III SA/KR 787/06

III SA/Kr 787/06 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2007-04-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-06-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Kazimierz Bandarzewski /sprawozdawca/
Krystyna Kutzner
Tadeusz Wołek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie NSA Krystyna Kutzner AWSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi S. Ż. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 13 marca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania skargę oddala
Uzasadnienie
W dniu [...] 14.12.2004 r. P. M. i M. Ż. będący zarządcami sądowymi nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] , wystąpili z wnioskiem o wymeldowanie S. Ż. z lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...]. We wniosku tym podali, że S. Ż. nie mieszka w przedmiotowym lokalu, natomiast jego centrum życiowe stanowi lokal mieszkalny nr 12 w tym budynku, gdzie zamieszkuje wraz z B. G. oraz trójką ich dzieci.
Zawiadomienie o wszczęciu postępowania skierowane do S.Ż. na adres ul. [...] zwrócono, po tzw. awizowaniu, organowi I-instancji z powodu nie zastania adresata w tym mieszkaniu (akta administracyjne sprawy, karta nr 19). Kolejne zawiadomienie o wszczęciu postępowania, po awizowaniu, odebrał S.Ż. w urzędzie pocztowym w dniu [...].2005 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr 10).
W trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ I-instancji za dowód uznał pismo Komisariatu Policji I w [...] z dnia [...] .2004 r. informujące, że w związku z przeprowadzoną kontrolą meldunkową mieszkanie nr [...] przy ul. [...] jest niezamieszkałe (stanowi pustostan), zaś S. Ż. mieszka w mieszkaniu nr [...] w tym budynku (akta administracyjne sprawy, karta nr 6).
Przesłuchany w dniu [...].2005 r. M.Ż. wyjaśnił, że w lokalu mieszkalnym nr [...] w 1998 r. zdjęto licznik energii elektrycznej, znajdują się tam jedynie kartony, stare deski i inne nieużyteczne przedmioty oraz, że S. Ż. nie mieszka w nim od 5-6 lat (akta administracyjne sprawy, karta nr 17). Przesłuchana jako świadek administratorka W. D. zeznała, że nie widziała, aby kiedykolwiek S.Ż. wychodził z mieszkania nr [...] i z jej obserwacji wynika, że osoba ta zamieszkuje w mieszkaniu nr [...] wraz ze swoimi dziećmi, a ponadto korespondencja adresowana na mieszkanie nr [...] jest zwracana z adnotacją "brak podjęcia w terminie" lub "nikt nie mieszka" (akta administracyjne sprawy, karta nr 18).
W dniu 24.01.2005 r. S. Ż. złożył do organu I-instancji wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie o wymeldowanie oraz o przedłużenie 7-dniowego terminu celem złożenia obszernych wyjaśnień, uzasadniając to równolegle prowadzonym postępowaniem w sprawie zniesienia współwłasności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] i [...] Lokal mieszkalny nr [...] ma być, według strony, jej przyznany w związku ze zniesieniem współwłasności i dlatego ewentualne wymeldowanie z tego lokalu stanowiłoby stworzenie "sztucznego" stanu faktycznego i zaspokojenie "kuchennymi drzwiami" roszczeń wnioskodawców (akta administracyjne sprawy, karta nr 21). Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...].2005 r. odmówił zawieszenia postępowania. Postanowienie to, po awizowaniu, odebrał S. Ż. w dniu [...] 2005 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr 23).
Na to postanowienie S.Ż. wniósł zażalenie do organu odwoławczego, który postanowieniem z dnia [...].2005 r. utrzymał postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania w mocy wyjaśniając, że rozstrzygnięcie sprawy o wymeldowanie nie ma związku ze sprawą o zniesienie współwłasności, ponieważ w sprawach o wymeldowanie nie bada się uprawnień osoby do przebywania w danym lokalu mieszkalnym (akta administracyjne sprawy, karty nr 44-45).
W dniu [...].2005 r. S. Ż. stawił się osobiście w siedzibie organu I-instancji, zapoznał się z aktami sprawy, sporządził notatki z akt i po pouczeniu go o obowiązujących przepisach wyjaśnił, że nie będzie składał wyjaśnień, gdyż nie jest do tego przygotowany (akta administracyjne sprawy, karta nr 22).
W dniu [...].2005 r. S. Ż. został przesłuchany jako strona i wyjaśnił, że mieszka w mieszkaniu nr [...] przy ul. [...] w [...] nieprzerwanie od 1994 r., dysponuje kluczami do tego mieszkania i tam posiada swoje rzeczy. Wyjaśnił, że nie jest prawdą, jakoby to mieszkanie było nieumeblowane i znajdował się tam skład niepotrzebnych rzeczy. Podniósł, że odwiedza swoje dzieci zamieszkujące w mieszkaniu nr [...] w tym budynku, ale tam nie mieszka (akta administracyjne sprawy, karta nr 26).
Policja pismem z dnia [...] .2005 r. poinformowała organ I-instancji, że w związku z ponownie przeprowadzoną kontrolą dyscypliny meldunkowej ustalono, że w mieszkaniu nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...] nikt nie mieszka, dodając że kontrola ta była przeprowadzana wielokrotnie (akta administracyjne sprawy, karta nr 27)..
Organ I-instancji pismem z dnia [...].2005 r. wezwał na rozprawę na dzień [...].2005 r. świadków i strony (akta administracyjne sprawy, karty nr 50-60). Wezwanie to, po awizowaniu, odebrał S. Ż. [...].2005 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr 60).
W dniu [...].2005 r. S.Ż. złożył wniosek o usprawiedliwienie swojej nieobecności na rozprawie w dniu [...].2005 r. wraz z żądaniem odroczenia terminu rozprawy i wyznaczenia nowego jej terminu z powodu obłożnej choroby, uniemożliwiającej mu stawienie się dnia [...] 2005 r. na tą rozprawę. Do wniosku strona dołączyła kopię zaświadczenia lekarskiego z dnia [...].2005 r., z treści którego wynika, że (cytat):"Chory pozostaje w leczeniu specjalistycznym tut. Poradni od [...] 2002 r. Wskazany oszczędny tryb życia, unikanie wysiłku i stresu oraz okresowa kontrola i dalsze leczenie specjalistyczne" (akta administracyjne sprawy, karty nr 61-62). Organ I-instancji przeprowadził w dniu [...].2005 r. rozprawę administracyjną, na której zeznania złożyli następujący świadkowie: M. Ż., J.G., S. K., Z. K., J. J. i S. K. M. Ż. zeznał, że S. Ż. nie mieszka w mieszkaniu nr 8, w którym nie ma energii elektrycznej, a drzwi wejściowe do mieszkania nr [...] są "obite blachą" i bez klamki.
Świadek J.G. zeznała, że była administratorką budynku nr [...] w okresie od [...] 2002 r. do [...] 2004 r., zna wszystkich mieszkańców tego budynku i w tym czasie często w nim przebywała (co najmniej 3 razy w miesiącu). Lokal nr [...] był nie zamieszkały. Pamięta, że na początku 2003 r. odbyło się wyjazdowe posiedzenie Sądu Rejonowego w [...] w lokalu nr [...] w którym ona uczestniczyła, ale uczestnicy tego posiedzenia zostali zaproszeni tylko do jednego pomieszczenia, w którym znajdowało się dużo różnych przypadkowych i zniszczonych rzeczy i wyglądało to na składowisko, a nie pokój mieszkalny i nie było tam żadnych śladów zamieszkiwania. Zeznała, że jesienią 2003 r., kiedy usuwano zalegające rzeczy ze strychu tego budynku, S. Ż. wyrzucone do kontenera rzeczy zabierał i zanosił do mieszkania nr [...]. Świadek J. G. zeznała również, że S. Ż. przebywał w mieszkaniu nr [...]i z tego mieszkania słyszała jego głos (akta administracyjne sprawy, karta nr 66).
Świadek S.K. zeznała, że pracuje jako dozorczyni w budynku nr [...] od [...].2004 r. i jest w pracy codziennie. Nigdy nie widziała, żeby ktokolwiek wychodził lub wchodził do mieszkania nr [...] i że ten lokal jest niezamieszkały i stale zamknięty. Zeznała również, że roznosiła pisma do lokatorów i pukała też do mieszkania nr [...] ale nigdy nikogo w tym mieszkaniu nie zastała (akta administracyjne sprawy, karta nr 65).
Świadek Z. K. zeznał, że był dozorcą w budynku nr [...] od jesieni 1999 r. do [...] 2004 r. i zna z widzenia mieszkańców tego budynku. W lokalu nr [...] nikt nie mieszkał, a w lokalu nr [...] nikt nie otwierał drzwi. Świadek potwierdził, że kiedy opróżniano strych w tym budynku, to S.Ż. zabierał stare rzeczy i wnosił do mieszkania nr [...]. Świadek zeznał, że S. Ż. mieszkał na III-piętrze w mieszkaniu nr [...] lub nr [...] bo lokale te zajmowała B.G., matka ich wspólnych dzieci (akta administracyjne sprawy, karta nr 65).
Świadek J.J., zamieszały w mieszkaniu nr [...] w budynku [...] zeznał, że mieszka tam od 1947 r. i zna S. Ż. Widywał go na balkonie lub w oknie mieszkania nr [...], natomiast nie wie, gdzie jest mieszkanie nr [...]. Zeznał, że w mieszkaniu nr [...] mieszkają trzy córki S. Ż. (akta administracyjne sprawy, karta nr 64).
Świadek S. K. zeznała, że mieszka w budynku nr [...] od 1979 r. i zna wszystkich lokatorów. Jej mieszkanie jest usytuowane obok mieszkania nr [...] i S. Ż. mieszka od około 20 lat w mieszkaniu nr [...] razem z B. G. i ich trzema wspólnymi córkami. Świadek zeznała, że widywała S. Ż. jak wychodził również z mieszkania nr [...], a ostatnio wchodził do lokalu nr [...] , w którym kiedyś mieściła się administracja (akta administracyjne sprawy, karta nr 64).
Organ I-instancji w dniu [...].2005 r. zawiadomił S. Ż. o możliwości zapoznania się z materiałami sprawy, stosownie do art. 10 k.p.a. (akta administracyjne sprawy, karta nr 67). Następnie Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...].2005 r. zawiadomił stronę o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy do dnia [...].2005 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr 70). Przesyłka zawierająca to postanowienie została zwrócona organowi, po powtórnym awizowaniu, z powodu nie podjęcia jej w terminie przez skarżącego (akta administracyjne sprawy, karty nr 71-72).
S. Ż. w dniu [...].2005 r. złożył do organu I-instancji wniosek o przedłużenie terminu do zapoznania się z aktami sprawy, złożenia wyjaśnień, ustosunkowania się do zebranego materiału dowodowego i podjęcia stosownych czynności wobec przeprowadzenia rozprawy administracyjnej wyjaśniając, iż jest obłożenie chory i przeprowadzenie rozprawy miało na celu uniemożliwienie mu obrony jego praw (akta administracyjne sprawy, karta nr 76). Do wniosku dołączono dwie kopie zaświadczeń lekarskich: z dnia [...].2005 r. z treści którego wynika, że S. Ż. powinien prowadzić oszczędny tryb życia, unikać wysiłku i stresu oraz z dnia [...].2005 r. informujące o pozostawaniu strony w leczeniu w dniu [...].2005 r., kiedy wystąpiły powikłania związane z zapaleniem oskrzeli i że pacjent wymaga leczenia przez okres 14-21 dni wraz z zalecanym oszczędnym trybem życia bez wysiłku fizycznego (akta administracyjne sprawy, karty nr 74-73).
Pismem z dnia [...].2005 r. organ I-instancji poinformował S.Ż. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i złożenia wyjaśnień osobiście lub przez pełnomocnika (akta administracyjne sprawy, karta nr 79). Przesyłka zawierająca to pismo również została zwrócona organowi po powtórnym awizowaniu (akta administracyjne sprawy, karty nr 80-81).
Na podstawie tak zebranego materiału dowodowego, Prezydent Miasta decyzją z dnia [...].2005 r. orzekł o wymeldowaniu S. Ż. z mieszkania nr [...] przy ul. [...] w [...]
W uzasadnieniu tej decyzji organ wyjaśnił, że fakt opuszczenia przedmiotowego mieszkania ustalono na podstawie kontroli obowiązku meldunkowego przeprowadzonego przez Policję oraz na podstawie jednoznacznych i nie budzących wątpliwości zeznań świadków. Nie dano wiary wyjaśnieniom strony jako nie popartym żadnym dowodem. Wskazano, że nie odroczono terminu rozprawy przeprowadzonej dnia [...] 2005 r., ponieważ wniosek S.Ż. został złożony na l dzień przed jej terminem i nie można było prawidłowo powiadomić innych osób o odroczeniu. Ponadto z zaświadczenia lekarskiego dołączonego do tego wniosku wynikało, że strona pozostaje w leczeniu specjalistycznym poradni od [...] 2002 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr 83-85).
Od tej decyzji odwołanie wniósł S. Ż. i Wojewoda Małopolski rozpoznając sprawę jako organ odwoławczy decyzją z dnia [...].2005 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I-instancji.
W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że Prezydent Miasta winien wykorzystać jeszcze jedną możliwość ustalenia ewentualnego zamieszkiwania odwołującego w mieszkaniu nr [...] poprzez przeprowadzenie dowodu z oględzin tego mieszkania, który to dowód pozwoli na rozwiązanie wszelkich w tym zakresie wątpliwości (akta administracyjne sprawy, karta nr 109).
Decyzję tą doręczono, również po awizowaniu, S. Ż. w dniu [...] 2005 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr 110).
W ramach ponownie prowadzonego postępowania I-instancyjnego, dołączono jako dowód do akt sprawy protokół z posiedzenia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...].2005 r. w sprawie o zniesienie współwłasności, z treści którego wynika, że w trakcie oględzin (po uprzednim prawidłowym zawiadomieniu S.Ż. oraz reprezentującego go adwokata) budynku nr [...] i [...] i znajdujących się tam mieszkań, nie można było wejść do mieszkania nr [...] i [...] w budynku nr [...] (akta administracyjne sprawy, karty nr 115-118). Do akt sprawy dołączono również postanowienie Sądu Rejonowego w[...] z dnia [...].2005 r., sygn. akt [...] w sprawie ustanowienia zarządu nieruchomością, zgodnie z jego punktem III pozbawiono S. Ż. prawa używania lokali mieszkalnym nr 8 i 9 i nakazano mu wydania tych lokali zarządcom sądowym (akta administracyjne sprawy, karta nr 132).
W dniu [...].2005 r. organ I-instancji sporządził protokół z oględzin mieszkania, z treści którego wynika, że nikt nie odbierał sygnału domofonu w mieszkaniu nr [...] przy ul. [...] w [...]i mieszkanie to nie zostało udostępnione do oględzin. Na pukanie do drzwi wejściowych do tego mieszkania nikt nie reagował. Z treści protokołu wynika również, że mieszkanie to posiada dwoje drzwi zewnętrznych, z których jedne były zastawione workami z węglem, a drugie drzwi były brudne, zaniedbane, bez klamki i pod tymi drzwiami nie było wycieraczki. Okna wychodzące z tego mieszkania były brudne, bez firanek, zaniedbane, wiele lat nie myte i nie malowane (akta administracyjne sprawy, karty nr 136-137).
Na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego, pismem z dnia [...].2005 r. poinformowano S. Ż. o możliwości zapoznania się, zgodnie z art. 10 k.p.a., z aktami sprawy i złożenia wyjaśnień (akta administracyjne sprawy, karta nr 138). Pismo to doręczono, również po awizowaniu, S. Ż. w dniu [...] .2005 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr 139).
Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2005 r., nr [...] działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego w Krakowie przy ul. [...] S. Z. uznając, że nie mieszka on w przedmiotowym lokalu.
W uzasadnieniu tej decyzji wyjaśniono znaczenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Organ I-instancji stwierdził, że S. Ż. nie zamieszkuje w lokalu mieszkalnym nr [...], ponieważ wynika to z przeprowadzonej przez Policję kontroli meldunkowej. Fakt opuszczenia przedmiotowego mieszkania potwierdzają jednoznaczne i nie budzące wątpliwości zeznania świadków. Za uznaniem, że lokal nr [...] jest niezamieszkały przemawia - w ocenie organu I-instancji - brak możliwości przeprowadzenia oględzin tego mieszkania. Nie dano wiary wyjaśnieniom strony o zamieszkiwaniu w lokalu mieszkalnym nr [...] jako nie popartym żadnym dowodem.
Ponownie wskazano, że nie odroczono terminu rozprawy przeprowadzonej dnia [...].2005 r., ponieważ wniosek S. Ż. został złożony na 1 dzień przed jej terminem i nie można było prawidłowo powiadomić innych osób o odroczeniu. Ponadto z zaświadczenia lekarskiego dołączonego do tego wniosku wynikało, że strona pozostaje w leczeniu specjalistycznym poradni od [...] 2002 r. (akta administracyjne sprawy, karty nr 148-150).
W dniu [...].2005 r. S. Ż. złożył kolejny wniosek o przedłużenie terminu do zapoznania się z aktami sprawy, złożenia wyjaśnień, ustosunkowania się do zebranego w sprawie materiału dowodowego i do złożenia własnych wniosków, uzasadniając to obłożną chorobą, która uniemożliwia przybycie mu do Urzędu. Do wniosku dołączono kopię zaświadczenia lekarskiego z [...] .2005 r., z treści którego wynika, że zaleca się pacjentowi oszczędny tryb życia, unikanie wysiłku fizycznego i stresu (akta administracyjne sprawy, karty nr 155-153). Wniosek ten doręczono organowi [...].2005 r.
Decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...].2005 r. S. po awizowaniu, otrzymał w dniu [...].2006 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr 158). Strona ta w dniu [...].2006 r. wniosła odwołanie od tej decyzji do Wojewody Małopolskiego z żądaniem stwierdzenia jej nieważności lub uchylenia i wydania decyzji o odmowie wymeldowania, względnie o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu odwołania odwołujący podniósł, że jego choroba trwała przez cały okres postępowania administracyjnego i całkowicie pozbawiła go możliwości obrony praw.
Odwołujący wskazał, że nie zgadza się z ustaleniami organu I- instancji. Mieszkanie nr [...] przy ul. [...] jest jego miejscem pobytu stałego i nadal je zajmuje. Uważa, że postępowanie prowadzone było w sposób niewłaściwy i stronniczy, a także niezbyt wnikliwie i w związku z powyższym przedmiotowa decyzja została wydana w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny sprawy. Odwołujący wniósł o wnikliwe zbadanie sprawy oraz zmianę zaskarżonej decyzji zgodnie z prawem i stanem faktycznym, bowiem została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Podniósł również, że od początku 2005 r. do chwili obecnej wystawiano mu zwolnienia lekarskie. Choroba powoduje osłabienie, które okresowo skutkuje niemożnością opuszczenia łóżka i poruszania się po mieszkaniu. Taki stan chorobowy uniemożliwił uczestniczenie w oględzinach mieszkania w dniu [...].2005 r., ponieważ odwołujący nie mógł otworzyć drzwi. W okresie choroby był on niezdolny do jakiegokolwiek wysiłku. Odwołujący wskazał, iż był hospitalizowany w Szpitalu Powiatowym w [...] w okresie od [...] 2005 do [...] 2005 r. Podniósł, że jest z zawodu lekarzem i mógłby wskazać na jakie choroby cierpi, nie zrobił tego jednak z tego powodu, że jest to objęte ochroną danych osobowych a ponadto mogłoby być wykorzystane przez innych uczestników postępowania przeciwko niemu.
Odwołujący zarzucił organowi I-instancji naruszenie art. 10 k.p.a., polegające na braku zapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań i taki stan sprawy stanowi podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a..). Organ I-instancji naruszył zasadę praworządności określoną w art. 7 k.p.a. a ponadto poprzez wadliwe przeprowadzenie rozprawy administracyjnej uniemożliwił mu konfrontację ze świadkami i ewentualne zadawanie im pytań.
Odwołujący wskazał, że nie odbieranie korespondencji wynikało z licznych jego zajęć zawodowych. Od 1998 r. regularnie odbierał on korespondencję na dowód czego przedłożył kopie otrzymanych przesyłek. Okoliczność, iż nie otrzymał kilku listów od Spółki "S" wynikała z tego, że jest z pracownikami tej Spółki skłócony. Zdaniem odwołującego, znajdująca się w aktach sprawy nie odebrana korespondencją świadczy tylko o tym, że odwołujący jest chory i nie mógł jej odebrać. W odwołaniu wskazał na sprzeczność ustaleń poczynionych przez Prezydenta Miasta. Dano bowiem wiarę zapiskom notatek policyjnych z których wynika, że odwołujący nie był widziany od dłuższego czasu w kamienicy nr [...] przy ul. [...] a równolegle uznano za wiarygodne zeznania świadków, którzy widzieli odwołującego w mieszkaniu nr [...] tej kamienicy. Sprzeczność, w ocenie odwołującego, polega na tym, że uznano za wiarygodne dowody potwierdzające brak jego pobytu w budynku nr [...] jak i dowody wskazujące na pobyt w tym budynku. Odwołujący zakwestionował przesłanki, na podstawie których Policja ustaliła brak jego zamieszkiwania w tym mieszkaniu, skoro zastanie zamkniętych drzwi mieszkania nie oznacza, że nikt w nim nie mieszka. Świadek W.D. przebywa w budynku nr [...] średnio trzy razy w miesiącu a więc nie mogła stwierdzić, kto mieszka lub nie mieszka w mieszkaniu nr [...] Zastanie zamkniętych drzwi może świadczyć o pozostawaniu danej osoby poza tym mieszkaniem z powodu wykonywania pracy lub wyjazdu "na wakacje". Nikt nie mógł stwierdzić co znajduje się w przedmiotowym mieszkaniu, ponieważ nie można niczego dostrzec przez metalowe drzwi oddzielające to mieszkanie od pozostałych części budynku.
W odwołaniu S. Ż. wskazał, że świadek Z.K. bez żadnego uzasadnienia stwierdza brak zamieszkiwania odwołującego w mieszkaniu nr [...]. Świadek S.K. nie zna odwołującego. Kolejny świadek J.G. z jednej strony wskazuje, że mieszkanie nr [...] jest niezamieszkałe, a z drugiej podaje, że lokal ten został udostępniony na posiedzenie Sądu, a więc był efektywnie wykorzystywany przez odwołującego. Świadek J.J. mieszka w budynku nr [...] i nawet nie wie, gdzie jest mieszkanie nr [...], a zauważanie przez tego świadka odwołującego w lokalu mieszkalnym nr [...] nie ma znaczenia w tej sprawie. Świadek S. K. zeznała zaś, że odwołujący wychodził z różnych mieszkań, w tym z mieszkania nr [...]. Te wszystkie okoliczności, zdaniem odwołującego, wskazują na sprzeczność zeznań a ponadto świadczą o tym, że mieszka on w mieszkaniu nr [...]. Ponadto M. Ż. jest synem odwołującego i wiarygodność jego zeznań jest wątpliwa.
Odwołujący podniósł, że nie mógł otworzyć drzwi celem umożliwienia przeprowadzenia w dniu [...].2005 r. oględzin mieszkania, ponieważ był bardzo chory (akta administracyjne sprawy, karty nr 178-168).
Do odwołania dołączono kopie zaświadczeń lekarskich z dnia[...] .2006 r., [...].2005 r., [...].2005 r., [...].2005 r., [...].2005 r. z których treści wynika, że pacjent (S. Ż.) powinien prowadzić oszczędny tryb życia, leżeć przez okres kilkunastu dni oraz unikać wysiłku fizycznego i stresów (akta administracyjne sprawy, karty nr 162-166) oraz kopie korespondencji z lat 1998-2005.
Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 13.03.2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy podniósł, że nie znalazł podstaw do jej uchylenia. Wskazał, że wymeldowanie osoby bez oświadczenia jej woli może nastąpić w drodze decyzji administracyjnej w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Przepis ten przewiduje możliwość wymeldowania osoby, ale tylko w takiej sytuacji, gdy osoba ta opuściła bez wymeldowania dotychczasowe miejsce pobytu stałego lub miejsce pobytu czasowego trwającego ponad 2 miesiące w sposób trwały i dobrowolny.
Wyjaśnił, że organ pierwszej instancji prawidłowo oparł swoje rozstrzygnięcie na zebranym materiale dowodowym. Prezydent Miasta ustalił, że odwołujący opuścił lokal przy ul. [...] w [...] w sposób dobrowolny i trwały, a fakt takiego opuszczenia przedmiotowego lokalu został stwierdzony ponad wszelką wątpliwość. Wskazał, że zeznania świadków złożone w toku postępowania prowadzonego przed organem meldunkowym, a mianowicie: J. G. (administratorki tego budynku w latach 2002-2004), S.K. (obecnej dozorczyni), Z.K. (dozorcy w latach 1999-2004), J. J.(sąsiada z przyległego budynku nr [...]), S. K.(sąsiadki z mieszkania nr [...]) nie potwierdziły prawdziwości wyjaśnień przedstawionych przez S. Ż. co do zamieszkiwania w lokalu nr [...] Wynika z nich bowiem jednoznacznie, że odwołujący w przedmiotowym lokalu nie mieszka, a lokal ten jest niezamieszkały. Natomiast jest on widywany w tym budynku, ale w lokalu nr [...]
Wojewoda uznał, że lokal nr [...] przy ulicy [...] w [...] jest pustostanem, co wynika z pisma Komisariatu Policji I w [...] z dnia [...] 2004 r., dołączonego do akt sprawy przez wnioskodawców. Kolejne pismo tego Komisariatu z dnia [...] 2005 r. w sprawie przeprowadzonej kontroli dyscypliny meldunkowej w tym lokalu informuje, iż mimo wielokrotnych kontroli nikogo tam nie zastano. Organ odwoławczy wskazał na przeprowadzone w dniu [...] 2005 r. oględziny budynku nr [...] które nie objęły mieszkania nr [...] w tym budynku, ponieważ mimo pukania do drzwi w mieszkaniu nr [...] nikt ich nie otworzył, a sam wygląd zewnętrzny zarówno drzwi jak i okien tego mieszkania świadczył o wieloletnim opuszczeniu (okna brudne, futryny zniszczone, drzwi zastawione workami z węglem). Również przedłożona w dniu [...] 2005 r. przez wnioskodawców do akt sprawy kopia protokołu z oględzin nieruchomości przy ul. [...] przeprowadzonych przez Sąd Rejonowy w [...] 2005 r. potwierdza ten stan rzeczy.
Wojewoda podniósł, że pismem z dnia [...] 2005 r. organ I instancji - przed wydaniem decyzji w tej sprawie - skutecznie zawiadomił S.Ż. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, złożenia wyjaśnień i ustosunkowania się co do zebranego materiału dowodowego, ale z możliwości tej strona nie skorzystała. Czynny udział strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym jest jej prawem, a nie obowiązkiem, niemniej odwołujący powinien dołożyć należytej staranności w celu reprezentowania swoich interesów, na co zwracano mu uwagę w toku postępowania informując o możliwości ustanowienia pełnomocnika, jeżeli względy zdrowotne uniemożliwiają osobiste uczestnictwo w sprawie. Z możliwości tej odwołujący również nie skorzystał.
Organ odwoławczy nie dał wiary twierdzeniom S. Ż. o zamieszkiwaniu w przedmiotowym lokalu, mając na uwadze jednoznaczne i spójne wyjaśnienia wszystkich świadków, a także wobec pozostałego materiału dowodowego (przeprowadzonych oględzin budynku, kontroli dyscypliny meldunkowej). Wojewoda Małopolski podniósł, iż odwołujący opuścił lokal przy ul. [...] w [...] i lokal ten nie jest już miejscem, gdzie obecnie skupiają się sprawy życiowe odwołującego.
Wskazano na obowiązek eliminacji tzw. fikcji meldunkowych. Jeżeli osoba zmienia miejsce pobytu, opuszczając lokal, w którym dotychczas zamieszkiwała i obecnie przebywa pod innym adresem, to wówczas powstaje obowiązek meldunkowy polegający na zgłoszeniu właściwemu organowi tego faktu poprzez wymeldowanie się i zameldowanie w nowym miejscu pobytu. Gdy osoba tego obowiązku nie dopełni z własnej woli, to wtedy organ gminy obowiązany jest na wniosek strony mającej w tym interes prawny lub z urzędu wymeldować tę osobę w drodze decyzji administracyjnej.
Decyzję doręczono S.Ż. w dniu [...] 2006 r. (po uprzednim awizowaniu) i dnia [...].2006 r. wniósł on skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z żądaniem uchylenia zaskarżonej decyzji, dopuszczenia jako dowodu pisma zarządców nieruchomości z dnia [...].2006 r. w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu nr [...] na okoliczność, że zarządcy przyjmują brak zamieszkania skarżącego w mieszkaniu nr [...] oraz zasądzenia kosztów według norm przepisanych.
W uzasadnieniu swojej skargi skarżący podniósł wszystkie argumenty, jakie zawierało jego odwołanie. Wskazał, że jego choroba trwała przez cały okres postępowania administracyjnego i całkowicie pozbawiła go możliwości obrony praw, a on nigdy nie opuścił mieszkania nr 8. Postępowanie prowadzone było w sposób niewłaściwy i stronniczy, a także niezbyt wnikliwie i w związku z powyższym przedmiotowa decyzja została wydana w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny sprawy. Choroba powodowała osłabienie, które okresowo skutkowało niemożnością opuszczenia łóżka i poruszania się po mieszkaniu. Taki stan chorobowy uniemożliwił uczestniczenie w oględzinach mieszkania w dniu [...] 2005 r., ponieważ odwołujący nie mógł otworzyć drzwi osobie pukającej. W okresie choroby był on niezdolny do jakiegokolwiek wysiłku. Mimo kilkukrotnego informowania organu I-instancji o chorobie, cały czas postępowanie administracyjne było prowadzone. Skarżący zarzucił organom I i II-instancji naruszenie art. 10 k.p.a., polegające na braku zapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji uniemożliwiono mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Podniósł, że został on celowo pozbawiony jakiegokolwiek prawa do obrony i taki stan jest podstawą do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a..). Organy administracji naruszyły art. 7 i art. 95 k.p.a. Skarżący zarzucił Prezydentowi Miasta wadliwe przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, czym uniemożliwiono mu konfrontację ze świadkami i ewentualne zadawanie im pytań i tym samym pozbawiono go możliwości wykazania nielogiczności i sprzeczności zeznań. Organ I-instancji naruszył art. 94 k.p.a. ponieważ nie odroczył rozprawy mimo nieobecności strony spowodowanej przeszkodą trudną do przezwyciężenia.
Skarżący wskazał na sprzeczność ustaleń poczynionych przez Prezydenta Miasta. Dano wiarę zapiskom notatek policyjnych z których wynika, że skarżący nie był widziany od dłuższego czasu w kamienicy nr [...] przy ul. [...] a równolegle uznano za wiarygodne zeznania świadków, którzy widzieli go w mieszkaniu nr [...] tej kamienicy. Skarżący zakwestionował przesłanki, na podstawie których Policja ustaliła brak jego zamieszkiwania w lokalu nr [...] z powodu zamkniętych drzwi do tego mieszkania. Podniósł te same zarzuty wobec zeznań świadków, jakie zawierało odwołanie.
Do skargi dołączono kopie zaświadczeń lekarskich z: [...].2005 r., [...] .2005 r., [...] 2005 r., [...].2005 r., [...].2005 r., [...].2005 r., [...].2005 r., [...] 2005 r., [...] 2005 r., [...] .2005 r., [...].2005 r., [...] .2005 r., [...] .2006 r. oraz [...].2006 r., a także kopię zaświadczenia o pobycie skarżącego w szpitalu w dniach od [...].2005 r. do [...].2005 r. oraz kopię pisma o ustaleniu wysokości odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] kierowane do B. G.(akta sprawy, karty nr 4-25).
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Po wniesieniu skargi, a przed terminem rozprawy P. M. przedłożył pismo z dnia [...].2006 r. informujące o nie odbieraniu korespondencji przez skarżącego kierowanej na adres ul. [...] oraz pismo z dnia [...] 2007 r. zawierające informacje o przeprowadzonej w styczniu 2007 r. przez Policję kontroli wykonywania obowiązku meldunkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyznaczył rozprawę na dzień [...].2007 r. i na cztery minuty przed rozpoczęciem w tym dniu rozprawy skarżący złożył wniosek o jej odroczenie i wyznaczenie nowego terminu w związku z jego obłożną chorobą. Do wniosku dołączono zaświadczenie lekarskie, z treści którego wynika, że skarżący nie może brać udziału w rozprawie w dniu [...].2007 r. (akta sprawy, karty nr 62-63). Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił rozprawę odroczyć. Uczestnicy postępowania M. Ż. i P. M. pismem z dnia [...] .2007 r. poinformowali Sąd, że w dniu [...].2007 r. widzieli S. Ż. w obrębie nieruchomości nr [...] i jego wygląd nie wskazywał na zły stan zdrowia (akta sprawy, karta nr 70).
Na rozprawie w dniu [...].2007 r. skarżący S. Ż. podtrzymał swoje stanowisko. M. Ż. jako uczestnik postępowania oświadczył, że w [...] 2007 r. uprawomocniło się postanowienie Sądu Rejonowego w [...] sygn. akt [...] w sprawie zarządu nieruchomością. Skarżący wyjaśnił, że nie ponosi żadnych kosztów związanych z mieszaniem nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w [...]
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarżący w dniu [...] 2006 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 13 marca 2006 r., doręczoną skarżącemu [...] 2006 r. Skarga została zatem wniesiona z zachowaniem ustawowego 30-dniowego terminu.
Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).
Właściwość miejscowa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w tej sprawie wynika stąd, że Wojewoda Małopolski, którego decyzja została zaskarżona, ma siedzibę w Krakowie. Z art. 13 § 2 P.p.s.a. wynika, że do rozpoznania sprawy właściwym miejscowo jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Zgodnie z § 1 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2003 r. Nr 72, poz. 652 z późn. zm.) obszar właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie obejmuje obszar Województwa Małopolskiego.
W przedmiotowej sprawie organy administracji nie naruszyły przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.
Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję i uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- inne naruszenie przepisów postępowania, ale tylko wtedy, gdy mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z ww. podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.), organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest tylko wówczas spełniona, jeżeli opuszczenie to miało charakter trwały i było dobrowolne (np. wyrok NSA z 24.02.2006 r., sygn. akt II OSK 561/05, opub. w LEX nr 194344; wyrok NSA z 7.12.2005 r., sygn. akt II OSK 302/05, opub. w LEX nr 190969; wyrok NSA z 23.04.2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, opub. w LEX nr 50123).
W niniejszej sprawie przedmiotem sporu tak między skarżącym a organami administracji, jak i między skarżącym a uczestnikami postępowania w osobach M. Ż. i P. M. było ustalenie, czy S. Ż. opuścił mieszkanie nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...]
Opuszczenie lokalu mieszkalnego, w którym dana osoba jest zameldowana na pobyt stały oznacza, że lokal ten nie jest zamieszkały przez tą osobę, nie stanowi jej centrum życiowego i nie podejmuje ona tam bieżących czynności związanych ze stałym zamieszkaniem.
Nie pozbawia cechy stałego zamieszkiwania ani przymusowe pozbawienie możliwości mieszkania w konkretnym lokalu danej osoby (np. związane z odbywaniem kary pozbawienia wolności), ani dobrowolne i przejściowe opuszczenie takiego lokalu mieszkalnego, o ile osoba ta w zakresie swoich ważnych spraw życiowych jest zmuszona do okresowego (tymczasowego) przebywania w innym miejscu. Taka sytuacja ma miejsce np. wówczas, gdy dana osoba wyjeżdża na studia do innego miasta.
W niniejszej sprawie organy administracji prawidłowo ustaliły, że skarżący przebywa w budynku nr [...] przy ul. [...] w [...], ale jego centrum życiowe, w którym skoncentrowane zostały bieżące czynności życiowe, nie mieści się w mieszkaniu nr [...]. To, czy skarżący mieszka w mieszkaniu nr [...] nie ma w tej sprawie istotnego znaczenia. Przedmiotem postępowania administracyjnego w tej sprawie było bowiem ustalenie faktu nie zamieszkiwania skarżącego w mieszkaniu nr [...] w przedmiotowym budynku, a nie ustalenie miejsca zamieszkania S.Ż. Skarżący był zameldowany na pobyt stały w mieszkaniu nr [...] i najistotniejszą przesłanką, jaką winny ustalić organy administracji było wykazanie, czy skarżący nadal mieszka w tym mieszkaniu.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w tej sprawie organy administracji prawidłowo wykazały, że S. Ż. nie mieszka w mieszkaniu nr [...] Za takim ustaleniem przemawiają podniesione przez Wojewodę Małopolskiego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyniki kontroli meldunkowej przeprowadzanej przez funkcjonariuszy Policji, którzy kilkukrotnie (w dniach [...].2004 r. i [...]2005 r.) podejmowali próby ustalenia, czy ktokolwiek mieszka w mieszkaniu nr [...] i nie zastali tam żadnej osoby.
Nie można zarzucić organom administracji błędu w zakresie oceny dowodów z zeznań świadków, przeprowadzonych w toku postępowania administracyjnego. Tak organ I-instancji, jak i organ II-instancji prawidłowo oceniły, że za brakiem zamieszkiwania przez skarżącego w mieszkaniu nr [...] przemawiają zeznania świadków, a w szczególności świadka S. K., która będąc dozorczynią w tym budynku od [...].2004 r. nie zauważyła, aby ktokolwiek wychodził lub przychodził do mieszkania nr [...] oraz zeznała, że nie miała możliwości dostarczenia do tego mieszkania pism kierowanych przez administrację budynku z powodu jego zamknięcia. Organy administracji nie pominęły również i tej okoliczności, że osoba będąca dozorcą w budynku o niewielkiej ilości mieszkań (takim jest budynek nr [...]) i przebywająca tam codziennie z łatwością zauważyłaby fakt zamieszkiwania kogokolwiek w mieszkaniu nr [...]
Wojewoda Małopolski prawidłowo przyjął w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zeznania świadka S. K. są zbieżne z zeznaniami poprzedniego dozorcy Z.K., który wskazał, że od jesieni 1999 r. do [...] 2004 r. nikt nie mieszkał w mieszkaniu nr [...] potwierdzając, że skarżący nie wchodził ani nie wychodził z mieszkania nr [...] i te zeznania są spójne z zeznaniami świadka J. G., będącej administratorem budynku nr [...] która z kolei zeznała, że w okresie od [...] 2002 r. do [...] 2004 r. skarżący nie przebywał w mieszkaniu nr [...] Organ odwoławczy przyjął, że o braku zamieszkiwania skarżącego w mieszkaniu nr [...] świadczy okoliczność przeprowadzenia na początku 2003 r. w jednym pokoju mieszkania nr [...] posiedzenia wyjazdowego sądu powszechnego, przy czym uznając za wiarygodne zeznania uczestnika tamtego posiedzenia sądu świadka J. G. ustalono brak jakichkolwiek oznak zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu mieszkalnym, ponieważ znajdowały się tam różne przypadkowe i nieprzydatne do użytku sprzęty. Na tej podstawie Wojewoda Małopolski prawidłowo uznał, że ww. zeznania świadka J. G. korespondują z zeznaniami świadka Z.K., który zeznał, że skarżący zbierał wyrzucane z innych części budynku rzeczy i zanosił je właśnie do mieszkania nr [...]
W ocenie Sądu nie można czynić zarzutu organom administracji, które uznały za wiarygodne zeznania świadka S. K. potwierdzające, że skarżący nie przebywa w mieszkaniu nr [...] przy czym świadek ten mieszka w mieszkaniu nr [...] znajdującym się obok mieszkania nr [...] i zeznał, że od około 20 lat S.Ż mieszka wraz ze swoimi córkami właśnie w mieszkaniu nr [...]. Okoliczność, jak zeznał ten świadek, że skarżący sporadycznie wychodził z mieszkania nr [...] została prawidłowo oceniona jako nie uzasadniająca zamieszkiwania przez S. Ż. w mieszkaniu nr [...]. Należy zgodzić się z poglądem organów administracji, że sam fakt posiadania kluczy i sporadycznego wchodzenia do mieszkania nie oznacza, że dana osoba w nim mieszka na stałe.
W skardze podniesiono, że za faktem zamieszkiwania S. Ż. w mieszkaniu nr [...] przemawia odbierana przez niego korespondencja, której kopie dołączono do akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zgadza się z takim twierdzeniem. Ze znajdujących się w aktach sprawy kopiach przesyłek wynika, że były one często nie odbierane. Nie tylko korespondencja prowadzona w toku całego postępowania administracyjnego (od końca 2004 r. do [...]2006 r.), ale i korespondencja Sądu kierowana do skarżącego po wniesieniu skargi w zdecydowanej większości przypadków albo w ogóle nie była odbierana, albo była odbierana po awizowaniu, po zostawieniu zawiadomienia w drzwiach mieszkania nr [...] w związku z nie zastaniem żadnej osoby w tym mieszkaniu. Nawet z kopii korespondencji dostarczonej przez samego skarżącego wynika, że zdecydowana większość tej korespondencji była mu doręczana również po awizowaniu, co świadczy o tym, że doręczyciel wielokrotnie nie zastał nikogo w mieszkaniu nr [...] i zawiadomienia o pozostawieniu przesyłek we właściwym urzędzie pocztowym zostawiał w drzwiach mieszkania.
Nieliczna doręczona kopia korespondencji kierowanej do skarżącego na adres ul. [...] nie zawierająca adnotacji "awizowano", albo nie miała charakteru korespondencji poleconej (list zwykły nie jest doręczany po tzw. "awizowaniu") albo też kopiowanie nosi ślady zakrywania części korespondencji.
Tym samym należy przyjąć, że podniesiona przez skarżącego w skardze okoliczność odbierania korespondencji nie świadczy o zamieszkiwania tej osoby w tym mieszkaniu właśnie z powodu braku doręczania jej osobiście adresatowi.
Trafnie przyjęły organy administracyjne, że w tej sprawie skarżący nie był pozbawiony prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Podnoszona w skardze okoliczność choroby lub chorób na które cierpi skarżący, nie mogła być przyczyną zawieszenia lub, jak podnosił to skarżący, umorzenia postępowania w tej sprawie. Organ odwoławczy informował przy tym skarżącego, że w przedstawianych przez tą stronę okolicznościach, winien on rozważyć możliwość ustanowienia dla siebie pełnomocnika do reprezentowania swoich spraw. Skarżący z tej możliwości nie skorzystał.
Ponadto z dołączonych przez skarżącego do sprawy zaświadczeń lekarskich nie wynika, aby chorował on na jakąkolwiek chorobę uniemożliwiająca mu wyjście na zewnątrz mieszkania czy otwarcie jego drzwi. Z opisów zawartych w tych zaświadczeniach powtarzają się sformułowania "zalecany oszczędny tryb życia unikanie wysiłku i stresu", a sam skarżący dość systematycznie (raz na miesiąc) udawał się do gabinetu lekarskiego celem uzyskanie takiego zaświadczenia. Jeżeli nawet stan obłożnej choroby uniemożliwiał - jak podaje sam skarżący - "wstanie z łóżka" i stan ten trwał u skarżącego przez okres postępowania administracyjnego (ponad 1 roku) to nie ulega wątpliwości, że S. Ż. w tym okresie nie mógł pozostawać bez opieki. Osoba obłożnie chora wymaga koniecznej i systematycznej opieki jeśli nie w szpitalu, to tym bardziej poza szpitalem (np. w domu). Pozostawienie takiej osoby bez pomocy stanowiłoby dodatkowe narażenie jej zdrowia na poważny uszczerbek. Jeżeli bowiem chory nawet nie może "wstać z łóżka", to tym bardziej nie może sobie, np. skutecznie zaaplikować lekarstw. Trudno uznać, aby skarżący sam będąc lekarzem, nie zdawał sobie z tego sprawy.
Powyższe prowadzi do wniosku, że zawarte w skardze twierdzenia skarżącego o obłożnej chorobie, która nasila się albo w okresie rozprawy administracyjnej, albo w okresie oględzin mieszkania lub przy podejmowaniu innych czynności w trakcie postępowania, są sprzeczne zarówno z prawidłowo zebranym przez organy administracji materiałem dowodowym, jak i są nieprzekonujące.
Należy również mieć na uwadze i to, że Wojewoda Małopolski uchylając w dniu [...] 2005 r. poprzednią decyzję o wymeldowaniu skarżącego z przedmiotowego mieszkania wprost wskazał, że obowiązkiem organu I-instancji jest podjęcie próby przeprowadzenia oględzin tego mieszkania celem wyjaśnienia wszelkich wątpliwości związanych z zamieszkiwaniem w nim skarżącego. Skarżący wiedział więc, że dowód w postaci oględzin mieszkania nr [...] będzie miał tak ważne znaczenie w sprawie. Nawet jeżeli przyjąć, jak podnosił to skarżący, że w dniu [...].2005 r. był tak obłożnie chory że nie mógł podnieść się z łóżka i otworzyć drzwi pukającym, to jego stan choroby musiał ulec przynajmniej minimalnej poprawie w dniu [...] 2005 r., kiedy osobiście odebrał z urzędu pocztowego przesyłkę poleconą (po wcześniejszym awizowaniu). Przesyłka ta zwierała zawiadomienie dla skarżącego o możliwości zapoznania się z całym materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Skarżący mógł więc podjąć w dniu [...] .2005 r. jakąkolwiek czynność (np. w postaci skontaktowania się telefonicznego z pracownikiem organu administracji) zmierzającą do przeprowadzenia oględzin mieszkania.
Tym samym okoliczność braku udostępnienia przez skarżącego mieszkania nr [...] w czasie postępowania administracyjnego w tej sprawie trafnie została uznana przez organ odwoławczy za przemawiającą za zamieszkiwaniem skarżącego poza przedmiotowym lokalem mieszkalnym.
Organy administracji prawidłowo podniosły, że przeciwko zamieszkiwaniu w mieszkaniu nr [...] przez skarżącego przemawia również odcięcie dopływu energii elektrycznej w 1998 r. i okoliczność tą potwierdził sam skarżący w toku rozprawy dodając, że nie uiszczania jakichkolwiek opłat związanych z tym mieszkaniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 22.09.2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 600/05, opub. w LEX nr 192912, zawarł tezę, zgodnie z którą: "1. Miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Miejscem stałego pobytu jest jednocześnie miejsce, w pobliżu którego lub w możliwie jak najmniejszym oddaleniu od którego zameldowany stara się koncentrować miejsce pracy lub nauki (ewentualnie miejsce dojazdu do miejsc pracy lub nauki), miejsca robienia zakupów i korzystania z usług, opieki medycznej, itd.
2. Wieloaspektowość stanu przebywania na stałe w danym lokalu musi prowadzić do wniosku, iż sam fakt przejściowej nieobecności czy też występowanie nawet regularnych okresów fizycznej nieobecności w miejscu stałego zameldowania nie upoważniają jeszcze do automatycznego stwierdzenia, iż zameldowany opuścił je w rozumieniu, jakie nadaje temu terminowi art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.). O stosownym opuszczeniu może być mowa dopiero wtedy, gdy całokształt zachowań zameldowanego będzie wskazywał na to, iż lokal, w którym był na stałe zameldowany przestał być miejscem koncentracji jego interesów życiowych".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w tej sprawie w pełni podziela pogląd zawarty w ww. wyroku. Dokonana przez Wojewodę Małopolskiego ocena całokształtu materiału dowodowego zebranego w tej sprawie w pełni uzasadnia twierdzenie, że mieszkanie nr [...] nie jest miejscem stałego zamieszkania skarżącego.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy podnieść, iż w tej sprawie organy administracji w nieistotnym zakresie naruszyły przepisy postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 94 § 2 k.p.a. kierujący rozprawą odroczy ją, jeżeli stwierdzi poważne nieprawidłowości w wezwaniu stron na rozprawę, a niestawienie się strony zostało spowodowane przeszkodą trudną do przezwyciężenia lub nastąpiło z innej ważnej przyczyny. Ustalenie istnienia ważnej przyczyny lub niestawiennictwa strony wywołanego przeszkodą trudną do przezwyciężenia należy do organu administracji, a nie strony. W tej sprawie skarżący podał wprawdzie, że jest obłożnie chory, jednakże z dołączonego zaświadczenia lekarskiego nie wynikało, aby strona rzeczywiście była obłożnie chora. W związku z tym organ I-instancji nie miał obowiązku odraczania terminu tej rozprawy.
Ponadto brak odroczenia w tym terminie rozprawy nie ma istotnego znaczenia dla sposobu jej rozstrzygnięcia.. Skarżący bowiem w później składanych obszernych pismach (odwołania i skarga) szczegółowo przedstawił zarzuty kierowane przeciwko zeznaniom świadków złożonym na tej rozprawie (przeprowadzonej [...].2005 r.) i zarzuty te w żaden sposób nie pomniejszają wartości dowodowej zeznań. Skarżący miał wielokrotną możliwość czy to złożenia wniosku o przeprowadzenie kolejnej rozprawy administracyjnej, czy też wskazania na tych świadków, którzy powinni być przesłuchani, czy też przeprowadzenia innych dowodów, które wskazywałyby na fakt jego zamieszkiwania w mieszkaniu nr [...], ale z takiej możliwości nie skorzystał. Również dołączony do skargi dowód w postaci pisma zarządców nieruchomości skierowanego do B. G. wzywający ją do zapłaty odszkodowania za bezumowne korzystanie lokalu nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] nie ma w tej sprawie znaczenia. Kwestia rozliczeń między zarządcą nieruchomości z osobą zamieszkałą w mieszkaniu nr [...] jest obojętna dla ustalenia, czy skarżący mieszka w mieszkaniu nr [...]
Wojewódzki Sąd Administracyjny wziął również pod uwagę prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...].2005 r. o ustanowieniu zarządu nieruchomością przy ul. [...] (sygn. [...]) z którego wynika, że S. Ż. został pozbawiony prawa używania lokalu mieszkalnego nr [...]
Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku i skargę oddalił.