III SA/Kr 702/15

III SA/Kr 702/15 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2015-09-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-06-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bożenna Blitek
Dorota Dąbek
Janusz Bociąga /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
I OSK 173/16 - Wyrok NSA z 2017-11-30
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 1137
Art. 130 ust. 4 i ust. 1
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
Dz.U. 2012 poz 270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Dorota Dąbek Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2015 r. sprawy ze skargi D. S. na akt Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 23 lutego 2015r. nr [ ] w przedmiocie odmowy zmniejszenia liczby punktów karnych wpisanych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oraz odmowy cofnięcia wniosku o skierowanie na badania psychologiczne skargę oddala
Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji ustalił następujący stan faktyczny i prawny. W okresie od dnia 21 marca 2014r. do dnia 28 listopada 2014r. D. S. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego przekraczając dozwoloną prędkość i naruszając obowiązek używania pasów bezpieczeństwa, za co otrzymał łącznie 28 punktów wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Wobec powyższego Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji działający z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji wystąpił w dniu 9 grudnia 2014r. do Starosty z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami przez D. S. oraz skierowanie go na badanie psychologiczne, stosownie do przepisów art.114 ust 1pkt 1b. Wniosek został przesłany również do wiadomości skarżącego D. S. Ustalono, że skarżący 30 grudnia 2014 r. odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20.06.1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm. dalej zwaną prd), czego dowodem jest zaświadczenie Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego.
Starosta pismem z dnia 30.12.2014 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie skierowania go na badania psychologiczne.
Pełnomocnik skarżącego pismem z 21.01.2015 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji o usunięcie 6 punktów karnych z ewidencji kierowców w ten sposób, żeby odpowiadała ona rzeczywistemu stanowi punktów karnych skarżącego, czyli 22 punkty, co w konsekwencji, jego zdaniem, skutkować powinno cofnięciem albo uchyleniem wniosku z dnia 9.12.2014. w spawie ([...]) skierowania skarżącego na badania psychologiczne i umorzeniem postępowania w przedmiocie tego wniosku.
Komendant Wojewódzki Policji w piśmie z dnia 23.02.2015 r. doręczonym pełnomocnikowi skarżącemu w dniu 9.03.2015 r. wskazał, że brak jest podstaw by przychylić się do tego wniosku.
W związku z czym pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 23.03.2015 r. wezwał Komendanta Wojewódzkiego Policji do usunięcia naruszenia prawa, poprzez usunięciu 6 punktów karnych z ewidencji kierowców w ten sposób, żeby odpowiadała ona rzeczywistemu stanowi punktów karnych czyli 22.
W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia 24.04.2015r. doręczonym pełnomocnikowi skarżącemu w dniu 30.04.2015 r. stwierdził, iż brak jest podstaw aby uwzględnić D. S. szkolenie z dnia 30.12.2014 r. w zakresie zmniejszenia ilość przyznanych mu punktów karnych.
Organ wskazał, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. 2012 poz. 488) z § 8 ust. 6 wynika, iż "odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24".
D. S. przystępując w dniu 30 grudnia 2014 r. do szkolenia miał już przez tutejszy organ wystosowany wniosek o sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych.
Organ dodatkowo wyjaśnił, że dla systemu ewidencjonowania kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego decydujące są daty: naruszenia przepisów ruchu drogowego, a także odbycia szkolenia, co wynika wprost z przepisu art. 130 prd oraz § 6 ust. 1 pkt 3 powyższego rozporządzenia. Ponieważ D. S. we wszystkich wskazanych na wniosku punktach ukarany został w postępowaniu mandatowym, wystarczyło zsumować otrzymaną liczbę punktów wynikającą z kolejnych mandatów, aby ustrzec się przekroczenia dozwolonego limitu punktów i wziąć udział w szkoleniu w odpowiednim czasie.
Dodatkowo organ odniósł się do uwag skarżącego na temat niezgodności przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. 2012 poz 488) z delegacją ustawową zawartą w art. 130 ust.4 prd, stwierdzając, iż nie leży w kompetencji organów Policji rozpatrywanie tego typu kwestii. Do oceny zgodności aktów prawnych z normami wyższego rzędu powołany jest Trybunał Konstytucyjny. Zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w przepisie art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02 kwietnia 1997r. (Dz.U. z 1997r. Nr 78 poz. 483 ze zm.), jak i zasadą ogólną, o której mówi art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267), organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Oznacza to, że organy administracji publicznej zobowiązane są, co do zasady, stosować odpowiednie przepisy obowiązujące w dniu podjęcia decyzji. Następnie wydają ją w oparciu o istniejący, prawidłowo ustalony stan faktyczny.
Ponieważ do chwili obecnej nie pojawiły się nowe okoliczności mające znaczenie w przedmiotowej sprawie, stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiotowej kwestii zostało podtrzymane.
D. S. wniósł skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. W skardze D. S. stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji naruszył uprawnienie skarżącego wynikające z art. 130 ust. 3 prd, który stanowi, że "Kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.
Wniósł o stwierdzenie bezskuteczności odmowy usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców i odmowy cofnięcia/ uchylenia wniosku dnia 9.12.2014. w spawie ([...]) o skierowanie na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu, adresowanego do Starostwa Powiatowego bądź o uchylenie odmowy usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców i uchylenie odmowy cofnięcia/ uchylenia wniosku z dnia 9.12.2014, a w każdym przypadku uznanie prawa skarżącego do usunięcia 6 punktów karnych z ewidencji kierowców, ewentualnie o zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji do usunięcia w określonym terminie 6 punktów karnych z ewidencji kierowców skarżącego i do cofnięcia/ uchylenia wniosku z dnia 9.12.2014.
Skarżący powołał się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2014 r. I OSK 1968/14, w którym zaznaczono, że "zgodnie z art. 130 ust. 1 prd, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Do jej kompetencji należy zatem zarówno ujawnianie punktów w ewidencji, jak i ich usuwanie. Czynności materialno-techniczne polegające na wpisywaniu punktów do ewidencji oraz ich usuwaniu podlegają kontroli sądowej. Strona zainteresowana wykreśleniem punktów z ewidencji może zwrócić się o podjęcie tej czynności do właściwego organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 1388/09). Z kolei postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2014 r. I OSK 1968/14, stanowi że: "Pismo właściwego organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w sprawie ustalenia liczby punktów karnych jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa."
W myśl tych stanowisk odmowa usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców stanowi akt bądź czynność materialno-techniczną dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt. 4) .p.p.s.a.). Niezależnie od tego Organu błędnie w ocenie pełnomocnika skarżącego pouczył o możliwości wniesienia skargi na własną bezczynność i powinien skorygować to pouczenie.
Wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że pismo właściwego organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w sprawie ustalenia liczby punktów karnych jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 sierpnia 2011 r., I OSK 1413/11, z 9 marca 2010 r., I OSK 329/10 oraz wyrok z 4 kwietnia 2013 r., I OSK 127/13, przywołane w uzasadnieniu wyroku NSA z 17 grudnia 2013 r., I OSK 2114/13). Skarżący wypełnił formalne wymogi wniesienia skargi na odmowę usunięcia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji 6 punktów karnych z ewidencji kierowców w ten sposób, żeby odpowiadała ona rzeczywistemu stanowi punktów karnych skarżącego czyli 22 oraz na odmowę cofnięcia / uchylenia wniosku z dnia 9.12.2014. o skierowanie skarżącego na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu, adresowanego do Starostwa Powiatowego. Niezależnie od tego czy Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uzna, że odmowa usunięcia punktów karnych z ewidencji i odmowa cofnięcia wniosku o skierowanie skarżącego na badania psychologiczne stanowi akt czy też czynność materialno-techniczną skarżący sformułował odpowiednie wnioski na wypadek uwzględnienia skargi. Ostatecznie skarżący z ostrożności wniósł także na podstawie art. 149 p.p.s.a. o zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji do usunięcia w określonym terminie 6 punktów karnych z ewidencji kierowców skarżącego i do cofnięcia/ uchylenia wniosku z dnia 9.12.2014.
Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 130 ust. 3 prd "Kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie l roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy". Jakkolwiek przepis ten traci moc 4.01.2016 r. to nadal obowiązuje w treści przedstawionej powyżej. Z przepisu tego w sposób wyraźny wynika, że samo uczestnictwo w szkoleniu kierowcy wpisanego do ewidencji zmniejsza automatycznie liczbę punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Przepis ten nie ma zastosowania tylko w jednym przypadku tj. do kierowcy w okresie l roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Przepis ten nie stanowi dalszych wyłączeń, a skoro tak to odbycie szkolenia nawet po przekroczeniu 24 pkt. powoduje obniżenie ogólnej ich wysokości o 6 pkt., niezależnie w jakim czasie szkolenie to zostało odbyte. Skoro skarżący został dopuszczony do szkolenia i przedstawia zaświadczenie o jego odbyciu to oznacza, że z mocy ustawy nastąpiło odjęcie 6 pkt. Jeżeli ten ustawowy skutek w postaci odjęcia punktów miałby nie nastąpić, to jedną drogą do tego byłoby niedopuszczenie skarżącego do udziału w szkoleniu. W tym stanie rzeczy ewidencja kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego zawiera sprzeczność z rzeczywistym stanem i powinna zostać skorygowana do 22 pkt. Zaznaczyć należy, że skutek w postaci zmniejszenia/ usunięcia pkt. karnych następuje z mocy ustawy i nie jest obwarowany w przypadku kierowcy, który posiada prawo jazdy dłużej niż rok żadnymi dodatkowymi przesłankami, w szczególności dotyczących zawężenia okresu, w którym można dokonywać szkolenia tj. przed przekroczeniem 24 pkt w roku liczonym od pierwszego naruszenia. Jeżeli skutek odjęcia punktów następuje z mocy ustawy to oznacza, że nie jest zależny od woli organu, w konsekwencji organ prowadzący ewidencję ma obowiązek usunąć punkty karne, jeżeli tylko kierowca przedstawi zaświadczenie o odbytym szkoleniu bez względu na to kiedy to szkolenie się odbyło (tj. po czy też przed przekroczeniem 24 pkt.) inaczej działania jak i zaniechanie organu są bezprawne.
Powyższe potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14.03.2012 r. sygn. akt II SA/Gl 26/12, gdzie wskazano, że: "Odnosząc się do stanowiska Kolegium zajętego w tej spornej sprawie wskazać należy, że czym innym jest niekwestionowany w orzecznictwie sądowo-administracyjnym pogląd o braku podstaw do badania prawidłowości nałożonych przez funkcjonariuszy Policji mandatów karnych za wykroczenia przeciwko zasadom ruchu drogowego czy też prawomocnych orzeczeń sądowych stwierdzających fakt popełnienia przez kierowcę tego rodzaju wykroczeń, a czym innym jest kwestia oceny zgodności z prawem stanowiska kwestionującego możliwość odliczenia punktów za tego rodzaju naruszenia w wyniku odbycia szkolenia, o jakim jest mowa w art. 130 ust. 3 .prd. W tej ostatniej kwestii skład orzekający podziela stanowisko zajęte m.in. przez NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2010 r., I OSK 885/09 (w:) Lex Nr 706215, oraz w wyrokach WSA w Gdańsku z dnia 19 marca 2009 r., III SA/Gd 475/08, (w:) Lex Nr 544006 i WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 7 października 2010 r., II SA/Ol 786/10 (w:) Lex Nr 754068. W wyrokach tych wskazano, że skoro przepis art. 130 ust. 3 prd. określa kategorycznie jako zasadę, że odbycie określonego szkolenia powoduje zmniejszenie ilości punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego i wskazuje na jeden wyjątek - dotyczący kierowcy o stażu liczonym od daty uzyskania prawa jazdy krótszym niż 1 rok, to uznać należy, że wprowadzenie jakiegokolwiek innego wyjątku od powyższej zasady wymagałoby istnienia przepisu szczególnego rangi ustawowej, ewentualnie przepisu rozporządzenia wydanego na podstawie należytej delegacji ustawowej. Norma wynikająca z przepisu podustawowego, jakim jest § 8 ust. 6 rozporządzenia. MSWiA tymczasem poszerza zakres wyłączenia określony powołanym wyżej unormowaniem rangi ustawowej. W ocenie Sądu przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia MSWiA został także wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 130 ust. 4 pkt 5 u.p.r.d. Powołany przepis ustawy zezwala bowiem jedynie na określenie w rozporządzeniu wykonawczym liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia, a nie określania okoliczności, w jakich odbycie takiego szkolenia nie może skutkować zmniejszeniem liczby uzyskanych punktów."
Dodać należy, że podstawą obowiązywania rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25.04.2012r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z dnia 9 maja 2012 r.) jest art. 130 ust. 4 prd, który stanowi, że: "Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia: 1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego; 2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. l, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; 3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3; 4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia; 5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. l" Jak wskazał powyżej Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ma w nim delegacji do określenia w rozporządzeniu zasad: "w jakich odbycie takiego szkolenia nie może skutkować zmniejszeniem liczby uzyskanych punktów. " Przepis ten jako niezgodny z ustawą nie może być podstawą odmowy usunięcia punktów karnych jeżeli tylko wnioskujący przedstawi zaświadczenie o odbytym szkoleniu, a to w konsekwencji powodować powinno także cofnięcie wniosku o skierowanie na badania psychologiczne.
Ponadto skarżący wskazuje, że wniosek z dnia 9.12.2014 r. o skierowanie na badania psychologiczne nie zawiera żadnej informacji, że wpisy dotyczące punktów karnych są ostateczne i nie wiadomo, kiedy i czy w ogóle takimi się stały.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej podtrzymując wcześniejszą argumentację. Ponadto stwierdził, że stanowisko przedstawione w skardze oraz powołanych w niej wyrokach nie znalazło akceptacji w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W kolejnych wyrokach z dnia 16 grudnia 2010r. sygn. l OSK 275/10 oraz z dnia 22 marca 2011r. sygn. l OSK 723/10, a także: l OSK 1203/11 z dnia 24 października 2012r., l OSK 1306/11 z dnia 24 października 2012r. NSA w Warszawie dokonał wykładni systemowej i funkcjonalnej przepisów art. 130 ust.3, art. 130 ust.4 prd oraz §8 ust.4 rozporządzenia MSWiA z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, prowadzącej do wniosku, że przepis rozporządzenia nie wykracza poza delegację ustawową, a przeciwnie - realizuje cel ustawy. Ponadto NSA stwierdził, że art. 130 ust.3 prd nie wywołuje określonych w nim skutków w odniesieniu do kierowców, o jakich mowa w art. 124 ust.1 pkt.2 lit. b ustawy. Organ podziela w pełni powyższy pogląd i w jego ocenie ma on zastosowanie również do identycznego w brzmieniu przepisu §8 ust.6 rozporządzenia MSW z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego.
W konsekwencji zasadne jest przyjęcie, że zmniejszenie liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko wówczas, gdy przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła 24. Skarżącemu przypisano 28 punktów karnych, w związku z czym nie może on skorzystać z instytucji przewidzianej w art. 130 ust.3 prd, a co za tym idzie wystąpienie z wnioskiem o skierowanie na badanie psychologiczne było uzasadnione i zgodne z prawem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, uchyla taki akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. Sąd może także w wyroku uznać uprawnienie bądź obowiązek wynikające z przepisów prawa (art. 146 p.p.s.a.).
Treść art. 52 § 3 p.p.s.a. wskazuje, że skargę na akt lub czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu, w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mogła dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęcia innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący spełnił te wymogi. Pismem z dnia 23 marca 2015 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nieusunięciu z ewidencji punktów przyznanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, pomimo że skarżący odbył szkolenie w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego. Następnie, z uwagi na odmowę spełnienia przez organ tych żądań, skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na odmowę usunięcia przez organ Policji z ewidencji punktów przyznanych skarżącemu za naruszenie przepisów ruchu drogowego.
Sąd stwierdza, że pismo właściwego organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w sprawie ustalenia liczby punktów karnych należy traktować jako akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Obliczenie punktów przez organy Policji odbywa się w oparciu o delegację ustawową z art. 130 ust. 4 prd oraz o przepisy wydanego na podstawie tej delegacji rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. poz. 488, zwane także dalej rozporządzeniem). Zgodnie z art. 130 ust. 1 prd. w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia, ewidencję prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Nie budzi wątpliwości, że pismo właściwego Komendanta Wojewódzkiego Policji stanowiące odpowiedź na wniosek o usunięcie, bądź skorygowanie wpisu punktów karnych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest aktem z zakresu administracji publicznej. Dla tej czynności nie jest bowiem przewidziana forma decyzji administracyjnej.
Podstawą prawną kwestionowanych czynności organu są przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz powołanego rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. Art. 130 prd. w zakresie dotyczącym rozpatrywanej sprawy stanowi:
1. Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.
2. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty.
3. Kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy.
Przepisy rozporządzenia, na które powołuje się skarżący, stanowią: § 6. 1. Organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przypisane na podstawie wpisu ostatecznego: 3) jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynął rok, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyłaby 24 punkty, a w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 ustawy - 20 punktów; § 8. 4. Kierowcy wpisanemu do ewidencji po przedstawieniu przez niego zaświadczenia o odbyciu szkolenia lub otrzymaniu tego zaświadczenia od dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego, właściwy dla miejsca zamieszkania ewidencjonowanego komendant wojewódzki Policji zmniejsza o 6 liczbę posiadanych punktów, odejmując je według kolejności wpisów, począwszy od wpisu odpowiadającego naruszeniu popełnionemu z datą najwcześniejszą, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6.
§ 8. 5. Liczba punktów odjętych z tytułu odbytego szkolenia nie może być większa od liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego przed jego odbyciem. § 8. 6. Odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. § 8. 7. Kierowca może uczestniczyć w szkoleniu nie częściej niż raz na 6 miesięcy.
Z uwagi na to, że skarżący kwestionuje zgodność z Konstytucją przepisów rozporządzenia, a w szczególności przepisu § 8 tego aktu, należy powołać art. 92 ust. 1 Konstytucji, według którego rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Upoważnienie do wydania rozporządzenia zawarte w art. 130 ust. 4 prd. spełnia te wymagania. Według tego przepisu minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi w drodze rozporządzenia 1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego; 2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; 3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3; 4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia; 5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1.
Sąd nie podziela poglądu skarżącego, że kwestionowane rozporządzenie jest sprzeczne z delegacją ustawową. Regulacja zawarta § 8 ust. 6 rozporządzenia oraz w art. 130 prd jest spójna i jak trafnie przyjął organ, służy realizacji celu analizowanych unormowań ustawowych, czyli motywowaniu kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Takie rozumienie powołanych przepisów jest przyjęte w ustalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym, powołanym przez organ.
Na marginesie można jedynie zaznaczyć, że treść § 8 ust. 6 rozporządzenia realizuje cele ustawy - Prawo o ruchu drogowym, nawet gdyby prezentować pogląd, że literalnie przekracza zakres upoważnienia ustawowego.
Sąd w niniejszym składzie w pełni akceptuje dominujące w orzecznictwie stanowisko, wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2015r. sygn. akt I OSK 1808/13, z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 275/10 - Lex nr 745196, z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 723/10 - Lex nr 990279, z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1721/10 oraz z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 73/11, że nie jest dopuszczalne zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, na skutek uczestnictwa w szkoleniu w sytuacji, gdy odbycie szkolenia nastąpiło już po przekroczeniu 24 punktów, wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.
Na gruncie niniejszej sprawy należy stwierdzić, że bezsporny jest fakt odbycia przez skarżącego w dniu 30 grudnia.2014 r. szkolenia w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego. W okresie od dnia 21 marca 2014r. do dnia 28 listopada 2014r. naruszył przepisy ruchu drogowego, za które przypisano mu 28 punktów karnych, co zostało uwidocznione w ewidencji kierowców. W tych warunkach szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 prd, nie mogło doprowadzić do zmniejszenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, gdyż szkolenie skarżący odbył już po przekroczeniu limitu 24 punktów karnych.
Skarżący zaś liczby tych punktów wpisanych do ewidencji nie podważył, ani uprzednio w drodze oddzielnego postępowania na skutek żądania skierowanego do Komendanta Wojewódzkiego Policji, ani w toku niniejszego postępowania. Oznacza to, że organ prawidłowo odmówił dokonania czynności materialno-technicznej usunięcia punktów z ewidencji.
Należy też podkreślić, że ewidencja punktów, o których mowa w art. 130 ust. 1 prd nie jest celem samym w sobie, lecz ma charakter techniczny – jest syntetycznym wskaźnikiem dokonanych przez danego kierowcę zaewidencjonowanych naruszeń przepisów dotyczących ruchu drogowego i związanych z tym zagrożeń, jakie stwarza dla bezpieczeństwa tego ruchu. Ewidencja ta jest zatem jednym z instrumentów oddziaływania na uczestników ruchu drogowego, mającym na celu realizację celów ustawy, określonych m.in. w art. 3 i 4 ustawy. Jego skuteczność związana jest z możliwością stosowania sankcji nie tylko karnych, lecz również działań prewencyjnych, o którym mowa w art. 114 ust. 1, art. 124 ust. 1, czy w końcu w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. "g" w zw. z art. 138 prd.
Z tych wszystkich powodów skarga nie mogła doprowadzić do podważenia zgodności z prawem stanowiska organu, zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.