III SA/Kr 872/10

III SA/Kr 872/10 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2011-11-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2010-08-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Krystyna Kutzner /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II GSK 930/12 - Wyrok NSA z 2013-11-04
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 141, art. 208
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2004 nr 4 poz 27
art. 36
Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - tekst jednolity.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
art. 1 par. 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 193
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner ( spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Elżbieta Kremer Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w B na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 2 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie :
- art. 207, art.208 § 1, art.210 § 1, § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.)
- art. 8, art. 118, art.138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540) -
decyzją z dnia [...] 2010 r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie przedłużenia ważności zezwolenia z dnia [...] 2003r., nr [...] wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej dla skarżącej - "A" Spółka z o.o. w B - na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 16 punktach na terenie województwa [...].
W uzasadnieniu organ podniósł, że w dniu 30 czerwca 2009 r. wpłynął do Izby Skarbowej wniosek skarżącej o przedłużenie ważności ww. zezwolenia . W dacie złożenia wniosku obowiązywała ustawa z dnia 27 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t. j. Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 24 ze zm.) . Zgodnie z art. 36 ust. 1 tej ustawy , zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych , udzielane były na okres 6 lat z możliwością ich przedłużenia na wniosek podmiotu posiadającego zezwolenie w trybie w art.36 ust.4 ww. ustawy. Wniosek taki powinien był zostać złożony nie później niż na sześć miesięcy przed wygaśnięciem zezwolenia i nie wcześniej niż na rok przed upływem tego terminu .
Organ stwierdził , że skarżąca wypełniła warunek dotyczący zachowania terminu, o którym mowa wyżej.
W toku prowadzonego postępowania o przedłużenie ważności przedmiotowego zezwolenia, Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia 04 września 2009 r. zwrócił się do Biura Ewidencji i Archiwum Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z zapytaniem, czy w ich bazie znajdują się zapisy dotyczące udziałowców, członków zarządu i rady nadzorczej Spółki "A" mogące mieć wpływ na ustalenie, czy osoby te spełniają wymogi wymienione w art. 27 b ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych tj. czy nie istnieją przeciwko tym osobom uzasadnione zastrzeżenia z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego.
Kolejnym pismem z dnia 09 października 2009r Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił się do Departamentu Kontroli Celno – Akcyzowej i Kontroli Gier przy Ministerstwie Finansów o udzieleni informacji, czy w bazie Krajowego centrum Informacji Kryminalnych znajdują się zapisy dotyczące udziałowców, członków zarządu i rady nadzorczej ww. Spółki , mogące mieć wpływ na ustalenie, czy osoby te posiadają przymiot nienagannej opinii .
Ponadto pismem z dnia 9 października 2009r organ wezwał skarżącą do przedłożenia określonych dokumentów uzupełniających złożony wniosek.
Skarżąca udzieliła odpowiedzi pismem z dnia 20 października 2009r wraz z żądanymi dokumentami.
W dniu 1 listopada 2009 r. nastąpiło przejęcie kompetencji Dyrektora Izby Skarbowej, związanych z wykonywaniem zadań ujętych w ustawie o grach i zakładach wzajemnych przez Dyrektora Izby Celnej, w związku z wejściem w życie z dniem 31 października 2009 r. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 168, poz. 1323). W związku z powyższym organ ten w dniu 9 grudnia 2009r wezwał skarżącą o dodatkowe uzupełnienie złożonych dokumentów , a następnie pismem z dnia 9 listopada 2009 r. zwrócił się z prośbą do Wydziału Zwalczania Przestępczości Izby Celnej o udzielenie informacji, czy w bazie Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych znajdują się zapisy dotyczące udziałowców, członków zarządu i rady nadzorczej Spółki "A " mogące mieć wpływ na ustalenie, czy osoby te posiadają przymiot nienagannej opinii , o której mowa w przepisie art. 33 ust. 1 ustawy o grach i zakładach wzajemnych.
Kolejnym pismem z dnia 14 grudnia 2009r Dyrektor Izby Celnej ponownie wezwał skarżącą o uzupełnienie złożonego wniosku o dodatkowe dokumenty niezbędne do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie , skarżąca nadesłała brakujące dokumenty przy piśmie z dnia 31 grudnia 2009r, w tym m.in. aktualne zaświadczenia właściwych naczelników urzędów skarbowych oraz aktualne zaświadczenia z ZUS.
Pismem z dnia 18 stycznia 2010 r. organ prowadzący postępowanie powiadomił skarżącą o przysługującym jej uprawnieniu z art. 200 §1 Ordynacji podatkowej, tj. o uprawnieniu do zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie. Skarżąca zrealizowała swoje uprawnienie w tym zakresie w dniu 04 lutego 2010r.
Po przeprowadzeniu postępowania w niniejszej sprawie organ wydał decyzję umarzającą to postępowanie na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, jako bezprzedmiotowe.
Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że wniosek skarżącej, jak i całe postępowanie prowadzone przed organem koncesyjnym dotyczyły przedłużenia ważności zezwolenia. Z istoty swojej przedłużenie takie jest możliwe tak długo, jak długo istnieje samo zezwolenie. Nie można bowiem przedłużyć ważności decyzji, która z mocy samego prawa w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, przestała funkcjonować w obrocie prawnym. Wobec faktu, iż w przedmiotowej sprawie wygasła z mocy prawa z upływem 31 grudnia 2009 r., ważność zezwolenia, o którego przedłużenie wnosiła skarżąca, spowodowało to bezprzedmiotowość postępowania skutkującego jego umorzeniem.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez przedłużenie skarżącej ważności zezwolenia zgodnie z jej wnioskiem z dnia 24 czerwca 2009 r. lub alternatywnie na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej – o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów w postaci fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, uregulowanych w Traktacie z Lizbony zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 13 grudnia 2007r zwany " Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej" (Dz.U. z 2009r , Nr 203, poz.1569 ) tj. art.34, art.49 i art.56 – w związku z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego oraz zasadą bezpośredniego stosowania i bezpośredniej skuteczności prawa wspólnotowego.
Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów Konstytucji RP, a to : art.2 , art.31 ust.3 w związku z art.22 , art.2 i art.61 oraz art.7 w związku z art.123 ust.1 - poprzez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego .
Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej , decyzją z dnia 2 czerwca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny staje się bezprzedmiotowe, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Podstawowe znaczenie w ustaleniu zakresu stosowania art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej ma treść pojęcia "bezprzedmiotowość postępowania". Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.
Zgodnie z art.36 ust.1 ww. ustawy o grach i zakładach wzajemnych, która stanowiła podstawę wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] w 16 punktach , zezwolenia takie były wydawane na okres 6 lat . W rozpatrywanej sprawie ważność zezwolenia wpływała z dniem 31 grudnia 2009r.
Organ odwoławczy powtórzył stanowisko organu pierwszej instancji, iż z istoty swojej przedłużenie zezwolenia jest możliwe tak długo, jak długo istnieje samo zezwolenie. Po jego wygaśnięciu , taki akt prawny przestaje funkcjonować w obrocie prawnym , a to oznacza, że postępowanie w sprawie jego przedłużenia, stało się bezprzedmiotowe, co obliguje do umorzenia postępowania na podstawie wyżej wskazanego przepisu.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia fundamentalnych zasad funkcjonowania Unii Europejskiej, uregulowanych we wskazanych w odwołaniu przepisach , Dyrektor Izby Celnej nie podzielił tego zarzutu i wyjaśnił , że w tym zakresie może rozstrzygać wyłącznie Europejski Trybunał Sprawiedliwości, który do chwili orzekania w niniejszej sprawie nie zajął stanowiska , ani tym bardziej nie przesądził w kwestii sprzeczności z prawem wspólnotowym przepisów ww. ustawy o grach hazardowych . Organy administracji publicznej mogą natomiast działać wyłącznie na podstawie i w granicach obowiązującego prawa.
W kwestii zarzutów dotyczących naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych postanowień Konstytucji RP , Dyrektor izby Celnej wyjaśnił , że w tej kwestii może orzekać wyłącznie Trybunał Konstytucyjny .
Odnosząc się z kolei do naruszenia przez Polskę zobowiązań wobec Komisji Europejskiej w sprawie notyfikacji aktu prawnego zawierającego przepisy techniczne, organ stwierdził , że do dnia rozpatrzenia odwołania skarżącej nie zapadł żaden wyrok Trybunału stwierdzający tę okoliczność.
Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w której skarżąca powtórzyła dotychczasowe zarzuty dotyczące naruszenia prawa europejskiego w zakresie braku realizacji obowiązku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych Komisji Europejskiej, wynikającego w szczególności art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy nr 98/34 oraz naruszenia fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, uregulowanych w Traktacie z Lizbony zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 13 grudnia 2007r. zwany "Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej" (Dz. U. z 2009r. Nr 203 poz. 1569 , w związku z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego oraz zasadą bezpośredniego stosowania i bezpośredniej skuteczności prawa wspólnotowego.
Ponadto skarżąca powtórzyła w skardze dotychczasową argumentację naruszenia prawa krajowego poprzez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego.
Dodatkowo , skarżąca zarzuciła naruszenie art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej, to jest zasady szybkości postępowania poprzez celowe , umyślne , odsuwanie wydania rozstrzygnięcia sprawy, chociaż działania takie pozbawione były – jej zdaniem - jakiejkolwiek racjonalnej podstawy mającej oparcie w przepisach prawa.
Wskazując na powyższe okoliczności skarżąca wniosła o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej decyzji , jak i poprzedzającej ją decyzji tego samego organu, wydanej w I instancji.
Skarżąca, na wypadek ewentualnych wątpliwości Sądu co do słuszności podniesionego zarzutu naruszenia prawa Unii Europejskiej, wniosła , aby Sąd wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Luksemburgu z pytaniem prejudycjalnym, którego zakres obejmuje:
a. ustalenie istnienia obowiązku notyfikacji obciążającego Rzeczpospolitą Polskę w związku z uchybieniem ustawy z dnia 19 listopada 2009r. roku o grach hazardowych(Dz. U. 2009 Nr 201, poz. 1540)
b. ustalenie skutków prawnych wywodzonych z faktu uchybienia przez Rzeczpospolitą Polskę takiemu ewentualnie istniejącemu obowiązkowi notyfikacyjnemu, zwłaszcza w odniesieniu do ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych, w tym co do jej obowiązywania i skuteczności,
c. ustalenie zakresu obowiązków krajowej administracji publicznej w tym celnej w kierunku badania prawidłowości procesu legalizacyjnego pod kątem jego zgodności z zasadami i przepisami prawa Unii Europejskiej oraz ustalenie obowiązków organu w przypadku ewentualnego stwierdzenia naruszenia tych zasad lub przepisów.
Niezależnie od powyższego , skarżąca poddała pod rozwagę Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności z Konstytucją ustawy z dnia 19.11.2009r . o grach hazardowych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie .
Organ wskazując na treść art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej powtórzył z kolei swoje stanowisko dotyczące bezprzedmiotowości postępowania stwierdzając , że po wygaśnięciu zezwolenia ten akt prawny przestał funkcjonować w obrocie prawnym, a postępowanie w sprawie jego przedłużenia stało bezprzedmiotowe. Powyższe skutkowało koniecznością umorzenia postępowania w sprawie w oparciu o wskazany wyżej przepis, a w konsekwencji zasadnym było również utrzymanie w mocy takiej decyzji.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa europejskiego oraz umów międzynarodowych poprzez zastosowanie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych pomimo braku notyfikacji tego aktu prawnego Komisji Europejskiej, Dyrektor Izby Celnej uznał ten zarzut za nieuzasadniony i również w tym zakresie podtrzymał dotychczasowe stanowisko . Dodatkowo podniósł , że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku o sygn. akt I SA/Bk 157/10 potwierdził, iż wprowadzone w ustawie o grach hazardowych regulacje nie podlegały procedurze notyfikacji.
W kwestii zarzutów dotyczących naruszenia przez przepisy ustawy o hazardowych postanowień Konstytucji RP, Dyrektor Izby Celnej stwierdził , że z art.120 Ordynacji podatkowej nakazuje organom działania na podstawie obowiązującego prawa i powtórzył stanowisko , że w kwestii ewentualnego naruszenia Konstytucji RP orzeka Trybunał Konstytucyjny.
Natomiast odnosząc się do zarzutu naruszenie art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej organ wyjaśnił , że uregulowana w tym przepisie zasada szybkości postępowania musi być stosowana w połączeniu z zasadą wnikliwości. Tym samym organ nie może stosować
tej zasady w taki sposób jak postuluje skarżąca tj. dążyć do szybkiego załatwienia sprawy bez względu na kompletność materiału dowodowego oraz przepisy proceduralne, określające zasady postępowania. W ocenie organu, zarzut dotyczący naruszenia wskazanej zasady jest również nieuzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył , co następuje :
Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz.1270).
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem, Sąd bada, czy organ administracyjny ustalił stan faktyczny zgodnie z obowiązującymi przepisami, a następnie, czy do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował właściwe przepisy oraz , czy przepisy te prawidłowo zinterpretował.
Odnosząc powyższe uwagi do rozpatrywanej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Okolicznością bezsporną w sprawie jest to, że w dniu [...] 2003 r. Dyrektor Izby Skarbowej wydał zezwolenie nr [...] na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] w 16 punktach. Bezsporne jest również to, iż zgodnie z przepisem art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, która stanowiła podstawę wydania przedmiotowego zezwolenia, zezwolenia takie wydawane były na okres 6 lat.
Poza sporem jest, że w dniu 30 czerwca 2009 r. wpłynął do Izby Skarbowej wniosek strony skarżącej o przedłużenie ważności zezwolenia z dnia [...] 2003 wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie przedłużenia ważności ww. zezwolenia , wydana na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi , że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.
Zaskarżona decyzja ma charakter formalny i dotyczy czynności organu w postaci umorzenia postępowania.
Zarzuty skargi - jak wynika z jej treści – dotyczą natomiast przewlekłości postępowania , które skarżąca upatruje w działaniu zarówno Dyrektora Izby Skarbowej, jak i Dyrektora Izby Celnej, które to organy poprzez przedłużanie kolejnych terminów do załatwiania sprawy, celowo przedłużały sprawę.
Podnieść należy , że skarga nie zawiera zarzutów dotyczących braku podstaw do umorzenia postępowania, a Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa . Umorzenie postępowania dotyczącego przedłużenia ważności zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w sytuacji , gdy w dacie orzekania zezwolenie to utraciło ważność – jest decyzją zgodną z prawem i w tym zakresie Sąd w całości podzielił stanowisko organu. Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, jest bowiem zezwoleniem wydanym tylko na czas ściśle określony. Po upływie takiego okresu zezwolenie traci moc. Po wygaśnięciu zezwolenia strona skarżąca może wystąpić o nowe zezwolenie na podstawie obowiązujących przepisów. Natomiast wygaśnięcie dotychczasowego zezwolenia wobec upływu okresu na jaki zostało ono udzielone, skutkuje umorzeniem postępowania w sprawie jego przedłużenia.
W sytuacji jaka ma miejsce w niniejszej sprawie , wobec wygaśnięcia zezwolenia nastąpiło jego usunięcie z obrotu prawnego i niedopuszczalne było przedłużenie jego ważności.
Podkreślić należy, iż samo złożenie wniosku o przedłużenie zezwolenia nie jest równoznaczne z obowiązkiem jego uwzględnienia przez organ. Ponadto w toku trwania ważności zezwolenia może nastąpić zmiana regulacji prawnej i zmianie mogą ulec reguły dotyczące kwestii przedłużania ważności zezwoleń. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie w związku z wejściem w życie ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2000 r. Z kolei w dniu 1 listopada 2009 r. nastąpiło przejęcie kompetencji Dyrektora Izby Skarbowej, związanych z wykonywaniem zadań ujętych w ustawie o grach i zakładach wzajemnych przez Dyrektora Izby Celnej, w związku z wejściem w życie z dniem 31 października 2009 r. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 168, poz. 1323).
Zmiany przepisów dotyczące prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych były – z punktu widzenia interesów skarżącej – niekorzystne dla niej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu , w wyroku z dnia 5 kwietnia 2011r , sygn.akt III SA/Wr 511/10 stwierdził , że : "Wprowadzone w ustawie o grach hazardowych nowe rozwiązania niewątpliwie stwarzają dla podmiotu mniej korzystną sytuację. Trzeba jednak zauważyć, że zasada demokratycznego państwa prawnego, wyrażona w art. 2 Konstytucji RP, a także wywodzona z niej zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i do stanowionego przez nie prawa oraz zasady - ochrony praw nabytych i interesów w toku, proporcjonalności, legalizmu, rzetelnej legislacji, czy obowiązku informacyjnego organów, nie wykluczają stanowienia regulacji ograniczających lub znoszących prawa podmiotowe. Nakazują jedynie, aby legislację przeprowadzono z uwzględnieniem ustanowionego zakazu wstecznego działania prawa oraz przestrzegania reguł przyzwoitej legislacji, w tym przestrzegania zasady dostatecznej określoności przepisów prawa, a także ustanawiania odpowiedniej vacatio legis."
Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w całości podziela powyższe stanowisko i podkreśla , że zasadą demokratycznego państwa jest – co do zasady - obowiązek stosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązujących w dacie orzekania i organy te nie są uprawnione – o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej – do wyboru przepisów korzystniejszych dla strony .
Podkreślić jednak należy , że w rozpatrywanej sprawie nie rozstrzygano w kwestii przedłużenia ważności zezwolenia , bowiem – jak wyżej podniesiono – zezwolenie , którego dotyczył wniosek skarżącej , wygasło z dniem 31 grudnia 2009r i w dacie orzekania przez organ w pierwszej instancji przedmiotowe zezwolenie nie funkcjonowało w obrocie prawnym.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa europejskiego Sąd podzielił stanowisko Dyrektora Izby Celnej zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę .
W kwestii natomiast zarzutów skargi dotyczących naruszenia zasady demokratycznego państwa prawnego należy stwierdzić , że zgodnie z art. 193 Konstytucji każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Podkreślić należy, iż Sąd nie może odmówić zastosowania obowiązującego przepisu ustawy , a jedynie może skierować pytanie do Trybunału Konstytucyjnego.
"Sąd administracyjny - rozpoznając sprawę - tylko po powzięciu zasadniczych wątpliwości może uznać za zasadne przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego od odpowiedzi na które zależy rozstrzygnięcie sprawy. Chodzi tu o uzasadnione wątpliwości sądu, a nie skarżącego" - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2004 r. ,OSK 971/04.
W rozpoznawanej sprawie Sąd nie miał wątpliwości co do konstytucyjności zastosowanych w sprawie przepisów ustaw.
Co do przewlekłości postępowania organów należy podnieść , że skarżąca w toku postępowania prowadzonego przez organy nie skorzystała ze środków prawnych służących do zwalczania tej przewlekłości (art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej), włącznie ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organów. W związku z powyższym skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku w niniejszym postępowaniu sądowym , dotyczącym umorzenia postępowania.
Nie zasługuje również na uwzględnienie wniosek skarżącej , że po zmianie przepisów dotyczących zasad prowadzenia działalności w zakresie gier hazardowych, jej wniosek o przedłużenie ważności zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych należało potraktować jako wniosek o wydanie nowego zezwolenia . Przede wszystkim należy podnieść, że zakres postępowania administracyjnego wszczętego z inicjatywy strony, określa żądanie zawarte w stosownym wniosku. A zatem organ z własnej inicjatywy nie może dokonać modyfikacji złożonego wniosku , ani jego " przekształcenia" .
W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest , że skarżąca nie zgłaszała takiego żądania, ani nie składała wniosku o wydanie nowego zezwolenia. Niezależnie od powyższego , jak słusznie zauważył pełnomocnik organu , nawet gdyby uznać żądanie skarżącej w zakresie "przekształcenia" wniosku za uzasadnione , jego rozstrzygnięcie skutkowałoby po 1 stycznia 2010r umorzeniem takiego postępowania , z uwagi na brak podstawy prawnej w nowej ustawie.
Za zgodne z prawem należy również uznać stanowisko pełnomocnika organu przedstawione na rozprawie w dniu 16 listopada 2011r , że w rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięcie wniosku skarżącej o przedłużenie zezwolenia z dnia [...] 2003 r w trybie art.138 ust.1 ww. ustawy o grach hazardowych , w przypadku gdyby nie utraciło swojej ważności , spowodowałoby odmowę jego przedłużenia .
Reasumując należy stwierdzić , że skarga nie może być uwzględniona , ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.