III SA/Kr 695/16

III SA/Kr 695/16 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2017-01-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-05-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Inga Gołowska
Urszula Zięba /sprawozdawca/
Waldemar Michaldo /przewodniczący/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I GSK 476/17 - Wyrok NSA z 2019-04-30
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 727
Art. 56, art. 65 ust. 1, ust. 5 i ust. 6, art. 73  ust. 1
Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne - tekst jednolity
Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 Art. 221 ust. 1 i ust. 4, art. 222  ust. 1  lit. a, art. 243, art. 244
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 Art. 181a
Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
Sentencja
|Sygn. akt III SA/Kr 695/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 stycznia 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo, Sędziowie: WSA Inga Gołowska, WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 r., sprawy ze skargi R. A. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma A w J na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 21 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego - skargę oddala -
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 21 marca 2016r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015r. nr [...], w której określił skarżącemu R. A., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Firma A R. A. w J, kwotę długu celnego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu (typ-A00) w wysokości 111.326,00 zł z tyt. importu towaru zgłoszonego w dn. [...] 2011r. do procedury celnej dopuszczenia do obrotu wg SAD OGL [...] oraz powiadomił o retrospektywnym zaksięgowaniu ww. kwoty długu celnego i poinformował o obowiązku zapłaty odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 Prawa celnego. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o art. 53 § 3, art. 54 § 1 pkt 7, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. póz. 613, dalej: o.p.); art. 4 pkt 5 i pkt 18, art. 30 ust. 1 i ust. 2 b), art. 67, art. 78, art. 201 ust. 1 lit. a), ust. 2, ust. 3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1, art. 221 ust. 1 i ust. 4, art. 222 ust. 1 lit. a), art. 243, art. 244 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19 października 1992r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne 2004, rozdz. 2, t. 4, str. 307, dalej jako: WKC); art. 142 ust. 1 lit. d, art. 151, art. 181a Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11 października 1993, ze zm., dalej jako: RWKC), art. 56, art. 65 ust. 1, ust.5 i ust. 6, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r., poz.727 ze zm., dalej: Prawo celne lub u.p.c.) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 1504).
Powyższe decyzje zostały wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny ustalony przez organy. W dniu [...] 2011r. Oddział Celny przyjął zgłoszenie celne SAD OGL [...], dokonane przez firmę R. A. dotyczące między innymi objęcia procedurą celną dopuszczenia do obrotu towaru w pozycji:
- 1 SAD opisanego w polu 31 SAD, jako "KURTKI DAMSKIE Z WŁÓKIEN CHEMICZNYCH, TKANINA POZ. 1 NA FAKT., [...] NAR (ilość sztuk), PA 222 BRAK Kontenery: [...]", o łącznej wartości 6.971,64 USD,
- 2 SAD opisanego w polu 31 SAD, jako "SPODNIE DAMSKIE Z BAWEŁNY, TKANINA POZ.2 NA FAKT., [...] NAR (ilość sztuk), PA 34 BRAK Kontenery: [...]", o łącznej wartości 1.045,20 USD.
Towar został zgłoszony na podstawie faktury handlowej nr [...] z dnia 4 stycznia 2011r., opiewającej na kwotę 11.455,00 USD. Faktura ta została wystawiona przez firmę W z N (Cypr), będącą pośrednikiem w zakupie towaru od firmy B z Chin. Do zgłoszenia celnego dołączono także fakturę nr [...] z 29 listopada 2010r. wystawioną przez ww. chiński podmiot na W z N, opiewającą na kwotę 10.804,62 USD, zawierającą w sobie koszty transportu, zgodnie ze wskazanymi w tym dokumencie warunkami dostawy CIF H. W załączeniu przedmiotowego zgłoszenia celnego przedstawiono również świadectwa pochodzenia nr: CN [...], CN [...], CN [...] z dnia 20 grudnia 2010r., BILL OF LADING (konosament) [...] z dnia 29 listopada 2010r., deklarację wartości celnej, packing list, Sale Contract Nr [...] zawarty pomiędzy B a W z N, CMR (dot. usługi transportu kontenera z towarem na trasie H /DE/ - S /PL/), oświadczenie dotyczące płatności za fakturę [...] z 4 stycznia 2011r. Towar został zwolniony do deklarowanej procedury w dniu 12 stycznia 2011r. Rewizji celnej nie przeprowadzono, zgłoszenie celne przyjęto bez weryfikacji.
Naczelnik Urzędu Celnego przeprowadził kontrolę (protokół kontroli z dnia 20 listopada 2014r. nr [...]) w zakresie prawidłowości obrotu towarowego z krajami trzecimi w zakresie wartości celnej importowanych towarów za okres od 1 stycznia 2011r. do 31 stycznia 2012r., rozszerzonym w części dotyczącej okresu kontroli do przedziału czasu od 1 stycznia 2010r. do 31 stycznia 2012r. w związku z poleceniem Prokuratury Okręgowej z dnia 19 października 2012r. Kontrolą objęto m.in. przedmiotowe zgłoszenie celne. Ustalenia kontroli zostały opisane w ww. protokole kontroli i stanowiły podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania celnego, zmierzającego do weryfikacji ww. zgłoszenia celnego, a następnie do wydania decyzji opisanych na wstępie.
W dniu [...] 2015r. Naczelnik Urzędu Celnego wydał postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania celnego zmierzającego do weryfikacji ww. zgłoszenia celnego.
W związku z Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 5 maja 2015r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie izb celnych i urzędów celnych oraz określającego ich siedziby, przekazano akta sprawy do Urzędu Celnego.
Naczelnik Urzędu Celnego wydał w dniu [...] 2015r. przedmiotową decyzję, o której mowa powyżej. W uzasadnieniu decyzji podano, że do zakwestionowania wartości celnej zadeklarowanej przez skarżącego, a następnie do ustalenia wartości celnej, posłużono się danymi dotyczącymi towarów sprzedanych przez chińską firmę B w celu wywozu do Wspólnoty, wytworzonych w tym samym kraju, tego samego rodzaju, posiadających ten sam skład surowcowy/materiał, będących jednakowej jakości i o jednakowej renomie oraz sprzedanych na tym samym poziomie handlu. W ocenie Naczelnika Urzędu Celnego, powyższe okoliczności bezsprzecznie wskazywały, że porównywane towary były towarami podobnymi w rozumieniu art. 142 ust.1 lit. d RWKC. W uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo opisał dokumenty (chińskie deklaracje wywozowe), które stanowiły podstawę ustalenia wartości celnej towarów objętych zakwestionowanym w niniejszej sprawie zgłoszeniem celnym. Organ I instancji wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie dług celny powstał w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru, podlegającego należnościom celnym przywozowym w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego tj. w dniu [...] 2011r., natomiast przeprowadzone w przedmiotowej sprawie, postępowanie wykazało, że kwota należności wynikających z długu celnego została zaksięgowania w kwocie niższej od prawnie należnej. Ta okoliczność uzasadniała rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o art. 220 ust.1 WKC. Organ I instancji podniósł, że wobec faktu, iż w dniu 20 września 2012r. Prokurator Prokuratury Rejonowej del. do Prokuratury Okręgowej, wszczął śledztwo w sprawie wprowadzenia funkcjonariuszy Izby Celnej w okresie od 1 stycznia 2010r. do dnia 30 stycznia 2012r. w błąd, co do rzeczywistej wartości importowanej - za pośrednictwem m.in. spółki W Z Cypru - odzieży tekstylnej, skutkiem czego doszło do uszczuplenia należności celnych, tj. o przestępstwo z art. 87 § 1 kks w zw.z.art.37 § 1 pkt.1 kks w zw. z art.6 § 2 kks oraz w sprawie narażenia w okresie od dnia 1 stycznia 2010r. do dnia 30 stycznia 2012r. Skarbu Państwa na uszczuplenie podatku od towarów i usług, tj. o przestępstwo z art. 56 § 1 kks i art.76 § 1 i art. 55 § 1 kks w zw. z art.7 § 1 kks i art.6 § 2 kks - termin na powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego uległ przedłużeniu do dnia 12 stycznia 2016r. W decyzji wskazano również, że dłużnik nie udowodnił, iż zaksięgowanie kwoty, wynikające z długu celnego na podstawie nieprawidłowych danych, spowodowane były szczególnymi okolicznościami, niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania, zatem zasadnym było naliczenie odsetek, które zostały szczegółowo określone w decyzji.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów mających istotne znaczenie dla jej treści, tj.:
- art. 56 u.p.c. w zw. z art. 221 ust. 3 oraz 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 302, dalej: WKC), poprzez wydanie przedmiotowej decyzji po upływie trzech lat od powstania długu celnego oraz dowolnym przyjęciu, że dług celny powstał wskutek czynu podlegającego w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego bez wskazania opisu tego czynu, w wyniku którego dług celny miałby powstać, subsumcji prowadzącej do przyjęcia, że ww. czyn stanowi przestępstwo, jego związku z powstaniem i wysokością domniemanego długu przez organ celny,
- art. 29 ust. 1 WKC w zw. z art. 23 ust. 3 u.p.c., poprzez ich błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie i przeprowadzenie postępowania w zakresie ustalenia wartości celnej towaru objętego kontrolowanym zgłoszeniem celnym w oparciu o wydruki z chińskiej administracji dotyczące innych towarów, objętych innymi zgłoszeniami celnymi, podczas gdy skarżący przedłożył szereg dokumentów właściwych dla poparcia zadeklarowanej wartości celnej przedmiotów objętych zgłoszeniem celnym,
- art. 30 ust. 2 lit. b WKC, poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż towary importowane przez skarżącego, których wartość "transakcyjna" została błędnie ustalona w oparciu o wydruki z administracji chińskiej są towarami podobnymi w rozumieniu art. 142 ust. 1 lit. d RWKC. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Dyrektor Izby Celnej utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję podał, że zgodnie art. 29 WKC wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 181a RWKC, jeżeli organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Organ odwoławczy podkreślił, że przepis art. 181a RWKC stanowi wyjątek od zasady, że wartość celna ustalana jest tzw. metodą wartości transakcyjnej i w oparciu o dokumenty związane ściśle z zakupem towaru. Zwrócono uwagę, że w sprawie jedną z podstaw uzasadnionych wątpliwości, co do zakwestionowanych towarów objętych kontrolowanym zgłoszeniem celnym były informacje przekazane przez chińskie władze celne, uzyskane w ramach międzynarodowej pomocy prawnej, wskazujące na wielokrotne zaniżenie wartości celnych importowanych towarów przez dłużnika. Skala zaniżenia została przedstawiona w formie tabelarycznej w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Dla celów poglądowych organ I instancji dokonał analizy danych pochodzących z EUROSTATU, na temat średniej ceny jednostkowej towarów o kodzie CN [...] (poz. 1 zgłoszenia celnego), sprowadzonych z Chin w okresie od października 2010r. do kwietnia 2011r. do państw członkowskich UE. Ustalono, że średnia cena wahała się od 7,40 do 11,30 EUR/szt. (tj. od 29 do 45 zł). Natomiast cena za sztukę towaru, zgłoszona przez dłużnika kształtowała się na poziomie 0,26 USD, tj. ok. 0,79 zł. Odnośnie towarów o kodzie CN [...] (poz. 2 zgłoszenia celnego), organ celny ustalił, że średnia cena jednostkowa tych towarów sprowadzonych z Chin w ww. okresie do państw członkowskich UE wahała się od 3,78 do 4,50 EUR/szt. (tj. ok. od 15 do 18 zł), natomiast cena za sztukę towaru, zgłoszona przez dłużnika kształtowała się na poziomie 0,15 USD (ok. 0,45 zł). W zawiązku z przeprowadzoną kontrolą postimportową zwrócono się następnie do chińskich władz celnych z wnioskiem o weryfikację faktur załączonych do zgłoszenia celnego kontrolowanego w niniejszej sprawie. Przekazanie wniosku oraz uzyskanie informacje od władz chińskich nastąpiło w trybie przepisów Umowy zawartej między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych. Organ odwoławczy podniósł, że informacje uzyskane od władz chińskich posłużyły do ustalenia najbardziej wiarygodnych cen porównawczych. Porównując te dane do zgłoszenia celnego stwierdzono, że okoliczności importu były podobne lub jednakowe. W związku z powyższym, organ I instancji był uprawniony do porównania danych otrzymanych od chińskich władz celnych do zadeklarowanej przez dłużnika wartości celnej. W ocenie organu odwoławczego, powyższe okoliczności jednoznacznie wskazały, iż wątpliwości organu I instancji były uzasadnione, a więc zaistniały przesłanki określone w art. 181a RWKC, pozwalające nie ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej.
Odnosząc się do zarzutu odwołania, że nieuprawnione było zastosowanie metody ustalenia wartości celnej towarów w oparciu o wartość transakcyjną towarów podobnych w rozumieniu art. 30 ust. 2 lit b) WKC, na podstawie wątpliwego dowodowo "wydruku z ewidencji administracji chińskiej", organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji ustalił wartość celną towarów objętych kontrolowanymi zgłoszeniami celnymi, jako wartość transakcyjną podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnot i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie, co towary, dla których ustalana jest wartość celna. Organ celny przyjął, że otrzymane w ramach współpracy międzynarodowej, chińskie deklaracje eksportowe: nr [...] oraz nr [...] były odpowiednimi materiałami porównawczymi w stosunku do towarów dopuszczonych do obrotu na podstawie przedmiotowego zgłoszenia celnego.
W niniejszej sprawie ustalenie wartości celnej towaru objętego ww. zgłoszeniem celnym nastąpiło w oparciu o następujące dokumenty:
- 1 SAD [...] z dnia [...] 2011r., organ przyjął wartość transakcyjną towarów objętych chińską deklaracją wywozową nr [...], która dotyczyła towarów podobnych, odprawionych następnie na podstawie SAD [...] z dnia [...] 2011r.,
- 2 SAD [...] z dnia [...] 2011r., organ przyjął wartość transakcyjną towarów objętych chińską deklaracją wywozową nr [...], która dotyczyła towarów podobnych, odprawionych następnie na podstawie SAD [...] z dnia [...] 2011r.
Przyjęto dla towaru oznaczonego na fakturze, jako poz. 1 kurtki damskie, cenę 10,50 USD za sztukę w warunkach FOB mnożąc ilość towaru (26.814 szt.) razy cenę jednostykową, otrzymano całkowitą cenę dla danej ilości sztuk: 281.547 USD. Dla towaru oznaczonego na fakturze, jako poz. 2 spodnie damskie, cenę 4,31 USD za sztukę na warunkach FOB mnożąc ilość towaru (6.968 szt.) razy cenę jednostkową, otrzymano całkowitą cenę dla danej ilości sztuk: 30.032,08 USD. Do ww. kwot doliczono koszty transportu (odpowiednio: 1.964,87 USD oraz 426,96 USD). Organ uzasadnił to tym, że kwoty wykazane w materiale porównawczym odzwierciedlały transakcję realizowaną na warunkach dostawy FOB, a zakwestionowana wartość celna towaru obejmowała dostawę na warunkach CIF H. Przyjmując kurs z dnia dokonania zgłoszenia celnego w wysokości 1 USD=3,0322 PLN, wyliczono podstawę wymiaru należności celnych:
- dla poz. 1 ww. zgłoszenia celnego w wysokości 859.665 zł, stawka celna dla kodu 6202 93 00 wynosiła 12%, zatem prawnie należna kwota należności celnych dla tej pozycji zgłoszenia celnego wynosiła 103.600 zł,
- dla poz. 2 ww. zgłoszenia celnego w wysokości 92.358 zł, stawka celna dla kodu 6204 62 39 wynosiła 12%, zatem prawnie należna kwota należności celnych dla tej pozycji zgłoszenia celnego wynosiła 11.083 zł.
W niniejszej sprawie, na podstawie danych zadeklarowanych w zgłoszeniach celnych przez dłużnika została zaksięgowana kwota należności celnych niższa od prawnie należnej. Zgodnie z art. 220 ust. 1 WKC organ celny dokonał w dniu 17 grudnia 2015r. retrospektywnego zaksięgowania kwoty należności celnych przywozowych w wysokości 111.326,00 zł, tj. w dniu wydania zaskarżonej decyzji, w której również określił R. A., jako dłużnika i powiadomił o kwocie należności zgodnie z odpowiednią procedurą (art. 221 WKC) oraz o terminie uiszczenia tej należności zgodnie z art. 222 ust. 1 lit. a) WKC. Nie zgodzono się z zarzutem dłużnika, że organ I instancji ustalił wartość celną nie w oparciu o wartość transakcyjną towarów podobnych, ale o wartość celną ustaloną w oparciu o nieprawomocną decyzję organu celnego.
Odnosząc się do zarzutu, że organ celny nie nadał takiego samego waloru dokumentom urzędowym przedłożonym przez dłużnika, jak dokumentom otrzymanym od chińskich organów celnych, w szczególności świadectwu pochodzenia wystawionemu przez Ministerstwo Handlu Chińskiej Republiki Ludowej, organ odwoławczy stwierdził, iż załączone do kontrolowanych zgłoszeń celnych świadectwa pochodzenia (Certificate of origin), potwierdziły niepreferencyjne pochodzenie towarów z Chin, a zapisy w świadectwie dotyczące faktury miały za zadanie identyfikację importowanego towaru dla potrzeb udokumentowania ich niepreferencyjnego pochodzenia towaru i taką rolę pełnił załączony do zgłoszenia dokument (Certificate of origin). Organ podkreślił, że świadectwo nie było jednak dokumentem stanowiącym źródło informacji o wartości towaru. Brak podania informacji na świadectwie pochodzenia o wartości towaru, co do zasady, nie pozbawia tego dokumentu wartości dowodowej w zakresie niepreferencyjnego pochodzenia towaru. Rolą tego dokumentu jest udokumentowanie niepreferencyjnego pochodzenia towarów, a nie potwierdzenie wartości celnej.
Z kolei odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia art. 56 u.p.c. w zw. z art. 221 ust. 3 oraz 4 WKC, dotyczącego określenia terminu, w którym organy celne mogły powiadomić dłużnika o kwocie zaksięgowanych należności celnych, organ odwoławczy wyjaśnił, że powiadomienie dłużnika - co do zasady - nie może nastąpić po upływie trzech lat licząc od dnia powstania długu celnego, jednak jeżeli dług celny powstał na skutek czynu podlegającego w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, dłużnika można powiadomić o kwocie długu celnego na warunkach przewidzianych w obowiązujących przepisach, po upływie terminu trzech lat określonych w ust. 3 (art. 221 ust. 4 WKC). Termin ten jest ograniczony przepisem art. 56 u.p.c., zgodnie z którym w przypadku, o którym mowa w art. 221 ust. 4 WKC, powiadomienie dłużnika o kwocie należności nie może nastąpić po upływie 5 lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Art. 221 ust. 3 zdanie drugie WKC stosuje się odpowiednio.
Organ II instancji wyjaśnił, że zarówno stanowisko Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, przedstawione w m.in. wyroku C-62/06 z dnia 18 grudnia 2007r., jak również wykładnia językowa przepisu art. 221 ust. 4 WKC wskazują, że do zastosowania tego przepisu nie jest konieczne, ani stwierdzenie prawomocnym wyrokiem, popełnienia czynu zabronionego, ani nawet wszczęcie postępowania karnego, lecz stwierdzenie wystąpienia czynu, który zaledwie podlega wszczęciu postępowania karnego. Stwierdzenie takiego czynu wywiera skutek w postaci możliwości powiadomienia dłużnika o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych po upływie trzech lat od daty powstania długu celnego.
Organ odwoławczy nie przyznał racji odwołującemu się, który twierdził, że decyzja organu I instancji ograniczała się jedynie do niejasnego i gołosłownego wskazania, że dług celny powstał na skutek czynu podlegającego w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego. W kontekście powyższego podano informację o śledztwie w sprawie wprowadzenia w błąd funkcjonariuszy Izby Celnej, co do rzeczywistej wartości importowanej, które to działania miały w konsekwencji wpływ na określenie podatku Vat należnego Skarbowi Państwa.
Dyrektor Izby Celnej podzielił stanowisko organu I instancji, że zaszły przesłanki z art. 221 ust. 4 WKC, tj. w sprawie istniał wyraźny związek, pomiędzy powstaniem długu celnego, a czynem polegającym na wprowadzeniu w błąd organu celnego oraz czyn, który spowodował powstanie długu celnego, był w momencie popełnienia zagrożony przez obowiązujące przepisy sankcją karną. Stwierdzono zatem, że nie doszło do naruszenia art. 56 u.p.c. w zw. z art. 221 ust. 3 oraz 4 WKC. Mając na uwadze fakt, że już w 2012r. Prokurator Prokuratury Okręgowej dokonał kwalifikacji czynu, w jednoznaczny sposób wskazując, że przedmiotowy czyn był w momencie popełnienia zagrożony przez obowiązujące przepisy sankcją karną, należało uznać, że organ I instancji w prawidłowy sposób zastosował dłuższy, pięcioletni termin na powiadomienie dłużnika o kwocie należności celnych.
Na powyższą decyzję wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarga, w której skarżący powielił zarzuty zawarte w odwołaniu a ponadto zarzucił naruszenie:
- art. 123 § 1 o.p. w zw. z art. 73. ust. 1. u.p.c., poprzez przeprowadzenie postępowania w zakresie ustalenia wartości transakcyjnej towaru objętego kontrolowanym zgłoszeniem celnym przez organ I instancji bez udziału skarżącego, polegającym na całkowicie bezkrytycznym oparciu zaskarżonej decyzji na "wydruku z ewidencji administracji chińskiej", wystawionym przez organy Chińskiej Republiki Ludowej, bez zapewnienia stronie możliwości jakiegokolwiek uprzedniego odniesienia się do treści przedmiotowego dokumentu, zweryfikowania jego poprawności, jak również wyjaśnienia sprzeczności, pomiędzy wartością transakcyjną, wskazaną w dokumentacji przedłożonej przez skarżącego, a "wydruku z ewidencji administracji chińskiej", przedłożonym przez organy Chińskiej Republiki Ludowej,
- art. 86 ust. 1 u.p.c., poprzez całkowicie wadliwe nadanie przez organy I instancji mocy dokumentu urzędowego "wydrukowi z ewidencji administracji chińskiej" w zakresie ceny transakcyjnej towarów, podczas gdy wskazany dokument stanowić mógł jedynie dowód tego, jaką kwotę eksporter deklarował w swym rozliczeniu podatkowym, jak i tego, że organ celny Chińskiej Republiki Ludowej odebrał od eksportera oświadczenie treści wynikającej z ww. pisma, a w żadnym wypadku, iż wskazana kwota stanowi urzędowo stwierdzoną cenę transakcyjną oraz nienadania takiego waloru świadectwu pochodzenia wystawionego przez organy administracyjne Chińskiej Republiki Ludowej, które potwierdzało wartość transakcyjną towaru.
Ponadto skarżący podniósł zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, natomiast w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 123 § 1 o.p. w zw. z art. 73. ust. 1. u.p.c. oraz art. 86 ust. 1 u.p.c. wskazano, że postępowanie weryfikacyjne nie kończy się wydaniem decyzji, jak w postępowaniu celnym, czy podatkowym, jest ono natomiast postępowaniem sprawdzającym i kończy się przekazaniem organom celnym państwa importującego informacji, czy wynik weryfikacji był pozytywny, czy negatywny. Weryfikacja faktur dołączonych do przedmiotowych zgłoszeń celnych została w sprawie dokonana na podstawie postanowień Umowy między Wspólnotą Europejską a rządem CRL i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych. Wynik postępowania weryfikacyjnego, jako dokument autentyczny i przekazany przez chińską administrację celną w ramach realizacji ww. Umowy został przyjęty przez organ celny za dokument potwierdzający faktyczną wartość transakcyjną towarów podobnych, nie było bowiem podstaw, aby tego nie uczynić. Podano również, że oba organy celne zapewniły skarżącemu możliwość zapoznania i odniesienia się do zgromadzonych w sprawie dowodów oraz zweryfikowania ich, zanim wydane zostały przedmiotowe decyzje. Wobec powyższego zarzuty skarżącego uznano za bezzasadne i wniesiono o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Na wstępie należy również przypomnieć, że sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
Aby więc wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W przeciwnym wypadku, Sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia 21 marca 2016r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015r., nr [...], określająca R. A. kwotę długu celnego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu (typ-A00) w wysokości 111.326,00 zł z tyt. importu towaru zgłoszonego w dniu [...] 2011r. do procedury celnej dopuszczenia do obrotu wg SAD OGL [...].
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w płaszczyźnie jej zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził, aby organ administracji publicznej naruszył prawo, jak również wydana przez ten organ decyzja – wbrew zarzutom skargi – nie narusza obowiązujących przepisów.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że organy celne, działając w ramach posiadanych uprawnień, które w niniejszej sprawie nie są kwestionowane, uprawnione były do przeprowadzenia kontroli postimportowej. Uprawnienie to obejmuje, m.in. badanie wiarygodności dokumentów, zarówno pod względem formalnym, jak i materialnym. Wiarygodność dokumentów służących do określenia wartości celnej towarów obejmuje nie tylko ich autentyczność, ale również wiarygodność w zakresie wskazanej w nich ceny transakcyjnej. Uprawnienia organów celnych do przeprowadzenia kontroli postimportowej i zakresu tej kontroli nie były kwestionowane przez skarżącego.
W rozpatrywanej sprawie, kontrola postimportowa została przeprowadzona w firmie skarżącego (Firma Importowo-Handlowo-Usługowa R. A. w J), której wyniki zostały opisane w Protokole kontroli z dnia 20 listopada 2014r. nr [...]. Kontrola ustaliła, że dostawcą towarów objętych zgłoszeniem celnym była cypryjska spółka W, w której jedynym udziałowcem była inna cypryjska spółka R kierowana przez skarżącego i w której skarżący posiadał 1000 udziałów. W okresie objętym kontrolą, tj. od dnia 1 stycznia 2010r. do dnia 31 stycznia 20012r. w skład zarządu spółki W wchodziła pracownica skarżącego. Powyższe powiązania wynikały z dokumentów firmy W, które stanowiły załącznik do ww. protokołu. Okoliczności te mogły mieć wpływ na cenę towaru i uzasadniały wątpliwości organu, co do rzetelności zadeklarowanej w ww. zgłoszeniu celnym wartości celnej towarów. Te wątpliwości były uzasadnione dodatkowo tym, że organ był już w posiadaniu informacji, uzyskanych w ramach międzynarodowej pomocy prawnej od chińskich władz celnych, że wartości wyeksportowanych z Chin towarów, które następnie były zgłaszane do procedury dopuszczenia do obrotu w Oddziale Celnym, były wielokrotnie wyższe od wartości transakcyjnych zadeklarowanych przed polskimi organami celnymi. Ponadto organ był także w posiadaniu informacji przekazanych przez Prokuraturę Okręgową oraz Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, wskazujących na wprowadzenie polskich organów celnych w błąd w zakresie wartości celnej towarów, deklarowanej przed tymi organami.
W ustalonych przez organ okolicznościach sprawy, uzasadnione zatem było wszczęcie z urzędu postępowania w niniejszej sprawie, którego celem była kontrola, m.in. przedmiotowego zgłoszenia celnego pod kątem prawidłowości danych dotyczących wartości celnej towarów. Obowiązek wszczęcia takiego postępowania wynika z art. 78 ust. 3 WKC, zgodnie z którym jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują.
W myśl art. 67 WKC, jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej, datą, którą należy uwzględnić przy stosowaniu wszelkich przepisów, regulujących procedurę celną, do której są zgłaszane towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne. W przedmiotowej sprawie, dług celny powstał w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru, podlegającego należnościom przywozowym w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, tj. w dniu [...] 2011r.
Przypomnieć należy, że postępowanie w sprawie kontroli postimportowej zgłoszenia celnego obejmuje dwa etapy: pierwszy etap dotyczy weryfikacji wartości celnej towaru, zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym, a w przypadku skutecznego jej zakwestionowania następuje drugi etap - ustalenie tej wartości w oparciu o jedną z metod określonych w art. 30 i nast. WKC. Naczelnik Urzędu Celnego przeprowadził postępowanie, szczegółowo opisując w uzasadnieniu wydanej decyzji, każdy z tych dwóch etapów. Organ celny stwierdził, że już wstępna analiza danych, zadeklarowanych w kontrolowanym zgłoszeniu celnym wykazała, że wartość celna towarów objętych ww. zgłoszeniem w sposób znaczący odbiegała od danych dostępnych polskiej administracji celnej. W wydanych decyzjach organ przedstawił zestawienie zgłoszenia celnego, obrazujące wartości celne towarów, zadeklarowane w tych dokumentach z danymi zawartymi w fakturach dotyczących sprzedaży towarów. Dodatkowo organ dokonał porównania cen towarów dostępnych w EUROSTACIE, objętych poszczególnymi kodami Taryfy celnej, sprowadzonych z Chin w zbliżonym okresie do daty kontrolowanego zgłoszenia celnego w niniejszej sprawie i w ten sposób organ ustalił średnią cenę towarów, objętych przedmiotowym zgłoszeniem. Porównanie tych cen jednoznacznie wskazuje, że ceny towarów zadeklarowane w kontrolowanym w niniejszej sprawie zgłoszeniu celnym są znacznie zaniżone.
W celu uzyskania najbardziej obiektywnej oceny wartości towarów, będących przedmiotem analiz, organ celny uwzględnił dokumentację uzyskaną w ramach współpracy celnej, przewidzianej w Umowie między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych z dnia 23 grudnia 2004r. (Dz. U. UE.L.2004.375.20). Przedmiotem analizy były dokumenty dotyczące towarów sprzedanych w zbliżonym czasie przez chińską firmę B, która następnie przez pośrednika firmę W, towar ten sprzedała skarżącemu. Decyzja organu I instancji szczegółowo opisuje dokumenty, które były przedmiotem analizy i twierdzenie organu, że deklarowana wartość celna zakwestionowanych towarów została znacznie zaniżona, znajduje potwierdzenie również w tych dokumentach. Podkreślenia wymaga, że analiza ta obejmowała wartość towaru także w części dotyczącej kosztów transportu. W tym celu organ zwrócił się z zapytaniem do firmy K Sp. z o. o., będącej przedstawicielem firmy, która dokonywała usługi transportu towaru drogą morską. Uzyskane od ww. podmiotu informacje pozwoliły organowi celnemu ustalić ceny frachtu morskiego za kontrolowany okres, tj. 29 listopada 2010r., kiedy to wystawiony był dokument Bill Of Lading.
W ustalonych i udokumentowanych okolicznościach niniejszej sprawy organ celny - w ocenie Sądu - skutecznie zakwestionował cenę towarów zadeklarowanych w zgłoszeniu celnym, a zatem spełniona została przesłanka uzasadnionych wątpliwości, o której mowa w art. 181 a RWKC, dająca podstawę do odmowy przyjęcia zadeklarowanej wartości celnej towarów, objętych kontrolowanym zgłoszeniem celnym, jako ceny transakcyjnej.
Konsekwencją zakwestionowania zadeklarowanej wartości transakcyjnej towaru jest konieczność ustalenia wartości celnej towaru metodami zastępczymi. Wobec tych okoliczności, w drugim etapie postępowania, dotyczącym ustalenia wartości celnej przedmiotowych towarów, organ celny prawidłowo ustalił tę wartość z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej towarów podobnych, określonej w art. 30 ust. 2 b WKC. Organ uczynił to, mimo że dysponował dokumentami dotyczącymi transakcji dotyczących kurtek i spodni, a więc towarami tego samego typu, posiadającymi ten sam skład surowcowy (tkanina z włókien chemicznych i tkanina z bawełny) i klasyfikowanymi do tej samej pozycji Taryfy celnej, sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i dotyczących handlu na tym samym poziomie.
Sąd podzielił stanowisko organu, że mimo tych podobieństw, nie można jednoznacznie stwierdzić, że towary opisane w dokumentach porównawczych są identyczne z towarami objętymi kontrolowanymi zgłoszeniami celnymi. Opisane cechy pozwalają natomiast stwierdzić, że mamy do czynienia z towarami podobnymi.
W zakresie ustalenia wartości celnej zakwestionowanych towarów, metodą określoną w art. 30 ust. 2 lit. b WKC, Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu organów, naruszenia zasad ustalania tej wartości. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji odniósł się do konkretnych dokumentów, które stanowiły podstawę ustalenia tej wartości w odniesieniu do każdego z zakwestionowanych towarów oddzielnie. W każdym z tych przypadków dokumenty te dotyczyły towarów sprzedanych przez chińską firmę B, a więc firmę, która była również sprzedawcą towarów zakwestionowanych. Sprzedaż towarów podobnych odbyła się w celu ich wywozu do Wspólnoty. Towary te miały pochodzenie chińskie, były tego samego rodzaju (kurtki, spodnie), posiadały ten sam skład surowcowy (materiałowy) - tkanina z włókien chemicznych, tkanina z bawełny. Ponadto były one jednakowej jakości i posiadały taką samą renomę (w dokumentach handlowych wskazano na II klasę jakości towaru i nie zawarto żadnej informacji o jego markowości, czy posiadanym znaku handlowym). Towary te sprzedawane były na tym samym poziomie handlu (te same podmioty uczestniczące w transakcjach kupna-sprzedaży).
Sąd podziela stanowisko, że wskazane okoliczności uzasadniają twierdzenie organów obu instancji, że porównywane towary były towarami podobnymi do towarów objętych kontrolowanym zgłoszeniem celnym.
Ponadto organy celne w uzasadnieniu decyzji wskazały dokumenty, w oparciu o które ustalono wartość celną zakwestionowanych towarów i w ocenie Sądu, dokumenty te nie budzą zastrzeżeń. Nadmienić należy, że przy ustalaniu wartości celnej przedmiotowych towarów, organy zasadnie doliczyły koszty transportu w wysokości proporcjonalnej do wagi netto towaru wskazanej w polu 38 dokumentu SAD, stanowiących średnią kwotę transportu morskiego, obowiązującą w dacie wystawienia konosamentu morskiego Bill of Lading z dnia 29 listopada 2010r.
Odnosząc się natomiast do zarzutu nieuprawnionego zastosowania metody ustalenia wartości celnej towarów, w oparciu o wartość transakcyjną towarów podobnych, w rozumieniu art. 30 ust. 2 lit. b WKC, organ II instancji prawidłowo wskazał, że w związku z faktem odrzucenia przez organ zadeklarowanej przez stronę wartości celnej, Naczelnik Urzędu Celnego, mając na uwadze powyższe przepisy, ustalił wartość celną towarów, objętych zgłoszeniami celnymi, jako wartość transakcyjną podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie, co towary, dla których ustalana jest wartość celna.
Sąd zwraca uwagę na to, że zgodnie z art. 29 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny (WKC) – (Dz.U.UE.L.1992.302.1) - wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33, pod warunkiem, że kupujący i sprzedawca nie są ze sobą powiązani. Z kolei z treści art. 30 WKC wynika, że jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie art. 29, ustala się ją, stosując w kolejności lit. a), b), c) i d) ustępu 2, aż do pierwszej litery, na podstawie której będzie mogła zostać ustalona. Wartością celną ustalaną na podstawie ww. artykułu jest: a) wartość transakcyjna identycznych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie, co towary, dla których ustalana jest wartość celna; b) wartość transakcyjna podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie, co towary, dla których ustalana jest wartość celna.
Zatem organy celne, odrzucając zadeklarowaną przez stronę skarżącą wartość celną towarów, prawidłowo ustaliły, w oparciu o art. 30 ust. 2 lit. b WKC, wartość celną towarów, objętych zgłoszeniem celnym, jako wartość transakcyjną towarów podobnych, sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie, co towary, dla których ustalono wartość celną. Nie ma racji skarżący zarzucając, że zadeklarowane towary nie były towarami podobnymi do towarów przyjętych, jako podobne przez organy, albowiem - jak wyjaśniły to organy - w każdym z porównywanych przypadków, które posłużyły do zakwestionowania wartości celnej, a w następnym etapie, do ustalenia wartości celnej, mamy do czynienia z towarami:
1) sprzedanymi przez chińską firmę B, w celu wywozu do Wspólnoty,
2) wytworzonymi w tym samym kraju (wskazane na chińskich fakturach i w polach 34 SAD pochodzenie towarów: Chiny),
3) tego samego rodzaju (spodnie, kurtki),
4) posiadającymi ten sam skład surowcowy/materiałowy (tkanina z włókien chemicznych, tkanina z bawełny), podobny opis towaru w polach 31 SAD, kod CN w polach 33 SAD,
5) będącymi jednakowej jakości i o jednakowej renomie (w dokumentach handlowych wskazano na II klasę jakości towaru i nie zawarto żadnej informacji o jego markowości, czy posiadanym znaku handlowym),
6) sprzedawanymi na tym samym poziomie handlu (te same podmioty uczestniczące w transakcjach kupna - sprzedaży).
Zdaniem Sądu, powyższe wyszczególnienie istotnie dowodzi, że porównywane towary są towarami podobnymi. W związku z powyższym należy stwierdzić, że argumentacja skarg dotycząca zaskarżonych decyzji w zakresie naruszenia art. 29 ust.1 i art. 30 ust. 2 lit. b WKC jest nieuzasadniona.
W skardze skarżący stwierdza, że organy celne, wadliwie nadały moc dokumentom urzędowym - "wydrukom z ewidencji administracji chińskiej", otrzymanym od organów Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie ceny transakcyjnej towarów, podczas gdy - jego zdaniem - dokumenty te stanowić mogą jedynie dowód tego, jakie kwoty eksporter deklarował w swym rozliczeniu podatkowym. Z kolei organy celne uznają tak otrzymane informacje za pełnoprawny dokument, albowiem informacje te zostały uzyskane w drodze procedury ustanowionej Umowy z rządem Chińskiej Republiki Ludowej.
Zdaniem Sądu, rację mają organy celne, albowiem informacje o wartości transakcyjnej towarów podobnych - w rozumieniu przytoczonego wyżej art. 30 ust. 2 lit. b WKC - zostały uzyskane w drodze Umowy między Wspólnotą Europejską a rządem Chińskiej Republiki Ludowej o współpracy i wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach celnych. Postępowanie w części opartej na ww. Umowie jest postępowaniem, które toczy się bez udziału stron, ma ono charakter postępowania sprawdzającego, a uzyskane w ten sposób dokumenty są dokumentami urzędowymi.
Podkreślić należy, że postępowanie weryfikacyjne, które jest postępowaniem sprawdzającym nie kończy się wydaniem żadnego rozstrzygnięcia, służy jedynie przekazaniu organom celnym państwa importującego informacji, czy wynik weryfikacji jest pozytywny, czy negatywny. Uzyskane w tym postępowaniu dowody i ich ocena mogą być kwestionowane jedynie w postępowaniu administracyjnym, prowadzonym wedle zasad określonych w Ordynacji podatkowej. Weryfikacja faktur dołączonych do zgłoszenia celnego została dokonana na podstawie ww. Umowy. Wynik postępowania weryfikacyjnego, jako dokument autentyczny i przekazany przez chińską administrację celną w ramach realizacji celu Umowy, prawidłowo i zgodnie z procedurą, został przyjęty przez organ celny za dokument potwierdzający faktyczną wartość transakcyjną towarów podobnych.
Zarzut, że dokumenty przekazane przez chińską administrację celną zostały przyjęte przez polskie organy celne orzekające w niniejszej sprawie "bezkrytycznie" - jest oczywiście bezzasadny, skoro organy te w sposób szczegółowy opisały wszystkie podejmowane w sprawie czynności weryfikujące zadeklarowaną wartość celną i przedstawiły w uzasadnieniu wydanych decyzji analizę informacji uzyskanych z różnych źródeł. Skarżący nie podjął polemiki z tymi ustaleniami i analizami, a zarzuty skargi w tym zakresie stoją w oczywistej sprzeczności z materiałami zgromadzonymi w aktach sprawy.
Między skarżącym a organami celnymi sporna jest także kwestia wydania decyzji, ustalającej kwotę należności, wynikających z długu celnego, podlegającej zaksięgowaniu retrospektywnemu po upływie trzech lat od powstania długu celnego, do czego, zdaniem skarżącego, organy nie miały prawa. Skarżący zarzucił także dowolne przyjęcie przez organy, że dług celny powstał wskutek czynu podlegającego w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, bez wskazania opisu tego czynu, w wyniku którego dług celny miałby powstać, subsumcji prowadzącej do przyjęcia, że ww. czyn stanowi przestępstwo, jego związku z powstaniem i wysokością domniemanego długu oraz wskazania, czy toczy się postępowanie przygotowawcze w tej sprawie, względnie, czy organ złożył zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa.
Sąd stwierdza, że rację mają organy administracyjne podając, że były uprawnione do wszczęcia niniejszego postępowania po upływie trzech lat od powstania długu celnego, w związku z treścią art. 221 ust. 4 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. (Dz.UE.L.1992.302.1), ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (WKC), który stanowi, że jeżeli dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, dłużnika można powiadomić o kwocie długu celnego na warunkach przewidzianych w obowiązujących przepisach, po upływie terminu trzech lat, określonych w ust. 3. Jednocześnie z przepisu art. 56 zdanie pierwsze u.p.c. wynika, że w przypadku, o którym mowa w art. 221 ust. 4 WKC, powiadomienie dłużnika o kwocie należności nie może nastąpić po upływie 5 lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Zatem słusznie ustaliły organy celne, że termin na powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego, zgodnie z cytowanymi wyżej przepisami, uległ przedłużeniu do dnia 12 stycznia 2016r.
Należy zaznaczyć, że organy otrzymały postanowienie Prokuratury Okręgowej o wszczęciu śledztwa z dnia 20 września 2012r., sygn. akt [...] w sprawie wprowadzenia funkcjonariuszy Izby Celnej w okresie od 1 stycznia 2010r. do dnia 30 stycznia 2012r. w błąd, co do rzeczywistej wartości importowanej - za pośrednictwem m.in. spółki W z Cypru - odzieży tekstylnej, skutkiem czego doszło do uszczuplenia należności celnych, tj. o przestępstwo z art. 87 § 1 kks w zw. z. art. 37 § 1 pkt. 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks oraz w sprawie narażenia w okresie od dnia 1 stycznia 2010r. do dnia 30 stycznia 2012r. Skarbu Państwa na uszczuplenie podatku od towarów i usług, tj. o przestępstwo z art. 56 § 1 kks i art.76 § 1 i art. 55 § 1 kks w zw. z art.7 § 1 kks i art.6 § 2 kks.
W związku z powyższym, zarzut skarżącego, że dowolne jest twierdzenie, iż "dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego" jest oczywiście nieuzasadniony. Zgodzić należy się z oceną organów orzekających, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki z art. 221 ust. 4 WKC - w sprawie istnieje bowiem wyraźny związek, pomiędzy powstaniem długu celnego, a czynem polegającym na wprowadzeniu w błąd organu celnego, a ponadto czyn, który spowodował powstanie długu celnego, był w momencie popełnienia, zagrożony przez obowiązujące przepisy sankcją karną.
Sąd stwierdza, że organy nie uchybiły stanowisku zawartemu w orzecznictwie wspólnotowym w omawianym zakresie, zwłaszcza zawartym w wyrokach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 18 grudnia 2007r. C-62/06 i z dnia 16 lipca 2009r. C-124/08, jak również wykładni językowej przepisu art. 221 ust. 4 WKC wskazującemu, że do zastosowania tego przepisu nie jest konieczne, ani stwierdzenie prawomocnym wyrokiem, popełnienia czynu zabronionego, ani nawet wszczęcie postępowania karnego, lecz stwierdzenie wystąpienia czynu, który zaledwie podlega wszczęciu postępowania karnego. Stwierdzenie takiego czynu wywiera skutek w postaci możliwości powiadomienia dłużnika o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych po upływie trzech lat od daty powstania długu celnego.
Zasadnym jest również przytoczenie w tej kwestii stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd orzekający podziela w całości, zawartego w wyrokach z dnia 24 czerwca 2014r. w sprawie I GSK 738/13 (opubl. LEX nr 1517948): "Z brzmienia i systematyki art. 221 WKC można wywieść, że dłużnik może zostać powiadomiony o kwocie należności celnych po upływie trzyletniego terminu, w wypadku, gdy wskutek danego czynu organy celne pierwotnie nie mogły określić dokładnej wysokości kwot należności celnych, podlegających zgodnie z prawem, zapłacie, włączając w to sytuację, w której wskazany dłużnik nie był sprawcą tego czynu. Zgodnie z tym przepisem, o należnościach podlegających zapłacie, można powiadomić nie tylko dłużnika, który jest sprawcą czynu podlegającego ściganiu" i w sprawie I GSK 739/13 (opubl. LEX nr 1517949): "Odstępstwo od trzyletniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 221 ust. 3 WKC ma zastosowanie wówczas, gdy organy celne stwierdzają, że przyczyną braku możliwości określenia dokładnej kwoty prawnej należności wobec danego towaru opłat celnych był czyn podlegający postępowaniu sądowemu, a więc podlegający penalizacji w sprawach karnych. Kwalifikacja danego czynu dokonywana jest jedynie dla celów postępowania administracyjnego, aby umożliwić organom celnym skorygowanie błędu lub poboru niewystarczających należności celnych".
Reasumując, stwierdzić należy, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach niniejszej sprawy, potwierdza stanowisko organów, wynikające z zaskarżonych decyzji. Materiał ten został zebrany w sposób rzetelny, był kompletny i wystarczający do podjęcia decyzji w przedmiocie długu celnego. Ocena tego materiału była spójna, logiczna i wszechstronna, bowiem ocenie tej poddano wszystkie dowody zgromadzone w aktach sprawy. Obszerność w gromadzeniu materiału dowodowego i wnikliwość jego oceny nie pozostawią wątpliwości, co do zasadności stanowiska organów orzekających, wyrażonego w zaskarżonych decyzjach.
Ponadto Sąd zaznacza, że podziela argumentację organów obu instancji, zawartą w uzasadnieniach decyzji i w odpowiedzi na skargę w zakresie zarzutów zawartych w skardze. W tej sytuacji Sąd uznał, że skarżący nie ma racji w zasadniczych kwestiach spornych, ale rację mają organy celne we wszystkich aspektach kontrolowanej sprawy.
W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji.