III SA/KR 713/22

III SA/Kr 713/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-10-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Hanna Knysiak-Sudyka /przewodniczący sprawozdawca/
Jakub Makuch
Marta Kisielowska
Symbol z opisem
6198 Inspekcja pracy
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Inspektor Pracy
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1614
art. 19 ust. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 479
art. 6 par 1, art. 17 par 1, art. 18, art. 20 par 2, art. 23 par 1 i 4
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 144 i art. 138 par 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jakub Makuch Asesor WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2022 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w Krakowie z dnia 2 marca 2022 r. znak KR-PPR-A. 621.13.2021.10 w sprawie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym skargę oddala.
Uzasadnienie
Okręgowy Inspektor Pracy w Krakowie postanowieniem z dnia 2 marca 2022 r., znak: KR-PPR-A.621.13.2021.10, wydanym po rozpoznaniu zażalenia strony skarżącej F. Sp. z o.o. w K. na postanowienie z dnia 24.01.2022r. nr rej. [...] oddalające zarzuty w przedmiocie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 19 ust.1 pkt. 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2019 r. nr 1251, ze zm.), art. 17 § 1, art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019r., poz. 1438, ze zm.) oraz art. 144 i art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r., poz. 256) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Powyższe postanowienia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Organ I instancji oddalając zarzuty w przedmiocie postępowania egzekucyjnego wskazał, że postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego zostało wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego nr rej. [...] z dnia 13.12.2021 r. W ramach tego postępowania nałożono na stronę skarżącą w dniu 13.12.2021 grzywnę celem przymuszenia (postanowienie [...]). Powodem wydania powyższych aktów był fakt, że strona skarżąca nie wykonała nakazu płacowego inspektora pracy z dnia 05.07.2021r. znak [...], zobowiązującego pracodawcę do wypłacenia R. O. wynagrodzenia za czas choroby. Powyższy nakaz został zaskarżony w drodze odwołania. Okręgowy Inspektor Pracy w Krakowie decyzją z dnia 18.08.2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. W dniu 27.12.2021 r. do Okręgowego Inspektoratu Pracy w Krakowie wpłynęło pismo zobowiązanego pracodawcy zatytułowane "zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej". W treści pisma wniesiono o uznanie przez wierzyciela w całości zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, stosownie do treści art. 34 § 2 pkt.2 lit a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, umorzenie przez organ egzekucyjny postępowania egzekucyjnego, zawieszenie przez organ postępowania egzekucyjnego, dopuszczenie przez wierzyciela dowodu z akt postępowania sądowego toczącego się przed Sądem Rejowym [...], l Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. W uzasadnieniu wniesionego zarzutu zobowiązany wskazał, że nakaz płacowy inspektora pracy nie może być podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, powołano przy tym orzecznictwo sądów administracyjnych wskazujące, że warunkiem wydania nakazu płacowego jest, aby obowiązek określonym nakazem był wymagalny, a prawo do świadczeń nim objętych nie może budzić wątpliwości. Według zobowiązanego podstawą prawną wniesionego zarzutu jest art. 33 § 2 pkt 1 ustawy, tj. nieistnienie obowiązku. Strona skarżąca wskazała, że od początku kwestuje zasadność wydania nakazu płacowego.
Organ wskazał, że zgodnie z art. 2 § 1 pkt 11 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi, nakładane w drodze decyzji organów Państwowej Inspekcji Pracy. Z powyższego przepisu wynika, że decyzja inspektora pracy w przedmiocie wypłaty wynagrodzenia jest aktem, który podlega przymusowemu wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej.
Zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Na gruncie niniejszej sprawy organem l instancji w sprawie wydania nakazu płacowego jest inspektor pracy, a organem II instancji okręgowy inspektor pracy. Nakaz płacowy inspektora pracy z dnia 05.07.2021 r. został utrzymany w mocy po rozpatrzeniu odwołania przez organ II instancji - okręgowego inspektora pracy. Tym samym został zakończony administracyjny tok postępowania.
Zgodnie z art. 16 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tyko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Co istotne, zgodnie z art. 29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Organ ten nie jest natomiast uprawiony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ powołał wyrok WSA w Krakowie z dnia 29.06.2021 r. sygn. akt II SA/Kr 682/20, Lex nr 3243585.
Organ odwoławczy po rozpoznaniu zażalenia wskazał, że jedną z naczelnych zasad postępowania egzekucyjnego jest wyrażona w art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zasada obowiązku prowadzenia egzekucji. Zgodnie z tym przepisem w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Środkiem egzekucyjnym stosowanym w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym jest grzywna celem przymuszenia. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zostało ustalone, że spółka nie wykonała nakazu inspektora pracy z dnia 05.07.2021 r. znak [...], który zobowiązywał spółkę do wypłacenia byłej pracownicy R. O. wynagrodzenia za czas choroby przypadającej w marcu 2021 r., w kwocie 807, 80 zł brutto. Organ II instancji, Okręgowy Inspektor Pracy w Krakowie, decyzją z dnia 18.08.2021 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu l instancji.
Organ odwoławczy podniósł, że podstawę prawną wniesionego zarzutu stanowi art. 33 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest nieistnienie obowiązku. W nauce przedmiotu w zakresie wskazanego zarzutu podnosi się, że zobowiązany, wnosząc zarzut oparty na tej podstawie, powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał, albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna), lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub czynności faktycznych tj. uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku.
Obowiązek będący przedmiotem prowadzonego postępowania egzekucyjnego został skonkretyzowany w nakazie płacowym inspektora pracy, która to decyzja po rozpatrzeniu odwołania została utrzymana w mocy. Wobec tego obowiązek wymieniony w tytule wykonawczym wynika z ostatecznej decyzji administracyjnej. Rozpatrywanie na etapie postępowania egzekucyjnego prawidłowości wydanych decyzji w istocie rzeczy zmierzałoby do naruszenia art. 29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny nie jest uprawiony do merytorycznego badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, a dopuszczalny ustawą zakres badania przez organ egzekucyjny tytułu wykonawczego wskazuje, że badanie to ma tylko charakter formalny. Postępowanie wywołane zarzutami w trybie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie może prowadzić do podważania ostatecznych merytorycznych rozstrzygnięć organów, wydanych w toku postępowania administracyjnego - jako postępowania rozpoznawczego, a więc poza postępowaniem egzekucyjnym, które ma charakter postępowania wykonawczego, zmierzającego do realizacji obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym (uzasadnienie wyroku WSA w Szczecinie z dnia 26 marca 2020r., sygn. akt II SA/Sz 13/20, Lex nr 3053092).
Z akt postępowania administracyjnego wynika, że zobowiązana Spółka zaskarżyła decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który będzie badał prawidłowość wydanych decyzji administracyjnych. Dopiero wydanie przez sąd wyroku w tej sprawie będzie miało wpływ na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Mając na uwadze powyższe, zdaniem organu odwoławczego nie można podzielić stanowiska zobowiązanego, że w sprawie tej nie istnieje obowiązek podlegający wykonaniu.
Na powyższe postanowienie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca F. Sp. z o.o. w K., zaskarżając przedmiotowe postanowienie w całości.
Zaskarżonemu postanowieniu strona skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 33 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez jego niezastosowanie na gruncie niniejszej sprawy, mimo zaistnienia ku temu przesłanek. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz uchylenie w całości postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że roszczenie pracownika objęte nakazem pozostaje sporne, co wielokrotnie podnoszono. W związku z powyższym Inspektor Pracy nie był uprawniony do wydania nakazu płatniczego stanowiącego tytuł wykonawczy. Istota nakazu wypłaty wynagrodzenia sprowadza się do bowiem do skłonienia pracodawcy, aby ten wypełnił ciążący na nim obowiązek względem pracownika wówczas, gdy obowiązek ten jest wymagalny. Wynagrodzenie lub inne świadczenie objęte nakazem musi być należne, a prawo do nich nie może budzić wątpliwości. Zadaniem nakazu wypłaty wynagrodzenia jest bowiem wymuszenie na pracodawcy wypełnienia obowiązku wynikającego z zawartej z pracownikiem umowy w zakresie wypłaty wynagrodzenia i tych jej elementów, które związane są z wynagrodzeniem. Tylko w sytuacji gdy ocena zdarzeń jednoznacznie wskazuje, w świetle obowiązujących przepisów, że wynagrodzenie przysługuje konkretnemu pracownikowi i nie zostało mu wypłacone, inspektor pracy może skorzystać z uprawnień przewidzianych w art. 11 pkt 7 PIPU. "Należne wynagrodzenie" jest kategorią obiektywną, niepodlegającą ocenie inspektora pracy, jednakże nie oznacza to, że nie ma on prawa dokonania ustaleń co do tego, czy wynagrodzenie istotnie jest należne, czy też takiego charakteru nie nosi. Nie można mówić o należnym wynagrodzeniu czy świadczeniu, jeżeli oceny takiej nie podziela pracodawca. Oznacza to, że o należnym wynagrodzeniu można mówić tylko w sytuacji przyznania przez pracodawcę, że pomimo iż określone wynagrodzenie przysługuje konkretnemu pracownikowi, nie zostało wypłacone z przyczyn leżących po stronie pracodawcy. Jeśli zasadność wypłaty świadczeń budzi wątpliwości, w szczególności na tle zgłoszonych okoliczności, które strony stosunku pracy interpretują odmiennie, albo jedna ze stron w ogóle zaprzecza ich wystąpieniu, jedynym organem kompetentnym do weryfikacji spornych roszczeń ze stosunku pracy jest sąd pracy. Strona skarżąca powołała orzecznictwo sądów administracyjnych. Wskazała także, że na gruncie niniejszej sprawy roszczenie o wypłatę wynagrodzenia chorobowego pracownika pozostaje od samego początku sporne między stronami. Roszczenie pracownika zostało przy tym poddane pod rozstrzygnięcie Sądowi Rejonowemu [...] w K. Sprawa toczy się pod sygnaturą akt: [...]. Podniesiony zarzut nieistnienia obowiązku, jest zatem zasadny i zasługuje na uwzględnienie.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie należy do ostatniej z wymienionych kategorii, dlatego też sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy i bez zawiadamiania stron postępowania o terminie posiedzenia Sądu.
Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007r. o Państwowej Inspekcji Pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1614; zwanej dalej "ustawą o PIP") oraz art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 479; powoływanej dalej jako "u.p.e.a.") oraz art. 144 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2000; powoływanej dalej jako "k.p.a.").
Zgodnie z art. 20 § 2 u.p.e.a. organ Państwowej Inspekcji Pracy wydający decyzję w pierwszej instancji jest organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym. Natomiast zgodnie z art. 23 § 1 u.p.e.a. nadzór nad egzekucją administracyjną sprawują organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji. Organy sprawujące nadzór są jednocześnie organami odwoławczymi dla postanowień wydanych przez nadzorowane organy egzekucyjne (art. 23 § 4 u.p.e.a.).
Zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. W powyższym przepisie została ustanowiona została zasada obligatoryjnego wszczęcia i prowadzenia egzekucji. W związku z powyższym organy Państwowej Inspekcji Pracy były zobowiązane do podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych.
Obowiązek wynikający z decyzji nakazowej wydanej przez Inspektora pracy staje się wymagalny w sytuacji, gdy decyzja, którą został nałożony ten obowiązek, stała się ostateczna i nie doszło do wstrzymania jej wykonania, jak również w sytuacji gdy decyzja, którą został nałożony ten obowiązek, wprawdzie nie jest ostateczna, ale nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności lub jest natychmiast wykonalna z mocy prawa.
W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy strona skarżąca nie wykonała obowiązku wynikającego z decyzji nakazowej Inspektora pracy z dnia 5.07.2021 r. znak [...], na mocy której została zobowiązana (jako pracodawca) do wypłacenia pracownicy R. O. wynagrodzenia za czas choroby należnego jej za czas zwolnienia lekarskiego od 15 do 18 marca 2021 r. w kwocie 807,80 zł brutto. Decyzja ta została opatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności na mocy ustawy o PIP.
Od powyższego nakazu Inspektora pracy strona skarżąca wniosła odwołanie, a Okręgowy Inspektor Pracy w Krakowie decyzją z dnia 18.08.2021 r. nr rej. [...]; [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nakazową zawartą w ww. nakazie Inspektora pracy z dnia 5.07.2021 r. Strona skarżąca zaskarżyła decyzję organu II instancji (Okręgowego Inspektora Pracy w Krakowie) z dnia 18.08.2021 r. utrzymującą w mocy decyzję nakazową Inspektora pracy z dnia 5.07.2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który to Sąd wyrokiem z dnia 7 lutego 2022 r. (sygn. akt III SA/Kr 1447/21) oddalił ww. skargę Spółki. Powyższy wyrok jest prawomocny.
Wobec powyższego wszczęcie postępowania egzekucyjnego było uzasadnione.
Sporna decyzja nakazowa podlegała badaniu w postępowaniu odwoławczym, a organ II instancji utrzymał w mocy decyzję nakazową Inspektora pracy z dnia 5.07.2021 r. Tym samym decyzja uzyskała przymiot ostateczności, gdyż zgodnie z art. 16 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie spawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tyko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.
Zgodnie z art. 29 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest natomiast uprawiony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej polega na ustaleniu, czy zaistniały określone w ustawie przesłanki podmiotowe (dotyczące zobowiązanego) i przedmiotowe (odnoszące się do egzekwowanego obowiązku), pozwalające na zastosowanie przewidzianych w ustawie środków egzekucyjnych w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 7 grudnia 2021 r., I SA/Bd 698/21).
Postępowanie dotyczące zgłoszonego zarzutu egzekucyjnego nie dotyczy sprawy administracyjnej, lecz jest toczącym się w ramach sprawy egzekucyjnej postępowaniem, w którym bada się szczególny środek zaskarżenia zobowiązanego, kwestionujący dopuszczalność wszczęcia lub dalszego prowadzenia egzekucji administracyjnej albo dopuszczalność lub zasadność zastosowania określonego środka egzekucyjnego (zob. art. 33 § 1 u.p.e.a.). Ustalenia faktyczne organu egzekucyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie podstaw zgłoszonych zarzutów, a nie kwestii związanych z oceną prawną zasadności lub prawidłowości obowiązku określonego w tytule wykonawczym (por. art. 29 § 1 u.p.e.a.); por. wyrok NSA z 29 marca 2022 r., III FSK 546/21). Przepis art. 29 § 1 u.p.e.a. nie uprawnia organu do weryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji, ponieważ oznaczałoby to niedopuszczalne wkraczanie w ustalenia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną. W toku postępowania egzekucyjnego nie bada się zatem sprawy od strony merytorycznej, ponieważ powodowałoby to w istocie przekształcenie postępowania egzekucyjnego w trzecią instancję (tak m.in. WSA w Krakowie w wyroku z 29 czerwca 2021 r., II SA/Kr 682/20). Postępowanie wywołane zarzutami w trybie art. 33 u.p.e.a. nie może prowadzić do podważania ostatecznych merytorycznych rozstrzygnięć organów, wydanych w toku postępowania administracyjnego jako postępowania rozpoznawczego, a więc poza postępowaniem egzekucyjnym, które ma charakter postępowania wykonawczego, zmierzającego do realizacji obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26 marca 2020r., II SA/Sz 13/20).
Skoro strona skarżąca podnosiła zarzut nieistnienia obowiązku opierając go na art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., to powinna była przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek wynikający z ostatecznej decyzji administracyjnej nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał, albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu jego wykonania (okoliczność faktyczna), lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (np. przedawnienie) lub czynności faktycznych tj. uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku. Stanowisko powyższe znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie – por. wyrok WSA w Gliwicach z 16.01.2019 r., l SA/GI 997/18, w którym Sąd stwierdził, że "w sytuacji, gdy zobowiązany podnosi zarzut nieistnienia obowiązku z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., powinien przedstawić dowody potwierdzające tę okoliczność. Na zobowiązanym bowiem spoczywa ciężar dowodu, gdyż to zobowiązany, wnosząc zarzut egzekucyjny, usiłuje doprowadzić do korzystnych dla siebie ustaleń w tym zakresie". W niniejszym postępowaniu strona skarżąca takich dowodów nie przedstawiła.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a .