III SA/Kr 774/17

III SA/Kr 774/17 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2017-10-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-07-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bożenna Blitek /przewodniczący sprawozdawca/
Janusz Bociąga
Krystyna Kutzner
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
I GSK 2675/18 - Wyrok NSA z 2022-07-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 727
Art. 56
Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne - tekst jednolity
Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 Art. 29 ust. 1  lit. d, art. 30 ust. 1, ust. 2  lit. a, lit. b, art. 181a, art. 221  ust. 4
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga NSA Krystyna Kutzner Protokolant sekretarz sądowy Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2017 r. sprawy ze skargi R. A. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma A R. A. w J na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 31 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego skargę oddala.
Uzasadnienie
W dniu [...] 2011 r. Oddział Celny przyjął zgłoszenie celne SAD OGL [...] dokonane przez Firmę A R. A. (dalej: Firma A R. A.) dotyczące objęcia procedurą celną dopuszczenia do obrotu towaru opisanego w polu 31 w pozycjach:
– 3 SAD "spodnie dziewczęce z bawełny, tkanina poz. 2 na fakturze [...] NAR (ilość sztuk), PA 154 BRAK Kontenery: [...]",
– 4 SAD "kurtki damskie z włókien chemicznych, tkanina poz. 4 na fakturze [...] NAR (ilość sztuk), PA 94 BRAK Kontenery: [...]".
Towar został zgłoszony na podstawie faktury handlowej nr [...] z dnia 31.01.2011 r. opiewającej na kwotę 11.027,48 USD. Faktura ta została wystawiona przez firmę W z N (Cypr), będącą pośrednikiem w zakupie towaru od firmy B z Chin. Do zgłoszenia celnego dołączono także fakturę nr [...] z dnia 21.12.2010 r. wystawioną przez wymieniony wyżej chiński podmiot na W z N, opiewającą na kwotę 9.622,40 USD, zawierającą w sobie koszty transportu, zgodnie ze wskazanymi w tym dokumencie warunkami dostawy CIF H. W załączeniu zgłoszenia celnego przedstawiono również świadectwa pochodzenia: CN 10101664, CN 10101665, CN 10101667 z dnia 24.01.2011 r. oraz FORM A nr [...] z dnia 24.01.2011 r., BILL OF LADING (konosament) [...] z dnia 23.12.2010 r., deklarację wartości celnej, packing list, Sale Contract Nr [...] zawarty pomiędzy B a W z N, CMR (dotyczący usługi transportu kontenera z towarem na trasie H /DE/ - S/PL/, oświadczenie dotyczące płatności za fakturę [...] z dnia 31.01.2011 r. Towar został zwolniony do deklarowanej procedury w dniu 1 lutego 2011 r. Rewizji celnej nie przeprowadzono, zgłoszenie celne przyjęto bez weryfikacji.
Naczelnik Urzędu Celnego przeprowadził kontrolę w zakresie prawidłowości obrotu towarowego z krajami trzecimi odnośnie wartości celnej importowanych towarów za okres od 1 stycznia 2011 r. do 30 czerwca 2011 r., rozszerzonym w części dotyczącej okresu kontroli do przedziału czasu od 1 stycznia 2010 r. do 31 stycznia 2012 r. w związku z poleceniem Prokuratury Okręgowej nr [...] z dnia 19 października 2012 r.
W związku z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 5 maja 2015 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie izb celnych i urzędów celnych oraz określającego ich siedziby, przekazano akta sprawy do Urzędu Celnego.
W dniu [...] 2016 r. Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję nr [...], którą określił kwotę długu celnego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 35.704,00 zł, z tytułu importu towaru zgłoszonego w dniu [...] 2011 r. do procedury celnej dopuszczenia do obrotu według SAD [...], powiadomił o jej retrospektywnym zaksięgowaniu oraz poinformował o obowiązku zapłaty odsetek. Jako dłużnika organ I instancji wskazał Firmę A R. A. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał, że w związku z przeprowadzoną przez Naczelnika Urzędu Celnego kontrolą – protokół kontroli nr [...] z dnia 20.11.2014 r. – w zakresie prawidłowości obrotu towarowego z krajami trzecimi w zakresie wartości celnej importowanych towarów - stwierdzono m.in., że w przypadku dostawcy, którym była cypryjska spółka W, w której kontrolowany dokonywał zakupu towarów w okresie objętym kontrolą, ustalono, że kierowana przez R. A. inna cypryjska spółka R była jedynym udziałowcem w spółce W, będąc właścicielem 1000 udziałów. Ponadto, w okresie objętym kontrolą, w skład zarządu spółki W wchodziła, pełniąc funkcję dyrektora, U. Z., która była jednocześnie pracownikiem kontrolowanego przedsiębiorcy. Z uwagi na ujawnione powiązania i informacje uzyskane w wyniku międzynarodowej pomocy prawnej uzyskanej od chińskich władz celnych ustalono, że wartości towarów wyeksponowanych z Chin, które następnie zostały objęte procedurą dopuszczenia do obrotu w Oddziale Celnym w C, według konkretnych nr SAD, są wielokrotnie wyższe od wartości transakcyjnych zadeklarowanych przed polskimi organami celnymi. W tej sytuacji organ celny dla celów poglądowych dokonał analizy danych pochodzących z EUROSTATU przyjmując jako kryterium wyszukiwania towar zadeklarowany do kodu CN: 62046239 i 62029300, sprowadzony z Chin w zbliżonym przedziale czasowym. Zestawiając ceny towarów ze wszystkich krajów unijnych na podstawie kodu taryfy celnej sprowadzonych z Chin w zbliżonym przedziale czasowym do daty wymienionych wyżej zgłoszeń celnych ustalono średnią cenę dla towarów zaklasyfikowanych do powyższych kodów. Nadto organ dokonał analizy dokumentacji przekazanej w ramach współpracy celnej przewidzianej w Umowie między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych (Dz.Urz. UE L 375 z dnia 23.12.2004 r.) przez Główny Urząd Celny Chińskiej Republiki Ludowej (pismo: znak [...] z dnia 21.03.2014 r.), zgromadzonej w toku kontroli, a dotyczącej spodni dziewczęcych oraz kurtek damskich sprzedanych w zbliżonym czasie przez chiński podmiot firmie W z N, która następnie sprzedała ten towar A R. A. Ponieważ w chińskich deklaracjach eksportowych przedstawiono warunki dostawy oparte na zasadach INCOTERMS: FOB (Free On Board - dostarczony na statek), natomiast zgodnie z polem 20 (tj. Warunki dostawy) zgłoszeń celnych towar był dostarczony na warunkach CIF (Cost, Insurance, Freight – Koszt, Ubezpieczenie, Fracht), dążąc do wykorzystania wyników weryfikacji jako materiału porównawczego, koniecznym stało się ustalenie wysokości kosztów transportu zawartej w zadeklarowanej przez zgłaszającego cenie towaru na poziomie CIF H. Z uwagi na uzyskane informacje od przedstawiciela firmy, która dokonywała usługi transportu towaru drogą morską lub brak możliwości uzyskania informacji dotyczącej kosztów frachtu morskiego z Chin do H od armatora występującego w sprawie, organ celny uśrednił koszty transportu morskiego obowiązujące w grudniu 2010 r. – jak w przedstawionych przez organ tabelkach i ich analizie. Zdaniem organu I instancji, powyższe uzasadnia przyjęcie, że od wartości towaru określonej przez podmiot cypryjski W z N na załączonej do zgłoszenia celnego fakturze należy odjąć średnią cenę frachtu morskiego w kwocie rozbitej proporcjonalnie do wagi netto towaru, wskazanej w polu 38 SAD. Otrzymana w ten sposób wielkość stanowi wartość towaru przy założeniu realizacji transakcji na warunkach FOB. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił podstawy prawne i szczegółową analizę oraz wyliczenia przyjętej – wielokrotnie wyższej od zadeklarowanej - wartości celnej towarów, a w ślad za tak ustaloną wartością celna towarów, określił stosowne kwoty długu celnego podlegające retrospektywnemu zaksięgowaniu. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego – adwokatowi D. W. w dniu 1 lutego 2016 r. (akta adm. sprawy).
W dniu 27 stycznia 2016 r. w Urzędzie Celnym zostało złożone pismo adwokata D. W. z tej samej daty, zatytułowane "Zawiadomienie o wypowiedzeniu pełnomocnictwa", do którego załączone zostało pismo skarżącego, również z tej samej daty, zatytułowane "Wypowiedzenie pełnomocnictwa ze skutkiem natychmiastowym", obejmujące sygnatury wielu spraw prowadzonych przed Naczelnikiem Urzędu Celnego w tym m.in. sprawy objętej niniejszym postępowaniem sądowym.
W dniu 16 lutego 2016 r. do Urzędu Celnego wpłynęło pismo skarżącego z dnia 11 lutego 2016 r., zatytułowane "Wniosek o uchylenie przedmiotowych decyzji i umorzenie postępowania", w którym R. A. wskazał, że w dniu 27 stycznia 2016 r. wypowiedział adwokatowi D. W. pełnomocnictwo ze skutkiem natychmiastowym. W związku z tym wniósł o uchylenie wskazanych w nim decyzji organu I instancji i umorzenie prowadzonych postępowań ze względu na przedawnienie, gdyż w jego ocenie decyzje w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania długu celnego nie zostały skutecznie doręczone ani stronie postępowania ani osobie przez stronę umocowanej przed upływem 5 lat od dokonania zgłoszenia celnego, zgodnie z art. 221 ust. 4 WKC.
Decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) oraz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2015 r. poz. 858 z późn. zm.), Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że pismo R. A. z dnia 11 lutego 2016 r. zostało złożone w reakcji na doręczoną decyzję pierwszoinstancyjną pełnomocnikowi odwołującego się – adwokatowi D. W. Pismo to zostało złożone w 11 – tym dniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji, czyli w czasie, kiedy decyzja organu celnego I instancji nie miała przymiotu ostateczności. W ocenie organu, pismo to spełnia również obligatoryjne wymogi odwołania, o których mowa w art. 222 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutu odwołania naruszenia przepisów regulujących problematykę doręczania pism organ stwierdził, że zarzut ten jest niezasadny. W rozpoznawanej sprawie strona działała bowiem za pośrednictwem pełnomocnika, adwokata D. W. na podstawie pełnomocnictwa z dnia 21 lipca 2015 r. W dniu 18 stycznia 2016 r. organ celny I instancji podjął czynności związane z doręczeniem w/w decyzji pełnomocnikowi na wskazany przez niego adres Kancelarii Adwokackiej przy ul. Ś w K, za pośrednictwem funkcjonariuszy celnych. Organ celny w związku z nieobecnością pełnomocnika w kancelarii, przesyłkę pozostawił do dyspozycji adresata w Urzędzie Miasta, Plac [...], Kancelaria Magistratu, Punkt Informacji (p. 7 parter). Informację o miejscu pozostawienia przesyłki oraz czasie jej odebrania, umieścił w skrzynce oddawczej adresata. W dniu 1 lutego 2016r., a więc w 14 dniu od dnia złożenia przesyłki w Urzędzie Miasta, przesyłka została odebrana przez J. S., upoważnionego do jej odbioru przez pełnomocnika, adw. D. W. W dniu 27 stycznia 2016 r. do Urzędu Celnego wpłynęła informacja od pełnomocnika strony, adw. D. W. o wypowiedzeniu pełnomocnictwa, z załączonym pismem odwołującego się o wypowiedzeniu pełnomocnictwa ze skutkiem natychmiastowym we wskazanych w nim sprawach. Organ wskazał, że w świetle art. 138i § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, wypowiedzenie pełnomocnictwa wywiera skutek od dnia zawiadomienia organu celnego. Oznacza to, że dokonując w dniu 18 stycznia 2016 r. ekspedycji decyzji na adres pełnomocnika, organ celny działał prawidłowo, a późniejsze poinformowanie organu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa nie pozbawiło dokonanej czynności skuteczności. Zdaniem organu II instancji, oceny tej nie zmienia okoliczność, że organ I instancji został poinformowany przez adw. D. W. o odwołaniu pełnomocnictwa w dniu 27 stycznia 2016 r., a w/w decyzja została przez niego odebrana w dniu 1 lutego 2016 r. Odwołanie bowiem pełnomocnictwa w trakcie okresu przechowywania przesyłki w Urzędzie Miasta nie mogło wpływać na prawidłowość dokonanego doręczenia, skoro korespondencja w chwili jej nadania została prawidłowo skierowana do umocowanego przez stronę pełnomocnika, na wskazany przez niego adres. Na skuteczność doręczenia w/w decyzji nie ma również żadnego wpływu pisemne zgłoszenie się w dniu 27 stycznia 2016 r. z załączonym pełnomocnictwem nowego pełnomocnika skarżącego - adwokata M. G. W ocenie organu odwoławczego, niesłuszny jest również zarzut strony nieskutecznego doręczenia decyzji organu I instancji przed upływem 5-letniego terminu na powiadomienie dłużnika o kwocie należności, licząc od dnia powstania długu celnego (art. 221 ust.4 WKC w zw. z art. 56 Prawa celnego). Organ II instancji stwierdził, że skoro decyzja Naczelnika Urzędu Celnego, określająca kwotę długu celnego weszła do obrotu prawnego w dacie doręczenia decyzji, to powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego nastąpiło z zachowaniem terminu określonego w art. 221 ust. 4 WKC w zw. z art. 56 Prawa celnego. Tym samym zarzut odwołującego się, dotyczący przedawnienia należności, jest chybiony. Ponadto Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że analiza treści zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozwala na sformułowanie stanowiska o prawidłowości postępowania organu I instancji oraz rozstrzygnięcia je kończącego zarówno w zakresie dotyczącym ustalenia wartości celnej towaru jak i określenia należności celnych, podlegających retrospektywnemu zaksięgowaniu. Organ odwoławczy nie znalazł zatem podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz umorzenia postępowania.
Po rozpoznaniu skargi R. A., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 1066/16 uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2016 r. nr [...]. W ocenie Sądu organ odwoławczy nie wyjaśnił dlaczego, według niego, prawidłowo określono wartość celną towaru oraz określono należności celne podlegające retrospektywnemu zaksięgowaniu. Dyrektor Izby Celnej skoncentrował się bowiem jedynie na zarzutach zawartych w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, polegających na kwestionowaniu decyzji organu I instancji z uwagi na brak skutecznego doręczenia stronie przed upływem 5 lat od dokonania zgłoszenia celnego zgodnie z art. 221 ust. 4 WKC. Sąd stwierdził, że - co prawda - organ odwoławczy szczegółowo umotywował swoje stanowisko w kwestii skuteczności doręczenia decyzji organu I instancji, jednak nie zbadał merytorycznie decyzji pierwszoinstancyjnej. Za słuszne natomiast Sąd uznał stanowisko organu odwoławczego, że skoro kwestionowana decyzja Naczelnika Urzędu Celnego określająca kwotę długu celnego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu, weszła do obrotu prawnego w dniu 1 lutego 2016 r. (data doręczenia decyzji), to powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego nastąpiło z zachowaniem terminu określonego w art. 221 ust. 4 WKC w zw. z art. 56 ustawy Prawo celne. Tym samym zarzut dotyczący przedawnienia należności w związku z tym, że decyzja w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania długu celnego nie została skutecznie doręczona ani stronie ani osobie umocowanej przez stronę przed upływem 5 lat od dokonania zgłoszenia celnego - jest chybiony. Sąd nakazał by przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy merytorycznie rozstrzygnął sprawę, w zgodzie z zasadą dwuinstancyjności postępowania. Z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania przez organ odwoławczy, Sąd nie odniósł się merytorycznie do zasadności podnoszonych w skardze zarzutów.
Decyzją z dnia 31 maja 2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie art. 211 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1948 ze zm.), art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1880), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji powtórzył swoje argumenty wyrażone w decyzji z dnia [...] 2016 r. odnośnie skutecznego doręczenia adwokatowi D. W. decyzji organu I instancji przed upływem 5-letniego terminu na powiadomienie dłużnika o kwocie wynikającej z długu celnego. Przechodząc do merytorycznej oceny decyzji organu I instancji organ odwoławczy wskazał, że jedną z podstaw uzasadnionych wątpliwości co do towarów z poz. 2 oraz poz. 4 zgłoszenia celnego [...] z dnia [...] 2011 r. były informacje przekazane przez chińskie władze celne, wskazujące na wielokrotne zaniżenie tych wartości przez A R. A. Następnie organ celny pozyskał informacje z EUROSTATU na temat średniej ceny jednostkowej towarów o kodzie CN 6204 62 39 (poz. 2 w/w zgłoszenia celnego) sprowadzonych z Chin w okresie od listopada 2010 r. do maja 2011 r. do państw członkowskich Unii Europejskiej. Średnia cena wahała się od 3,03 do 4,5 EUR/szt. (tj. ok. od 12 do 18 zł). Natomiast cena za sztukę towaru zgłoszonego przez stronę w rozpatrywanej sprawie (spodnie dziewczęce z bawełny) kształtowała się na poziomie 0,12 USD (ok. 0,34 zł). Odnośnie towarów o kodzie CN 6202 93 00 (poz. 4 w/w zgłoszenia celnego) organ celny ustalił na podstawie informacji z EUROSTATU, że średnia cena jednostkowa tych towarów sprowadzonych z Chin w okresie od listopada 2010 r. do maja 2011 r. do państw członkowskich Unii Europejskiej wahała się od 7,40 do 11,30 EUR/szt. (tj. od ok. 29 zł do 45 zł). Natomiast cena za sztukę towaru zgłoszonego przez stronę w rozpatrywanej sprawie (kurtki męskie z włókien chemicznych) kształtowała się na poziomie 0,32 USD (ok. 0,92 zł). W związku z powyższą kontrolą postimportową zwrócono się do właściwych organów Chińskiej Republiki Ludowej z wnioskami o weryfikacje faktur dołączonych do zgłoszeń celnych dokonywanych przez stronę. Informacje pozyskane od władz chińskich posłużyły do ustalenia najbardziej wiarygodnych cen porównawczych. Analiza dotyczyła okoliczności importu spodni damskich z bawełny (tkanina) oraz kurtek damskich z włókien chemicznych (tkanin). Organ II instancji uznał zatem, że wątpliwości Naczelnika Urzędu Celnego były uzasadnione, a więc zaistniały przesłanki określone w art. 181a RWKC, pozwalające nie ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji słusznie ustalił wartość celną towarów według metody wartości transakcyjnej towarów podobnych, opisanej w ust. 2 b) art. 30 WKC, gdyż Naczelnik Urzędu Celnego mając na uwadze powyższe przepisy ustalił wartość celną towarów objętych zgłoszeniami celnymi jako wartość transakcyjną podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna. Organ celny przyjął, że chińskie deklaracje eksportowe nr [...] oraz nr [...] są odpowiednim materiałem porównawczym w stosunku do towarów dopuszczonych do obrotu za zgłoszeniem celnym z dnia 01.02.2011 r. Zdaniem organu odwoławczego, spełnione są przesłanki, o których mowa w przepisach art. 151 RKWC i mamy do czynienia z towarami podobnymi, a nie identycznymi. Organ II instancji stwierdził, że dla ustalenia wartości celnej świadectwo pochodzenia nie ma znaczenia, gdyż jego rolą jest jedynie udokumentowanie niepreferencyjnego pochodzenia towarów a nie potwierdzenie wartości celnej. Organ odwoławczy stwierdził, że z analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy wynika, iż kluczowym zagadnieniem dla rozstrzygnięcia sporu o zgodność z prawem zaskarżonej decyzji jest właściwa interpretacja przepisów art. 221 ust. 3 i 4 WKC, określających terminy, w których organy celne mogą powiadomić dłużnika o kwocie zaksięgowanych należności celnych. W świetle tych przepisów powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat licząc od dnia powstania długu celnego. Jeżeli dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia wszczęciu postępowania karnego, dłużnika można powiadomić o kwocie długu celnego na warunkach przewidzianych w obowiązujących przepisach, po upływie terminu trzech lat określonych w ust. 3 (art. 221 ust. 4 WKC). Termin ten jest ograniczony przepisem art. 56 Prawa celnego, zgodnie z którym w przypadku, o którym mowa w art. 221 ust. 4 WKC, powiadomienie dłużnika o kwocie należności nie może nastąpić po upływie 5 lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Organ II instancji wskazał, że w dniu 20 września 2012 r. postanowieniem sygn. akt [...], prokurator Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Okręgowej, wszczął śledztwo w sprawie wprowadzenia w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 30 stycznia 2012 r. w K, funkcjonariuszy Izby Celnej w błąd, co do rzeczywistej wartości importowanej - za pośrednictwem między innymi spółek W z Cypru i L z Belgii - z Chin odzieży tekstylnej, skutkiem czego doszło do uszczuplenia należności celnej nie mniejszej niż 850.350 zł, tj o przestępstwo z art. 87 § 1 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks oraz w sprawie narażenia, w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 30 stycznia 2012 r. Skarbu Państwa, na uszczuplenie podatku od towarów i usług (...) tj. o przestępstwo z art. 56 § 1 kks i art. 76 § 1 kks i art. 55 § 1 kks w zw. z art. 7 § 1 kks i art. 6 § 2 kks. Mając na uwadze powyższe ustalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że w niniejszym zakresie nie doszło do naruszenia przepisu art. 56 Prawa Celnego w zw. z art. 221 ust. 3 oraz 4 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Mając bowiem na uwadze fakt, iż już w 2012 r. prokurator Prokuratury Okręgowej dokonał kwalifikacji czynu, w jednoznaczny sposób wskazując, iż czyn, który spowodował powstanie długu celnego był w momencie popełnienia zagrożony przez obowiązujące przepisy sankcją karną (w wyniku tego czynu Skarb Państwa został narażony na uszczuplenie należności celnych i podatkowych), Naczelnik Urzędu Celnego, w prawidłowy sposób zastosował dłuższy, pięcioletni termin na powiadomienie dłużnika o kwocie należności celnych.
W skardze na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej R. A. wniósł o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:
1. art. 56 Prawa celnego w zw. z art. 221 ust. 3 oraz ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez wydanie przedmiotowej decyzji po upływie trzech lat od powstania długu celnego oraz całkowicie dowolnym, jak również gołosłownym przyjęciu wyłącznie na potrzeby niniejszego postępowania podatkowego, iż "dług celny powstał na skutek czynu podlegającego w chwili popełnienia wszczęciu postępowania karnego", bez jakiegokolwiek wskazania opisu rzekomego czynu zabronionego, w wyniku którego dług celny miał powstać, subsumcji prowadzącej do przyjęcia iż w/w czyn stanowi przestępstwo, kwalifikacji prawnej w/w czynu – przestępstwa, jego związku z powstaniem i wysokością domniemanego przez organ długu celnego, wskazania czy toczy się postępowanie przygotowawcze w tejże sprawie – względnie, czy organ złożył zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa.
2. art. 123 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73. ust. 1 ustawy Prawo celne, poprzez przeprowadzenie postępowania w zakresie ustalenia wartości transakcyjnej towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia [...] 2011 r. (SAD nr OGL [...]) przez organ I instancji bez udziału skarżącego polegającym na całkowicie bezkrytycznym oparciu zaskarżonej decyzji na "wydruku z ewidencji administracji chińskiej" wystawionym przez organy Chińskiej Republiki Ludowej bez zapewnienia stronie możliwości jakiegokolwiek uprzedniego odniesienia się do treści przedmiotowego dokumentu, zweryfikowania jego poprawności jak również wyjaśnienia sprzeczności pomiędzy wartością transakcyjną wskazaną w dokumentacji przedłożonej przez skarżącego a "wydruku z ewidencji administracji chińskiej" przedłożonym przez organy Chińskiej Republiki Ludowej;
3. art. 86 ust. 1 ustawy Prawo celne, poprzez całkowicie wadliwe nadanie przez organy I instancji mocy dokumentu urzędowego "wydrukowi z ewidencji administracji chińskiej", otrzymanego od organów Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie ceny transakcyjnej towarów, podczas gdy wskazany dokument stanowić może jedynie dowód tego, jaką kwotę eksporter deklarował w swym rozliczeniu podatkowym, jak i tego, że organ celny Chińskiej Republiki Ludowej odebrał od eksportera oświadczenie treści wynikającej z w/w pisma, a w żadnym wypadku, iż wskazana kwota stanowi urzędowo stwierdzoną cenę transakcyjną oraz nienadania takiego waloru świadectwu pochodzenia wystawionego przez organy administracyjne Chińskiej Republiki Ludowej, które potwierdzało wartość transakcyjną towaru;
4. art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 oraz art. 23 ust. 3 ustawy Prawo celne, poprzez ich błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie i przeprowadzenie postępowania w zakresie ustalenia wartości celnej towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia [...] 2011 r. (SAD nr [...]) w oparciu o wydruki z chińskiej administracji, dotyczące innych towarów objętych innymi zgłoszeniami celnymi, podczas gdy skarżący przedłożył szereg dokumentów właściwych dla poparcia zadeklarowanej wartości celnej przedmiotów objętych zgłoszeniem celnym;
5. art. 30 ust. 2 lit. b rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że towary importowane przez skarżącego, których wartość "transakcyjna" została całkowicie błędnie ustalona w oparciu o wydruki z administracji chińskiej są towarami podobnymi w rozumieniu art. 142 ust. 1 lit. d Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny;
6. art. 29 ust. 13, art. 41 ust. 1, art. 146a ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 29 ust. 1, art. 30 - 32 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. oraz art. 23 ust. 3 ustawy Prawo celne, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, prowadzące do przyjęcia, że wartości należności z tytułu długu celnego importowanego przez skarżącego towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia [...] 2011 r. (SAD nr OGL [...]).
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji w płaszczyźnie ich zgodności z prawem Sąd stwierdza, że wydane przez te organy rozstrzygnięcia – wbrew zarzutom skarg – nie naruszają obowiązujących przepisów.
Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego o prawidłowym doręczeniu skarżącemu decyzji organu I instancji przed upływem lat 5 od dokonania wymienionych wyżej zgłoszeń celnych.
Przedmiotem sporu jest zakwestionowanie wartości celnych towarów zadeklarowanych przez skarżącego w zgłoszeniach celnych. Do zakwestionowania tej wartości doszło wobec powzięcia wiadomości o istniejących powiązaniach skarżącego z firmą widniejącą na fakturach przedstawionych organom celnym, a to z kolei spowodowało wszczęcie procedury sprawdzającej na podstawie stosownych umów. Skarżący R. A. przedstawił bowiem do zgłoszenia celnego fakturę zakupu opisanych wyżej towarów od firmy cypryjskiej W z N (W) - celem stwierdzenia ceny nabytego towaru. Dołączył także fakturę dotyczącą zakupu tego towaru przez firmę W od chińskiej firmy B (B) - celem stwierdzenia pochodzenia towaru z Chin. Jednocześnie ze zgłoszeniem złożył deklarację stwierdzającą brak powiązań w rozumieniu art. 143 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 między sprzedającym a kupującą firmą A R. A., przy czym jako sprzedającego nie wskazał cypryjskiej firmy W, od której zakupił towary, ale podmiot chiński – firmę B. Wobec złożenia faktury zakupu i powzięcia przez organy celne informacji, że kierowana przez R. A. inna cypryjska spółka R była jedynym udziałowcem w spółce W (będąc właścicielem 1000 udziałów) i w okresie objętym kontrolą w skład zarządu spółki W wchodziła, pełniąc funkcję dyrektora, U. Z., która była jednocześnie pracownikiem kontrolowanego przedsiębiorcy R. A. – organy celne słusznie, zdaniem Sądu, powzięły wątpliwości co do prawidłowości danych zawartych w powyższych zgłoszeniach celnych.
Należy zaznaczyć, że organy celne, działając w ramach posiadanych uprawnień, które w sprawie nie są kwestionowane, uprawnione były do przeprowadzenia kontroli postimportowej. W ramach tej kontroli organy stwierdziły, że wartość celna towarów objętych zgłoszeniami dokonanymi przez skarżącego w sposób znaczący odbiegała od danych dostępnych polskiej administracji celnej oraz administracji celnej unijnej. Stwierdzenie tych okoliczności obligowało organ celny do wszczęcia procedury weryfikacyjnej.
Z uwagi na import towaru z Chińskiej Republiki Ludowej procedurę weryfikacyjną faktury wystawionej przez firmę B cypryjskiej firmie (W) - celem stwierdzenia ceny nabytego towaru - przeprowadzono w oparciu o "Umowę między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych" z dnia 8 grudnia 2004 r. (Dz.U.UE.L.2004.375.20). Powyższa umowa między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej została zawarta – jak zaznaczono na wstępie umowy - w celu skutecznego przeciwdziałania przypadkom działań sprzecznych z przepisami celnymi, szkodzącymi interesom ekonomicznym, podatkowym i handlowym umawiających się stron, a także w celu dokładnego ustalania wysokości ceł i innych podatków, w szczególności właściwego stosowania przepisów dotyczących wartości celnej, pochodzenia i klasyfikacji towarowej.
Sąd podkreśla, że procedura przewidziana powyższą umową wskazuje jednoznacznie jako strony tego postępowania organy celne, a nie osoby fizyczne, czy prawne, których postępowanie wyjaśniające dotyczy. Zgodnie bowiem z art. 1 pkt c i d tej umowy, ilekroć mowa o "organie wnioskującym", rozumie się przez to właściwy organ celny wyznaczony w tym celu przez jedną z Umawiających się Stron, który występuje z wnioskiem o udzielenie pomocy administracyjnej na podstawie niniejszej Umowy; "organie otrzymującym wniosek", rozumie się przez to właściwy organ celny wyznaczony w tym celu przez jedną z Umawiających się Stron, który otrzymuje wniosek o udzielenie pomocy administracyjnej na podstawie niniejszej Umowy. Z tego względu, zdaniem Sądu, nie ma racji strona skarżąca zarzucając, że w tego rodzaju postępowaniu nie brała udziału.
Co prawda, w wyniku przeprowadzonej weryfikacji stwierdzono, że w dokumentacji chińskiego sprzedawcy brak jest faktur (kopii) przedstawionych organom polskim, nie mniej jednak w oparciu o inne faktury stwierdzono, że wartości te są znacznie zaniżone.
W sytuacji opisanej wyżej – brak możliwości uzyskania informacji w zakresie faktury strony chińskiej przedłożonej w niniejszej sprawie przez stronę skarżącą – słusznie, zdaniem Sądu, organy celne uznały, że zaistniały przesłanki określone w art. 181a RWKC, pozwalające nie ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Odnosząc się do zarzutu nieuprawnionego zastosowania metody ustalenia wartości celnej towarów w oparciu o wartość transakcyjną towarów podobnych w rozumieniu art. 30 ust. 2 lit. b RWKC, organ II instancji słusznie wskazał, że w związku z faktem odrzucenia przez organ zadeklarowanej przez stronę wartości celnej, Naczelnik Urzędu Celnego, mając na uwadze powyższe przepisy ustalił wartość celną towarów objętych zgłoszeniami celnymi jako wartość transakcyjną podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna.
Sąd zwraca uwagę na to, że zgodnie z Rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny (RWKC) – (Dz.U.UE.L.1992.302.1):
"Artykuł 29
1. Wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33, pod warunkiem (...)
d) kupujący i sprzedawca nie są ze sobą powiązani (...)
Artykuł 30
1. Jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie art. 29, ustala się ją, stosując w kolejności lit. a), b), c) i d) ustępu 2, aż do pierwszej litery, na podstawie której będzie mogła zostać ustalona (...)
2. Wartością celną ustalaną na podstawie niniejszego artykułu jest:
a) wartość transakcyjna identycznych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna;
b) wartość transakcyjna podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna; (...)"
Tak więc organy celne odrzucając zadeklarowaną przez stronę skarżącą wartość celną towarów prawidłowo ustaliły, w oparciu o art. 30 ust. 2 lit. b RWKC, wartość celną towarów objętych zgłoszeniami celnymi jako wartość transakcyjną towarów podobnych sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalono wartość celną. Nie ma racji skarżący zarzucając, że zadeklarowane towary nie były towarami podobnymi do towarów przyjętych jako podobne przez organy, albowiem – jak wyjaśniły to organy - w każdym z porównywanych przypadków, które posłużyły do zakwestionowania wartości celnej, a w następnym etapie do ustalenia wartości celnej, mamy do czynienia z towarami 1) sprzedanymi przez chińską firmę B, w celu wywozu do Wspólnoty, 2) wytworzonymi w tym samym kraju (wskazane na chińskich fakturach i w polach 34 SAD pochodzenie towarów: Chiny), 3) tego samego rodzaju (spodnie, kurtki), 4) posiadającymi ten sam skład surowcowy/materiałowy (tkanina), 5) podobny opis towaru w polach 31 SAD, kod CN w polach 33 SAD, 6) będącymi jednakowej jakości i o jednakowej renomie oraz 7) sprzedawanymi na tym samym poziomie handlu (te same podmioty uczestniczące w transakcjach kupna - sprzedaży). Zdaniem Sądu, powyższe wyszczególnienie istotnie dowodzi, że porównywane towary są towarami podobnymi.
W skardze skarżący stwierdza, że organy celne wadliwie nadały moc dokumentu urzędowego "wydrukom z ewidencji administracji chińskiej", otrzymanym od organów Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie ceny transakcyjnej towarów, podczas gdy – jego zdaniem - dokumenty te stanowić mogą jedynie dowód tego, jakie kwoty eksporter deklarował w swym rozliczeniu podatkowym. Z kolei organy celne uznają tak otrzymane informacje za pełnoprawny dokument, albowiem informacje te zostały uzyskane w drodze procedury ustanowionej umową między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych. Zdaniem Sądu, rację mają organy celne, albowiem informacje o wartości transakcyjnej towarów podobnych - w rozumieniu przytoczonego wyżej art. 30 ust. 2 lit. b RWKC - zostały uzyskane w drodze umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych z dnia 8 grudnia 2004 r. (Dz.U.UE.L.2004.375.20).
Sąd zwraca uwagę na treść art. 1 pkt h wymienionej wyżej umowy, która samodzielnie określa pojęcie informacji w ten sposób, że "Ilekroć w niniejszej umowie jest mowa o "informacjach", rozumie się przez to dane, zarówno przetworzone albo przeanalizowane, jak i nie, dokumenty, sprawozdania oraz wszelkie inne informacje w jakiejkolwiek postaci, w tym również elektronicznej, jak również ich poświadczone za zgodność lub uwierzytelnione kopie." Mając powyższe na względzie, za informację, o której mowa w omawianej umowie, należy uznać także "wydruk z ewidencji administracji chińskiej". Należy zauważyć, że powyższą "informację" przekazały właściwe chińskie organy celne, o których mowa w omawianej umowie. Nie ma więc racji strona skarżąca twierdząc, że informacja ta pochodzi od "bliżej nieokreślonych" organów chińskich.
Zakres umowy został określony w art. 10 ust. 1 i ust. 2, które to przepisy stanowią: "1. Organy celne udzielają sobie wzajemnie pomocy, przekazując sobie informacje służące właściwemu stosowaniu przepisów celnych, zapobieganiu naruszeniom, prowadzeniu dochodzeń oraz zwalczaniu wszelkich działań sprzecznych z przepisami celnymi. 2. Pomoc w sprawach celnych, przewidziana w niniejszej Umowie, dotyczy wszystkich organów administracyjnych Umawiających się Stron właściwych do stosowania niniejszej Umowy. Nie narusza ona przepisów dotyczących wzajemnej pomocy w sprawach karnych. Nie obejmuje ona również informacji uzyskanych przy wykonywaniu uprawnień na wniosek organów sądowniczych." Potwierdza to stanowisko także treść art. 11 ust. 1 zdanie drugie, który to przepis stanowi: "W szczególności organy celne przekazują sobie, na żądanie, informacje dotyczące działań mogących prowadzić do naruszenia przepisów na terytorium drugiej Strony, takich jak nieprawidłowe deklaracje celne i świadectwa pochodzenia, faktury i inne dokumenty, o których wiadomo lub co do których istnieje podejrzenie, że są nieprawidłowe lub sfałszowane."
Sąd podkreśla, że z treści przytoczonego wyżej przepisu art. 10 ust. 1 i ust. 2 wynika także, że zastrzeżenie zamieszczone w ramce w odpowiedzi władz chińskich na wniosek polskich organów celnych, a dotyczące tego, że informacje zawarte w tej odpowiedzi "bez zgody Głównego Urzędu Celnego Chińskiej Republiki Ludowej nie mogą zostać wykorzystane jako dowód sądowy", dotyczy z całą pewnością, nie postępowania administracyjnego (celnego, podatkowego), ale innych postępowań, np. sądowego postępowania karnego, a więc nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Na potwierdzenie powyższego stanowiska należy wskazać na treść art. 17 ust. 4 zdanie pierwsze tej umowy: "Uzyskane informacje są wykorzystywane wyłącznie do celów określonych w niniejszej Umowie".
Zdaniem Sądu, strona skarżąca prowadząca zawodowo interesy biznesowe z przedsiębiorstwami Chińskiej Republiki Ludowej, powinna nie tylko dogłębnie znać przepisy omawianej Umowy, ale w pełni zdawać sobie sprawę z ich zakresu (o jakim mowa w przytoczonym wyżej art. 10 ust. 1 i ust. 2), konsekwencji (choćby w kwestii "informacji" mającej znaczenie w zakresie ustalania wartości transakcyjnej towaru) i pierwszeństwa w stosowaniu postanowień tej umowy, co w niniejszej sprawie – z uwagi na charakter zarzutów – nie zostało wykazane. W związku z tym Sąd zwraca uwagę na treść art. 5 ust. 2 tej Umowy, który stanowi: "Niezależnie od postanowień ust. 1, przepisy niniejszej Umowy mają pierwszeństwo przed przepisami jakiejkolwiek innej umowy dwustronnej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych, która została lub może zostać zawarta między poszczególnymi Państwami Członkowskimi a Chińską Republiką Ludową, w wypadku gdyby przepisy tych umów były sprzeczne z przepisami niniejszej Umowy."
Między skarżącym a organami celnymi sporna jest także kwestia wydania decyzji ustalającej kwotę należności wynikających z długu celnego podlegającej zaksięgowaniu retrospektywnemu po upływie trzech lat od powstania długu celnego, do czego – zdaniem strony skarżącej organy nie miały prawa.
Sąd stwierdza, że rację mają organy administracyjne podając, że były uprawnione do wszczęcia niniejszego postępowania po upływie trzech lat od powstania długu celnego, w związku z treścią art. 221 ust. 4 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. (Dz.UE.L.1992.302.1) ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (WKC), który stanowi: "Jeżeli dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, dłużnika można powiadomić o kwocie długu celnego na warunkach przewidzianych w obowiązujących przepisach, po upływie terminu trzech lat, określonych w ust. 3." Jednocześnie z przepisu art. 56 zdanie pierwsze ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2013 r., poz. 727 z późn. zm.) wynika, że: "W przypadku, o którym mowa w art. 221 ust. 4 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, powiadomienie dłużnika o kwocie należności nie może nastąpić po upływie 5 lat, licząc od dnia powstania długu celnego."
Należy zaznaczyć, że organy otrzymały postanowienie o wszczęciu śledztwa Prokuratury Okręgowej z dnia 20 września 2012 r. sygn. akt [...] - po zawiadomieniu ABW dotyczącym "nieprawidłowości w zakresie rozliczania należności celnych dużej wartości przez Firmę A R. A., a polegających na zaniżaniu wartości importowanych z Chin ubrań tekstylnych w ilościach hurtowych, za pośrednictwem firmantów – spółek W z Cypru i D z Belgii, które to działanie wpływ miało również na określenie podatku VAT należnego Skarbowi Państwa". Postanowieniem tym wszczęto śledztwo w sprawie: 1. wprowadzenia w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 30 stycznia 2012 r. w K funkcjonariuszy Izby Celnej w błąd co do rzeczywistej wartości importowanej – za pośrednictwem miedzy innymi spółek W z Cypru i D z Belgii – z Chin odzieży tekstylnej, skutkiem czego doszło do uszczuplenia należności celnej, w kwocie nie mniejszej niż 850.350 zł, to jest o przestępstwo z art. 87 § 1 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks; 2. narażenia w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 30 stycznia 2012 r. w S Skarbu Państwa – Urząd Skarbowy w S – na uszczuplenie podatku VAT w kwocie co najmniej 1.825.420 zł, poprzez podanie w deklaracjach VAT nieprawdy co do zakresu rzeczywiście osiąganych dochodów podlegających przeniesieniu na następne okresy rozliczeniowe i zaliczeniu na poczet bieżących i przyszłych zobowiązań podatkowych oraz poprzez posługiwanie się firmą W z Cypru i D z Belgii i tym samym zatajenie rzeczywistych rozmiarów prowadzonej działalności, to jest o przestępstwo z art. 56 § 1 kks, art. 76 § 1 kks i art. 55 § 1 kks w zw. z art. 7 § 1 kks i art. 6 § 2 kks.
Sąd stwierdza, że organy nie uchybiły stanowisku zawartemu w orzecznictwie wspólnotowym w omawianym zakresie, zwłaszcza zawartym w wyrokach Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2007 r. C-62/06 i z dnia 16 lipca 2009 r. C-124/08. Należy również przytoczyć stanowisko w tej kwestii Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd orzekający podziela w całości, zawarte w wyrokach z dnia 24 czerwca 2014 r. w sprawie I GSK 738/13 (opubl. LEX nr 1517948): "Z brzmienia i systematyki art. 221 WKC można wywieść, że dłużnik może zostać powiadomiony o kwocie należności celnych po upływie trzyletniego terminu, w wypadku, gdy wskutek danego czynu organy celne pierwotnie nie mogły określić dokładnej wysokości kwot należności celnych podlegających, zgodnie z prawem, zapłacie, włączając w to sytuację, w której wskazany dłużnik nie był sprawcą tego czynu. Zgodnie z tym przepisem o należnościach podlegających zapłacie można powiadomić nie tylko dłużnika, który jest sprawcą czynu podlegającego ściganiu" i w sprawie I GSK 739/13 (opubl. LEX nr 1517949): "Odstępstwo od trzyletniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 221 ust. 3 WKC ma zastosowanie wówczas, gdy organy celne stwierdzają, że przyczyną braku możliwości określenia dokładnej kwoty prawnej należności wobec danego towaru opłat celnych był czyn podlegający postępowaniu sądowemu, a więc podlegający penalizacji w sprawach karnych. Kwalifikacja danego czynu dokonywana jest jedynie dla celów postępowania administracyjnego, aby umożliwić organom celnym skorygowanie błędu lub poboru niewystarczających należności celnych".
Ponadto Sąd zaznacza, że podziela argumentację organów obu instancji zawartą w uzasadnieniach decyzji i w odpowiedziach na skargi w zakresie zarzutów zawartych w skargach. W tej sytuacji Sąd uznał, że strona skarżąca nie tylko nie ma racji w zasadniczych kwestiach spornych, ale rację mają organy celne we wszystkich aspektach kontrolowanej sprawy. Zdaniem Sądu, organy administracyjne zgodnie z prawem ustaliły, że skarżący zapłacił jedynie kwotę 3.292 zł zamiast należnej kwoty 38.996 zł, a zatem kwota długu celnego, wynikającego z tytułu importu towaru zgłoszonego w dniu 1 lutego 2011 r. do procedury celnej dopuszczenia do obrotu według SAD [...], podlegająca retrospektywnemu zaksięgowaniu, wynosi 35.704 zł .
Wbrew zarzutom skargi, organy zebrały materiał dowodowy w stopniu wystarczającym do wydania decyzji i materiał ten potwierdza zasadność tego rozstrzygnięcia. Ocena tego materiału mieści się w granicach swobodnej oceny i nie jest oceną dowolną.
Mając powyższe ustalenia i rozważania na względzie należy stwierdzić, że decyzja określająca kwotę należności wynikającej z długu celnego podlegającego retrospektywnemu zaksięgowaniu z tytułu importu towarów objętych wskazanym na wstępie zgłoszeniem celnym obliczona od ustalonej przez organy celne (w sposób zastępczy) wartości celnej tego towaru – jest zgodna z prawem.
W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż ani argumentacja skarg, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, dlatego Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.