III SA/Kr 926/16

III SA/Kr 926/16 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2016-08-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-07-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Kazimierz Bandarzewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
I OSK 2505/17 - Postanowienie NSA z 2017-12-14
I OSK 1072/17 - Postanowienie NSA z 2017-06-08
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 718
Art. 58 par. 1  pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. K. na uchwałę Rady Wydziału [...] Uniwersytetu z dnia 24 września 2015 r. w przedmiocie wyznaczenia recenzenta i powołania komisji postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Rada Wydziału [...] Uniwersytetu uchwałą z dnia 24 września 2015 r. powołała dodatkowego recenzenta w osobie prof. dr hab. L. K. oraz powołała komisję do przeprowadzenia publicznej obrony w składzie: prof. dr hab. I. Ś. – P. (promotor), prof. dr hab. A. R. (recenzent), dr hab. J. R. prof. (recenzent), prof. dr hab. L. K. (recenzent), prof. dr hab. R. B. – F. (członek), prof. dr hab. M. K. (członek), prof. dr hab. M. M. – S. (członek), dr hab. W. R. prof. (członek), dr hab. M. D., dr hab. K. J., dr hab. M. S., dr hab. A. W., dr hab. H. W., dr hab. W. W. (przewodniczący).
W uchwale tej wskazano, że po wydaniu decyzji przez Centralną Komisję ds. Stopni i Tytułów Rada Wydziału [...] kontynuuje procedurę przewodu doktorskiego z dotychczasowymi recenzentami i promotorem. Rada Wydziału otrzymała dwie recenzje pracy doktorskiej skarżącej: pozytywna i negatywną i w związku z tym zdecydowała o powołaniu trzeciego recenzenta prof. dr hab. L. K. i dopiero na tej podstawie podejmie uchwałę w sprawie przyjęcia lub nieprzyjęcia pracy doktorskiej oraz dopuszczenia bądź niedopuszczenia do obrony.
W dniu 1 grudnia 2015 r. (sprecyzowaną pismem z dnia 21 lutego 2016 r.) skargę na ww. uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, nazwaną "pozwem", wniosła M. K., domagając się wyłączenia z przewodu doktorskiego i komisji recenzentów z Uniwersytetu oraz promotora. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i 3, art. 6 ust. 3, art. 12 ust. 2-3, art. 13 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 20 ust. 5, art. 30 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 z późn. zm.), a także § 7 ust. 1, § 9 ust. 2, § 6 ust. 1-2, § 6 ust. 4 i 6 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa z dnia 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego (Dz. U. z 2011 r. Nr 196, poz. 1165) i art. 156 ust. 1 i 2 K.p.a. oraz naruszenie art. 6, art. 7, art. 8. art. 9, art. 10 § 1, art. 35 ust. 2, art. 28, art. 65, art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. Skarżąca zarzuciła wydanie ww. uchwały bez jakiejkolwiek podstawy prawnej i dodatkowo zarzuciła naruszenie art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
W uzasadnieniu skarżąca podała, że w postępowaniu w sprawie jej przewodu doktorskiego popełniono liczne przestępstwa, dokonano szeregu zafałszowania dokumentów, nie wykluczono z udziału w postępowaniu dra hab. J. R., który w sposób wysoce nieobiektywny – zdaniem skarżącej – dokonał oceny pracy doktorskiej. Wskazała na liczne błędy merytoryczne samej recenzji oraz wskazała na długotrwały konflikt istniejący w Instytucie [...] Uniwersytetu. Podała, że była szykanowana w czasie studiów, odmawiano jej stypendium, a recenzent dr hab. J. R. jest wysoce nieobiektywny, negatywnie nastawiony wobec skarżącej, szkaluje jej nazwisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonego pisma z przepisami prawa.
Sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej w skrócie "P.p.s.a.". Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.), wniesienie skargi po terminie (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.), zawisłość sprawy (art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.), brak zdolności sądowej lub procesowej (art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a.) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.).
Stosownie do treści art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Przy czym samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a. O spełnieniu tego warunku można mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez właściwy organ administracji publicznej (tak też w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 marca 2004 r., sygn. akt I SA 2813/03).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy dostrzec należy, że przedmiotem skargi jest uchwała Rady Wydziału [...] Uniwersytetu z dnia z dnia 24 września 2015 r. w przedmiocie wyznaczenia recenzenta i powołania komisji.
Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2016 r., poz. 882) zaskarżona uchwała stanowi akt, do którego stosuje się odpowiednio przepisy K.p.a. Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki czynności przewodu doktorskiego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej, w tym uchwałą w przedmiocie wyznaczenia recenzenta. Stosowanie zaś do art. 21 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora może wnieść od uchwały w przedmiocie wyznaczenia recenzenta, jeżeli jest odmowna, odwołanie do Centralnej Komisji (podkreślenie Sądu) za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Rada przekazuje odwołanie Centralnej Komisji wraz ze swoją opinią i aktami sprawy w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania.
Oznacza to, że w tej sprawie skarżąca powinna zaskarżyć do sądu administracyjnego decyzję Centralnej Komisji (o ile byłaby dla skarżącej niesatysfakcjonująca), a nie wnosić skargi bezpośrednio od uchwały Rady Wydziału. Tak wniesiona skarga jest przedwczesna, a tym samym jest ona niedopuszczalna. Skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia przysługujących stronie w toku postępowania, tj. przedmiotem skargi uczyniła uchwałę rady wydziału mimo, że powinna w pierwszej kolejności wnieść odwołanie do Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów, a dopiero ostateczną decyzję tejże Centralnej Komisji mogła zaskarżyć do właściwego sądu administracyjnego.
Ta wada, polegająca na bezpośrednim zaskarżeniu do sądu administracyjnego uchwały Rady Wydziału [...], nie tylko nakazuje Sądowi odrzucenie skargi skarżącej, ale także uniemożliwia jakiekolwiek merytoryczne odniesienie się do zarzutów zawartych w samej skardze.
Sąd w tej sprawie nie może w jakimkolwiek zakresie odnosić się ani też rozpatrywać zarzutów zawartych w samej skardze, skoro skarga podlega odrzuceniu. Nie mógł więc Sąd ani odnieść się do zarzutów dotyczących prawidłowości prowadzenia postępowania przez Radę Wydziału oraz legalności treści zaskarżonej uchwały. Tylko dodatkowo Sąd informuje skarżącą, że szereg jej wniosków w ogóle nie podlegałby rozpoznaniu przez sąd, dotyczy to w szczególności oceny samych recenzji – nie obejmuje tego kompetencja sądu administracyjnego.
Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę skarżącej odrzucił.