III SA/Kr 645/20

III SA/Kr 645/20 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2020-11-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-06-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Ewa Michna /przewodniczący sprawozdawca/
Janusz Bociąga
Maria Zawadzka
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Prawo miejscowe
Sygn. powiązane
III OSK 5381/21 - Wyrok NSA z 2022-10-18
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
Art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
|Sygn. akt III SA/Kr 645/20 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 listopada 2020 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Sędziowie: WSA Janusz Bociąga, WSA Maria Zawadzka, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2020 r., skargi Prokuratora Rejonowego Kraków – Nowa Huta w Krakowie, na uchwałę NR VII/29/2011 Rady Gminy Koniusza, z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie trybu powoływania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego do Spraw Przeciwdziałania, Przemocy w Rodzinie oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania, , , skargę oddala., , , , , ,
Uzasadnienie
Prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków - Nowa Huta w Krakowie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie uchwałę Rady Gminy Koniusza Nr VII/29/2011 z 31 marca 2011 r. w sprawie trybu powołania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego do Spraw Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania, w zakresie § 1 ust. 3, § 2 ust. 1 i 3, § 2 ust. 5 pkt b, c i d.
W skardze Prokurator wskazał szereg naruszeń prawa. Po pierwsze, naruszenie art. 7 i 94 Konstytucji RP, art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 713), art. 9a ust. 4 i 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 218) i przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego, poprzez przyjęcie w §1 ust. 3 w zw. z § 2 ust. 1 zaskarżonej uchwały konieczności zawarcia porozumienia z kuratorem sądowym jako warunkującym jego uczestnictwo w Zespole Interdyscyplinarnym do Spraw Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie, podczas gdy art. 9a ust. 8 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie takiego wymogu nie stawia. W ocenie Prokuratora kwestionowany zapis ustawy stanowił niedopuszczalną modyfikację przepisu rangi ustawy, i na poparcie swojego stanowiska powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 12 kwietnia 2018 r., III SA/Łd 151/18.
Po drugie, Prokurator wskazał naruszenie art. 7 i 94 Konstytucji RP, art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 9a ust. 3, 4, 5 i 15 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie poprzez przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego i ograniczenie w § 2 ust. 1 zaskarżonej uchwały kręgu podmiotów, których przedstawiciele wchodzą lub mogą wchodzić w skład Zespołu Interdyscyplinarnego do Spraw Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie, podczas gdy kwestię tę reguluje art. 9a ust. 3, 4 i 5 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. Prokurator powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych (wyrok WSA w Gliwicach z 18 września 2019 r., III SA/Gl 544/19, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 12 kwietnia 2018 r., III SA/Łd 151/18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 13 października 2017 r. sygn. II SA/Go 798/17) i wskazał, że powoływanie konkretnych członków należy do wyłącznej kompetencji wójta, a krąg podmiotów, których przedstawiciele muszą lub mogą się znajdować w zespole interdyscyplinarnym zostało jasno i wyraźnie sprecyzowane w art. 9a ust 3, 4 i 5 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. W ocenie Prokuratora Rada Gminy powtórzyła treść ustawy, co stanowi naruszenie § 118 w zw. z § 143 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej oraz art. 9a ust. 15 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, ale też w istocie ograniczyła krąg podmiotów, których przedstawiciela mogą być członkami gminnego zespołu interdyscyplinarnego, tj. wskazanych w ustępie 5 art. 9a ww. ustawy.
Następny zarzut skargi dotyczył naruszenia art. 7 i 94 Konstytucji RP, art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, art. 9c ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu
przemocy w rodzinie poprzez określenie w § 2 ust. 3 zaskarżonej uchwały, że każdy członek Zespołu przed udziałem w pierwszym posiedzeniu składa pisemne oświadczenie o zachowaniu poufności wszelkich informacji uzyskanych w ramach pracy w Zespole, podczas gdy kwestię tę reguluje art. 9c ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, który tym samym przez zapis uchwały został zmodyfikowany.
Dalej Prokurator zarzucił organowi naruszenie art. 7 i 94 Konstytucji RP, art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, art. 9a ust 15 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie poprzez nałożenie w § 2 ust. 5 pkt b zaskarżonej uchwały na wójta obowiązku odwołania członka zespołu interdyscyplinarnego w razie uzasadnionego podejrzenia o naruszenie poufności danych i informacji uzyskanych w ramach pracy w Zespole, podczas gdy ustawa nie przewiduje takiego warunku odwołania. Tym samym w ocenie Prokuratora wprowadzona w uchwale przesłanka odwołania członka wykracza poza upoważnienie do określenia trybu i sposobu odwołania członków zespołu interdyscyplinarnego. Jednocześnie ustawodawca nie upoważnił Rady Gminy do określenia wymagań wobec członków zespołu interdyscyplinarnego i w świetle treści art. 9a ust. 15 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy rada gminy może uregulować wyłącznie tryb odwoływania członków zespołu, a więc procedurę pozbawienia członkostwa (wskazano tu wyrok WSA w Olsztynie z 8 października 2019 r. II SA/1611/19).
Kolejny zarzut skargi odnosił się do naruszenia art. 7 i 94 Konstytucji RP, art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, art. 9a ust 15 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie poprzez nałożenie w § 2 ust. 5 pkt c zaskarżonej uchwały na wójta obowiązku odwołania członka zespołu interdyscyplinarnego na uzasadniony wniosek Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Koniuszy, podczas gdy ustawa nie przewiduje takiego warunku odwołania. Ww. przepis ten de facto daje możliwość odwołania członków zespołu kierownikowi Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Koniuszy, podczas gdy prawo to przysługuje wójtowi. Poza tym - jak wskazał Prokurator - redakcja uchwalonego przepisu uprawnienie kierownika rozciąga na wszystkich członków zespołu, a więc również nie będących przedstawicielami jednostek organizacyjnych pomocy społecznej.
W ostatnim zarzucie skargi Prokurator wskazał naruszenie art. 7 i 94 Konstytucji RP, art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, art. 9a ust 15 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie poprzez określenie w § 2 ust. 5 pkt d zaskarżonej uchwały, że wójt ma obowiązek odwołać członka zespołu interdyscyplinarnego w wypadku zgonu członka Gminnego Zespołu interdyscyplinarnego, podczas gdy unormowanie takie jest zbędne wobec wygaśnięcia z mocy prawa jego powołania.
Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części, tj. w zakresie § 1 ust. 3, § ust. 1, 3 oraz § 2 ust. 5 pkt b, c, d.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, wskazując że zakres swobody lokalnego prawodawcy jest wyznaczony podstawą i granicami upoważnień zawartych w ustawie, a akty prawa miejscowego nie muszą mieć charakteru aktów wykonawczych w ścisłym tego słowa znaczeniu, gdyż z reguły upoważnienie do stanowienia aktów prawa miejscowego nie zawiera szczegółowych wytycznych co do treści pozostawiając większą swobodę w stanowieniu prawa dla lokalnego prawodawcy. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają bowiem na celu "uzupełnienie" przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązkach adresatów, a więc nie są wydawane w celu wykonania ustawy, w przeciwieństwie do rozporządzeń w rozumieniu art. 92 Konstytucji RP. Tymczasem upoważnienie ustawowe określone w art. 9a ust. 15 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy określa materię podlegającą unormowaniu w drodze aktu prawa miejscowego, przy czym akt taki ma stanowić materię dopełniającą wobec regulacji ustawowej.
Dalej organ podkreślił m.in., że narzucenie organom samorządu szczególnych rozwiązań w tworzeniu prawa miejscowego, poza tym co wskazane jest w ustawie, naruszałoby przyznaną im niezależność, a wskazanie, iż administracja może czynić tylko to, do czego wyraźnie upoważnia ją prawo i to w formach i trybie prawem przewidzianych odnosi się do prawotwórczych kompetencji, a więc uprawnień w zakresie tworzenia prawa miejscowego. W granicach przyznanych zadań pozostawia się jednak administracji samorządowej swobodę legislacyjną rozumianą już jako zasada - co nie jest zabronione, jest dopuszczalne. Powyższe zasady dotyczące kompetencji legislacyjnych jednostek samorządu terytorialnego należy ocenić także przez pryzmat reguł warunkujących ewentualne stwierdzenie nieważności uchwały, a zatem ocenić czy ewentualne niedoskonałości w tworzeniu prawa na szczeblu lokalnym stanowią o nieistotnym, czy też istotnym naruszeniu prawa. Istotne znaczenie ma również zasada proporcjonalności wywodzona z art. 2 Konstytucji RP, a także z art. 8 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego, która nakazuje stosować adekwatne środki prawne względem stwierdzonych naruszeń. Dalej, organ podniósł, że szczególna rola Prokuratora jako organu ochrony prawnej wyraża się w podejmowaniu działań w postępowaniach sądowoadministracyjnych w tych wszystkich przypadkach, w których stwierdzone zostało obiektywne naruszenie prawa, którego dalsze istnienie w porządku prawnym jest nie do pogodzenia w demokratycznym państwie prawa, a więc aktywność tego organu dotyczy z reguły spraw o doniosłym znaczeniu. Tymczasem w ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie sposób dostrzec, aby treść zarzutów i zaskarżonych postanowień uchwały miało taki charakter, co rodzi pytanie o zasadność kierowania skargi na ww. uchwałę do Sądu i dążenie do rzeczywistego celu podjętych działań, jakim winna być ochrona praworządności.
Odnosząc się bardziej szczegółowo do zarzutów skargi, organ zgodził się z Prokuratorem, iż przepisy ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie nie przewidują wprost obowiązku zawierania porozumień z wszystkimi podmiotami, których przedstawiciele wchodzą w skład zespołu interdyscyplinarnego, co jednak w ocenie organu nie oznacza, iż zapis ten jest prawnie niedopuszczalny, skoro upoważnienie ustawowe wyraźnie stanowi, że rada jest uprawniona do określania trybu i sposobu powoływania członków zespołu oraz określenia szczegółowych warunków jego funkcjonowania. Zdaniem organu w ramach ww. delegacji mieści się kompetencja rady gminy do określenia wprost w uchwale, iż porozumienia tego rodzaju będą zawierane również w przypadku wyznaczenia do składu zespołu kuratora sądowego. Co więcej, powyższe nie tylko mieści się w ramach ww. upoważnienia ustawowego, ale zawiera się w formach prawnych w ramach, których samorząd realizuje zadania gminne. Nie jest to jedyna możliwość, ale jedna z prawnie dopuszczalnych przewidzianych ustawą o samorządzie gminnym, a zatem możliwa do określenia w ramach uchwały. Organ dodał przy tym, że aby kurator samorządowy mógł działać w ramach utworzonego zespołu, gmina musi nawiązać "porozumienie" z podmiotem uprawnionym do wyznaczenia kuratora do składu zespołu, a powyższe może ograniczać się do wymiany pism między dwoma podmiotami, może też formułować wspólne dalsze szczegółowe ustalenia i przybrać formę zawieranego między tymi podmiotami porozumienia. Poza tym organ zauważył, że na stronach Ministerstwa Sprawiedliwości widnieje komunikat, w którym wskazuje się, że powyższe reguły wyznaczania kuratora sądowego do składu zespołu można uznać za prawnie dopuszczalne.
Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi, organ zauważył, że w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że Zasady Techniki Prawodawczej są zbiorem dyrektyw skierowanych do prawodawcy (a właściwie do legislatorów) wskazujących, jak poprawnie wyrażać normy prawne w przepisach prawnych i jak je grupować w aktach normatywnych, natomiast nie są aktem normatywnym i nie służą one ocenie ważności obowiązującego prawa, a naruszenie tych zasad nie wywołuje z mocy prawa żadnych ujemnych skutków.
Organ nie podzielił również zastrzeżeń Prokuratora do § 2 ust. 5 pkt b uchwały, wyjaśniając że przesłanki obligujące do odwołania członka Zespołu pozwalają Gminie na wykonanie nałożonego na nią zadania aktywnego i rzeczywistego działania na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Przepis art. 9a ust. 15 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy wyraźnie stanowi o uprawnieniu rady gminy do określenia trybu i sposobu odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania i w ocenie organu w ww. upoważnieniu mieści się kompetencja do zawarcia ww. unormowań, które pozwalają na sprawną realizację zadań i wobec braku stosownych unormowań w regulacjach ustawowych, w zgodzie z upoważnieniem ustawowym uzupełniają ją, stosując wyżej opisaną swobodę legislacyjną w ramach przekazanej radzie gminy delegacji ustawowej.
Analogicznie, jako bezzasadne, organ ocenił kolejne zarzuty skargi, podnosząc że Prokurator całkowicie pomija w swojej argumentacji zakres upoważnienia ustawowego, w ramach którego przekazano radzie gminy do uregulowania "warunki funkcjonowania" zespołu. Wykładnia językowa upoważnienia ustawowego ograniczająca się do ścisłego rozumienia samego pojęcia "trybu i sposobu powołania i odwołania członków zespołu interdyscyplinarnego" bez odczytania pozostałej części upoważnienia ustawowego powoduje przyjęcie wykładni, która jest nie do pogodzenia z innymi sposobami stosowania prawa. Organ nie zgodził się z taką wykładnią przepisów prawa, która skutkuje przyjęciem, iż pewne elementy upoważnienia ustawowego są zbędne, względnie przyjęcie wykładni prawa, która polega na ściśle formalnej interpretacji przepisów prawa uniemożliwiając tym samym sprawne i funkcjonowania zespołu interdyscyplinarnego. W ocenie organu zarówno zapis § 2 ust. 5 pkt b uchwały, jak i zapisy § 2 ust. 5 pkt c) i d) uchwały mieszczą się w granicy przyznanej radzie gminy swobody legislacyjnej określonej dyspozycją art. 9a ust. 15 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie i pozwalają na sprawną realizację zadań, w przypadkach których istnieje potrzeba nowego powołania członka tego zespołu wobec zaistnienia przesłanki do odwołania dotychczasowego członka tj. w przypadku jego śmierci względnie złożenia uzasadnionego wniosku o odwołanie członka przez Kierownika GOPS w Koniusza. Przy czym organ nie zgodził się z twierdzeniem zawartym w skardze, że przepis § 2 ust. 5 pkt c uchwały przyznawał możliwość odwołania członka zespołu kierownikowi GOPS. Organ wyjaśnił, że z treści uchwały wprost wynika, iż Kierownik GOPS ma jedynie uprawnienie do złożenia wniosku, który winien być odpowiednio umotywowany (uzasadniony), a ostateczna decyzja do odwołania członka tego zespołu pozostaje do decyzji organu wykonawczego gminy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie ponieważ skarżący Prokurator dokonał zbyt formalistycznej interpretacji zaskarżonej uchwały.
Na wstępie Sąd zaznacza, że m.in. podstawą podjęcia uchwały był art. 9a ust. 15 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. Stanowi on, że Rada gminy określi, w drodze uchwały, tryb i sposób powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania. Treść tego przepisu wskazuje na kompetencję rady gminy do uregulowania "szczegółowych warunków funkcjonowania" zespołu interdyscyplinarnego. Jednocześnie owe "szczegółowe warunki funkcjonowania" zespołu są czymś innym niż zapisy uchwały dotyczące powoływania i odwolywania członków zespołu – skoro sam art. 9a ust. 15 powołanej ustawy czyni takie rozróżnienie.
Sąd zgadza się, że ustawa nie przewiduje w sposób wyraźny "porozumienia" z podmiotami, których przedstawiciele wchodzą w skład zespołu interdyscyplinarnego. Jednakże skoro takie porozumienie umożliwia co do zasady efektywne uczestniczenie przedstawiciela jednostki zewnętrznej (policji, oświaty, kuratora sądowego czy też prokuratora) to pożądanym byłoby określenie zasad takiej współpracy. Przed zespołem stają bowiem praktyczne problemy – np. który z prokuratorów, policjantów, kuratorów sądowych będzie członkiem takiego zespołu; jak będzie rozliczany czas jego pracy w jednostce macierzystej itp. Tego typu kwestie mogą być poddane ogólnemu porozumieniu zawartemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) z reprezentującym daną jednostkę odpowiednio: prokuratorem, komendantem policji, prezesem sądu. Dowodzi zresztą tego faktyczne porozumienie zawarte z Prezesem SR dla Krakowa Nowej Huty w Krakowie oraz stanowisko Ministra Sprawiedliwości, który z uwagi na potrzebę zacieśnienia współpracy w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie uznał takie porozumienia nie tylko za wskazane, ale nawet wyraźnie określił, że to nie konkretny kurator powinien zawierać porozumienie, ale prezes sądu. Dodatkowo Minister Sprawiedliwości wypowiedział się jaki kurator, czy też kierownik zespołu kuratorskiej służby sądowej powinien być delegowany do prac zespołu interdyscyplinarnego.
Powyższe zapisy uchwały i towarzyszące im porozumienia pośrednio dowodzą, że nawet zdaniem Prokuratora Generalnego – w tej części zaskarżona uchwała nie naruszała prawa.
Niezasadny był również zarzut przekroczenia upoważnienia ustawowego poprzez określenie kręgu podmiotów, które tworzą zespół interdyscyplinarny. W konkretnej sprawie zaskarżonej uchwały w praktyce wymienione zostały podmioty określone w ustawie. W ocenie Sądu, takie uregulowanie czyniło zaskarżoną uchwałę czytelniejszą i kompleksowo regulującą dane zagadnienie. Sąd wziął również pod uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych naruszenie zasad techniki prawodawczej nie zawsze powoduje nieważność aktu prawa miejscowego. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym przez organ wyroku z 15 października 2019 r., II OSK 2880/17 zasady techniki prawodawczej nie są klasycznymi dyrektywami o charakterze normatywnym tym samym "należy przyjąć, że nie służą one ocenie ważności obowiązującego prawa, a ich naruszenie nie stanowi o sprzeczności uregulowań z prawem w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności kontrolowanych aktów w całości bądź w części. Wskazać wypada, że Trybunał Konstytucyjny wypracował stanowisko, zgodnie z którym naruszenie zasad techniki prawodawczej może prowadzić do uznania danego aktu prawnego, w całości lub w części, za niezgodny z Konstytucją, jednak tylko wtedy, gdy naruszenie to jest poważne i powoduje naruszenie którejś z zasad konstytucyjnych, w szczególności zasady demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji) i wynikającej z niego zasady poprawnej legislacji, a także zasady praworządności (art. 7 Konstytucji) wymagającej, aby materia regulowana wydanym aktem normatywnym wynikała z upoważnienia ustawowego i nie przekraczała zakresu tego upoważnienia (zob. wyrok TK z dnia 24 lutego 2003 r. w sprawie o sygn. K 28/02, OTK-A 2003; wyrok TK z dnia 29 października 2003 r., w sprawie o sygn. K 53/02, OTK-A 2003; wyrok TK z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie o sygn. P 15/05, OTK-A 2006). Stąd, tylko w sytuacji powiązania naruszenia zasad techniki prawodawczej z naruszeniem zasady konstytucyjnej można mówić o wystąpieniu istotnego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności aktu prawnego, co ma miejsce chociażby wówczas, kiedy w wyniku naruszenia zasad techniki prawodawczej dochodzi do sytuacji, kiedy prawodawca lokalny reguluje materię uregulowaną już aktami wyższego rzędu (tj. ustawami), ewentualnie wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego".
Z tych to powodów Sąd uznał również za niezasadne pozostałe zarzuty skarżącego Prokuratora.
Właściwie skarżący Prokurator nie wskazał jaki to akt wyższego rzędu został naruszony poprzez szczegółowe uregulowania zasad funkcjonowania zespołu interdyscyplinarnego (obowiązek składania pisemnych oświadczeń o zachowaniu poufności wszelkich informacji uzyskanych w związku z pracą w zespole), ani wskazanie przesłanek odwołania poszczególnych członków zespołu, co zasadniczo nie jest sprzeczne z treścią art. 9a ust. 15 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, skoro upoważnia on do określenia trybu i sposobu odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego.
Zdaniem Sądu określenie "tryb" oznacza wskazanie w uchwale kto i w jakich sytuacjach powołuje i odwołuje poszczególnych członków zespołu. Zaskarżona uchwała poprzez wskazanie w jakich sytuacjach może nastąpić odwołanie członka zespołu interdyscyplinarnego – mieści się w zakresie upoważnienia ustawowego. Prokurator nie wykazał przy tym, aby wskazane w jej treści przyczyny umożliwiające odwołanie członka zespołu interdyscyplinarnego w inny sposób naruszały prawo. Sąd zwraca uwagę, że w uchwale zostało użyte określenie "uzasadniony wniosek" – co jednocześnie przy kontroli sądu administracyjnego co do ewentualnego zarządzenia wójta w zakresie odwołania konkretnego członka zespołu interdyscyplinarnego – nie uzasadnia tezy o naruszeniu prawa w zaskarżonej uchwale.
Wbrew również twierdzeniom skarżącego – sam wniosek o odwołanie członka zespołu interdyscyplinarnego nie zobowiązuje wójta do wydania takiego zarządzenia. Wójt ma bowiem obowiązek, jak każdy organ władzy publicznej, do przeprowadzenia postępowania na okoliczność, czy powody wskazane we wniosku o odwołanie są "uzasadnione" w świetle stwierdzonych faktów, wyjaśnień członka zespołu.
Z tych to przyczyn Sąd skargę oddalił zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).