 2020 r. o przyznaniu T. M. ("skarżący") – podatnikowi podatku rolnego, który w 2019 r. prowadził chów lub hodowlę ryb słodkowodnych w stawach rybnych położonych na obszarze gmin, w których w 2019 r. wystąpiła susza lub powódź – pomocy finansowej.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.
Dnia [...] lipca 2020 r. skarżący złożył wniosek o udzielenie pomocy finansowej podatnikowi podatku rolnego, który w 2019 r. prowadził chów lub hodowlę ryb słodkowodnych w stawach rybnych położonych na obszarze gminy, w której wystąpiła w 2019 r. susza lub powódź (dalej jako "pomoc" lub "płatność"). Skarżący ubiegał się o płatność do stawów "[...]" o powierzchni 4,96 ha, "[...]" o powierzchni 9,33 ha, "[...]" o powierzchni 2,32 ha, "[...]" o powierzchni 0,91 ha, "[...]" o powierzchni 5,60 ha, "[...]" o powierzchni 0,42 ha, "[...]" o powierzchni 67,36 ha, "[...]" o powierzchni 76,45 ha, "[...]" o powierzchni 674 ha, "[...]" o powierzchni 12,00 ha oraz "[...]" o powierzchni 42,00 ha.
Zawiadomieniem z [...] sierpnia 2020 r. organ I instancji poinformował skarżącego, że wniosek zawiera braki formalne, do wniosku nie dołączono bowiem zaświadczenia Instytutu Rybactwa Śródlądowego im. S. S. w O. o złożeniu formularza sprawozdania [...] zawierającego zestawienie dotyczące powierzchni stawów rybnych oraz ilości ryb wyprodukowanych w stawach rybnych i innych urządzeniach służących do chowu lub hodowli za 2017 rok, o którym mowa w przepisach o statystyce publicznej. Zawiadomienie zostało doręczone skarżącemu [...] sierpnia 2020 r. Skarżący nie dostarczył ww. zaświadczenia w wyznaczonym terminie odnośnie do stawów "[...]" oraz "[...]".
Decyzją z [...] sierpnia 2020 r. Kierownik ARiMR przyznał skarżącemu pomoc finansową w kwocie [...]zł oraz odmówił udzielenia pomocy finansowej w pozostałej części objętej wnioskiem. Odmowa dotyczyła stawów "[...]" oraz "[...]" położonych w obrębie Ł., gmina Ł., powiat [...], woj. [...].
Skarżący nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu I instancji. W odwołaniu wyjaśnił, że część stawów hodowlanych jest w jego posiadaniu od [...] lutego 2019 r. Od tego czasu prowadzi hodowlę w stawach "[...]" i "[...]". Z tego powodu nie złożył wymaganego oświadczenia dla tych akwenów i niezrozumiały jest dla niego wymóg złożenia zaświadczenia za lata 2017 i 2018, skoro w tym okresie nie prowadził w tych miejscach hodowli.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Dyrektor ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skarżący nie dołączył dla stawów "[...]" i "[...]" zaświadczenia Instytutu Rybactwa Śródlądowego im. S. S. w O. o złożeniu formularza sprawozdania RRW-22 za 2017 rok. Zdaniem organu odwoławczego złożenie tego zaświadczenia było obligatoryjne i wynikało z § 13w ust. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 r. poz. 187 z późn. zm.), powołanego dalej jako "rozporządzenie".
Na decyzję Dyrektora ARiMR skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji i zarzucił naruszenie:
- § 13w ust. 1 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię, która doprowadziła do odmowy przyznania pomocy;
- art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), w skrócie "k.p.a.", oraz art. 75 § 1 k.p.a oraz 84 § 1 k.p.a w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy;
- art. 8 k.p.a polegające na naruszeniu przez organy administracji zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej;
- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, w sytuacji gdy organ drugiej instancji winien zastosować art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a, uchylić zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że o tym komu przysługuje pomoc decyduje § 13w ust. 1 rozporządzenia. Powoływany przez organ § 13s ust. 5 ma wyłącznie charakter techniczny (dotyczy załączników wniosku). Skarżący na potwierdzenie swojego stanowiska powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 16 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Go 197/19.
Zdaniem skarżącego organy pominęły okoliczność, że skarżący prowadził hodowlę ryb słodkowodnych dopiero od lutego 2019 r. W ocenie skarżącego, wymaganie od producentów, którzy przed 2018 r. nie prowadzili działalności, zaświadczenia o złożeniu formularza RRW-22 za poprzednie lata oznaczałoby ograniczenie zakresu podmiotowego pomocy. Powołując się na wskazany wyżej wyrok, skarżący argumentował, że takie podejście jest błędne z uwagi na systematykę przepisu § 13w ust. 5 pkt 3 rozporządzenia oraz cel jakiemu ma służyć nałożenie na wnioskodawców obowiązku złożenia formularza statystycznego RRW-22. Skarżący wskazywał również, że wprowadzenie wymogu prowadzenia działalności w latach wcześniejszych miałoby uzasadnienie wówczas, gdyby pomoc przysługiwała proporcjonalnie do strat spowodowanych powodzią, a ustalanych poprzez porównanie wielkości produkcji w latach wcześniejszych z wielkością produkcji w 2019 r., natomiast pomoc przyznaje się niezależnie od wielkości produkcji w latach wcześniejszych.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga jest nieuzasadniona.
Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja w przedmiocie pomocy finansowej przyznawanej podatnikom podatku rolnego, którzy w 2019 r. prowadzili chów lub hodowlę ryb słodkowodnych w stawach rybnych położonych na obszarze gmin, w których w 2019 r. wystąpiła susza lub powódź.
Podstawę materialną przyznania pomocy stanowi rozporządzenie Rady Ministrów z 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 r. poz. 187 z późn. zm.), wydane na podstawie art. 4 ust. 6 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 1505).
Rozporządzenie określa szczegółowy zakres i sposoby realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w tym warunki i tryb udzielania wsparcia dla przedsięwzięć realizowanych w ramach tych zadań (§ 1 rozporządzenia).
Wsparcie Agencji polega na udzielaniu pomocy finansowej. W § 2 ust. 1 pkt 1 – 5 rozporządzenia wymienione zostały konkretne działania, na które przeznaczana jest pomoc finansowa, natomiast § 2 ust. 1 pkt 6 stanowi, że Agencja udziela pomocy finansowej z przeznaczeniem na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa, rozwoju wsi, rynków rolnych i przetwórstwa produktów rolnych lub ze Wspólnej Polityki Rolnej lub w zakresie objętym działem administracji rządowej – rybołówstwo.
Pomocy w zakresie rybołówstwa dotyczy § 13w rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, w 2020 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie objętym działem administracji rządowej – rybołówstwo, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, podatnikowi podatku rolnego, który w 2019 r. prowadził chów lub hodowlę ryb słodkowodnych w stawach rybnych położonych na obszarze gmin, w których wystąpiła w 2019 r. susza lub powódź, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach upraw rolnych i zwierząt gospodarskich (ust. 1).
Pomoc, o której mowa w ust. 1, ma charakter pomocy de minimis w sektorze rybołówstwa i akwakultury i jest udzielana zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 717/2014 z dnia 27 czerwca 2014 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rybołówstwa i akwakultury do pomocy de minimis w sektorze rybołówstwa i akwakultury (Dz. U. UE L 190 z 2014 r., str. 45 z późn. zm.) oraz przepisami o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (ust. 2).
Pomoc jest przyznawana w drodze decyzji kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę podatnika podatku rolnego, na wniosek tego podatnika złożony na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję na jej stronie internetowej (ust. 3).
Przepis § 13w ust. 4 rozporządzenia wskazuje, co zawiera wniosek o udzielenie pomocy. Natomiast § 13 ust. 5 wymienia załączniki, które dołącza się do wniosku. Są to:
1) oświadczenia i zaświadczenia dotyczące pomocy de minimis lub de minimis w rolnictwie lub de minimis w sektorze rybołówstwa i akwakultury określone w art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej;
2) oświadczenie podatnika podatku rolnego ubiegającego się o pomoc o powierzchni stawu zarybionego, na wskazanej we wniosku działce ewidencyjnej;
3) zaświadczenie Instytutu Rybactwa Śródlądowego im. S. S. w O., wydane podatnikowi podatku rolnego ubiegającemu się o pomoc, o złożeniu formularza sprawozdania RRW-22, zawierającego zestawienie dotyczące powierzchni stawów rybnych oraz ilości ryb wyprodukowanych w stawach rybnych i innych urządzeniach służących do chowu lub hodowli za 2017 i 2018 rok, o którym mowa w przepisach o statystyce publicznej;
4) kserokopie: a) nakazu płatniczego podatku rolnego za 2019 r., wystawionego przez organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia stawu zarybionego na obszarze, na którym wystąpiły w 2019 r. susza lub powódź - w przypadku osób fizycznych; b) deklaracji na podatek rolny na 2019 r. - w przypadku osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej (ust. 5).
Z powołanych przepisów wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że pomoc finansowa z tytułu wystąpienia szkód spowodowanych suszą przysługuje podatnikowi podatku rolnego, jeżeli łącznie spełnia następujące warunki:
- jest podatnikiem podatku rolnego,
- w 2019 roku prowadził chów lub hodowlę ryb słodkowodnych w stawach rybnych na obszarze gmin dotkniętych suszą lub powodzią,
- w terminie złożył wniosek na formularzu udostępnionym przez ARiMR,
- dołączył wymagane załączniki.
Jest poza sporem, że skarżący nie dołączył do wniosku wszystkich wymaganych załączników. Nie dołączył mianowicie wskazanego w § 13w ust. 5 pkt 3 rozporządzenia zaświadczenia Instytutu Rybactwa Śródlądowego im. S. S. w O. o złożeniu dla stawów: "[...]" i "[...]", położonych w miejscowości Ł., formularza sprawozdania [...], zawierającego zestawienie dotyczące powierzchni stawów rybnych oraz ilości ryb wyprodukowanych w stawach rybnych i innych urządzeniach służących do chowu lub hodowli za rok 2017. Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organu, że dołączenie zaświadczenia o złożeniu formularza RRW-22 za rok 2017 dla stawów: "[...]" i "[...]" było obowiązkowe, mimo że skarżący nie prowadził w latach 2017 i 2018 hodowli ryb słodkowodnych na tych akwenach. Zarzuca, że organ dokonał nieprawidłowej wykładni § 13w ust. 1 rozporządzenia, który określa warunki podmiotowe przyznania pomocy, a w konsekwencji odmówił przyznania pomocy w części dotyczącej dwóch stawów.
Zarzuty skarżącego są nieuzasadnione. Sąd podziela stanowisko organu, że warunkiem przyznania pomocy jest spełnienie łącznie wszystkich warunków określonych w przepisie § 13w, a zatem także dołączenie zaświadczenia o złożeniu formularza sprawozdania [...] za rok 2017 i rok 2018.
Przede wszystkim zauważyć należy, że zgodnie z przepisem § 13w ust. 1 rozporządzenia pomoc adresowana jest wprawdzie do podatników podatku rolnego, którzy w 2019 r. prowadzili chów lub hodowlę ryb słodkowodnych w stawach rybnych położonych na obszarze gmin, w których wystąpiła w 2019 r. susza lub powódź, nie jest to jednak pomoc przyznawana z urzędu wszystkim tak określonym podmiotom.
Z przepisu § 13w wynika, że pomoc udzielana jest wyłącznie na wniosek, złożony w terminie, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję na jej stronie internetowej. Wniosek spełniać powinien wymogi określone w § 13w ust. 4 rozporządzenia, który szczegółowo określa, jakie dane powinny zostać zawarte we wniosku.
Samo złożenie wniosku na formularzu i prawidłowe jego wypełnienie nie jest jednak wystarczające do przyznania pomocy. Warunkiem niezbędnym jest także dołączenie wymaganych załączników, wymienionych w § 13w ust. 5 rozporządzenia. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że załączniki te mają charakter czysto techniczny i nie mają znaczenia dla oceny spełnienia warunków przyznania pomocy. Złożenie wszystkich wymaganych załączników to warunek przyznania pomocy. Wszystkie załączniki mają równorzędne znaczenie i nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że załącznik w postaci zaświadczenia o złożeniu formularza sprawozdania [...] za lata 2017 i 2018 może być pominięty lub że nie jest uzasadnione żądanie dołączenia tego załącznika.
Należy dodać, że zasady przyznawania pomocy, w szczególności tryb i warunki jej przyznania określone zostały w rozporządzeniu, wydanym na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 4 ust. 6 ustawy o ARiMR. Zgodnie z tą delegacją, Rada Ministrów upoważniona została do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowego zakresu i sposobów realizacji zadań wymienionych w ust. 1, w tym warunków i trybu udzielania wsparcia w ramach tych zadań, mając na względzie priorytety polityki państwa w zakresie rolnictwa, rozwoju wsi i rynków rolnych oraz efektywne wykorzystanie środków finansowych. Nie ulega zatem wątpliwości, że tak skonstruowana delegacja ustawowa obejmuje zarówno umocowanie do określenia kategorii podmiotów uprawnionych do płatności, jak i szczegółowych warunków udzielenia wsparcia. Wobec powyższego należy uznać, że wprowadzenie wymogu dołączenia do wniosku o pomoc finansową załączników wskazanych w § 13w ust. 5 nie przekracza zakresu delegacji ustawowej.
Sąd nie podziela poglądu wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 16 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Go 197/19, na który powołuje się skarżący. Z wyroku tego wynika, że sąd uznał wymaganie złożenia zaświadczenia o formularzu RRW-22 za dwa lata poprzedzające wystąpienie suszy lub powodzi za bezpodstawne ograniczenie zakresu podmiotowego pomocy w przypadku, gdy ubiegający się o pomoc nie prowadził w tych latach hodowli ryb.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pogląd ten jest zbyt daleko idący i nie znajduje uzasadnienia w treści przepisu § 13w rozporządzenia. Przepis § 13w ust. 5 rozporządzenia nakłada na wszystkich podatników podatku rolnego ubiegających się o pomoc jednakowe obowiązki. Nie przewiduje zwolnienia z obowiązku dołączenia zaświadczenia o złożeniu formularza sprawozdania RRW-22 określonej kategorii podmiotów. Nie sposób również nie zauważyć, że wymóg dołączenia oświadczenia o złożeniu formularza RRW-22 za dwa lata poprzedzające wystąpienie suszy przewidziany był już we wcześniejszych przepisach rozporządzenia: § 13f dotyczącym pomocy za rok 2015 oraz § 13s dotyczącym pomocy za rok 2018. W przypadku pomocy za rok 2019 obowiązek ten sformułowany został w nawet bardziej rygorystycznie, ponieważ nie jest wystarczające złożenie oświadczenia o złożeniu formularza sprawozdania RRW-22, tak jak zostało to przewidziane w § 13 f i 13s rozporządzenia, lecz wymagane jest zaświadczenie o złożeniu formularza sprawozdania RRW-22 (§ 13w ust. 5 pkt 3).
Jak wskazano wyżej przepis § 13w ust. 1 określa ogólnie krąg podmiotów uprawnionych do otrzymania pomocy finansowej, jednak przyznanie pomocy w konkretnym przypadku następuje z uwzględnieniem warunków jej przyznania, określonych w kolejnych ustępach § 13w. Przepis § 13w jest jasny i precyzyjnie określa warunki przyznania pomocy. Wszystkie warunki muszą być spełnione łącznie. Niespełnienie jednego z nich powoduje odmowę przyznania pomocy. Nieprawidłowe jest zatem stanowisko skarżącego, że główną przesłanką pomocy jest spełnienie warunku bycia podatnikiem podatku rolnego i prowadzenie chowu lub hodowli w 2019 r. (§ 13w ust. 1 rozporządzenia), a niespełnienie pozostałych warunków określonych w § 13w ust. 3, ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia nie może uzasadniać odmowy przyznania pomocy.
Z twierdzeń skarżącego wynika, że stawy rybne, położone w miejscowości Ł., co do których stwierdzono brak formularza sprawozdania RRW-22, skarżący posiada dopiero od [...] lutego 2019 r. Nie ulega jednak wątpliwości, że sprawozdanie za rok 2018 skarżący złożył (k. 49 akt adm.). Objęcie stawów w posiadanie w 2019 r. nie było zatem przeszkodą do złożenia sprawozdania za okres wcześniejszy.
Tylko ubocznie zauważyć należy, że pomoc, o którą się ubiegał się skarżący ma charakter pomocy de minimis i jest udzielana zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 717/2014 oraz przepisami o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Pomoc de minimis to pomoc przyznana jednemu przedsiębiorstwu w danym okresie, która nie przekracza pewnej określonej kwoty. Zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 717/2014 okres ten wynosi trzy lata podatkowe. Okres ten należy oceniać w sposób ciągły, zatem dla każdego przypadku nowej pomocy de minimis należy uwzględnić łączną kwotę pomocy de minimis przyznaną w ciągu danego roku podatkowego oraz dwóch poprzedzających lat podatkowych. Dotyczy to także przejęcia przedsiębiorstw, zgodnie bowiem z art. 3 ust. 8 rozporządzenia nr 717/2014 uwzględnia się wszelką wcześniejszą pomoc de minimis przyznaną któremukolwiek z łączących się przedsiębiorstw.
Ocena warunków przyznania pomocy finansowej z uwzględnieniem danych obejmujących dwa lata poprzedzające jest zatem uzasadniona charakterem pomocy.
Dodać należy, że wszystkie warunki udzielania pomocy były dostępne na stronie internetowej Agencji i skarżący, ubiegając się o pomoc, powinien był zapoznać się z nimi. Jeżeli miał jakiekolwiek wątpliwości co do zakresu wymaganych dokumentów powinien był wyjaśnić je przed złożeniem wniosku. To na skarżącym spoczywał bowiem obowiązek prawidłowego wypełnienia formularza wniosku i złożenia wszystkich wymaganych załączników, niezbędnych do przyznania pomocy.
Podsumowując stwierdzić należy, że wymóg dołączenia zaświadczenia o złożeniu formularza sprawozdania RRW-22 za rok 207 i rok 2018 wprowadzony został zgodnie z prawem, na podstawie delegacji ustawowej i nie jest sprzeczny z celami pomocy, udzielanej podmiotom prowadzącym chów lub hodowlę ryb słodkowodnych w stawach rybnych położonych na obszarze gmin, w których wystąpiła w 2019 r. susza lub powódź.
Z przytoczonych względów sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia § 13w ust. 1 rozporządzenia za nieuzasadnione.
Nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 75 § 1 k.p.a i art. 84 § 1 k.p.a w zw. z art 107 § 3k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Organ wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy, właściwie rozpatrzył materiał dowodowy i prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o dowody wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. W ustalonym stanie faktycznym sprawy niewątpliwie nie zachodziły przesłanki do przyznania skarżącemu pomocy finansowej co do stawów "[...]" i "[...]".
Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie narusza art. 107 § 3 k.p.a. Organ przedstawił zarówno ustalenia faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia, jak również podał ich podstawę prawną. W uzasadnieniu decyzji organ odniósł się także do podniesionych w odwołaniu zarzutów istotnych z punktu widzenia przedmiotu sprawy.
Nietrafny jest także zarzut naruszenia zasady prowadzenia postępowania przez organy administracji publicznej w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Subiektywne odczucia skarżącego co do braku zaufania do organu prowadzącego postępowanie, nie mogą przesądzać o naruszeniu przepisu art. 8 § 1 k.p.a., skoro zarówno sposób prowadzenia postępowania, jak i rozstrzygnięcie odpowiadają prawu.
Z tych wszystkich względów, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).
Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z poźn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
W sprawie niniejszej Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z [...] lutego 2021 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.