III SA/Kr 644/19

III SA/Kr 644/19 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2019-10-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-06-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Barbara Pasternak
Halina Jakubiec
Janusz Kasprzycki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I OSK 537/20 - Wyrok NSA z 2024-02-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 341
Art. 12  ust. 1  pkt 2 i ust. 2  pkt 2
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 1302
Art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Barbara Pasternak Protokolant specjalista Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2019 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu zatrzymanego prawa jazdy skargę oddala
Uzasadnienie
Zaskarżoną przez K. S. (dalej skarżący) decyzją z dnia 29 kwietnia 2019 r. nr [...], wydaną na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 341 ze zm., zwanej dalej ustawą o kierujących pojazdami), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2019 r., znak: [...] orzekającą o odmowie zwrotu skarżącemu zatrzymanego prawa jazdy kategorii A.
Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Skarżący zwrócił się do Starosty w dniu 1 marca 2019 r. z wnioskiem o zwrot dokumentu prawa jazdy kat. A.
Starosta decyzją z dnia [...] 2019 r., znak: [...] odmówił zwrotu skarżącemu zatrzymanego prawa jazdy kat. A.
Organ dokonał ustaleń, że Sąd Rejonowy Wydział II Karny w wyroku z dnia 31 października 2018 r., sygn. akt [...], nałożył na skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 (czterech) lat, z wyłączeniem pojazdów kat. A. Dodatkowo Sąd nałożył na skarżącego obowiązek zwrotu dokumentu prawa jazdy do właściwego organu komunikacji.
W konsekwencji powyższego wyroku organ pierwszej instancji wydał decyzję z dnia [...] 2019 r., znak: [...], o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. AB nr [...] wydanych przez Prezydenta Miasta z wyłączeniem spod zakazu pojazdów kat. A.
Skarżący, w wykonaniu ww. decyzji zwrócił w dniu 18 lutego 2019 r. dokument prawa jazdy kat. AB nr [...], co skutkowało wydaniem przez organ pierwszej instancji zawiadomienia z dnia 18 lutego 2019 r. o wykonaniu środka karnego na okres od dnia 18 lutego 2019 r do dnia 18 lutego 2023 r.
Następnie skarżący zwrócił się wnioskiem z dnia 1 marca 2019 r. o zwrot prawa jazdy kat. A.
Organ, odnosząc się do treści przepisu art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, podniósł, że przepis ten wskazuje które kategorie prawa jazdy nie mogą być wydane ani zwrócone osobie ubiegającej się o wydanie, przywrócenie bądź zwrot zatrzymanego prawa jazdy. W odniesieniu do kat. A obowiązuje regulacja prawna uniemożliwiająca wydanie prawa jazdy tej kategorii w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienia kat. B, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Organ wskazał na zamysł ustawodawcy uniemożliwienia osobom, wobec których z istotnych względów orzeczono środek karny w postaci zakazu kierowania pojazdami mechanicznymi uczestniczenia w ruchu drogowym. Ustawa o kierujących pojazdami nie modyfikuje orzeczonego sądownie środka karnego.
Odwołując się od ww. decyzji skarżący podniósł zarzuty naruszenia przez organ:
- art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, § 10 ust. 2 pkt 1-3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami oraz art. 104 i art. 107 k.p.a. poprzez przyjęcie błędnej wykładni oraz błędnego zastosowania, a przez to nieprzyjęcie, że dotyczą one wyłącznie osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy w czasie trwania zakazu, tj. występujących o uprawnienie, którego nie posiadały lub które utraciły,
- naruszenie art. 12 ust. 2 w zw. z art. 103 ust. 3 i ust. 4 i art. 104 ustawy o kierujących pojazdami poprzez błędną wykładnie i błędne zastosowanie, a przez to nierozróżnienie odmiennej sytuacji prawnej kierującego ubiegającego się o prawo jazdy po raz pierwszy, od sytuacji kierującego, który takie uprawnienia posiada i z związku z tym wydanie decyzji, która nie uwzględnia faktu posiadania przez odwołującego się uprzednio nabytych (i nie odebranych orzeczeniem sądu karnego) uprawnień do kierowania pojazdami kat. A,
- naruszenie art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 4, art. 104, art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami poprzez niewydanie dokumentu prawa jazdy obejmującego kategorie, co do których nie orzeczono środka karnego wskazanego w art. 42 k.k.
Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia SKO podzieliło ustalenia faktyczne i prawne organu pierwszej instancji, wskazując, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy art. 12 ust. 1 pkt 2 oraz art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. Skarżący posiada uprawnienie do kierowania pojazdami kategorii AB, a z treści ww. wyroku Sądu Rejonowego wynika, że na odwołującego się nałożono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 (czterech) lat, z wyłączeniem pojazdów kat. A.
Organ podkreślił, że konstrukcja przepisu art. 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 ww. ustawy nakłada na organ administracji obowiązek wydania decyzji o odmowie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy, nie dając możliwości żadnego alternatywnego rozstrzygnięcia.
Organ odwołał się w tej mierze do szeregu orzeczeń sądów administracyjnych, w tym do wyroku WSA w Poznaniu z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Po 1024/15, oraz wyroku WSA w Krakowie z dnia 4 lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 384/18, w którym Sąd stwierdził, że "skutek zdarzenia prawnego, jakim jest skazanie prawomocnym wyrokiem zakazującym prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie danej kategorii, został rozciągnięty na inne uprawnienia do prowadzania pojazdów, zarówno względem osób ubiegających się o prawo jazdy innej kategorii, jaki i dysponującym już takim prawem jazdy".
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący zarzucił organowi sprzeczność podjętej decyzji z wyrokiem Sądu Rejonowego. Wskazał, że jeśli sąd karny orzekł zakaz prowadzenia pojazdów w zakresie kat. B, a starosta na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami cofnął uprawnienia tylko w zakresie tej kategorii, to w jego ocenie odmowa wydania prawa jazdy w zakresie kat. A nie znajduje żadnego uzasadnienia prawnego. Takie działanie organu stanowi, zdaniem skarżącego, niedopuszczalne rozszerzenie decyzją administracyjną wyroku karnego, z naruszeniem art. 42 § 2 k.k. i art. 182 § 2 k.k.w.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając sprawę zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Dokonana kontrola według wyżej wskazanych kryteriów, wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć wykazała bowiem, że nie tkwią w nich kwalifikowane wady skutkujące stwierdzeniem ich nieważności, czy wznowieniem postępowania. Sąd nie dopatrzył się też takich naruszeń przez orzekające organy przepisów postępowania – ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), jak i przepisów prawa materialnego – ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. jedn., Dz. U. z 2019 r. poz. 341, zwanej dalej ustawą o kierujących pojazdami), które by skutkowały uchyleniem tych decyzji.
Materialnoprawną rozstrzygnięć organów stanowiły przepisy art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami.
Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu.
Z kolei w myśl art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, wskazany wyżej przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii:
1) B1 lub B - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2 lub A;
2) AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B;
3) B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D.
Wskazać przy tym należy, że przytoczony przepis art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, został nadany ustawą z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r. poz. 970), obowiązującą od dnia 25 października 2014 r. Wcześniej, tj. przed nowelizacją regulacja art. 12 ust. 2 ustawy stanowiła jedynie, że przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy, nie określając wprost, że należy go stosować także względem osoby ubiegającej się o jego zwrot.
Skoro przepis art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami w brzmieniu nadanym mu ustawą nowelizującą wszedł w życie w dniu 25 października 2014 r. (art. 15 pkt 1 ustawy nowelizacyjnej) i ma w świetle art. 3 ustawy nowelizującej ustawę o kierujących pojazdami, zastosowanie do osób, wobec których orzeczono prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po dniu 25 października 2014 r., to nie ulega wątpliwości, że w niniejszym przypadku, mógł być on podstawą kontrolowanej decyzji. Jest bowiem rzeczą bezsporną w niniejszej sprawie, że Sąd Rejonowy Wydział II Karny w wyroku z dnia 31 października 2018 r., sygn. akt [...], nałożył na skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych (tj. kat. B) na okres 4 (czterech) lat, z wyłączeniem pojazdów kat. A. W konsekwencji więc miały zastosowanie przepisy art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, a obowiązującym już w chwili wydawania zaskarżonej decyzji.
Zdaniem Sądu orzekające organy dokonały więc prawidłowej wykładni powyższych przepisów ustawy o kierujących pojazdami. W żaden też sposób nie można im zarzucić skutecznie ich błędnego zastosowania.
Wniosek skarżącego z dnia 1 marca 2019 r. o zwrot zatrzymanego prawa jazdy kategorii A nie mógł być przez organy pozytywnie załatwiony.
Ustawa o kierujących pojazdami rozróżnia osoby ubiegające się o wydanie prawa jazdy (nie posiadające uprawnień do kierowania pojazdami), od osób, które takie uprawnienia do kierowania pojazdami posiadają i które wnoszą jedynie o zwrot dokumentu prawa jazdy.
W art. 12 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami ustawodawca wskazał bowiem okoliczności, których wystąpienie uniemożliwia wydanie prawa jazdy. Jedną z nich stanowi wskazany w pkt 2 tego przepisu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu, w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Z kolei art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami stanowi, że okoliczność wyłączająca możliwość wydania prawa jazdy określona w pkt 2 art. 12 ust. 1, odnosi się także do innych kategorii uprawnień w zakresie prawa jazdy, niż objętych orzeczonym zakazem. W aktualnym zatem stanie prawnym, skutek zdarzenia prawnego, jakim jest skazanie prawomocnym wyrokiem zakazującym prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie danej kategorii, został rozciągnięty na inne uprawnienia do prowadzania pojazdów, zarówno względem osób ubiegających się o prawo jazdy innej kategorii, jaki i dysponującym już takim prawem jazdy.
Analiza treści art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami nie pozostawia wątpliwości, że wolą ustawodawcy było wywołanie dodatkowej, niezależnej od sankcji karnej, sankcji administracyjnej poprzez uniemożliwienie osobie z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów podstawowych kategorii, odzyskania dokumentu umożliwiającej kierowanie pojazdami innych kategorii i to nawet wówczas, gdy sąd karny nie pozbawił skazanego uprawnień do kierowania nimi. Stanowisko takie prezentowane jest w orzecznictwie sądowadministracyjnym, m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt I OSK 382/14, z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 603/14, z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 888/14, z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 678/14 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, m.in. wyrokach WSA w Krakowie: z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 679/15 czy z dnia 5 września 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 719/17, w wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2139/15, wyroku WSA w Poznaniu z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Po 1024/15. Zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B musi zatem skutkować odmową wydania prawa jazdy w pozostałych kategoriach wymienionych w ww. ustawie. Przemawia za tym nie tylko wykładnia językowa (która ma pierwszeństwo przed innymi metodami wykładni przepisów prawa, bowiem wynika z treści samej normy prawnej) ale także i wykładnia celowościowa. Ratio legis zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych stanowi bowiem wykluczenie z ruchu drogowego takich kierowców, którzy wykazali, że zagrażają bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza jeżeli uczynili to znajdując się w stanie nietrzeźwości. Trudno bowiem przyjąć, że racjonalny ustawodawca pozbawiając prawa do kierowania pojazdami osobowymi kat. B, zezwoliłby np. na prowadzenie pojazdami samochodowymi o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t (kat. C). Wskazane przepisy służyć mają zapewnieniu bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu drogowego i ochronie wartości nadrzędnych, którymi są życie i zdrowie ludzkie. W pełni podzielić więc należy stanowisko WSA w Gorzowie Wielkopolskim, że za tym przemawiał interes społeczny. "Taki interes społeczny, w rozumieniu art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (dopuszczającego ustanowienie w ustawie ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw w sytuacji, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób) został wskazany i należy się z nim zgodzić. Chodziło bowiem o ochronę tak istotnych społecznych dóbr i wartości nadrzędnych, jak życie i zdrowie ludzkie." (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Go 313./18; LEX nr 2513889).
Wobec powyższego za trafne należało ocenić stanowisko orzekających organów, zaprezentowane w uzasadnieniach kontrolowanych decyzji, że w sytuacji, gdy orzeczony przez sąd karny wobec skarżącego zakaz obejmował kategorię uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B, a skarżący domagał się zwrotu prawa jazdy kat. A, taki dokument potwierdzający uprawnienia do kierowania pojazdami kat. A, nie mógł być skarżącemu zwrócony.
Zarzut naruszenia art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami okazał się zatem nieuzasadniony.
Odebranie skarżącemu prawomocnym wyrokiem karnym tylko części posiadanych uprawnień, nie oznacza przecież, że w trakcie obowiązywania tego zakazu może on żądać zwrotu dokumentu potwierdzającego uprawnienia do kierowania pojazdami co do pozostałych kategorii. Wyraźnie zakazał tego ustawodawca w wyżej przytoczonym art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, przy czym adresatem tego przepisu jest organ administracyjny, a nie sąd karny. Rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa jazdy w sytuacji objętej przepisem art. 12 ust. 2 wyżej wymienionej ustawy nie jest objęte uznaniem administracyjnym (nie zależy od uznania rozstrzygającego organu i rozważenia przez niego różnych okoliczności życiowych wskazanych przez skarżącego, np. okresu posiadania prawa jazdy, wykonywania działalności gospodarczej, itp.), lecz obliguje organ do zastosowania wynikających z niego sankcji w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych dla których wymagane jest prawo jazdy kat. B. Zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, do których prowadzenia wymagane jest prawo jazdy kat. B pozbawia więc prawa do uzyskania prawa jazdy kat. A i wszelkich kategorii praw jazdy wymienionych w ustawie. Tym samym dokument prawa jazdy dla powyższej kategorii nie mógł być zwrócony skarżącemu w okresie obowiązywania orzeczonego prawomocnym wyrokiem sądu karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kat. B. Skutkiem orzeczonego środka karnego przez sąd karny są zatem obowiązujące wobec skarżącego zakazy wynikające z przepisów ustawy o kierujących pojazdami.
Zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się więc bezzasadne. Jeszcze raz podkreślić należy, że z regulacji art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami jednoznacznie wynika, że gdy wobec określonej osoby został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu karnego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmujący uprawnienie w zakresie prawa jazdy kat. B - to w okresie obowiązywania tego zakazu osobie tej nie może być wydane lub zwrócone, a także przywrócone uprawnienie w zakresie prawa jazdy m.in. kat. A. Oznacza to, że zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, do których prowadzenia wymagane jest prawo jazdy kat. B pozbawia prawa do uzyskania prawa jazdy kat. A i wszelkich kategorii praw jazdy wymienionych w ustawie. Tym samym dokument prawa jazdy dla powyższej kategorii nie może być zwrócony skarżącemu w okresie obowiązywania orzeczonego prawomocnym wyrokiem sądu karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kat. B. Skutkiem orzeczonego środka karnego przez sąd karny są zatem obowiązujące wobec skarżącego zakazy wynikające z przepisów ustawy o kierujących pojazdami. Nie można się więc zgodzić z twierdzeniem skarżącego, że takie działanie organów orzekających stanowi naruszenie art. 42 § 2 k.k. i art. 182 § 2 k.k.w organy dokonywały modyfikacji orzeczonego środka karnego. Z wyroku karnego wynika bezpośredni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B oraz pośrednio, na podstawie ww. przepisów ustawy o kierujących pojazdami, zakaz prowadzenia pojazdów kat. A. Skoro ustawodawca rozciągnął skutki orzeczenia karnego w zakresie prawa jazdy kat. B także na inne uprawnienia do prowadzenia pojazdów, to organy administracji publicznej nie mogły przychylić się do wniosku skarżącego i wydać mu dokumentu prawa jazdy kat. A. Wydając decyzje o odmowie jego wydania organy skonkretyzowały jedynie obowiązywanie ww. zakazu wynikającego z ustawy, a nie zmieniały i nie rozszerzały środka karnego orzeczonego przez sąd. Jak dobitnie wyjaśnił to NSA wyroku z dni 14 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1336/17, źródłem ograniczenia uprawnień osób ubiegających się o wydanie lub o zwrot, jak w tym wypadku, zatrzymanego prawa jazdy nie jest sam wyrok karny, lecz norma ustawowa, która podlega konkretyzacji w decyzji o odmowie wydania lub zwrotu zatrzymanego prawa jazdy.
W ocenie Sądu organy wydały więc prawidłowe rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), orzekł, jak sentencji wyroku.