III SA/Kr 770/04
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność części uchwały Rady Gminy w Czarnym Dunajcu dotyczącej opłat za zajęcie pasa drogowego, uznając, że różnicowanie stawek i zwalnianie niektórych właścicieli gruntów nie miało podstaw prawnych.
Wojewoda Małopolski zaskarżył uchwałę Rady Gminy w Czarnym Dunajcu w sprawie opłat za zajęcie pasa drogowego, kwestionując § 3 (różnicowanie stawek w zależności od obszaru zabudowanego) i § 6 (zwolnienia dla właścicieli gruntów przyległych). Sąd uznał argumenty Wojewody, stwierdzając, że ustawa o drogach publicznych nie przewiduje takich kryteriów różnicowania opłat, a zwolnienia naruszają zasadę równości. W konsekwencji, Sąd stwierdził nieważność wskazanych paragrafów uchwały.
Przedmiotem skargi Wojewody Małopolskiego była uchwała Rady Gminy w Czarnym Dunajcu z dnia 9 czerwca 2004 r., nr XVII/162/2004, ustalająca opłaty za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych na cele niezwiązane z ich utrzymaniem. Uchwała opierała się na ustawie o samorządzie gminnym oraz ustawie o drogach publicznych. Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności § 3 i § 6 uchwały. Zarzucił, że § 3, różnicujący stawki w zależności od tego, czy pas drogowy znajduje się na obszarze zabudowanym czy poza nim, nie ma oparcia w art. 40 ust. 8 i 9 ustawy o drogach publicznych. Podobnie, zwolnienie od opłaty właścicieli gruntów przyległych (§ 6) nie było uzasadnione ustawowo, a także naruszało konstytucyjną zasadę równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przychylił się do skargi. Sąd podkreślił, że art. 40 ust. 9 ustawy o drogach publicznych zawiera zamknięty katalog okoliczności, które mogą być uwzględniane przy ustalaniu stawek, a charakter obszaru (zabudowany/niezabudowany) nie jest jedną z nich. Sąd uznał, że Rada Gminy przekroczyła swoje kompetencje, a powoływanie się na podobne naruszenia przez Ministra Infrastruktury nie mogło konwalidować wadliwego działania. Sąd potwierdził również trafność argumentacji dotyczącej § 6, wskazując na brak podstaw do podmiotowego różnicowania opłat i naruszenie zasady równości. Na podstawie art. 147 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o stwierdzeniu nieważności wskazanych paragrafów uchwały.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie, ustawa o drogach publicznych nie przewiduje takiego kryterium różnicowania stawek.
Uzasadnienie
Art. 40 ust. 9 ustawy o drogach publicznych zawiera zamknięty katalog okoliczności dopuszczalnych do uwzględnienia przy ustalaniu stawek, a charakter obszaru nie jest wśród nich wymieniony.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
stwierdzono_nieważność
Przepisy (7)
Główne
u.d.p. art. 40 § ust. 9
Ustawa o drogach publicznych
Zawiera zamknięty katalog okoliczności, które mogą być uwzględniane przy ustalaniu stawek opłat za zajęcie pasa drogi gminnej. Nie obejmuje kryterium zabudowanego/niezabudowanego charakteru obszaru ani podmiotowego różnicowania opłat.
P.p.s.a. art. 147 § § 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
u.s.g. art. 18 § 1
Ustawa o samorządzie gminnym
u.s.g. art. 18 § ust. 1 pkt 8
Ustawa o samorządzie gminnym
u.d.p. art. 40 § ust. 1
Ustawa o drogach publicznych
u.d.p. art. 40 § ust. 8
Ustawa o drogach publicznych
Konstytucja RP art. 32 § ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Zasada równości podmiotów prawa, naruszona przez podmiotowe różnicowanie opłat.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Różnicowanie stawek opłat za zajęcie pasa drogowego w zależności od obszaru zabudowanego nie znajduje oparcia w art. 40 ust. 8 i 9 ustawy o drogach publicznych. Zwolnienie od opłaty właścicieli gruntów przyległych do pasa drogowego nie ma oparcia w ustawie i narusza konstytucyjną zasadę równości. Ustawa o drogach publicznych zawiera zamknięty katalog okoliczności dopuszczalnych do uwzględnienia przy ustalaniu stawek opłat za zajęcie pasa drogi gminnej, a charakter obszaru nie jest wśród nich. Organ publiczny nie może konwalidować swojego działania przez powołanie się na wady działania podmiotu trzeciego.
Godne uwagi sformułowania
art.40 ust.9 ustawy o drogach publicznych zawiera zamknięty katalog okoliczności Nie może konwalidować § 3 uchwały samo tylko odwołanie się do takiego samego naruszenia art.40 ust.9 ustawy o drogach publicznych przez Ministra Infrastruktury. Trafna jest również argumentacja skargi na poparcie wniosku o stwierdzenie nieważności § 6 uchwały. Art.40 ust.9 ustawy o drogach publicznych nie usprawiedliwia podmiotowego różnicowania opłat, co można połączyć z konstytucyjną zasadą równości podmiotów prawa
Skład orzekający
Grażyna Danielec
przewodniczący
Wiesław Kisiel
sprawozdawca
Elżbieta Kremer
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących ustalania opłat za zajęcie pasa drogowego, w szczególności ograniczeń kompetencji organów samorządowych i zasady równości wobec prawa."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnych przepisów ustawy o drogach publicznych i ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu obowiązującym w 2004 roku. Może być mniej aktualne w kontekście późniejszych zmian legislacyjnych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnych kwestii proceduralnych i interpretacji przepisów dotyczących samorządu terytorialnego i dróg publicznych, co jest istotne dla prawników i urzędników.
“Rada Gminy nie może dowolnie ustalać opłat za zajęcie pasa drogowego – kluczowa interpretacja WSA.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyIII SA/Kr 770/04 - Wyrok WSA w Krakowie Data orzeczenia 2004-10-19 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2004-09-03 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Sędziowie Elżbieta Kremer Grażyna Danielec /przewodniczący/ Wiesław Kisiel /sprawozdawca/ Symbol z opisem 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane) Skarżony organ Rada Gminy Treść wyniku stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec Sędziowie: NSA Wiesław Kisiel sprawozdawca WSA Elżbieta Kremer Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2004 r sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Gminy w Czarnym Dunajcu z dnia 9 czerwca 2004 r., Nr : XVII/162/2004 w przedmiocie ustalenia opłat za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych na terenie Gminy Czarny Dunajec na cele nie związane z budową, przebudową. remontem , utrzymaniem i ochrona dróg stwierdza nieważność § 3 i § 6 zaskarżonej uchwały Uzasadnienie Przedmiotem skargi Wojewody Małopolskiego jest uchwała Rady Gminy w Czarnym Dunajcu z dnia 9 czerwca 2004 r., nr XVII/162/2004 w przedmiocie ustalenia opłat za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych na terenie Gminy Czarny Dunajec na cele nie związane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg. W uchwale podano, że podjęta ona została na podstawie art.18 ust.1 pkt 8 oraz art.40 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art.40 ust.8 ustawy o drogach publicznych. Wojewoda Małopolski zaskarżył powyższą uchwałę z wnioskiem o stwierdzenie nieważności §§3 i 6 uchwały. § 3 różnicuje stawki za zajęcie pasa drogowego w zależności czy pas ten znajduje się na obszarze zabudowanym czy poza takim obszarem. Zdaniem Wojewody Małopolskiego takie zróżnicowanie nie znajduje oparcia w art.40 ust.8 i 9 ustawy o drogach publicznych. Również zwolnienie od opłaty właścicieli gruntów przyległych do pasa drogowego (§ 6 uchwały) nie ma oparcia w ustawie, taksatywnie ustalającej okoliczności, które mogą powodować zróżnicowanie stawek za zajęcie pasa drogowego. Dodatkowo, zróżnicowanie mieszkańców gminy na mieszkających przez drodze i pozostałe osoby narusza konstytucyjną zasadę równości (art.32 ust.1 Konstytucji RP). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje : Skarga Wojewody Małopolskiego zasługuje na uwzględnienie. Prawidłowo skarga argumentuje, że art.40 ust.9 ustawy o drogach publicznych zawiera zamknięty katalog okoliczności, które mogą być uwzględniane przy ustalaniu przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego stawek opłat za zajęcie pasa drogi gminnej. W katalogu tym nie znalazło się odniesienie do zabudowanego bądź niezabudowanego charakteru obszaru, przez który przebiega zajęta droga. Na tej podstawę skarga zasadnie zarzuciła, że ustalając treść § 3 uchwały Rada Gminy przekroczyła swe kompetencje. Nie może konwalidować § 3 uchwały samo tylko odwołanie się do takiego samego naruszenia art.40 ust.9 ustawy o drogach publicznych przez Ministra Infrastruktury. Organ ten w § 3 ust.1 rozporządzenia z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz.U.nr 129, poz.1369) zróżnicował opłaty w zależności od tego czy zajęty pas drogowy znajduje się na terenie zabudowanych czy niezabudowanym. Ani Rada Gminy podejmując zaskarżoną uchwałę, ani żaden inny organ publicznym nie może konwalidować swego działania przez samo tylko wskazanie na wady działania podmiotu trzeciego. Trafna jest również argumentacja skargi na poparcie wniosku o stwierdzenie nieważności § 6 uchwały. Art.40 ust.9 ustawy o drogach publicznych nie usprawiedliwia podmiotowego różnicowania opłat, co można połączyć z konstytucyjną zasadą równości podmiotów prawa (art.32 ust.1 Konstytucji RP). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270).
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI