III SA/Kr 660/25

III SA/Kr 660/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-10-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Janusz Kasprzycki
Magdalena Gawlikowska
Maria Zawadzka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 475
Art. 2 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 583
Art. 22
Ustawa z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa
Dz.U. 2024 poz 935
Art. 145 par. 1  pkt 1 lit. a  i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant Sekretarz Sądowy Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2025 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 24 lutego 2025 r., nr WP-VII.8640.14.2025 w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
Uzasadnienie
Wojewoda Małopolski decyzją z 24 lutego 2025 r. nr WP-VII.8640.14.2025 utrzymał w mocy decyzję Starosty Wadowickiego z dnia 17 grudnia 2024 r. nr IR-5210-1425/PA/23/24, odmawiającą skarżącej uznania za osobę bezrobotną od 13 kwietnia 2023 r.
Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 13 kwietnia 2023 r. skarżąca zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w Wadowicach celem dokonania rejestracji jako osoba bezrobotna. W oparciu o przedłożone dokumenty i oświadczenia decyzją z dnia 18 kwietnia 2023 r. nr IR-5210-1425/PA/23 Starosta Wadowicki odmówił uznania skarżącej za osobę bezrobotną od 13 kwietnia 2023 r. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 20 czerwca 2023 r. nr WP-VII.8640.295.2023 utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie. W wyniku rozpoznania skargi skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 1306/23, uchylił powyższą decyzję z dnia 20 czerwca 2023 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji. Zdaniem Sądu w sprawie nie wyjaśniono dostatecznie czy pobyt skarżącej można uznać za legalny w kontekście przepisów specustawy, tj. art. 22 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 1 ust. 1 tej ustawy, jak również nie rozważono czy zachodzi któraś z przesłanek zawartych w art. 2 ust. 3 ustawy (wyłączających legalność pobytu). Powyższe kwestie miały kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, a zatem rozstrzygnięcia czy wobec skarżącej jest spełniona przesłanka z art. 22 ust. 6 ustawy - czy skarżąca może zarejestrować się oraz zostać uznana jako osoba bezrobotna albo poszukująca pracy. Ponadto w kontekście poruszanej sprawy korzystania z ochrony czasowej na terenie Niemiec zaakcentowano kwestie współpracy administracyjnej między państwami, a w szczególności zwrócono uwagę na kompetencje przyznane Komendantowi Głównemu Straży Granicznej, który pełni funkcję krajowego punktu kontaktowego, o którym mowa w art. 27 dyrektywy 2001/55/WE, powoływanego w celu współpracy administracyjnej między państwami członkowskimi w związku z wprowadzeniem ochrony czasowej.
Ponownie orzekając Starosta Wadowicki wydał ww. decyzję z dnia 17 grudnia 2024 r.
W odwołaniu skarżąca podniosła, że w świetle regulacji Unii Europejskiej jej pobyt w Polsce jako obywatela Ukrainy, który przyjechał do Polski w związku z wojną na Ukrainie jest legalny. Podkreśliła, że korzystała z ochrony czasowej na terenie Niemiec lecz z tej ochrony zrezygnowała ponieważ zawarła związek małżeński z obywatelem Polski i zamieszkuje na terenie Polski. Dodała, że zwracała się do Straży Granicznej jak i była w Urzędzie ds. Cudzoziemców i według tych urzędów pobyt był legalny i nie wymagał w 2023 r. podejmowania dodatkowych działań. Skarżąca opisała czynności podejmowane przed wyjazdem w Niemczech oraz podmioty, z którymi się kontaktowała, w celu rezygnacji z ochrony czasowej na terenie Niemiec.
W związku z toczącym się postępowaniem odwoławczym, pismem z 24 stycznia 2025 r. oraz z 17 lutego 2025 r., organ zwrócił się do Komendy Głównej Straży Granicznej z prośbą o potwierdzenie legalności pobytu skarżącej na terytorium Polski w dniu 13 kwietnia 2023 r. W odpowiedzi z dnia 6 lutego 2025 r. wskazano: "Mając na uwadze przepisy ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach regulujące czynności, w oparciu o realizację których organ Straży Granicznej stwierdza, że pobyt cudzoziemca jest zgodny, bądź niezgodny z przepisami dotyczącymi warunków wjazdu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ich pobytu na tym terytorium, uprzejmie informuję, że przekazanie informacji co do legalności pobytu konkretnego cudzoziemca na terytorium RP wymaga uprzedniego przeprowadzenia czynności kontrolnych. W tym miejscu pragnę wskazać, że powyższe wynika m.in. z faktu, iż na zakres realizacji wspomnianych czynności kontrolnych wpisuje się szereg elementów, gdzie jednym z nich jest weryfikacja posiadanych przez cudzoziemca dokumentów pobytowych". Dodatkowo 19 lutego 2025 r. Komenda Główna Straży Granicznej poinformowała, że: "w wyniku dokonanych sprawdzeń w platformie unijnej Temporary Protection Platform, dane cudzoziemki (T. M. 1987.03.29 paszport [...]) figurują w przedmiotowym rejestrze (rejestracja wniosku - Niemcy 10.03.2023 r.)".
Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 24 lutego 2025 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Wadowickiego z dnia 17 grudnia 2024 r. W uzasadnieniu organ wskazał w pierwszej kolejności na mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa. Wyjaśnił następnie, że w związku z rejestracją w Powiatowym Urzędzie Pracy w Wadowicach skarżąca przedłożyła: - paszport ukraiński [...]. ważny do 8 czerwca 2026 r., - powiadomienie o nadaniu numer PESEL status NUE. a nie UKR, - dokument nietłumaczony z języka niemieckiego "Abmeldebestatigung" (potwierdzenie wymeldowania) z 24 marca 2023 r., - dokument nietłumaczony z języka niemieckiego "Auffnthaltstitel" (zezwolenie na pobyt w Niemczech do 4 marca 2024 r.), - oświadczenie strony o przyjeździe do Polski 8 marca 2022 r., wyjeździe do Niemiec gdzie była zarejestrowana jako bezrobotna do 26 marca 2023 r., - oświadczenie, że skarżąca korzystała z ochrony czasowej na terenie Niemiec jako uchodźca z Ukrainy, ale złożyła rezygnację z jej korzystania, - brak jest jednak w ocenie organu, dokumentów potwierdzających, aby na dzień 13 kwietnia 2023 r. skarżąca złożyła do wojewody właściwego ze względu na miejsce pobytu - wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terenie RP, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, złożyła wniosek do Komendanta Głównego Straży Granicznej o rejestrację swojego pobytu od 26 marca 2023 r. na terytorium Polski w związku z przekroczeniem jej granicy od strony, na której nie jest prowadzona kontrola graniczna (wjazd od strony Niemiec).
Wojewoda wyjaśnił, że obywatele Ukrainy uciekający przed wojną w swoim kraju mogą korzystać w Polsce z ochrony czasowej, a potwierdzeniem faktu korzystania z uprawnień wynikających ze specustawy jest uzyskanie statusu PESEL z adnotacją UKR. Skarżąca takiego statusu nie posiada, co wynika z powiadomienia o nadaniu PESEL przez Urząd Gminy Wadowice 12 kwietnia 2023 r. (jej status to PESEL NUE). Skarżąca podniosła, że odmowa tego statusu jest bezzasadna. Organ podkreślił w tym względzie, że Powiatowy Urząd Pracy w Wadowicach nie jest uprawniony do oceny prawidłowości działania innych organów w zakresie wykonywania przez nich ustawowych zadań.
Organ zaznaczył, że zwrócono się do Komendy Straży Granicznej celem uzyskania informacji w sprawie korzystania i rezygnacji przez skarżącą z ochrony czasowej na terenie Niemiec. Z informacji przekazanych przez Straż Graniczną wynika, że dane skarżącej nadal figurują w rejestrze platformy unijnej Temporary Protection Platform - rejestracja wniosku - Niemcy 10 marca 2023 r. Unijna platforma rejestracji do celów tymczasowej ochrony działa od 31 maja 2022 r. i ma za zadanie umożliwić wszystkim państwom udzielającym ochrony i wsparcia wymianę informacji w celu zwiększenia skuteczności podejmowanych działań, ale również kontroli przepływu pomocy. Główną zasadą ochrony tymczasowej, obok udzielania pomocy, jest również zasada korzystania z tej pomocy tylko w jednym kraju (tym który tej ochrony udzielił). Dopiero rezygnacja lub przeniesienie ochrony czasowej do innego państwa oznacza możliwość korzystania z pomocy w kolejnym kraju. System ten ma na celu zapobieganie w korzystaniu ze świadczeń i wsparcia w kilku krajach jednocześnie przez tę samą osobę. Z przekazanych informacji wynika, że skarżąca nadal jest objęta ochroną czasową na terenie Niemiec. W unijnym systemie nie została odnotowana rezygnacja przez nią z korzystania z ochrony czasowej na terenie Niemiec, status skarżącej w rejestrze nie jest oznaczony jako "zakończony", nie wskazano daty wygaśnięcia ochrony. Nie przekazała ona żadnych dokumentów mogących wskazywać na formalne wyrejestrowanie się w Niemczech, najczęściej w tym celu należy się zgłosić do lokalnego urzędu ds. cudzoziemców (Auslanderbehorde) w celu zgłoszenia rezygnacji.
W ocenie organu w tej sytuacji przepisy specustawy nie mają w stosunku do skarżącej zastosowania ponieważ tylko posiadanie statusu UKR daje uprawnienie do stwierdzenia, że pobyt uznawany jest za legalny w oparciu o art. 2 ust. 1 specustawy.
Badając sytuację skarżącej na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudniania i instytucjach rynku pracy Wojewoda stwierdził, że nie legitymuje się ona żadnym z tytułów pobytowych wyliczonych w tym przepisie. Jest ona obywatelem Ukrainy, wjechała do Polski z terenu Niemiec na podstawie ważnego dokumentu pobytowego wydanego przez ten kraj 9 stycznia 2023 r. Zgodnie art. 21 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Dz. U. UE. L. z 2000 r. Nr 239, str. 19 z późn. zm.), posiadając ważny dokument pobytowy wydany przez jedno z państw członkowskich skarżąca może na jego podstawie oraz ważnego dokumentu podróży swobodnie przemieszczać się po terytoriach innych państw członkowskich przez okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu, pod warunkiem że spełniają warunki wjazdu określone w art. 5 ust. 1 lit. a), c), i e) rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen). Obecnie zgodnie z art. 42 ust. 11 pkt 3 specustawy: jeżeli ostatni dzień dopuszczalnego okresu pobytu obywatela Ukrainy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie dokumentu, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiającego jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich (Dz. Urz. UE L 157 z 15.06.2002, str. 1, z późn. zm. - Dz. Urz. U E Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 6, str. 3, z późn. zm.), wydanego przez właściwy organ innego państwa obszaru Schengen, albo innego dokumentu pobytowego wydanego przez organ tego państwa, uprawniającego do podróży po terytorium innych państw tego obszaru, przypada w okresie od dnia 24 lutego 2022 r., jego pobyt na tym terytorium uznaje się za legalny do dnia 30 września 2025 r.
Z powyższego wynika, zdaniem Wojewody, że pobyt skarżącej na terenie Polski uznaje się za legalny do dnia 30 września 2025 r., ale w oparciu o art. 42 ust. 11 pkt 3 specustawy, warunkiem dopuszczalności zarejestrowania jako osoba bezrobotna w oparciu o zapisy specustawy jest uznanie pobytu za legalny na podstawie art. 2 ust. 1 specustawy. Tego warunki jak wykazano powyżej skarżąca nie spełnia. Z kolei tytuł pobytowy skarżącej, jak wykazano powyżej, nie mieści się w zakresie wskazanym w art. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
W takiej sytuacji organ przyjął, iż brak jest przesłanek uzasadniających przyznanie skarżącej z dniem 13 kwietnia 2023 r. statusu bezrobotnego. Kategorie osób, które mogą się ubiegać o przyznanie statusu bezrobotnego zostały bezwzględnie określone przez ustawodawcę w zacytowanych powyżej przepisach prawa. Kwestia statusu bezrobotnego nie zależy od uznania organów orzekających, ustalenie przez organ, że bezrobotny nie spełniał ustawowych wymogów musi skutkować odmową przyznania statusu bezrobotnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca podkreśliła, że przedłożony dokument o wymeldowaniu potwierdza jej rezygnację z ochrony czasowej na terenie Niemiec, oraz wskazała, że złożyła pismo w tej sprawie do niemieckiego Urzędu ds. Cudzoziemców.
W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:
Skarga jest zasadna.
Skarga jest zasadna.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 24 lutego 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Wadowickiego z dnia 17 grudnia 2024 r. odmawiającą skarżącej uznania za osobę bezrobotną od dnia 13 kwietnia 2023 r.
Materialnoprawną podstawą wydania przedmiotowych decyzji były: ustawa z dnia 20 kwietnia 2024 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2024 r. poz. 475), dalej jako ustawa o promocji zatrudnienia, a także ustawa z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz.U. z 2022 r. poz. 583), dalej jako ustawa o pomocy obywatelom Ukrainy.
W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej (...).
W myśl art. 22 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy Obywatel Ukrainy jest uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki:
1) przebywa legalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się za legalny na podstawie art. 2 ust. 1;
2) podmiot powierzający pracę cudzoziemcowi powiadomi, w terminie 7 dni od dnia podjęcia pracy przez obywatela Ukrainy, powiatowy urząd pracy właściwy ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania podmiotu o powierzeniu pracy temu obywatelowi (...).
Jeżeli obywatel Ukrainy (..) przybył legalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie od dnia 24 lutego 2022 r. do dnia określonego w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 i deklaruje zamiar pozostania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jego pobyt na tym terytorium uznaje się za legalny do dnia 30 września 2025 r. (art. 2 ust. 1). Przepisów powyższych nie stosuje się do obywateli Ukrainy posiadających zezwolenie na pobyt czasowy a także korzystających z ochrony czasowej na terenie innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej przyznanej z powodu działań wojennych prowadzonych na terytorium Ukrainy (art. 2 ust. 3 pkt 3). Uzyskanie przez obywatela Ukrainy ochrony czasowej na terenie innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej przyznanej z powodu działań wojennych prowadzonych na terytorium Ukrainy pozbawia go uprawnienia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 (art. 11 ust. 4).
Na tej podstawie powyższych przepisów Starosta Wadowicki w decyzji z dnia 17 grudnia 2024 r. uznał, że skarżąca rejestrując się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Wadowicach posiadała dokument, który uprawniał ją do pobytu w Niemczech do dnia 4 marca 2024 r., gdzie wyjechała po przyjeździe z Ukrainy do Polski i gdzie została objęta czasową ochroną. Nadto organy podkreśliły, że skarżąca posiadała obywatelstwo państwa nie będącego państwem członkowskim UE i nie posiadała zezwolenia na pobyt w RP ani o takie zezwolenie się nie starała.
Tymczasem organy obu instancji nie wzięły pod uwagę, że skarżąca wymeldowała się w Niemczech rezygnując z ochrony czasowej, a następnie wjechała do Polski przez granicę niemiecką, gdzie wyszła za mąż za obywatela RP i złożyła wniosek o Kartę Pobytu w Polsce na podstawie małżeństwa z obywatelem RP.
Decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 9 listopada 2023 r. skarżąca uzyskała zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium RP do dnia 9 listopada 2026 r. oraz Kartę Pobytu, wydaną w dniu 14 listopada 2023 r., która zapewnia jej dostęp do rynku pracy.
Art. 1 ust. 3h ustawy o promocji zatrudnienia, stanowi, że ustawa ma zastosowanie do posiadających w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 144, art. 151 ust. 1, art. 151b ust. 1, art. 159 ust. 1, art. 160, art. 161, art. 161b ust. 1, art. 176, art. 186 ust. 1 pkt 1, 2, 4, 5 i 7 lub art. 187 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, lub posiadających wizę krajową w celu odbycia studiów pierwszego stopnia, studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich albo kształcenia się w szkole doktorskiej, z adnotacją "student", lub wizę krajową w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych.
Zezwolenia na pobyt czasowy w celu połączenia się z rodziną udziela się cudzoziemcowi, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: przybywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywa na tym terytorium w celu połączenia się z rodziną i jest członkiem rodziny cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 159 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach).
Zdaniem Sądu, zezwolenie na pobyt czasowy oraz wydanie Karty Pobytu w Polsce przez Wojewodę Małopolskiego (np. na podstawie art. 158 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach – małżeństwo z obywatelem RP) oznacza, że: Polska ustanowiła własny, nowy tytuł pobytowy skarżącej w Polsce, niezależny od ochrony czasowej w Niemczech i skarżąca uzyskała status legalnego pobyt w Polsce na innej niż dotychczas podstawie (tj. małżeństwo, a nie status uchodźczy). W konsekwencji ochrona czasowa w Niemczech nawet gdyby nie została wcześniej uchylona na skutek wymeldowania się skarżącej w Niemczech przestała obowiązywać.
Zatem skarżąca nie przebywa w Polsce w ramach ochrony przyznanej przez inne państwo UE, ponieważ Wojewoda Małopolski, po przeprowadzenia stosownego postępowania wydając skarżącej zezwolenie na pobyt czasowy oraz Kartę Pobytu z dostępem do rynku pracy w Polsce zweryfikował legalność jej pobytu w Polsce przez co potwierdził, że skarżąca spełnia warunki do udzielenia nowego zezwolenia, a w konsekwencji uznał, że skarżąca nie przebywa w Polsce w ramach ochrony przyznanej przez inne państwo UE. Oznacza to również, że skarżąca po otrzymaniu Karty Pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy", może się zarejestrować jako osoba bezrobotna, niezależnie od tego, że wcześniej miała ochronę czasową w Niemczech.
Wskazać jeszcze należy, że skarżąca po uzyskaniu Karty Pobytu podjęła pracę i pracowała od dnia 18 kwietnia 2024 do dnia 31 marca 2025 r. w restauracji M., a od dnia 1 kwietnia 2025 r. pracuje w A. w K.
W konsekwencji, w ocenie Sądu, organy obu instancji naruszyły art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Nie poczyniły one bowiem koniecznych rozważań i ustaleń w treści badanych aktów w zakresie ustalenia podstawy legalności pobytu skarżącej oraz możliwości podjęcia przez nią pracy oraz możliwości zarejestrowania się jako bezrobotna. Nie podały również w sposób prawidłowy ustaleń w kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.
Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę wykładnię Sądu dotycząca legalności pobytu skarżącej w Polsce, oraz dokładnie ustali i przeanalizuje stan faktyczny sprawy. W szczególności uwzględni decyzję Wojewody Małopolskiego zezwalającą na pobyt czasowy skarżącej w Polsce oraz fakt legitymowania się przez skarżącą Kartą Pobytu z dostępem do rynku pracy, a także późniejsze podjęcie przez skarżącą zatrudniania. Swoje ustalenia organ szczegółowo opisze w uzasadnieniu decyzji z poszanowaniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim art. 107 § 3 k.p.a.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.