III SA/Kr 710/24

III SA/Kr 710/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-10-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-05-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Elżbieta Czarny-Drożdżejko /sprawozdawca/
Ewelina Dziuban
Janusz Kasprzycki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
Art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 775
Art. 156
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) Asesor WSA Ewelina Dziuban Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2024 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 31 stycznia 2024 r., znak: SKO-GN-4160-18/23, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 31 stycznia 2024r. nr SKO.GiK-4161-18/23 działając na podstawie art. 138 z 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 158 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021r., poz. 756 z późn. zm., dalej jako: "k.p.a.") w zw. z art. 33 ust. 1 i yst. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 t. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2020r., poz. 2052 z późn. zm.) po rozpoznaniu wniosku M. D. (dalej: "skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia 5 października 2023r., znak:SKO-GiK-4161-4/23, odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Limanowa z dnia 14.09.2021r., znak: ZP.6830.1.2020 o zatwierdzeniu przebiegu granicy nieruchomości objętej Kw nr [...] stanowiącej własność skarżącej obejmującej działkę ewidencyjną numer [...] położoną w L. w obrębie ewidencyjnym numer [...] z nieruchomościami: [...] objętą KW nr [...] stanowiącą własność A. SPÓŁKA z o. o. z siedzibą w L. oraz [...] objętą KW nr [...] stanowiącą własność A. D.
Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego:
Wnioskiem z 29 maja 2020 r. skarżąca zwróciła się do Burmistrza Miasta Limanowa o rozgraniczenie działek nr [...] oraz nr [...] i nr [...].
Burmistrz Miasta Limanowa, po rozpoznaniu wniosku, decyzją z 14 września 2021r., znak: ZP.6830.1.2020 orzekło o zatwierdzeniu przebiegu granicy nieruchomości objętej Kw nr [...].
Pismem z dnia 18 maja 2023r. skarżąca zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 września 2021r., znak: ZP.6830.1.2020. 2020 orzekającej o zatwierdzeniu przebiegu granicy nieruchomości objętej Kw nr [...] stanowiącej własność skarżącej obejmującej działkę ewidencyjną numer [...] położoną w Limanowej w obrębie ewidencyjnym numer 5 z nieruchomościami: [...] objętą KW nr [...] stanowiącą własność A. -SPÓŁKA z o. o. z siedzibą w L., [...] objętą KW nr [...] stanowiącą własność A. D.
Po rozpoznaniu wniosku, SKO decyzją z 5 października 2023r., znak: SKO-GiK-4161-4/23, odmówiło stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Burmistrza Miasta Limanowa z dnia 14 września 2021r., znak: ZP.6830.1.2020, gdyż stwierdziło, że w sprawie objętej wnioskiem nie wystąpiła żadna z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji, enumeratywnie wymienionych w art.156 § 1 k.p.a. Nadto Kolegium wyjaśniło, że nie można uznać, że wydana decyzja nie jest zgodna z wnioskiem strony. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że zawiera ona rozstrzygnięcie objęte wnioskiem z dnia 29 maja 2020 r. Na mapie ewidencyjnej, dołączonej przez skarżącą do wniosku, zostały oznaczone kolorem żółtym granice spornych nieruchomości, nie zostały natomiast określone konkretne punkty, o których skarżąca wspomina w swoim wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Trudno zatem jednoznacznie stwierdzić, że wniosek dotyczył innych punktów niż wskazane w postanowieniu o wszczęciu postępowania. Nawet jeżeli obecnie strona uznaje, że w trakcie postępowania nie ustalono wszystkich punktów granicznych ( A i D), to nie przesądza to o nieważności decyzji, która w wydanym zakresie jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa.
Pismem z 1 listopada 2023r., skarżąca zwróciła się o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia 5 października 2023r., znak: SKO-GiK-4161-4/23 odmawiającą stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Burmistrza Miasta Limanowa z dnia 14 września 2021r., znak: ZP.6830.1.2020, zarzucając naruszenie:
- przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 156 k.p.a. oraz w art. 111 k.p.a. do ustalonego stanu faktycznego;
- przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy poprzez niezastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 6 – 11 k.p.a., art. 75 k.p.a, art. 77 - 78 k.p.a.;
- przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art 33 prawo geodezyjne i kartograficzne do ustalonego stanu faktycznego.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że 29 maja 2020r złożyła do Burmistrza Miasta Limanowa wniosek o rozgraniczenie działek nr [...] oraz nr [...] i nr [...] wraz załącznikami, a 29.06.2020r dołączyła pismo wyjaśniające z mapą ewidencyjną na której zaznaczona została kolorem żółtym linia działek podlegających rozgraniczeniu oraz na pomarańczowo zaznaczone zostały numery działki nr [...] i nr [...]. Podkreśliła, iż jej wniosek obejmował całą granicę między wspomnianymi działkami bez żadnych wyłączeń i na nim nie było naniesionych żadnych punktów, a zatem stwierdzenie że jej wniosek mógł dotyczyć innych punktów, jest nieprawdziwe i bezzasadne. Zarzuciła, że w dniu 20 lipca 2020r Burmistrz Miasta Limanowa, wydał postanowienie o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego w oparciu o punkty które samowolnie naniósł na mapę ewidencyjną bez jej zgody i wiedzy, na odcinkach A-B bez punktu A oraz na odcinkach B-C i C-D bez punktu D co zostało uwidocznione na załączonej mapie. Do dnia dzisiejszego odcinek C-D nie został rozgraniczony.
Zdaniem skarżącej na rażące naruszenie prawa w opisanej sytuacji może wskazywać:
1. Brak uczestnictwa strony: samowolne działania Burmistrza, które wpłynęły na zmiany w projekcie rozgraniczenia bez wiedzy i zgody wnioskodawcy, naruszają zasadę uczestnictwa strony w postępowaniu administracyjnym.
2. Naruszenie zasady bezstronności: działania Burmistrza, które doprowadziły do zmian w projekcie rozgraniczenia, naruszają zasadę bezstronności postępowania administracyjnego.
3. Błąd w rozgraniczeniu: jeśli rozgraniczenie działek nie zostało przeprowadzone zgodnie z prawem i zasadą geodezyjną, stanowi rażące naruszenie prawa.
4. Brak zgody na zmiany: jeśli Burmistrz dokonuje zmian w projekcie rozgraniczenia, które nie były uzgodnione z wnioskodawcą, to stanowi naruszenie zasady zgody na istotne zmiany.
Dodatkowo wskazała, że wnioskowała o uzupełnienie i dokończenie rozgraniczenia na odcinku C-D ale Burmistrz Miasta Limanowa odmówił, stwierdzając, że to on ustala zakres rozgraniczenia. Oświadczyła, że podpisała protokół rozgraniczeniowy w wyniku wprowadzenia jej w błąd i pod wpływem przymusu, a to stanowi naruszenie zasady uczciwości postępowania administracyjnego i narusza zasadę dobrowolności w podejmowaniu decyzji. Zarzuciła także, że została błędnie pouczona o sposobie zaskarżenia powyższej decyzji.
SKO w Krakowie, po rozpoznaniu wniosku, wydało opisaną na wstępie decyzję z 31 stycznia 2024 r.
W uzasadnieniu, organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie.
Kolegium podkreśliło, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. dotyczy w świetle doktryny i orzecznictwa oczywistych i bezspornych naruszeń przepisów prawa, niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności.
W motywach rozstrzygnięcia SKO wskazało, że nie stwierdziło, aby decyzja ta naruszyła w sposób rażący którykolwiek z przepisów stanowiących podstawę do jej wydania.
Podstawę prawną dla rozstrzygnięcia zawartego w badanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, a w szczególności art. 33 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron.
Wykonujący czynności na gruncie, uprawniony geodeta powinien określić przebieg granicy na podstawie śladów i znaków granicznych, map i innych dokumentów (wykazujących przede wszystkim tytuł własności) oraz punktów osnowy geodezyjnej. Na podstawie powyższej geodeta wskazuje stronom granice i sporządza protokół graniczny
W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że nie doszło do zawarcia ugody, niemożliwe było również ustalenie przebiegu granicy w oparciu o zgodne oświadczenie stron - właścicieli rozgraniczanych nieruchomości. Pozostała więc do rozważenia kwestia, czy rzeczywiście zebrane w toku postępowania rozgraniczeniowego dowody były wystarczające dla ustalenia przebiegu granicy.
Analizując materiał zgromadzony w aktach administracyjnych – zdaniem SKO - stwarzał podstawy do ustalenia przebiegu spornej granicy. Dowody i dane, którymi dysponował organ w postępowaniu rozgraniczeniowym były wystarczające dla określenia przebiegu granicy prawnej, a więc zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Do wydania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości nie jest potrzebna zgoda właścicieli nieruchomości sąsiadujących, pomiędzy którymi powstał spór graniczy, ale materiał dowodowy dokumentujący stan prawny nieruchomości, którym dysponują organy musi pozwalać na określenie przebiegu tych granic prawnych.
Jak wynika z akt sprawy postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek skarżącej z dnia 29 maja 2020 r., w którym zainteresowana wystąpiła do Burmistrza Miasta Limanowa cyt. "o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego pomiędzy nieruchomością położoną w obrębie nr [...] oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 0,0834 ha, posiadającą założoną księgę wieczystą nr [...] stanowiącą własność M. D. na podstawie aktu notarialnego nr [...] z dnia 17.05.2018r. a nieruchomościami położonymi w obrębie [...] oznaczonymi jako:
- działka nr [...] stanowiącą własność A. D. zamieszkałego – L. ul, C. [...]
- działka nr [...] stanowiącą własność firmy A.-D sp. z o.o. L. ul. K. [...]".
W odpowiedzi na powyższy wniosek Burmistrz Miasta Limanowa, postanowieniem z dnia 20 lipca 2020r znak: ZP.6830.1.2020 wszczął postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy dz. ew. nr [...], a dz. ew. nr [...] na odcinkach A-B bez punktu A oraz pomiędzy działką ew. nr [...] a dz. ew. nr [...] na odcinkach B-C i C-D bez punktu D.
Do przeprowadzenia czynności rozgraniczeniowych Burmistrz Miasta Limanowa upoważnił geodetę posiadającego uprawnienia zawodowe nr [...]. Upoważniony geodeta przeprowadził w dniu 22 września 2020r. na gruncie rozprawę rozgraniczeniową w celu ustalenia przebiegu granic działki ewidencyjnej numer [...] z działkami ewidencyjnymi numer [...]; [...] w punktach 22; 17(C); 13(B)=15(B), 23 oraz 21. Na wniosek stron geodeta przeprowadził kolejną rozprawę w dniu 1 października 2020r.
Z dokonanych czynności rozgraniczeniowych geodeta sporządził protokół graniczny zawierający szkic graniczny, mapę z rozgraniczenia przyjętą do Zasobu Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej w Limanowej pod numerem [...].
Pismem z dnia 7 stycznia 2021r. Burmistrz Miasta Limanowa poinformował geodetę, iż dokonał oceny poprawionej dokumentacji i nie wnosi uwag.
W załączeniu do pisma z dnia 24 lutego 2021r. geodeta przedłożył organowi mapy przyjęte do zasobu geodezyjnego oraz opinię z rozgraniczenia.
Decyzją z dnia 20 kwietnia 2021r., znak: ZP.6830.1.2020 Burmistrz Miasta Limanowa orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego i przekazaniu sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi w zakresie dotyczącym rozgraniczenia powyższych nieruchomości. Decyzja ta została jednak uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, a sprawę przekazano organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji wydał objętą niniejszym wnioskiem decyzję z dnia 14.09.2021r., znak: ZP.6830.1.2020, orzekającą o rozgraniczeniu nieruchomości.
Kolegium podkreśliło, że zarówno z protokołu granicznego, jak i z opinii sporządzonej przez geodetę wynika, że skarżąca brała czynny udział w postępowaniu rozgraniczeniowym, a wskazaną granicę przyjęła bez zastrzeżeń. Podpisała również bez zastrzeżeń dokumentację rozgraniczeniową, natomiast pozostałe strony, tj. K. D. i J. D. odmówili podpisania uzupełnionej dokumentacji.
Pismem z dnia 16 marca 2021r. organ zawiadomił strony w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz możliwości składania uwag i zastrzeżeń. Skarżąca nie zgłosiła żadnych uwag i zastrzeżeń.
W związku z powyższym organ wydał decyzję z dnia 20 kwietnia 2021r. znak: ZP.6830.1.2020 o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego i przekazaniu sprawy do sądu powszechnego, a następnie po uchyleniu tej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydał w dniu 14.09.2021r., mniejszą decyzję znak: ZP.6830.1.2020, orzekającą o rozgraniczeniu nieruchomości.
Z akt sprawy wynika, że dopiero po wydaniu tej decyzji skarżąca zaczęła kwestionować zakres dokonanego rozgraniczenia i pismem z dnia 10 sierpnia 2021r. wystąpiła o zakończenie rozgraniczenia działek w sprawie ZP.6830.1.2020.
W świetle powyższych wyjaśnień, Kolegium stwierdziło, że zarzut samowolnych działań Burmistrza, które zdaniem strony wpłynęły na zmiany w projekcie rozgraniczenia bez wiedzy i zgody wnioskodawcy nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Jak bowiem wyjaśniono, postępowanie zostało wszczęte na wniosek skarżącej i dotyczyło ustalenia granicy wskazanej w tym postanowieniu, tj. pomiędzy dz. ew. nr [...], a dz. ew. nr [...] na odcinkach A-B bez punktu A oraz pomiędzy działką ew. nr [...], a dz. ew. nr [...] na odcinkach B-C i C-D bez punktu D. Wprawdzie, organ I instancji zawarł błędną informację dotyczącą przysługujących stronie środków zaskarżenia i poinformował, że stronom przysługuje odwołanie, a nie wystąpienie do sądu powszechnego. Jednakże, jak wynika z akt sprawy Burmistrz Miasta Limanowa przywrócił zainteresowanej termin do złożenia żądania przekazania sprawy sądowi.
Mając powyższe na uwadze, Kolegium uznało, że organ wydający zaskarżoną decyzję nie dopuścił się rażącego naruszenia przepisów, które stanowiły podstawę do jej wydania, w tym ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zarzuty podniesione przez skarżącą, nie mogą zatem zostać uwzględnione, gdyż nie mają one wpływu na byt prawny zaskarżonej decyzji pod kątem jej oceny, w odniesieniu do przesłanek określonych w art. 156 k.p.a.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca, zakwestionował wyrażony w zaskarżonej decyzji pogląd, zarzucając organowi:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 156 k.p.a. do ustalonego stanu faktycznego;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez niezastosowanie normy prawnej wyrażonej w - art. 6 – 11 k.p.a., art. 75, art. 77 – 78, art. 80 k.p.a.;
3. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art 33 prawo geodezyjne i kartograficzne do ustalonego stanu faktycznego.
W uzasadnieniu skargi, skarżąca powieliła argumentację zawartą we wniosku o ponownego rozpatrzenie sprawy.
Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżąca wniosła jednocześnie o zwolnienie jej od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Postanowieniem z 23 maja 2024 r., zwolniono skarżącą od kosztów sądowych oraz ustanowiono dla skarżącej pełnomocnika z urzędu.
Pismem z 27 września 2024 r. pełnomocnik skarżącej, podtrzymał zarzuty skargi, wnosząc o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały opłacone w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie z dnia 31 stycznia 2024r. utrzymującej w mocy decyzję własną z dnia 5 października 2023r., na mocy której odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Limanowa z dnia 14.09.2021r., pod kątem kryterium legalności, wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie organy administracyjne stwierdziły nieważność decyzji z dnia 7 lipca 2014r. z uwagi na rażące naruszenie prawa. "O ile wydanie decyzji bez podstawy prawnej wiązało się z brakiem lub naruszeniem normy uprawniającej do konkretyzacji prawa (normy kompetencyjnej), o tyle przyczyna nieważności decyzji teraz rozważana dotyczy normy konkretyzowanej. Prawem w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine są zatem przepisy, które zawierają jej elementy i z których jest ona dekodowana; innymi słowy, prawem tym jest zasadniczo administracyjne prawo materialne sensu stricto, które stanowi punkt odniesienia dla ukształtowania treści decyzji. Nie chodzi zatem o to, że organ orzekał mimo braku sprawy administracyjnej, ani o to, że nieprawidłowo prowadził czynności jurysdykcyjne, lecz o to, że wadliwy jest ich rezultat" (T. Kiełkowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2019, art. 155(a), art. 156). Należy jednak zauważyć, że zgodnie z przeważającym poglądem dotyczącym terminu "prawo" użytym we wskazanym przepisie "powinno być rozumiane szeroko, obejmując swoim zakresem przepisy prawa materialnego, procesowego oraz przepisy o charakterze ustrojowym" (A. Matan [w:] G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks..., t. 2, s. 351; por. też J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., s. 878; Z. Janowicz, Kodeks..., 1999, s. 426–427; M. Jaśkowska [w:] A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks..., s. 1063–1069; M. Kamiński [w:] Postępowanie administracyjne, red. T. Woś, 2017, s. 569).
"Kryteria uznania naruszenia prawa za "rażące" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine były przedmiotem sporu w doktrynie (jego przebieg i najważniejsze głosy w nim przedstawia J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., s. 874–875), ale obecnie uległy dość daleko idącemu skrystalizowaniu. Przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa przesądzają – występujące zasadniczo kumulatywnie – trzy przesłanki: "oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja" (W. Chróścielewski [w:] W. Chróścielewski, J.P. Tarno, Postępowanie..., s. 190; podobnie NSA w wyroku z 14.03.2012 r., II OSK 2525/10, CBOSA). Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce wtedy, gdy "rzuca się w oczy" rozbieżność między treścią decyzji a jej normatywnym wzorcem. Przedmiotem rażącego naruszenia mogą być tylko przepisy jednoznaczne w swej treści i niebudzące wątpliwości interpretacyjnych. Gdy zaś idzie o skutki decyzji, to liczą się te, których nie da się pogodzić z wymaganiami praworządności (por. W. Chróścielewski [w:] W. Chróścielewski, J.P. Tarno, Postępowanie..., s. 190; E. Śladkowska, Wydanie..., 208–244)." (T. Kiełkowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2019, art. 155(a), art. 156). Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Powołując się na wyrok TK z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13, a także orzecznictwo odnoszące się do tego wyroku podkreśla się, że upływ czasu musi być brany pod uwagę przy ocenie skutków społeczno-gospodarczych, jakie wywołuje rozstrzygnięcie.
W niniejszej sprawie żadna z powyższych przesłanek nie zaistniała. Przede wszystkim wniosek skarżącej o rozgraniczenie odnosił się jedynie do działki [...] i [...] oraz do konkretnych podmiotów będących właścicielami tych działek: A. D. oraz A.-D. sp. z o.o. Skarżąca nie wskazała więc we wniosku o rozgraniczenie działki [...] oraz [...] w odniesieniu do punktów trójmiedzy. Stąd organ I instancji w postanowieniu o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego wyłączył punkty trójmiedzy – punkt A i D. Uczestnikami postepowania zgodnie z wnioskiem skarżącej byli jedynie: A. D. oraz A.-D sp. z o.o. Postanowienie zostało odebrane przez skarżącą 23 lipca 2020r. Geodeta przeprowadził czynności na gruncie 22 września 2020r. oraz 1 października 2020r. Następnie zapadła decyzja organu I instancji o umorzeniu postępowania – 20 kwietnia 2021r. Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu 30 czerwca 2021r. Pierwszy wniosek skarżącej o dokończenie rozgraniczenia do punktów trójmiedzy pojawił się dopiero 12 sierpnia 2021r. (data prezentaty). Przez cały wcześniejszy okres, a zwłaszcza od momentu wydania postanowienia o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego do czasu dokonania czynności na gruncie przez geodetę skarżąca nie występowała z żądaniem objęcia rozgraniczeniem również punktów trójmiedzy i wezwaniem do toczącej się sprawy właścicieli działek [...] oraz [...]. Rozgraniczenie zostało zatwierdzone przez organ I instancji decyzją z dnia 14 września 2021r. W decyzji tej organ nieprawidłowo pouczył skarżącą o możliwości jej zaskarżenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu. Skarżąca zgodnie z pouczeniem odwołała się. Kolegium prawidłowo postanowiło stwierdzić niedopuszczalność odwołania (postanowienie z dnia 12 listopada 2021r.). Następnie skarżąca zwróciła się o przywrócenie terminu do wniesienia prawidłowego środka zaskarżenia. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2022r. termin do wniesienia środka zaskarżenia został skarżącej przywrócony. Z akt wynika, że decyzja o rozgraniczeniu z dnia 14 września 2021r. stała się ostateczna i prawomocna. Wnioskiem z dnia 18 maja 2023r. skarżąca wniosła o stwierdzenie jej nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa przez organ I instancji. 24 maja 2022r. w związku z ponownym wnioskiem skarżącej o dokończenie postepowania rozgraniczeniowego do punktów trójmiedzy zostało ono wszczęte, z jednoczesnym zawiadomieniem właścicieli działek [...] oraz [...].
Niewątpliwie prowadzone przez organ I instancji postępowanie zawierało błędy proceduralne. Przede wszystkim organ na wstępie powinien był ustalić, czy rozgraniczenie wskazanych działek ma sięgać aż do punktów trójmiedzy, a więc zakres żądania skarżącej. Tym niemniej sama skarżąca nie prostowała zakresu wszczętego postepowania rozgraniczeniowego, a pierwsze pismo w tej sprawie zostało skierowane do organu dopiero 12 sierpnia 2021r. a więc prawie po roku od daty wszczęcia przedmiotowego rozgraniczenia, przy czym w postanowieniu o jego wszczęciu z lipca 2020r. wyrżnie został wskazany zakres rozgraniczenia. Co więcej taki właśnie zakres wynikał z wniosku skarżącej, która nie wskazała, że rozgraniczenia ma również dotyczyć działek [...] oraz [...] w punktach trójmiedzy oraz nie wskazała ich właścicieli. Należy jednak zauważyć, że samo pominiecie w rozgraniczeniu odcinków 21-A oraz 22-D nie skutkuje wystąpieniem, którejś z trzech przesłanek rażącego naruszenia prawa. Ani nie wystąpiła wówczas oczywistość naruszenia prawa, ani charakter przepisu nie wskazuje na rażące naruszenia prawa, ani nie wystąpiły nie do zaakceptowania skutki gospodarcze, które przemawiałyby za rażącym naruszeniem prawa przez organ. Organ rozpoznał sprawę dokładnie zgodnie z wnioskiem skarżącej. Nie wnikał przy tym, że być może skarżąca miała również na myśli sporządzając wniosek o rozgraniczenie punkty trójmiedzy [...] oraz [...]. Nawet jeżeli przyjąć, że organ naruszył procedurę poprzez brak wezwania skarżącej o dokładne sprecyzowanie zakresu żądania, a więc art. 64 k.p.a., to charakter ewentualnie napuszonego przepisu nie skutkuje bezwzględna nieważnością postępowania rozgraniczeniowego. Postępowanie to zostało bowiem prawidłowo przeprowadzone przez organ I instancji na odcinkach od pkt 21do punktu B, poprzez punkt C i aż do punktu 22. Postępowanie rozgraniczeniowe dla odcinków 21-A i 22-D zawsze mogło zostać wszczęte i przeprowadzone, co potwierdzają kolejne pisma organu (postanowienie z dnia 24 maja 2022r.). Stąd również nie zostały naruszone racje ekonomiczne, czy gospodarcze skarżącej. W odniesieniu do kolejnego naruszenia organu I instancji w zakresie nieprawidłowego pouczenia skarżącej – organ naprawił swój błąd poprzez przywrócenie skarżącej 14 dniowego terminu do wystąpienie z wnioskiem o przekazanie sprawy do sądu cywilnego. Również w tym przypadku nie wystąpiło trwałe naruszenia prawa skarżącej, i tym bardziej nie nastąpiło rażące naruszenie jej prawa.
Należy wiec podkreślić, że w niniejszej sprawie w odniesieniu do zaskarżonej decyzji z dnia 14 września 2021r. nie mamy do czynienia z taką jej treścią że stanowi ona negację całości lub części obowiązujących przepisów. Treść bowiem rozstrzygnięcia jest prawidłowa, a jedynie rozgraniczenie nie zostało dokonane do punktów trójmiedzy, czyli z pominięciem nieznacznych odcinków granicy, czego skarżąca od momentu wydania postanowienia o wszczęciu postepowania powinna była być świadoma. Powyższe ograniczenie zakresowe rozgraniczenia może być bardzo łatwo uzupełnione w nowym postępowaniu rozgraniczeniowym, co jednocześnie determinuje, że nie wystąpiło rażące naruszenie prawa.
Sąd w niniejszej sprawie nie dopatrzył się jakichkolwiek innych naruszeń przepisów prawa, tym bardziej takich, które miałyby charakter rażący.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.