III SA/Kr 959/20

III SA/Kr 959/20 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2021-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-08-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Ewa Michna
Marta Kisielowska
Renata Czeluśniak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6148 Działalność badawczo-rozwojowa
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
Art. 138 par. 1  pkt 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
Art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie WSA Ewa Michna ASR WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Uniwersytetu na decyzję Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Nauki z dnia 24 czerwca 2020 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala.
Uzasadnienie
Komisja Odwoławcza Rady Narodowego Centrum Nauki decyzją z dnia 24 czerwca 2020 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania prof. dr hab. B. M. Ś. od decyzji Dyrektora Narodowego Centrum Nauki [...] z dnia [...] 2020 r., odmawiającej przyznania Uniwersytetowi, środków finansowych na realizację projektu badawczego pt. " [...]", nr rejestracyjny: [...], na podstawie: art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 poz. 2096) w związku z art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Nauki (Dz. U. z 2019 r. poz.1384), umorzyła postępowanie wywołane wniesieniem odwołania.
W uzasadnieniu Komisja wskazała, że wnioskodawca wniósł w ramach konkursu OPUS, organizowanego przez Narodowe Centrum Nauki, ww. wniosek o przyznanie finansowania projektu badawczego. Dyrektor Narodowego Centrum Nauki po przeprowadzeniu postępowania konkursowego wydał w dniu [...] 2020 r. decyzję, którą odmówił przyznania środków finansowych na realizację projektu badawczego. Kierownik projektu prof. dr hab. B. M. Ś. wniósł odwołanie do Komisji Odwoławczej Rady NCN.
Komisja Odwoławcza wskazała, że w ramach organizowanego przez Narodowe Centrum Nauki konkursu na finansowanie projektów badawczych podmiotem uprawnionym do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie środków finansowych były wszystkie podmioty określone w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Nauki. W przypadku wniosku złożonego przez podmiot określony w ww. przepisie, z wyjątkiem osoby fizycznej, kierownik projektu nie jest stroną w postępowaniu, a odwołanie musi być wniesione i podpisane przez osobę posiadającą upoważnienie do reprezentowania wnioskodawcy. Wskazała, że stanowisko takie wyraził też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w orzeczeniu z dnia 27 września 2012 r. (sygn. III SA/Kr 397/12). Kierownikowi projektu, mimo kluczowej roli jaką miałby pełnić w projekcie badawczym, nie przysługuje status strony, chyba, że składał wniosek jako osoba fizyczna. W takim przypadku wnioski są procedowane wg. odrębnego trybu określonego w art. 27 ust. 3 Ustawy o NCN. Jedynie wówczas wnioskodawcą i kierownikiem projektu jest ta sama osoba.
Komisja Odwoławcza wskazała, że w niniejszej sprawie wnioskodawcą był Uniwersytet. W związku z powyższym, odwołanie winno być złożone przez wnioskodawcę, nie zaś kierownika projektu, tj. prof. dr hab. B. M. Ś., tj. osobę, która nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a.
W skardze do WSA w Krakowie Uniwersytet zarzucił naruszenie:
- art. 64 § 2 k.p.a w zw. z art. 134 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niewezwanie do uzupełnienia braków formalnych w postaci umocowania do działania w imieniu strony postępowania Uniwersytetu kierownika projektu, w sytuacji gdy z treści przepisu art. 134 k.p.a wynika, że organ w celu stwierdzenia dopuszczalności lub niedopuszczalności odwołania powinien zweryfikować pod względem formalnym odwołanie, a w przypadku stwierdzenia braków formalnych odwołania wezwać do ich uzupełnienia;
- art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że odwołujący się Uniwersytet nie jest stroną postępowania z uwagi na fakt, że pod odwołaniem podpisała się osoba nie będąca Rektorem Uniwersytet, a kierownik projektu, w sytuacji gdy przepis ten znajduje zastosowanie jedynie wtedy gdy organ odwoławczy uprzednio zawezwie odwołującego do wykazania umocowania do działania w jego imieniu osoby, która się pod odwołaniem podpisała i stwierdzi, że podmiot wnoszący odwołanie nie jest stroną.
Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz o zasądzenie od organu II instancji na jej rzecz kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) - dalej p.p.s.a.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).
Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.
Przedmiotem oceny jest decyzja Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Nauki z dnia 24 czerwca 2020 r. nr [...], umarzająca postępowanie wywołane wniesieniem odwołania przez prof. rr hab. B. M. Ś. Kontrolując legalność ww. decyzji Sąd stwierdził, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Ww. przepis umożliwia zakończenie postępowania odwoławczego decyzją o jego umorzeniu, jednakże ustawodawca nie określił w nim przyczyn, wobec których konieczne jest wydanie tego rodzaju rozstrzygnięcia. Orzecznictwo sądowoadministracyjne wypracowało jednak stanowisko, że w każdej indywidualnej sprawie administracyjnej należy poszukiwać konkretnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania, mając na uwadze treść art. 105 K.p.a. Będzie miało to miejsce wtedy, gdy strona cofnie odwołanie, jak i wtedy, gdy organ odwoławczy w toku postępowania ustalił, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w sprawie (uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 5 lipca 1999 r. OPS 16/98).
W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy prawidłowo uznał, że postępowanie administracyjne zainicjowane odwołaniem jest bezprzedmiotowe z uwagi na to, że wnoszący je kierownik projektu nie jest stroną w postępowaniu. Bezsporne jest, że wnioskodawcą i stroną postępowania w przedmiotowej sprawie jest wnioskujący o przyznanie środków finansowych Uniwersytet.
Ze względu na zarzuty skargi, podnieść należy, że każde odwołanie musi być wniesione i podpisane przez osobę posiadającą upoważnienie do reprezentowania wnioskodawcy, a brak takiego upoważnienia czy inne braki winny być uzupełnione po wezwaniu do ich uzupełnienia. Teoretyczne rozważania zatem strony skarżącej co do konieczności wezwania do uzupełnienia odwołania na podstawie art. 134 kpa w zw. z art. 64 § 2 kpa są prawidłowe ale nie mogły mieć zastosowania w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy.
W nin. sprawie bowiem prof. dr hab. B. Ś. sporządził dwa pisma (odwołania) datowane na dzień 24 kwietnia 2020 r. Jedno przesłane zostało przez niego pocztą i wpłynęło do organu w dniu 27 kwietnia 2020 r. (akta adm.), drugie przesłane pocztą elektroniczną ze skrzynki e-puap strony skarżącej wpłynęło do Komisji Odwoławczej w dniu 8 maja 2020 r. (k. 19-22 akt sąd.). W pierwszym odwołaniu składający je nie wspomniał nawet, że składa je w imieniu Uniwersytetu, w drugim wyraźnie zaznaczył, że odwołanie zostało złożone w imieniu Uniwersytetu. Odwołanie złożone w imieniu Uniwersytetu zostało rozpoznane w dniu 10 lipca 2020 r. Z kolei odwołanie nadane w urzędzie pocztowym w dniu 24 kwietnia 2020 r. potraktowano jako odwołanie kierownika projektu, czyli złożone przez osobę niebędącą stroną postępowania administracyjnego. W konsekwencji wydano zaskarżoną decyzję. Oceniając ją, zwrócić należy uwagę, że wniosek o finansowanie projektu badawczego złożył Uniwersytet . We wniosku tym wskazano m.in. osoby uprawnione do jego reprezentacji (E. Ż. i D. K.). Z kolei odwołania, jak wyżej wskazano, złożone przez B. Ś., zawierały dwie różne formy. Ponieważ nie jest możliwe rozpoznanie dwóch odwołań złożonych przez ten sam podmiot, a jednocześnie z porównania formy i treści pism sporządzonych tego samego dnia i przez tą samą osobę, nie wynikało, aby jedno pismo było odwołaniem, a drugie jego uzupełnieniem, to prawidłowo organ przyjął, że są to dwa odwołania, jedno sporządzone w imieniu strony, drugie – osoby, która miała zostać kierownikiem projektu badawczego.
Ponadto podkreślić należy, że nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie bowiem z powołanym już wyżej art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt tylko w przypadku, gdy stwierdzi:
1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;
2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;
3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dlatego nawet przyjmując, że intencją odwołania złożonego przez (zaproponowanego) kierownika projektu było reprezentowanie strony skarżącej (mimo niedołączenia upoważnienia, czy choćby powołania się na nie), to nie mogło zostać one potraktowane jako drugie odwołanie strony skarżącej, któremu można by nadać bieg. Wzywanie zatem o uzupełnianie jego braków, podobnie jak jego rozpoznanie, w sytuacji wpłynięcia odwołania strony z dnia 8 maja 2020 r. było bezprzedmiotowe (tak samo jak w sytuacji przyjęcia, że zostało złożone nie przez stronę postępowania). Sama strona skarżąca nie wskazała, w jaki sposób, wydanie zaskarżonej decyzji wpłynęło negatywnie na rozpoznanie jej odwołania w dniu 10 lipca 2020 r. Żądanie, w zaistniałej sytuacji, uchylenia zaskarżonej decyzji w celu ewentualnego rozpoznania kolejnego odwołania strony od decyzji I instancji jest co najmniej niezrozumiałe. Co więcej, nawet gdyby organ wezwał do uzupełnienia braków odwołania i B. Ś. przedłożyłby pełnomocnictwo do reprezentowania uczelni, i tak odwołanie to byłoby bezprzedmiotowe wobec wydania w dniu 10 lipca 2020 r. decyzji w wyniku rozpoznania odwołania z 8 maja 2020 r.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374 ze zm.), skargę oddalił.