III SA/KR 734/04

III SA/Kr 734/04 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-05-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-08-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Elżbieta Kremer
Grażyna Danielec /przewodniczący sprawozdawca/
Halina Jakubiec
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Sygn. powiązane
II OSK 1415/06 - Wyrok NSA z 2007-10-30
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia NSA Grażyna Danielec spr. Sędziowie : WSA Halina Jakubiec WSA Elżbieta Kremer Protokolant : Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2006 r. sprawy ze skargi L. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia 31 maja 2004 r , Nr : [...] w przedmiocie zameldowania s k a r g ę o d d a l a
Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia 31 maja 2004 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania L. F. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] orzekającej o zameldowaniu na pobyt stały Z. F. w lokalu przy ul. [...] w [...] - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w związku ze zgłoszeniem przez Z. F. w dniu [...] listopada 2003 r. pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w [...] Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] orzekł o zameldowaniu jej pod wskazanym adresem. W uzasadnieniu decyzji przytoczone zostały wyniki przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Decyzja powyższa zaskarżona została do Wojewody [...] przez L. F. -właściciela budynku. L. F. zarzuca, iż decyzja pierwszoinstancyjna jest błędna, wydana została z naruszeniem jego praw jako wyłącznego właściciela, a ponadto materiał dowodowy nie był wystarczający do wydania orzeczenia o zameldowaniu Z. F. - żony.
Odwołanie Pana L. F. wraz z aktami sprawy przesłane zostało przez organ pierwszej instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] , które uznając się za niewłaściwe do rozpoznania owego odwołania przesłało w dniu [...] maja 2004 r. Wojewodzie [...] .
Organ odwoławczy po rozpatrzeniu sprawy stwierdził, że zameldowanie w miejscu pobytu stałego lub czasowego przebywania jest obowiązkiem każdego obywatela. Zameldowanie jest konsekwencją zamieszkiwania i jest rejestracją pobytu. Zarejestrowanie pobytu pod danym adresem winno nastąpić najpóźniej przed upływem czwartej doby od daty przybycia pod ten adres. Tak stanowi art. 10 ust. 1 cyt. na wstępie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Dalej organ stwierdza, że w rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że Z. F. w dacie zgłaszania pobytu jak i czasie wydawania decyzji orzekającej o zameldowaniu przebywała w przedmiotowym lokalu. Ta okoliczność jest bezsporna. Twierdzą tak obydwie strony postępowania, a ich wyjaśnienia poparte są wynikami kontroli dyscypliny meldunkowej przeprowadzonej przez Komendę Powiatową Policji w [...] . W tym stanie sprawy, ocenia organ, zarejestrowanie pobytu Z. F. w lokalu przy ul. [...] w [...] nastąpiło zgodnie z prawem. Następnie organ wyjaśnił, że zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Zameldowanie nie jest uzależnione od uprawnień do lokalu, ani nie rodzi prawa do takich uprawnień. Stąd też zupełnie niezasadnym jest zarzut zawarty w odwołaniu, że zarejestrowanie pobytu Z. F. - żony w lokalu stanowiącym wyłączność własności odwołującego naruszy Jego prawo własności. Organ odwoławczy nie dał wiary twierdzeniom Odwołującego, że Z. F. wtargnęła do lokalu i przebywa w nim wbrew Jego woli. Gdyby tak istotnie było to zastanawiającym jest, dlaczego Odwołujący nie zgłosił tego faktu organom uprawnionym nie poprosił o udzielenie Mu pomocy prawnej.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł L. F..
Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, a to art. 6 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez przyjęcie, że stałym pobytem Z. F. jest przedmiotowy lokal, gdy tymczasem jej miejscem stałego pobytu są [...] przy ul. [...] oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 7 § 1 kpa w zw. z art. 7 kpa poprzez niewyjaśnienie okoliczności związanych ze stałym zamieszkiwaniem Z. F. w [...] .
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organy rozpatrujące sprawę pominęły istotne okoliczności, na które wskazywał skarżący w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji. I tak skarżący zawarł związek małżeński z Z. F. w dniu [...] października 1995 r. Po upływie 8 miesięcy doszło pomiędzy małżonkami do zawarcia umowy o wyłączeniu wspólności ustawowej. Z aktu notarialnego z dnia 25 czerwca 1996 r., którym wyłączono wspólność ustawową, wynika, że miejscem zamieszkania i zameldowania skarżącego była [...] , ul. [...] . Natomiast miejscem zamieszkania i zameldowania Z. F. były [...] , ul. [...] . Z treści tego aktu notarialnego wynika więc, że małżonkowie chcieli zachować odrębność majątkową i mieli również odrębne miejsca zamieszkania. Dalej skarżący podnosi, że według art. 25 k.c. miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Nie może budzić wątpliwości fakt, że miejscem zamieszkała Z. F. w 1996 r. były [...] . Tak było nie tylko w 1996 r., lecz także jest nadal. W decyzji Wójta Gminy powołano się na to, że Z. F. przedstawiła zawiadomienie o wymeldowaniu z [...] . Wymeldowanie, stosownie do art. 15 ust. 1 a ustawy o ewidencji ludności następuje poprzez zgłoszenie tego faktu organowi meldunkowemu. Jeżeli Z. F. wymeldowała się z [...]., to na podjęcie tej czynności skarżący nie miał wpływu. Czynność ta miała charakter pozorny bowiem poprzez wymeldowanie Z. F. stworzyła jedynie formalną podstawę do ubiegania się o zameldowanie w [...] - w budynku stanowiącym wyłączną własność skarżącego. Podniesiony w skardze zarzut naruszenia w wydanych decyzjach prawa materialnego i naruszenia przepisów postępowania łączy się z tym, że: 1/ organy administracyjne orzekające w sprawie nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego sprawy / art. 7 k.p.a. /, a nadto nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego /art. 77 § 1 kpa/, a zwłaszcza nie wyjaśniły jaki jest tytuł prawny Z. F do lokalu zajmowanego przez nią w [...] , czy lokal ten nadal pozostaje w jej dyspozycji, kto jest zameldowany i kto przebywa poza nią w tym lokalu, czy nastąpiły zmiany prawne i faktyczne odnoszące się do tego lokalu po podjęciu przez Z. F. starań o zameldowanie w budynku skarżącego, 21 przytoczony wcześniej art. 25 k.c. jest zbieżny z treścią art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności stwierdzającego, że "pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania". Zarówno dla art. 25 k.c., jak i dla art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności .istotny jest zamiar stałego pobytu, zamiar stałego przebywania. To nie deklaracje ze strony osoby ubiegającej się o zameldowanie, lecz potwierdzenie tych deklaracji w postępowaniu administracyjnym, pozwala na dokonanie oceny jaki jest zamiar osoby ubiegającej się o zameldowanie.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Stosownie do treści art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) Osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, Ucząc od dnia przybycia.
Określona w art. 10 ust. 1 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych w zw. z art. 6 ust. 1 przesłanka zameldowania na pobyt stały zostaje spełniona wówczas, gdy łącznie spełnione zostaną obydwa warunki określone w tych przepisach, a mianowicie, gdy osoba zamieszkuje w lokalu oraz ma zamiar stałego w nim przebywania.
Czynność zameldowania ma potwierdzać istniejący stan faktyczny.
Zgodnie z treścią art. 47 ust. 1 powołanej ustawy Organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym.
Z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika w sposób jednoznaczny, że Z. F faktycznie mieszka w lokalu przy ul. [...] w [...] i to z zamiarem stałego pobytu. Fakt ten został potwierdzony przez Policję w wyniku kontroli dyscypliny meldunkowej oraz przez samego skarżącego w pismach kierowanych do organu I instancji.
Ustalenie w drodze postępowania administracyjnego, prowadzonego przez organ administracji, faktu zamieszkania obywatela pod określonym adresem uzasadnia - w razie sporu - wydanie decyzji o jego zameldowaniu pod tym adresem bez względu na istnienie i charakter tytułu prawnego do zajmowania lokalu, w którym faktycznie zamieszkuje.
Skoro organy I i II instancji w sposób bezsporny ustaliły fakt zamieszkiwania Z. F. w przedmiotowym lokalu obowiązkiem organu było, wobec istniejącego sporu, wydanie decyzji o zameldowaniu.
Podniesione w skardze zarzuty są chybione. Brak było podstaw do badania przez organy administracyjne statusu prawnego mieszkania w [...] .
Skoro w ocenie Sądu organy administracji nie naruszyły przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, należało na mocy art. 151 ppsa skargę jako nieuzasadnioną oddalić.