III SA/Kr 780/09

III SA/Kr 780/09 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2010-02-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-07-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Janusz Kasprzycki
Krystyna Kutzner /sprawozdawca/
Tadeusz Wołek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
I OSK 1007/10 - Wyrok NSA z 2011-04-29
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
Art. 1 par. 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Art. 134, art. 145 , art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
Art. 130 a
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
Art. 102
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
Art. 61, art. 104, art. 262, art. 264
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Tadeusz Wołek Sędziowie NSA Krystyna Kutzner (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2010 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania należności z tytułu zwrotu wydatków za parkowanie pojazdu I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego 357,- ( trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego działając na podstawie :
- art. 102 § 4 w zw. z art. 102 § 2 ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2002r. nr 110, poz. 968 ze zm.)
- art. 130 a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r - Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. 2002r. nr 134 poz. 1133 ze zm.) ,
- § 12 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2002r. Nr.50 poz. 449) -
postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2009 r. odmówił skarżącej - A Sp. z o.o. w T., przyznania kwoty 2.409,26 zł tytułem zwrotu wydatków za parkowanie pojazdu marki FIAT 126 p nr rej [...].
W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ egzekucyjny podniósł, że Naczelnik Urzędu Skarbowego, na wniosek organu Policji, decyzją z dnia [...] 2007r. orzekł o przejęciu samochodu marki Fiat 126 p nr rej. [...] na rzecz Skarbu Państwa.
Zgodnie z art. 102 § 2 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny przyznaje, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzeniem za dozór. Terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa - Naczelnika Urzędu Skarbowego, kosztów parkowania jest dzień następujący po sześciomiesięcznym okresie liczonym od dnia usunięcia pojazdu.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Skarżący podniosła, że zgodnie z art. 130 a ww. ustawy - Prawo o ruchu drogowym - koszt usuwania pojazdów z drogi ponoszą ich właściciele. Pomiędzy właścicielem pojazdu, a prowadzącym parking nie zachodzi stosunek zobowiązaniowy o charakterze cywilno-prawnym w rodzaju umowy cywilnej przechowania, lecz zachodzi stosunek administracyjny wynikający z władczych działań organów administracji.
Jednostka wytypowana przez starostę do prowadzenia strzeżonego parkingu dla pojazdów skierowanych na parking w trybie art. 130 a ustawy Prawo o ruchu drogowym realizuje więc zadania o charakterze publicznym. Skoro pomiędzy właścicielem pojazdu (niezależnie od tego, czy jest to osoba fizyczna, czy też stał się nim Skarb Państwa po przepadku nieodebranego pojazdu), a prowadzącym parking zachodzi stosunek administracyjno-prawny - to przysługujące skarżącej roszczenia z tytułu holowania i parkowania pojazdów mogą być ustalane i realizowane tylko w trybie egzekucji administracyjnej. Wobec tego w takich sprawach, bez względu na to czy chodzi o okres przed przejściem pojazdów na rzecz Skarbu Państwa, czy po przejściu - droga sądowa jest niedopuszczalna.
Skarżąca domagała się od Naczelnika Urzędu Skarbowego wydania postanowienia w przedmiocie zwrotu kosztów holowania i wynagrodzenia za parking przedmiotowego samochodu usuniętego z drogi na polecenie Policji za okres przed przejściem pojazdu na własność Skarbu Państwa. Wydane postanowienie po uprawomocnieniu się stanowiłoby podstawę do egzekucji administracyjnej przyznanych kwot od właściciela pojazdu.
Zgodnie z § 12 ust 2 ww. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23.04.2002 r. wydatki w części przekraczającej kwotę uzyskaną ze sprzedaży takich rzeczy pokrywa się z budżetu państwa.
Skarżąca zarzuciła, że Naczelnik Urzędu Skarbowego nie poddał analizie stanu faktycznego sprawy w kontekście powołanych wyżej przepisów tj. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i Rozporządzenia Rady Ministrów z 23.04.2002 r. i nie wyjaśnił w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia, dlaczego jego zdaniem przepisy te nie mają zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Odmowa zwrotu kosztów dozoru za okres przed przejściem pojazdu na własność Skarbu Państwa, w istocie pozbawia skarżącą możliwości odzyskania należnych jej pieniędzy. Skarżąca z powodu realizacji zadań publicznych zleconych w trybie władczych dyspozycji organów administracji publicznej jaką było umieszczenie pojazdu na parkingu A nie może ponosić strat z tego tytułu.
Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia 05 czerwca 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy podniósł , że z art. 130 a ww. ustawy - Prawo o ruchu drogowym wynika, iż koszty usunięcia pojazdu i jego parkowania obciążają właściciela. Zgodnie z art. 130 a ust 10 tej ustawy Skarb Państwa staje się z mocy ustawy właścicielem pojazdu po upływie 6 m-cy od dnia usunięcia pojazdu, jeżeli w tym terminie pojazd nie został odebrany przez osobę upoważnioną.
Samochód marki Fiat 126 p Nr rej. [...] został usunięty przez Policję w dniu 21 września 2006 r. i do dnia 21 marca 2007 r. nie został odebrany przez jego właściciela . W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] 2007 r. orzekł o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa tego samochodu. Jak z powyższego wynika, Skarb Państwa stał się właścicielem pojazdu w dniu 22.03.2007 r. i od tej daty mogą go obciążać koszty parkowania.
Skarżąca domagała się zwrotu kosztów holowania i parkowania pojazdu za okres od dnia 21.09.2006 do dnia 21.03.2007 r., a więc za okres, gdy Skarb Państwa nie był właścicielem tego pojazdu. Swoje żądanie skarżąca wywodzi z treści art. 102 § 2 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i § 3, § 4 i § 12 ww. rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, żądanie dotyczące zwrotu kosztów za pierwszych sześć miesięcy od usunięcia pojazdu nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach, gdyż w tym okresie Naczelnik Urzędu Skarbowego nie był bowiem organem egzekucyjnym.
§ 4 pkt 1 ust. 3 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, uznaje naczelnika urzędu skarbowego za organ likwidacyjny i nakazuje stosować do niego odpowiednio przepisy działu II rozdziału 6 ustawy, dotyczące organu egzekucyjnego, jednakże § 3 ust. 1 tego rozporządzenia nakazuje stosowanie tych przepisów tylko do ruchomości, które stały się już własnością Skarbu Państwa.
W rozpatrywanej sprawie, zdaniem organu, nie ma zastosowania § 3 ust. 2 tego rozporządzenia, gdyż dotyczy on tylko tych ruchomości, które na podstawie określonych w nim przepisów podlegają likwidacji pomimo, że nie stanowią własności Skarbu Państwa, a więc bez pozbawienia dotychczasowego właściciela prawa własności.
Obowiązku zapłaty przez Skarb Państwa za początkowy okres parkowania nie można wywieść również z § 12 powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym wydatki związane z przechowywaniem lub sprzedażą ruchomości niestanowiących własności Skarbu Państwa pokrywa się z kwot uzyskanych ze sprzedaży tych ruchomości, a wydatki, o których mowa w ust. 1, w części przekraczającej kwotę uzyskaną ze sprzedaży, pokrywa się z budżetu państwa (ust. 2). Przepisy powołanego rozporządzenia określają jedynie z jakich źródeł pokrywa się wydatki związane z przechowywaniem rzeczy niestanowiących własności Skarbu Państwa. Potwierdzeniem tego stanowiska jest zapis § 12 ust. 3 wymienionego rozporządzenia, zgodnie z którym środki pieniężne z tytułu nadwyżki kwoty uzyskanej ze sprzedaży ruchomości, o której mowa w ust. 1, nad wydatkami związanymi z jej przechowywaniem lub sprzedażą przechowuje się na rachunku depozytowym organu likwidacyjnego do czasu rozstrzygnięcia sprawy własności ruchomości. Z zapisu tego wynika, że przepisy § 12 cytowanego rozporządzenia odnoszą się do przechowywania i sprzedaży rzeczy niestanowiących własności Skarbu Państwa.
W rozpatrywanej sprawie pojazd nie był sprzedawany, lecz likwidowany i w momencie jego likwidacji bezspornie stanowił własność Skarbu Państwa. Przejęty pojazd nie był zatem ruchomością o jakiej mowa w cytowanym wyżej § 12 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2002 r.
W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, na gruncie prawa administracyjnego brak jest regulacji, które czyniłyby Skarb Państwa odpowiedzialnym za wyżej wymienione koszty, czy też upoważniałyby Naczelnika Urzędu Skarbowego do wydania postanowienia, które po uprawomocnieniu stanowiłoby podstawę do egzekucji administracyjnej tych kosztów od właściciela pojazdu.
Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżąca zarzuciła naruszenie art. 102 §2 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz § 3 ust 2 , § 4 ust. 1l pkt 3 w zw. z § 4 ust 3 ww. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23.04.2002 w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - przez ich niezastosowanie do ustalonego stanu faktycznego sprawy, co miało wpływ na jej wynik.
Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
W uzasadnieniu skargi skarżąca powtórzyła dotychczasową argumentację potwierdzającą jej stanowisko, że naczelnik urzędu skarbowego jest organem egzekucyjnym w odniesieniu do przechowywania rzeczy ruchomych niestanowiących własności Skarbu Państwa, do którego stosuje się przepis art. 102 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Skarżąca podniosła, że wydanie w tym trybie przez naczelnika urzędu skarbowego postanowienia o zwrocie koszów dozoru ruchomości niestanowiących własności Skarbu Państwa nie oznacza, że obowiązek ponoszenia tych kosztów przechodzi z właściciela ruchomości na Skarb Państwa. Zobowiązanym pozostaje właściciel przechowywanej rzeczy ruchomej, w tym przypadku parkowanego pojazdu. Ostatecznie więc koszty dozoru poniesie właściciel pojazdu, a postanowienie o zwrocie wydatków wydane prze organ egzekucyjny- naczelnika urzędu skarbowego - ma stanowić tytuł prawny do wyegzekwowania, w trybie administracyjnym, należności od właściciela pojazdu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Żaden z powołanych w zażaleniu i skardze przepisów nie uprawnia Naczelnika Urzędu Skarbowego do wydania, zgodnie z wnioskiem skarżącej postanowienia o zwrocie kosztów dozoru ruchomości niestanowiących własności Skarbu Państwa, tylko po to by stanowiło ono tytuł prawny do wyegzekwowania należności od właściciela pojazdu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje :
Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji, czy postanowienia może nastąpić tylko wtedy , gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania , że przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002 r Nr 153, poz.1270) .
Z kolei art. 134 § 1 w/w ustawy stanowi, że sąd nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że Sąd ma prawo, a nawet obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa , a także wszystkie przepisy , które powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (postanowienia), nawet , gdy dany zarzut nie został podniesiony (wyrok WSA w Warszawie, z dnia 25.02.2004 r , syg.akt III S.A. 1456/02 , Lex nr 113588 ).
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej pod kątem wyżej wskazanych kryteriów należy stwierdzić , że skarga zasługuje na uwzględnienie , aczkolwiek z innych powodów niż w niej podniesiono.
W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny jest bezsporny .
Skarżąca na podstawie Zarządzenia Starosty Nr [...] z dnia 17.01.2007 r została wyznaczona do usuwania , na polecenie Policji , pojazdów z drogi i prowadzenia dla nich parkingu strzeżonego. Pomiędzy właścicielem pojazdu , a prowadzącym parking nie zachodzi żaden stosunek zobowiązaniowy o charakterze cywilno-prawnym , lecz zachodzi stosunek administracyjny wynikający z władczych działań organów administracji. Dyspozycja usunięcia pojazdu z drogi i umieszczenia go na parkingu strzeżonym wydawana jest w trybie art. 130a ust. 1 i 5c ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, właściciela pojazdu powiadamia się w trybie administracyjnym o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa w razie nieodebrania go w ustawowym terminie , zgodnie z § 7 ust.1 ww. rozporządzenia MSWiA z dnia 16.10.2007 r w sprawie usuwania pojazdów, wreszcie wydanie pojazdu następuje na podstawie zezwolenia administracyjnego, które uzależnione jest od uiszczenia opłaty za usunięcie i parkowanie, stosownie do § 6 ww. rozporządzenia , a w razie nie odebrania pojazdu w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, pojazd taki przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy, zgodnie z art. 130a ust.10 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym.
W ocenie skarżącej, jej żądanie o zwrot przysługujących jej należności wynikłych z tytułu holowania i parkowania pojazdu za okres od dnia usunięcia pojazdu z drogi do dnia poprzedzającego jego przejście z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa jest uzasadnione, natomiast w ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz Dyrektora Izby Skarbowej, brak jest podstaw normatywnych, aby uznać, że organ egzekucyjny obowiązany jest do uregulowania żądanych należności w trybie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, o co wnosiła skarżąca.
W ocenie organu odwoławczego, nabycie pojazdów na własność Skarbu Państwa w trybie art. 130a ust. 10 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym ma charakter pierwotny, zatem na nabywcę nie przechodzą zobowiązania poprzedniego właściciela.
Z kolei skarżąca domagając się od organu egzekucyjnego zwrotu należnych jej kosztów na podstawie art. 102 § 2 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podniosła , że ostatecznie koszty te organ powinien wyegzekwować od właściciela pojazdu.
W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie ma zastosowania art. 102 § 2 ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z powodów niżej przedstawionych.
Obie strony sporu, zarówno skarżąca, jak i organ, dokonując oceny prawnej niespornego stanu faktycznego stoją na stanowisku , że w niniejszej sprawie toczyły się dwa postępowania : pierwsze – postępowanie prowadzone w celu zapewnienia bezpieczeństwa na drogach publicznych oraz drugie – postępowanie likwidacyjne.
Stronom sporu umknęła z pola widzenia istotna - z punktu widzenia żądań skarżącej – okoliczność , że pomiędzy pierwszym i drugim postępowaniem , toczyło się jeszcze jedno postępowanie administracyjne. A zatem od momentu usunięcia pojazdu z drogi do jego likwidacji po przejściu na własność Skarbu Państwa toczą się trzy odrębne postępowania.
Pierwsze postępowanie – prowadzone przez organy Policji w trybie art. 130a ww. ustawy o ruchu drogowym i ww. rozporządzenia MSWiA w sprawie usuwania pojazdów. Postępowanie to rozpoczyna się wydaniem dyspozycji w sprawie usunięcia pojazdu z drogi, a następnie decyzji o umieszczeniu go na wyznaczonym parkingu strzeżonym ; w ramach tego postępowania organ Policji wydaje zezwolenie do odbioru pojazdu z parkingu wraz z dowodem uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie , które to koszty obciążają właściciela pojazdu.
Obie strony sporu zgodne co do właściwości organu prowadzącego to postępowanie, jak i obowiązku pokrycia kosztów wynikłych z tego postępowania przez właściciela pojazdu.
Drugie postępowanie – rozpoczyna się powiadomieniem przez prowadzącego parking strzeżony , na którym został umieszczony usunięty z drogi pojazd , właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz organ Policji, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu - o nieodebraniu pojazdu z parkingu w terminie określonym w art.130a ust.10 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym.
Procedura ta wynika z § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia MSWiA w sprawie usuwania pojazdów.
Organ Policji przekazuje pojazd do dyspozycji naczelnika właściwego miejscowo urzędu skarbowego z wnioskiem o jego przejęcie na rzecz Skarbu Państwa i likwidację.
Naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego powiadamia zgodnie z § 8 ww. rozporządzenia MSWiA w sprawie usuwania pojazdów, właściciela pojazdu o wszczęciu w trybie art.61 § 4 kpa postępowania w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa , a następnie wydaje decyzję o przejęciu przedmiotowego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa.
Organem właściwym do prowadzenia " drugiego" postępowania jest więc naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. Postępowanie to prowadzone jest w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, wszczęte poprzez wydanie postanowienia w trybie art. 61 § 4 tej ustawy, a kończy się wydaniem decyzji w rozumieniu art. 104 kpa.
Obie strony sporu zgodne są co do właściwości organu; jeżeli chodzi o koszty – stanowiska są podzielone.
Trzecie postępowania – to postępowanie egzekucyjne, którego podstawą wszczęcia jest tytuł wykonawczy – w rozpatrywanej sprawie będzie to prawomocna decyzja o przejęciu pojazdu na Skarb Państwa . Postępowanie to kończy sprzedaż pojazdu lub jego demontaż , co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie.
Obie strony sporu zgodne są co do tego , że organem egzekucyjnym jest właściwy miejscowo naczelnik urzędu skarbowego jako organ likwidacyjny , a koszty związane z parkowaniem pojazdu od dnia przejścia własności na rzecz Skarbu Państwa ponosi Skarb Państwa ; koszty te na żądanie dozorcy przyznaje organ egzekucyjny (§ 6 ww. rozporządzenia w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 102 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ).
Sąd podzielił stanowisko organów, że koszty dozoru pojazdów, o których mowa, obciążają Skarb Państwa dopiero od dnia ich przejęcia na własność i orzeka się o nich w ramach postępowania likwidacyjnego i na podstawie przepisów regulujących to postępowanie. Koszty powstałe przed tym dniem związane z usunięciem pojazdu z drogi i jego przechowaniem na parkingu strzeżonym , wbrew zarzutom skargi , nie stanowią kosztów postępowania likwidacyjnego i nie mają do nich zastosowanie przepisy dotyczące postępowania egzekucyjnego w administracji.
W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, koszty objęte żądaniem skarżącej stanowią koszty postępowania administracyjnego związanego z przejęciem pojazdu na rzecz Skarbu Państwa ("drugie" postępowanie), o których należy rozstrzygać w trybie art. 264 § 1 kpa. Przepis ten stanowi, że jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia.
Okoliczność, iż "jednocześnie z wydaniem decyzji" stanowi zalecenie dla takiego właśnie postępowania organu, co nie oznacza, iż organ już po wydaniu rozstrzygnięcia co do istoty sprawy nie może wydać postanowienia o kosztach postępowania ( wyrok NSA z dnia 25.09.2007 r , sygn. akt II GSK 137/07, Lex nr 374835 ).
Zdaniem Sądu, nie ma uzasadnionych powodów, aby kwestionować, że koszty związane z usunięciem pojazdu z drogi i jego przechowania do czasu przejścia na własność Skarbu Państwa, stanowią koszty postępowania administracyjnego zakończonego decyzją o przejęciu takiego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Jest to postępowanie poprzedzające postępowanie egzekucyjne i z tych powodów nie mogą mieć zastosowania przepisy o zwrocie kosztów dozorcy przechowującemu pojazd na podstawie przepisów regulujących postępowanie egzekucyjne.
Zgodnie z art. 262 pkt.1 kpa stronę obciążają te koszty postępowania, które wynikły z jej winy. W rozpatrywanej sprawie nie ma żadnych wątpliwości, że koszty usunięcia pojazdu z drogi z uwagi na bezpieczeństwo ruchu drogowego, a następnie jego przechowywanie na parkingu strzeżonym są kosztami wynikłymi z winy właściciela pojazdu, który jest stroną postępowania i adresatem decyzji o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Wynika to wprost z art.13a a ust. 1 i 5c ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym.
Na marginesie należy zauważyć , że jednostka prowadząca parking strzeżony w momencie zawiadomienia właściwego miejscowo urzędu skarbowego w trybie § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia MSWiA w sprawie usuwania pojazdów, zna swoje koszty związane z usunięciem i przechowaniem konkretnego pojazdu i może o nich powiadomić wskazany urząd skarbowy.
Z drugiej strony należy podkreślić , że właściwy urząd skarbowy wydając decyzję o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa w trybie art. 130a ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, "ustala" koszty postępowania wynikłe z winy strony , a zatem ma obowiązek odnieść do tej kwestii. Co prawda koszty żądane przez skarżącą powstały na podstawie odrębnych przepisów, z ustaw szczególnych , ale ta okoliczność nie zwalnia organu od obowiązku rozstrzygania o nich w trybie art. 264 kpa w drodze postanowienia .
W związku z uchyleniem rozstrzygnięć obu instancji, organ administracyjny zobowiązany jest uwzględnić stanowisko Sądu zawarte w niniejszym wyroku przy ponownym rozstrzyganiu wniosku skarżącej z dnia 26.02.2009r.
Uznając, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające je rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego w zakresie wyżej opisanym , Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) – orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.