III SA/Kr 709/18

III SA/Kr 709/18 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2018-10-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-07-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bożenna Blitek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I OSK 771/19 - Wyrok NSA z 2022-01-28
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
Art. 3 par. 2 pkt 4, art. 53  par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2017 poz 1260
Art. 114 ust. 1 pkt 1  lit. b, art. 130 ust. 1-4
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
Dz.U. 2017 poz 978
Art. 82  ust. 1 pkt 4  lit. b
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Sentencja
|Sygn. akt III SA/Kr 709/18 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 października 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Hanna Knysiak-Sudyka, Sędziowie: WSA Halina Jakubiec, WSA Bożenna Blitek (spr.), Protokolant: Tomasz Famulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2018 r., sprawy ze skargi W. D. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 25 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wpisu do ewidencji kierowców punktów karnych i odmowy ich wykreślenia skargę oddala.
Uzasadnienie
I.
Pismem z dnia 18 stycznia 2018 r. Komendant Wojewódzki Policji zwrócił się do Referatu Postępowań Administracyjnych Wydziału Ewidencji Pojazdów i Kierowców Urzędu Miasta z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w stosunku do W. D. Wniosek swój Komendant Wojewódzki Policji uzasadnił tym, że W. D. w okresie od dnia 22 lutego 2016 r. do dnia 6 lutego 2017 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego przekraczając dozwoloną prędkość i niestosując się do znaku P-4 "linia podwójna ciągła", za co otrzymał łącznie 25 punktów karnych.
Pismem z dnia 12 lutego 2018 r. W. D. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z wnioskiem o zaniechanie sprawdzenia jego kwalifikacji i skierowania na badania psychologiczne oraz skierowanie go zamiast tego na kurs reedukacyjny w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz psychologicznych aspektów kierowania pojazdem i uczestnictwa w ruchu drogowym. W treści wniosku W. D. oświadczył, że w okresie od 22 lutego 2016 r. do 24 października 2016 r. trzykrotnie przekroczył prędkość za co otrzymał 20 punktów karnych. Odnośnie wykroczenia polegającego na przekroczeniu podwójnej linii ciągłej W. D. podniósł, że się z nim nie zgodził a sprawa została skierowana na drogę sądową. W. D. stwierdził, że postępowanie sądowe toczyło się przed Sądem Rejonowym pod sygn. akt [...] i zakończyło się dla niego niekorzystnie, jednak zamierza się od niego odwołać.
Pismem z dnia 12 marca 2018 r. nr [...] Zastępca Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KWP poinformował W. D., że brak jest podstaw do anulowania wniosku o sprawdzenie jego kwalifikacji do kierowania pojazdami. Wniosek ten został bowiem sporządzony na mocy prawomocnie zakończonych mandatów karnych oraz prawomocnych wyroków sądowych. Zastępca Naczelnika zaznaczył przy tym, że Sąd Rejonowy nie wydał jeszcze postanowienia o przywróceniu terminu odwołania do sprawy [...].
W piśmie z dnia 23 marca 2018 r. W. D. podtrzymał swój wniosek o zaniechanie sprawdzenia jego kwalifikacji i skierowania na badania psychologiczne. W. D. powtórzył, że w okresie od 22 lutego 2016 r. do 24 października 2016 r. otrzymał 20 punktów karnych, a nie 25. Stwierdził, że wielokrotnie sprawdzał stan swoich punktów karnych i nigdy nie widział nawet tych 20 bezspornych punktów za prędkość, bo gdyby je widział w rejestrze to poszedłby na szkolenie.
W odpowiedzi na pismo W. D. z dnia 23 marca 2018 r. Zastępca Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KWP w piśmie z dnia 19 kwietnia 2018 r. nr [...] podtrzymał swoje stanowisko dodając, że Sąd Rejonowy wydał postanowienie o odmowie przywrócenia terminu odwołania od wyroku w sprawie [...].
II.
W piśmie z dnia 13 kwietnia 2018 r. W. D. wniósł o zamknięcie sprawy i anulowanie wniosku o skierowanie go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami, gdyż w dniu 12 kwietnia 2018 r. odbył szkolenie, które, z uwagi na treść art. 130 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, zmniejszyło liczbę jego punktów karnych. Do pisma zostało dołączone zaświadczenie nr [...] wydane w dniu 12 kwietnia 2018 r. przez Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego o odbyciu przez W. D. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym.
W piśmie z dnia 25 kwietnia 2018 r. nr [...], które skarżący otrzymał w dniu 7 maja 2018 r. Zastępca Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KWP - odpowiadając na pismo W. D. z dnia 13 kwietnia 2018 r. - powołał się na treść § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 488) i stwierdził, że szkolenie nie może być zaliczone jeżeli przed jego rozpoczęciem doszło do przekroczenia dozwolonej liczby punktów karnych. Zdaniem Zastępcy Naczelnika, udział w szkoleniu nie może być sposobem uniknięcia negatywnych konsekwencji dla kierowcy, który przekroczył liczbę 24 punktów.
Pismem z dnia 18 czerwca 2018 r. W. D. wniósł skargę na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wpisu do ewidencji kierowców punktów karnych oraz odmowy ich wykreślenia z dnia 25 kwietnia 2018 r. nr [...], przy czym wniósł "o uznanie za bezskuteczną wyżej wymienioną czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji polegającą na odmowie dokonania wpisu do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i nie obniżeniu punktów karnych w związku z odbytym szkoleniem". Zaskarżonej czynności skarżący zarzucił naruszenie:
– art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie zmniejszenia punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego mimo odbycia przez skarżącego w dniu 12 kwietnia 2018 r. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 - Prawa o ruchu drogowym i okoliczności, że skarżący jest kierowcą posiadającą prawo jazdy ponad okres 1 roku, a zatem nie ma do niego zastosowania jedyny wyjątek uniemożliwiający zmniejszenie liczby punktów karnych po odbyciu szkolenia tj. dotyczący kierowców w okresie 1 roku od dnia wydania im po raz pierwszy prawa jazdy;
– art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji i art. 130 ust. 2, 3 i 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym w związku z zastosowaniem sprzecznego z Konstytucją i ustawą Prawo o ruchu drogowym § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, który to przepis został wprowadzony niezgodnie z delegacją ustawową i Konstytucją, bowiem przepis ten wykracza poza delegację ustawową, a art. 130 ust. 4 powołanej ustawy nie dawał właściwemu ministrowi prawa do uregulowaniu w rozporządzeniu przypadków wyłączających zmniejszenie liczby punktów (z uwagi na odbycie szkolenia).
W związku z powyższym skarżący wniósł o uznanie za bezskuteczną zaskarżoną czynność i uznanie obowiązku Komendanta Wojewódzkiego Policji polegającego na dokonaniu wpisu do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, tj. zmniejszenie liczby punktów o 6 pkt karnych w związku z odbytym przez skarżącego w dniu 12 kwietnia 2018 r. szkoleniem. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że odpowiedź Komendanta skierowana do niego dotyczyła wpisu do ewidencji kierowców punktów karnych i stanowiła odmowę ich wykreślenia co należy zakwalifikować jako czynność wymienioną w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, od której służy możliwość wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący podniósł, że stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji narusza przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym i nie może zostać uznane za słuszne i zgodne z prawem, gdyż zgodnie z brzmieniem art. 130 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Zdaniem skarżącego, ustawa przewiduje więc tylko jeden wyjątek od zasady, że kierowca wpisany do ewidencji może zmniejszyć liczbę punktów karnych, tj. dotyczącą kierowców w okresie 1 roku o dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji, który powołał się na zapis § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 488). W ocenie skarżącego, w przywołanym rozporządzeniu Minister przekroczył delegację ustawową, gdyż zostało wprowadzone dodatkowe ograniczenie, które nie przewidywała ustawa - Prawo o ruchu drogowym. Brak jest zatem, zdaniem skarżącego, podstaw do odmowy osobie, która przekroczyła liczbę 24 punktów karnych możliwości ich zmniejszenia poprzez odbycie szkolenia i tym samym uniknięcia poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Odnośnie zachowania trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi skarżący podniósł, że został on zachowany w związku z zapoznaniem się w dniu 18 maja 2018 r. przez jego pełnomocnika z aktami prowadzonego postępowania (w tym pismami z dnia 19 kwietnia 2018 r. i 25 kwietnia 2018 r. Zastępcy Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KWP) w sprawie skierowania skarżącego na badanie psychologiczne, kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w Urzędzie Miasta, Wydział Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Skarżący zaznaczył przy tym, że do tej pory działał samodzielnie i nie dostawał żadnych pouczeń w zakresie trybu odwoławczego czy też terminów. Skarżący powołał się na wyrok NSA z dnia 4 września 1981 r. sygn. akt II SA 505/81, zgodnie z którym brak pouczenia co do prawa odwołania albo wniesienia skargi do sądu administracyjnego powoduje, że termin do wniesienia skargi nie biegnie. Równocześnie skarżący, z daleko posuniętej ostrożności, wniósł o przywrócenie mu terminu do wniesienia skargi. Wyjaśnił, że wniosek ten został złożony w terminie 3 dni od dnia ustanowienia przez niego pełnomocnika, tj. 15 czerwca 2018 r. - co stanowiło ustanie przyczyny uchybienia terminowi.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi, z uwagi na przekroczenie terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i brak podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o przywrócenie terminu, względnie o jej oddalenie jako bezzasadnej. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji pozbawiony podstaw jest wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, który został uzasadniony brakiem pouczenia skarżącego o prawie wniesienia skargi na czynność z zakresu administracji publicznej. Organ wskazał, że w żadnym ze swoich pism skarżący nie sformułował wniosku o zmniejszenie, usunięcie, wykreślenie, anulowanie przypisanych mu punktów karnych lub podjęcie przez organ prowadzący ewidencję innych analogicznych czynności dotyczących jego uprawnień lub obowiązków. W pierwszym piśmie W. D. domagał się bowiem skierowania go na kurs reedukacyjny zamiast sprawdzenia kwalifikacji i badania psychologiczne, w drugim zaniechania skierowania go na wskazane badania, a w trzecim z dnia 13 kwietnia 2018 r. wniósł o zamknięcie sprawy [...] i anulowanie wniosku wysłanego do Urzędu Miasta - Wydział Ewidencji Pojazdów Referat Postępowań Administracyjnych. Organ wyjaśnił, że wnioski organu Policji o poddanie kierującego sprawdzeniu kwalifikacji oraz badaniom psychologicznym są jedynie pismami inicjującymi postępowania administracyjne w tym przedmiocie, prowadzone przez właściwego starostę, w tym przypadku Prezydenta Miasta, działającego przy pomocy podległego mu Urzędu Miasta. Z tego względu organ udzielał skarżącemu niezbędnych wyjaśnień, jednak nie pouczał o prawie wniesienia skargi, uznając, że wnioskowane przez skarżącego działania organu Policji nie mieściły się w zakresie jego właściwości związanej z prowadzeniem ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, dotyczących praw lub obowiązków wnioskodawcy. Uzasadniając z kolei wniosek o oddalenie skargi organ wskazał, że przedstawione w niej stanowisko nie znalazło akceptacji w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W kolejnych wyrokach z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. l OSK 275/10 oraz z dnia 22 marca 2011 r. sygn. l OSK 723/10, a także: l OSK 1203/11 z dnia 24 października 2012 r., l OSK 1306/11 z dnia 24 października 2012 r., l OSK 1991/11 z dnia 6 marca 2013 r., l OSK 2038/11 z dnia 16 kwietnia 2013 r., l OSK 1279/12 z dnia 17 grudnia 2013 r., l OSK 2515/14 z dnia 16 czerwca 2016 r. , a także w wyroku z dnia 8 grudnia 2017 r. sygn. l OSK 1278/17 NSA dokonał wykładni systemowej i funkcjonalnej przepisów art. 130 ust. 3, art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 8 ust. 6 rozporządzenia MSWiA z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488), prowadzącej do wniosku, że przepis rozporządzenia nie wykracza poza delegację ustawową, a przeciwnie - realizuje cel ustawy. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że podziela w pełni powyższy pogląd, szczególnie w odniesieniu do stwierdzenia, że odbycie szkolenia nie może służyć unikaniu przez kierujących, którzy przekroczyli 24 punkty, skutków prawnych wynikających z art. 114 ust. 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym (dotyczącego kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji) oraz z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o kierujących pojazdami (dotyczącego badań psychologicznych). Skoro zatem skarżącemu przypisano 25 punktów karnych, to zdaniem organu, nie może on skorzystać z instytucji przewidzianej w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a co za tym idzie wystąpienie z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz o skierowanie na badanie psychologiczne było uzasadnione i zgodne z prawem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Wobec sformułowania w skardze wniosku "o uznanie za bezskuteczną wyżej wymienioną czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji polegającą na odmowie dokonania wpisu do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i nie obniżeniu punktów karnych w związku z odbytym szkoleniem", Sąd uznał, że przedmiotem skargi jest czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji polegająca na odmowie obniżenia punktów karnych wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w liczbie 25 w okresie 22 lutego 2016 r. do 6 lutego 2017 r., pomimo odbycia przez skarżącego w dniu 12 kwietnia 2018 r. szkolenia, którego odbycie powoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, o czym skarżący został poinformowany pismem z dnia 25 kwietnia 2018 r.
W związku z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji o odrzucenie skargi z uwagi na przekroczenie terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i brak podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o przywrócenie terminu, Sąd stwierdza, że wobec uznania odmowy obniżenia punktów karnych za czynność, o której mowa art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., należy zwrócić uwagę na treść art. 53 § 2 p.p.s.a., który stanowi: "Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę." Zasadą przy uznaniu, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego jest brak pouczenia skarżącego przez organ o przysługującym mu środku odwoławczym, a tak stało się w niniejszej sprawie. Z tego też względu Sąd rozpoznał skargę.
W ocenie Sądu, skarga W. D. jest całkowicie nieuzasadniona.
Sąd podkreśla, że na dzień zaskarżonej czynności obowiązywał przepis art. 130 ust. 1-4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1260) w brzmieniu:
"Art. 130. 1. Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.
1a. W ewidencji policja wpisuje także naruszenia przepisów ruchu drogowego, którym nie przypisano wartości punktowej.
2. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów.
3. Kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy."
Skarżący powołuje się na treść art. 130 ust. 3 zdanie pierwsze tej ustawy (zwanej w skrócie p.r.d.), nie mniej jednak z jego treści wysuwa błędny wniosek przyjmując, że zmniejszenie punktów karnych może nastąpić po przekroczeniu liczby 24 punktów. Tymczasem z chwilą przekroczenia liczby 24 punktów uruchamiane są procedury z innych przepisów jak np. z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o ruchu drogowym, który zobowiązuje komendanta wojewódzkiego do złożenia wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, stanowiąc:
"Art. 114. 1. Kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega:
1) osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty:
b) na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1;"
Z chwilą przekroczenia 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego uruchamiane są także procedury z innych aktów prawnych, jak choćby z ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978), albowiem art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b tej ustawy stanowi:
"Art. 82. 1. Badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, zwanym dalej "badaniem psychologicznym w zakresie psychologii transportu", podlega:
4) kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli:
b) przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego,"
Z powyższego wynika więc, że kierowca wpisany do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego może po odbyciu szkolenia, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego wnosić skutecznie o zmniejszenie tych punktów tylko wówczas, gdy jeszcze nie doszło do przekroczenia liczby 24 punktów, a tak w niniejszej sprawie się nie stało. Na poparcie zajętego stanowiska Sąd wskazuje na jednoznaczne stanowisko naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyrokach z dnia 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2883/15 (opubl. LEX nr 2399477): "Złagodzenie rygorów wynikających z przypisywanych punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, przewidziane w art. 130 ust. 3 p.r.d., poprzez możliwość zmniejszenia liczby punktów wskutek odbycia szkolenia przez kierowcę wpisanego do ewidencji, jest dopuszczalne jedynie wówczas gdy kierowca przystępuje do szkolenia przed przekroczeniem limitu punktów."; z dnia 1 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2783/15 (opubl. LEX nr 2393341): "Odbycie szkolenia, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 p.r.d. po uzyskaniu 24 punktów nie powoduje zmniejszenia ich liczby w ewidencji."
Zdaniem Sądu, nie ma też racji skarżący W. D. stwierdzając, jakoby rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488), nie mieściło się w zakresie delegacji ustawowej art. 130 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. To stanowisko Sądu znajduje także oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak choćby w wyroku z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2346/16 (opubl. LEX nr 2320809): "1. Właściwe odczytanie treści regulacji ustawowych przy zastosowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej prowadzi do wniosku, iż wydany akt podustawowy nie jest sprzeczny z delegacją ustawową i nie jest sprzeczny z unormowaniami o randze ustawowej. Regulacja zawarta w § 8 ust. 7 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488) służy realizacji celu unormowań ustawowych i mieści się w zakresie delegacji określonej w art. 130 ust. 4 pkt 2 p.r.d. (warunki i tryb prowadzenia ewidencji). 2. Przepis § 8 ust. 7 rozporządzenia odpowiada unormowaniom zawartym w art. 130 ust. 2 i 3 p.r.d., lecz także realizuje wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art. 130 ust. 4 p.r.d."
Nie znajdując zatem podstaw do uznania, że zaskarżona czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji - polegająca na odmowie obniżenia punktów karnych wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w liczbie 25 w okresie 22 lutego 2016 r. do 6 lutego 2017 r., pomimo odbycia przez skarżącego w dniu 12 kwietnia 2018 r. szkolenia, którego odbycie powoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego - narusza przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł - jak w sentencji.