III SA/Kr 643/19

III SA/Kr 643/19 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2019-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-06-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Barbara Pasternak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne
Ewidencja gruntów
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku
oddalono skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 2101
Art. 24 , 24a
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
Dz.U. 1991 nr 101 poz 444
Art. 3, art. 19  ust. 3
Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2019 r. sprawy ze skarg M. R. – G. na decyzje Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 18 października 2017 r. nr [...], z dnia 10 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany danych ewidencyjnych skargi oddala
Uzasadnienie
Decyzjami z dnia 18 października 2017 r. ([...]) i 10 października 2017 r. ([...]) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzje Prezydenta Miasta z [...] 2017 r. ([...] i [...]), którymi orzeczono o zmianie:
- danych ewidencyjnych objętych operatem ewidencji gruntów i budynków obrębu nr [...] jedn. ewid. K, polegającej na aktualizacji użytku gruntowego dla działek nr:
1/ [...] z Tr o pow. 0,0018 ha na Ti o pow. 0,0018 ha,
2/ [...] z Tr o pow. 0,1209 ha na Bz o pow. 0,1209 ha,
3/ [...] z Tr o pow. 0,3077 ha na Ls o pow. 0,3077 ha
- stanowiących własność Gminy, M. R. – G. (dalej określanej jako skarżąca), S. Z. i W. Z. (decyzja nr [...] utrzymująca w mocy decyzję nr [...]);
- danych ewidencyjnych objętych operatem ewidencji gruntów i budynków obrębu nr [...] jedn. ewid. K, polegającej na aktualizacji użytku gruntowego dla działek nr:
1/ [...] z Tr o pow. 7.3738 ha na Ls o pow. 7.3738 ha,
2/ [...] z Tr o pow. 0.1532 ha na Bz pow. 0.1532 ha,
3/ [...] z Tr o pow. 0.3868 ha na Ls pow. 0.3868 ha,
4/ [...] z Tr o pow. 0.0713 ha na Ls pow. 0.0713 ha,
5/ [...] z Tr o pow. 0.4543 ha na Ls o pow. 0.4543 ha,
6/ [...] z Tr o pow. 6.3529 ha na Ls o pow. 6.3529 ha
- stanowiących własność Gminy, skarżącej, S. Z. i W. Z. oraz umorzeniu postępowania co do aktualizacji użytku gruntowego dla działki nr [...] o pow. 0,3559 pozostawiając dla tej działki użytek "Tp" (decyzja nr [...] utrzymująca w mocy decyzję nr [...]).
Decyzje te zostały wydane w następującym stanie faktycznym:
Wnioskiem z dnia 7 grudnia 2000 r. S. Z. zwrócił się do Prezydenta Miasta o aktualizację użytków gruntowych na części z ww. działek poprzez zmianę oznaczenia z tereny różne "Tr" na las "Ls", uzasadniając, że ww. działki porośnięte są roślinnością typowo leśną – 50- letnimi drzewami.
Prezydent Miasta 2 sierpnia 2006 r. wszczął postępowanie w przedmiocie zmiany klas bonitacyjnych i użytków gruntowych działek wskazanych we wniosku, ale również działek sąsiednich znajdujących się wewnątrz konturu "Tr". Skarżąca nie zgadzała się z wnioskiem i zasadnością zmiany klas i użytków gruntowych, powiadamiając o tym organ pismem z dnia 22 sierpnia 2006 r. W tym samym dniu S. Z. wniosek swój wycofał.
Decyzjami z [...] 2007 r. Prezydenta Miasta orzekł o zmianie klasyfikacji gruntów dla obrębu nr [...] i [...] w części dotyczącej ustalenia granic użytków i klas gruntów dla działki [...] z Tr na Ti, działki [...] z Tr na Bz, działki [...] z Tr na LsV o pow. 0,2683 ha i Bz o pow. 0,0394 oraz dla działki [...] z Tr na Ls, dla działki [...] z Tr na Bz o pow. 0,0636 ha i LsV o pow. 0,0896 ha (powstałej z podziału działki [...]), dla działki [...] z Tr na LsV o pow. 0,3868 (powstałej z podziału działki [...]), dla działki [...] z Tr na LsV (powstałej z podziału działki [...], a następnie działki [...]) i działki [...] z Tr na LSV (powstałej z podziału działki [...], działki [...], a następnie działki [...]) zgodnie z operatem technicznym nr [...] ponownej gleboznawczej klasyfikacji, przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego kartograficznego 20 listopada 2006 r., sporządzonym przez S. C. 23 października 2006 r.
Decyzje te zostały utrzymane w mocy 12 kwietnia 2007 r. przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego.
Następnie wyrokami z dnia 9 października 2007 r., III SA/Kr 481/07 i III SA/Kr 482/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uchylił decyzje organu I i II instancji. Zdaniem Sądu nie zostały spełnione wymagania § 6 i § 7 ówcześnie obowiązującego rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów. (Dz. U. Nr 19, poz. 97 ze zm.). Ze zgromadzonych dowodów nie wynikało bowiem by protokół, mapa i rejestr klasyfikacyjny były wyłożone w trybie § 6 ust. 2 do wglądu zainteresowanych, po ich zawiadomieniu o tym oraz by po upływie 7 dni od wyłożenia inspektor upoważniony przez Wojewodę do sporządzania i odbioru projektów klasyfikacji, w trybie § 7 ust. 1 i 2 sprawdził na miejscu dane z projektu klasyfikacji i sporządził protokół z tych czynności oraz zajął wymagane prawem stanowisko co do prawidłowości projektu i ewentualnych zastrzeżeń.
Kolejne wydane w sprawie decyzje Prezydenta Miasta z [...] 2009 r. i utrzymujące je w mocy decyzje Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z [...] 2009 r. zostały również uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokami z 25 listopada 2010 r., III SA/Kr 712/09 i III SA/Kr 713/09.
W uzasadnieniu Sąd zaznaczył, że jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w ww. orzeczeniach (III SA/Kr 481/07 i III SA/Kr 482/07). Sąd wskazał, że rodzaj użytków gruntowych oraz ich zasięg nie zależy od typu gleby, ale od istnienia elementów będących podstawą rozróżnienia rodzaju użytków, określonych przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r. poz. 1034 ze zm.) oraz załącznika Nr 6 do rozporządzenia odsyłającego do definicji lasu zawartej w art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2017 r. poz. 788 ze zm.).
W ocenie Sądu nie można było się zgodzić interpretacją organów art. 3 ustawy o lasach, tj. że przeznaczenie do produkcji leśnej nie jest przesłanką zakwalifikowania danego gruntu do użytku leśnego, a skutkiem ustalenia, że grunt o odpowiedniej powierzchni jest pokryty roślinnością leśną. Zdaniem orzekającego ówcześnie Sądu redakcja art. 3 ustawy o lasach nie dawała do tego podstaw. Należało natomiast przychylić się do poglądu wyrażonego przez B. Wierzbowskiego w glosie do uchwały Sądu Najwyższego z 14 kwietnia 1994 r., III CZP 46/94 (OSP 1995/1/4), iż rodzaj roślinności znajdującej się na gruncie nie rozstrzyga o kwalifikacji prawnej gruntu, dopiero przeznaczenie gruntu do produkcji leśnej pozwala na uznanie tego gruntu za las. Orzekający Sąd wywodził dalej, że dla uznania danego gruntu za las powinny być łącznie spełnione następujące warunki: określonej powierzchni, rodzaju roślinności, oraz przeznaczenia do produkcji leśnej, przy czym ten ostatni warunek nie oznaczał oczywiście faktycznego prowadzenia takiej produkcji w momencie dokonywania oceny charakteru użytku. Natomiast określenie rodzaju użytku powinno być poprzedzone oceną istnienia tej przesłanki. Z uzasadnienia zaskarżonych decyzji nie wynikało, aby organ ocenę taką przeprowadził, natomiast swoje ustalenia co do rodzaju użytku oparł wyłącznie na danych wynikających z gleboznawczej klasyfikacji gruntów, oraz stwierdzeniu, że teren porasta roślinność leśna.
Wydane w następstwie ww. wyroków decyzje organu I instancji z dnia [...] 2016 r. zostały uchylone przez organ odwoławczy 31 sierpnia 2016 r.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na zasadność podniesionego zarzutu braku oznaczenia w decyzji stron postępowania, a w szczególności braku wskazania adresata decyzji.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji ustalił, że stronami są właściciele nieruchomości objętych oboma postępowaniami, tj. Gmina, skarżąca, S. S. Z. i W. S. Z. Dodatkowo uczestnikami tego postępowania byli: Towarzystwo Na Rzecz Ochrony Przyrody dopuszczone do postępowania na prawach strony postanowieniem Prezydenta Miasta z dnia 15 września 2006 r. oraz Stowarzyszenie Mieszkańców [...], dopuszczone do postępowania na prawach strony postanowieniem Prezydenta Miasta z [...] 2006 r.
W uzasadnieniu wskazanych na wstępie decyzji z [...] 2017 r. Prezydent Miasta wyjaśnił, że w trakcie wizji terenowej 23 listopada 2015 r. geodeta uprawniony ustalił, że będący przedmiotem kontroli dotychczasowy użytek "Tr" obejmujący działki (położone w obrębie [...] K) [...], [...] i [...] nie był zgodny ze stanem na gruncie. Działka nr [...] stanowiła część parkingu w związku z tym ustalono dla niej użytek "Ti" (inne tereny komunikacyjne). Działka [...] stanowiła teren zadrzewiony z usytuowanym na nim pomnikiem i alejkami asfaltowymi stąd też dla tego tereny ustalono użytek "Bz" (terenu rekreacyjno-wypoczynkowe). Działka [...] wraz z innymi działkami porośnięta była drzewostanem leśnym składającym się zarówno z drzew liściastych (brzoza, olsza) jak i iglastych (sosna). Występuje na niej ściółka, runo leśne, podszyt i korona drzew. W związku z powyższym zamiast użytku "Tr" winien być ujawniony użytek "Ls". Nadto działka [...] tworzy z działką nr [...] o pow. 1.0151 ha stanowiły zwarty obszar o roślinności leśnej.
Co do pozostałych działek znajdujących się w obrębie [...] K – P, organ powołując się również na ww. wizję terenową z dnia 23 listopada 2015 r., stwierdził, że geodeta uprawniony ustalił, że będący przedmiotem kontroli dotychczasowy użytek "Tr" obejmujący działki [...], [...], [...], [...] i [...] nie był zgodny ze stanem na gruncie. Działka [...] stanowiła teren zadrzewiony z usytuowanym na nim pomnikiem i alejkami asfaltowymi, dlatego też dla tego terenu ustalono użytek - Bz (tereny rekreacyjno-wypoczynkowe). Działki [...], [...], [...], [...] i Nr [...] (działki [...] i [...] powstały z podziału działki [...]) wraz z innymi działkami porośnięte były drzewostanem leśnym składającym się zarówno z drzew liściastych (brzoza, olsza) jak i iglastych (sosna). Występowała na nich ściółka, runo leśne, podszyt i korona drzew. W związku z powyższym zamiast użytku "Tr" winien być ujawniony użytek – Ls.
W konsekwencji powyższych ustaleń, 25 listopada 2015 r. geodeta uprawniony sporządził operat aktualizacji użytków dla ww. działek nr [...], [...] i [...] oraz [...], [...], [...] i [...] wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 30 listopada 2015 r. pod numerem [...].
Z kolei, z uwagi na podział działki nr [...], został sporządzony 16 maja 2017 r. przez geodetę uprawnionego operat aktualizacji użytków uwzględniający podział działki [...] działki [...], [...] i [...], wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 30 maja 2017 r. pod numerem [...].
Organ I instancji odniósł się w obu decyzjach do definicji lasu zawartej w art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o lasach. Organ zaznaczył, że przepis ten wyraźnie rozróżnia dwa rodzaje gruntu, który ustawa definiuje jako las. Pierwszy to grunt pokryty roślinnością leśną o powierzchni co najmniej 0,1000 ha, drugi natomiast to grunt tej roślinności czasowo pozbawiony. Zdaniem organu, warunki wymienione w literach "a", "b" oraz "c" art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, odnosiły się wyłącznie do gruntu przejściowo pozbawionego roślinności. W tym sensie lasem był zawsze grunt o powierzchni co najmniej 0,1000 ha pokryty roślinnością leśną, a także grunt tej roślinności pozbawiony, jeżeli był przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowił rezerwat przyrody czy też wchodziły w skład parku narodowego albo też był wpisany do rejestru zabytków. Organ powołał się wyrok Sądu Najwyższego z 28 stycznia 2009 r., IV CSK 353/08 oraz orzeczenia sądów administracyjnych. Zgodnie z wyrażonymi w nich poglądami grunt pokryty roślinnością leśną o powierzchni większej niż 0,1000 ha nie mógł zostać zaliczony do gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, jak tego chciała skarżąca oraz S. i W. Z. Rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków wyraźnie rozróżniało bowiem grunty pokryte roślinnością leśną o polu powierzchni poniżej 0,1000 ha (kwalifikowanych jako grunty zadrzewione i zakrzewione) od innych gruntów (enumeratywne wyliczenie po słowach "a także") i były to kategorie rozłączne. Twierdzenie, że teren objęty postępowaniem miał charakter parku nie korespondowało z ustaleniami dokonanymi w toku postępowania. Do skupisk drzew i krzewów nie sposób bowiem było zaliczyć jednorodnych obszarów pokrytych roślinnością. Ponadto, organ podkreślał w piśmie z 21 grudnia 2015 r., że Nadleśnictwo M pozytywnie zaopiniowało proponowaną zmianę użytku, a Zarząd Zieleni Miejskiej pismem z 15 grudnia 2016 r. nie dostrzegł przeciwwskazań przy aktualizacji użytków gruntowych działek [...] oraz [...], [...], [...], [...] na las.
Organ wskazał również, że skarżąca pismem z dnia 10 sierpnia 2016 r. wystąpiła do Starostwa Powiatowego o wskazanie procedury umożliwiającej pozyskanie środków z funduszu leśnego na zadania związane z tworzeniem infrastruktury niezbędnej do prowadzenia gospodarki leśnej, sporządzaniem planu urządzenia lasu, działaniami z zakresu ochrony przyrody w lasach realizowanymi metodami gospodarki leśnej dla kompleksu leśnego o powierzchni około 14 ha położonego w K. Ustalono także (w oparciu o dokumenty szczegółowo opisane w decyzji: wnioski, decyzji, protokoły z Nadleśnictwa M), że w latach 2011 - 2015 właściciele powyższego terenu prowadzili działalność gospodarczą polegającą na pozyskiwaniu drewna przez kontrolowaną wycinkę drzew, co świadczyło o tym, że teren ten, z którego miały być pozyskane do wycięcia drzewa, był lasem. Uznać zatem należało, że pomimo braku planu urządzenia lasu, właściciele prowadzili gospodarkę leśną w całym objętym współwłasnością kompleksie leśnym do którego zaliczała się także działka [...].
W ocenie organu odwoławczego uzasadnienie decyzji wydanej przez organ I instancji zawierało szczegółowe rozważania poparte zgromadzonymi w aktach sprawy dowodami potwierdzającymi prawidłowość zaliczenia działek [...] oraz [...], [...], [...], [...] i [...] do lasu ponieważ działki te porośnięte były drzewostanem leśnym składającym się z drzew liściastych (brzoza, olcha), jak i iglastych (sosna); na działkach występowała ściółka, runo leśne, podszyt; powierzchnia działki nr [...] wynosiła wprawdzie 0,3077 ha, ale działka ta łącznie z działką nr [...] stanowiły jednolity kompleks leśny posiadający powierzchnię wynoszącą 1,0151 ha.
Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji zgromadził dodatkowy materiał dowodowy w postaci nie tylko stanowisk Zarządu Zieleni Miejskiej, ale również Nadleśnictwa M, które to stanowiska zawierały również wnioski, protokoły oraz decyzje administracyjne wydawane w okresie od 2011 r. do 2015 r., w sprawie działek [...], [...], które tworzyły łącznie z ww. działkami jednolity kompleks leśny. Ponadto odwołujący się (tj. skarżąca i S. Z.) występowali o wydanie decyzji administracyjnych stanowiących o zasadach wykonywania gospodarki leśnej w zakresie kompleksu leśnego, w skład którego wchodziła działka [...]. Nadto skarżąca w jednym ze swoich pism wprost oświadczyła, że jest współwłaścicielką kompleksu leśnego położonego w K.
Na decyzje organu odwoławczego z dnia 18 października 2017 r. ([...]) i 10 października 2017 r. ([...]) M. R. – G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i poprzedzających je decyzji organu I instancji. Kwestionowanym rozstrzygnięciom zarzuciła naruszenie przepisów:
1) art 7, art. 77, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.) w związku z § 68 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków w związku z ust 1 pozycją 10 i 11 Załącznika Nr 6 do ww. rozporządzenia oraz w związku art. 3 ustawy o lasach - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na:
– niedostatecznym wyjaśnieniu, czy działki: [...] oraz [...], [...], [...], [...] oraz [...] spełniały wszystkie warunki zaliczenia ich do lasów,
– brak przeprowadzenia jakichkolwiek czynności w celu ustalenia czy grunty te nie należałoby zakwalifikować do gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, oznaczonych symbolem Lz;
2) art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 153 i art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) oraz art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji i brak wyjaśnienia przesłanek, którymi organ kierował się przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, w szczególności w kontekście oceny prawnej dokonanej w wyrokach: III SA/Kr 712/09 oraz III SA/Kr 713/09 ;
3) art. 3 pkt 1 ustawy o lasach w zw. z art. 153 i art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - poprzez błędną wykładnię pierwszego ze wskazanych przepisów, nie uwzględniały należycie oceny prawnej wyrażonej w sposób wiążący w wydanych w sprawie prawomocnych wyrokach, zgodnie z którymi dla uznania danego gruntu za las konieczne było łączne spełnienie trzech warunków, tj. określonej powierzchni, rodzaju roślinności oraz przeznaczenia do produkcji leśnej, a także poprzez błędne rozumienie przesłanki przeznaczenia do produkcji leśnej;
4) art. 3 ustawy o lasach - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym przyjęciu, jakoby grunty stanowiły las, podczas gdy przesłanka przeznaczenia do produkcji leśnej w odniesieniu do gruntów nie została spełniona,
5) § 68 ust. 2 ww. rozporządzenia w związku z ust. 1 pozycja 10 i 11 Załącznika Nr 6 do ww. rozporządzenia - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym stwierdzeniu, że grunt stanowią las, podczas gdy należało go zakwalifikować jako grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem "Lz".
W uzasadnieniu zarzutów skarżąca bardzo szeroko przytaczała orzecznictwo i poglądy doktryny wskazujące, jej zdaniem, że nie jest wystarczające aby działki gruntowe porośnięte były roślinnością leśną, ale dodatkowo musi zostać spełnione kryterium przeznaczenia (jedno z trzech wymienionych w art. 3 pkt 1 lit. a-c ustawy o lasach). Ponadto skarżąca opisywała dlaczego powołane w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktyczne (wycinka drzew) nie świadczyły o prowadzeniu gospodarki leśnej na spornych gruntach.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skarg, argumentując jak dotychczas. Wskazał również, że orzekający poprzednio Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nakazał zebrać materiał dowodowy, i w oparciu o takowy, ocenić czy została spełniona przesłanka pozwalająca zaliczyć ww. działki do lasów.
Wyrokiem z dnia 8 marca 2018 r. Sygn. akt II SA/Kr 1540/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone decyzje Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 18 października 2017 r. nr [...] i z dnia 10 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany danych ewidencyjnych.
W uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, że połączył sprawy obu skarg (prowadzonych dotychczas pod sygnaturami III SA/Kr 1540/17 i III SA/Kr 1554/17 do sygnatury III SA/Kr 1540/17) na zasadzie art. 111 § 2 ppsa. W rozpoznawanej sprawie obie skargi ze względu na osoby skarżącej oraz uczestników, a także istotę spornych zagadnień prawnych i faktycznych, pozostawały ze sobą w związku w rozumieniu ww. przepisu. Uzasadnione było więc połączenie obu postępowań sądowych, wszczętych odrębnymi skargami, do łącznego ich rozpoznania i rozstrzygnięcia.
W ocenie Sądu organ drugiej instancji nie przeprowadził należycie postępowań odwoławczych, gdyż nie rozpoznał w całokształcie merytorycznie sprawy. Skupiając się na akcentowaniu faktu przekroczenia powierzchni 0,10 ha, w ogóle nie odniósł się do argumentów zawartych w odwołaniach, a podważających wpływ zebranych w sprawie dowodów na okoliczność spełnienia przesłanki "przeznaczenia do produkcji leśnej".
Wyrokiem z dnia 27 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 3260/19 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten Sąd.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Sąd pierwszej instancji, kontrolując zaskarżoną decyzję nie dostrzegł, że prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji zgromadził dodatkowy materiał dowodowy, co podkreślił w swojej decyzji organ nadzoru. Między innymi stanowisko Zarządu Zieleni Miejskiej z dnia 15 grudnia 2016 r. (k 676, tom 2 akt administracyjnych), z którego wynika, że dla lasów stanowiących własność osób fizycznych nie było sporządzanego uproszczonego planu urządzenia lasów, a zadania w zakresie prowadzenia gospodarki leśnej, w tym ustalenie zadań z zakresu pozyskiwania drewna są określane na podstawie wydawanych decyzji administracyjnych. Do pisma tego dołączono załączniki: wnioski, protokoły oraz decyzje administracyjne. Należy wskazać, że organ pierwszej instancji będąc związany oceną prawną wskazaną w powołanych wyżej wyrokach (niezależnie od polemiki z definicją lasu przyjętą przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyrokach z dnia 25 listopada 2010 r.) ocenił treść art. 3 u.l. także w kontekście przesłanki przeznaczenia do produkcji leśnej.
Ponadto w piśmie Zarządu Zieleni Miejskiej z dnia 14 sierpnia 2017 r. znak: [...] zawarto informację, zgodnie z którą: W. Z. za zgodą S. Z. zwracał się do Nadleśnictwa M, które w imieniu Prezydenta Miasta do końca 2016 r. sprawowało nadzór nad gospodarką leśną w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa położonych na terenie Gminy miejskiej z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie ustalenia zadań w zakresie pozyskania drewna w ww. lesie, o wydanie decyzji administracyjnej zezwalającej na wyrąb drzew oraz o wydanie świadectwa legalności pozyskania drewna. Zgodnie z wydanymi decyzjami: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...] w sprawie ustalenia zadań w zakresie pozyskania drewna w lesie pozyskano w latach 2011-2016 łącznie 741 szt. drzew (w tym 105 szt. dębu, 171 szt. akacji, 150 szt. brzozy tj. gatunków cenionych na rynku).
NSA wskazał, że do powyższych okoliczności Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku się nie odniósł. Nie ustalił z jakimi wnioskami zwracali się współwłaściciele wskazanych wyżej działek do Nadleśnictwa M, czego dotyczyły protokoły dołączone do pisma z dnia 15 grudnia 2016 r., co było przedmiotem dołączonych decyzji, czy decyzje wydawane były na podstawie art. 19 ust. 3 u.l., i jakich działek one dotyczą. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadny zarzut naruszenia przez WSA art. 153 p.p.s.a. uznając za bezprzedmiotowe rozważania zawarte w zarzucie skargi kasacyjnej, dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 i 140 k.p.a. , w następstwie czego uchylił w całości zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje :
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U.2018.2107 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2018. 1302. Ze zm.) dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, oraz prawa procesowego, a także naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Nadto należy wskazać, że orzekanie w niniejszej sprawie odbywa się w warunkach związania, o których mowa w art. 190 ppsa, gdyż niniejszy wyrok jest poprzedzony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 3260/18. NSA stwierdził naruszenie przez WSA w wyroku III SA/Kr 1540/17 przepisu art. 153 ppsa, na skutek braku odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dotyczącego działań skarżącej oraz uczestników S. i W. Z., związanych z wydanymi decyzjami dotyczącymi ustalania zadań związanych z prowadzeniem gospodarki leśnej.
Przechodząc zatem do oceny powyższej kwestii należało w pierwszej kolejności ustalić jakiego rodzaju dokumenty zgromadził organ a następnie ocenić je w kontekście regulacji dotyczącej definicji lasu z uwzględnieniem pojęcia prowadzenia produkcji leśnej.
Uzasadnienie decyzji organu I instancji zawiera szczegółowy wykaz zgromadzonych w toku ponownie przeprowadzonego postępowania administracyjnego dokumentów. Nie ma zatem potrzeby ponownego przytaczania owego wykazu. Sąd uznał, że wskazania organu I instancji zawarte na str. 11 uzasadnienia decyzji nr [...] (731 akt adm.) oraz na str. 13 uzasadnienia decyzji nr [...] (k.724 akt adm.), dotyczące tych dokumentów są prawidłowe, tj. odpowiadają treści przedstawionych Sądowi akt administracyjnych. Nie ma zatem potrzeby ponownego przytaczania w tym miejscu wykazu zgromadzonych dokumentów. Sąd stwierdza, że w aktach zalegają nadto świadectwa legalności pozyskania drewna (k. 664, 657, 654 t.II akt), oraz kopie protokołów z dokonanych oględzin stanu lasu, których to oględzin dokonywano w następstwie wniosków składanych przez współwłaścicieli działek ew. nr [...], [...], [...] tj. W. Z., S. Z. i M. R. – G. (k. 655,658, 661, 667, 671, 675 akt adm.). Nadto pismem z dnia 10 sierpnia 2016 r.(k. 653 akt adm.) skarżąca zwracała się do Starostwa Powiatowego z prośbą o wskazanie procedury umożliwiającej pozyskanie środków z funduszu leśnego na zadania związane z – ogólnie mówiąc – prowadzeniem gospodarki leśnej, jako współwłaścicielka jak poddała "kompleksu leśnego o pow. ok. 14 ha".
Przed dokonaniem – zgodnie ze stanowiskiem NSA - analizy zgromadzonego przez organ I instancji powyższego materiału dowodowego wskazać należy, że zgodnie z art. 19 Ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (dalej u.o l.) : 1. Plany urządzenia lasu sporządza się dla lasów stanowiących własność Skarbu Państwa, z zastrzeżeniem ust. 2., 2. Uproszczone plany urządzenia lasu, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, sporządza się dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz dla lasów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, 3. Dla lasów rozdrobnionych o powierzchni do 10 ha, niestanowiących własności Skarbu Państwa, zadania z zakresu gospodarki leśnej określa decyzja starosty wydana na podstawie inwentaryzacji stanu lasów, 4. Dla lasów rozdrobnionych o powierzchni do 10 ha, wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, zadania z zakresu gospodarki leśnej na podstawie inwentaryzacji stanu lasów określa nadleśniczy.
Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 1 pkt 1 u.l., gospodarka leśna oznacza działalność leśną w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania (z wyjątkiem skupu) drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu. Jak wskazał NSA w wyroku uchylającym, pojęcie "gospodarka leśna" jest pojęciem tożsamym z pojęciem "produkcji leśnej", o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) u. o l. Wynika to z końcowej części cytowanej definicji, która mówi również o realizacji pozaprodukcyjnych funkcji lasu. Przyjąć zatem należy, że wymienione w początkowej części definicji funkcje stanowią opis funkcji produkcji leśnej .
Z powyższej regulacji wynika, że prowadzenie gospodarki leśnej może być również przedmiotem decyzji ( art. 19 ust. 3 u.o l.). Wbrew więc zarzutowi skargi, nie sprzeciwia się przyjęciu prowadzenia gospodarki leśnej brak uproszczonego planu urządzenia lasu.
Stwierdzić należy, że współwłaściciele działek ew. nr [...], [...], [...] domagali się każdym z wyżej wskazanych wniosków: ustalenia zadań w zakresie pozyskania drewna w "ww. lesie", wydania decyzji administracyjnej zezwalającej na wyrąb drzew oraz wydania świadectwa legalności pozyskania drewna. W następstwie złożenia owych wniosków prowadzone były oględziny stanu lasu wraz ze wskazaniem przez osobę dokonującą oględzin dopuszczalnego wyrębu drzew, tj. określeniem gatunków drzew i ich liczby. Następnie wydawane były decyzje administracyjne, których podstawę prawną stanowił przepis art. 19 ust. 3 u.o l. Jedynie w przypadku decyzji z dnia 20 maja 2015 r.(k. 672) jako podstawę prawną powołano przepisy art. 9 ust. 1 i 2, art. 13 ust. 1 i art. 24 u.o l. Przepisy te stanowią normy określające ogólne obowiązki właścicieli lasów, natomiast art. 24 reguluję skutki sytuacji, w której właściciel lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa nie wykonuje obowiązków określonych w art. 13 albo nie wykonuje zadań zawartych w uproszczonym planie urządzenia lasu lub decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 3. Nie jest rzeczą Sądu w niniejszym postępowaniu dokonywanie oceny legalności ww. decyzji, jednakże nie sposób nie zauważyć, że bez względu na wskazaną przez organ podstawę prawną, ustala ona do wykonania zadania w zakresie prowadzenia gospodarki leśnej, skoro zadaniami tymi były wyrąb drzew oraz usuwanie posuszu złomów i wywrotów. Oceniając zatem treść, podstawy prawne i skutki decyzji, na które powołał się organ pierwszej instancji, należało uznać, że w latach poprzedzających wydanie zaskarżonych decyzji, współwłaściciele działek o nr ew. [...] o pow. 7,3738 ha; [...] o pow. 0.3868 ha oraz [...] i [...] o pow. odpowiednio 0,4543 ha i 6,3529 ha (powstałych z działki [...], - decyzja Prezydenta Miasta, k. 685) wskazanych we wszystkich wnioskach o ustalenie zadań i zarazem objętych decyzjami wydanymi na podstawie art. 19 ust. 3 u.o l. bez żadnej wątpliwości prowadzili działania, które wypełniają pojęcie prowadzenia gospodarki leśnej, tożsame z pojęciem produkcji leśnej (o czym wyżej). Jest to okoliczność obiektywna, niezależna od tego, czy działania takie skarżąca uznawała i uznaje czy też nie, za prowadzenie gospodarki leśnej i czy jej prowadzenie było zamiarem skarżącej i pozostałych współwłaścicieli czy też zamiaru takiego nie mieli. Nawet gdyby zamiarem skarżącej były tylko i wyłącznie działania wynikające z konieczności wykonania zabiegów pielęgnacyjnych i zachowawczych (wobec interwencji Straży Miejskiej) to i takie działania mieszczą się w pojęciu gospodarki leśnej. Wynika to wprost z treści art. 6 ust. 1 pkt. 1) u. o l. zgodnie z którym za gospodarkę leśną uważa się także działalność w zakresie ochrony lasu oraz utrzymania zasobów leśnych. Przepis ten nadto jasno stanowi, że gospodarką taką jest również pozyskiwanie drewna, co w świetle zgromadzonych ww. dowodów niewątpliwie miało miejsce i co wynika nie tylko z treści wniosków współwłaścicieli lasu ale i protokołów oględzin lasu oraz samych decyzji wydanych na podstawie art. 19 ust. 3 u. o l. Ilość pozyskanych na skutek zrealizowania ww. decyzji drzew przeznaczonych do wyrębu (ponad 700 sztuk) oraz ich gatunki świadczą zdaniem Sądu jednak nie tylko o tym, że właściciele podejmowali – jak stanowczo twierdzi skarżąca - tylko i wyłącznie czynności mające na celu pielęgnację drzewostanu w reakcji na stanowisko Straży Miejskiej, skoro składane przez współwłaścicieli wnioski dotyczyły również wydania świadectwa legalności pozyskania drewna. W takim stanie faktycznym bez znaczenia pozostają zarzuty skargi mające na celu wykazanie, że wobec toczących się i przedłużających postępowań w przedmiocie określenia rodzaju użytków na spornych działkach i treści widniejących w zapisach ewidencji oznaczeń spornych działek, jedyną możliwością wykonania zabiegów "pielęgnacyjnych" było uzyskanie decyzji na podstawie art. 19 ust. 3 u. o l. W podsumowaniu powyższego stanowiska stwierdzić należy, że zarówno czynności organów jak i uzasadnienia zaskarżonych i poprzedzających je decyzji Prezydenta Miasta należało uznać za zgodne z prawem i uwzględniające stanowisko Sądu zawarte wyrokach z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 712/09 i III SA/Kr 713/09, pomimo także skłaniania się przez organ do odmiennej w pewnym zakresie definicji lasu. Należy jednak podkreślić, że w ww. wyrokach Sąd wskazał (na co zwrócił uwagę także NSA w wyroku uchylającym), że : ..."ten ostatni warunek (tj. przeznaczenie do produkcji leśnej) nie oznacza oczywiście faktycznego prowadzenia takiej produkcji w momencie dokonywania oceny charakteru użytku. Natomiast określenie rodzaju użytku powinno być przeprowadzone oceną istnienia tej przesłanki". Zawartość akt administracyjnych oraz treść zaskarżonych rozstrzygnięć i ich motywy pozwalają stwierdzić, że ocena ta została przez organy dokonana a jej wyniki są prawidłowe. Na poparcie powyższego, powołać należy także stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt II OSK 95/14, które Sąd w niniejszej sprawie podziela w całości, zgodnie z którym : "Prowadzenie gospodarki leśnej należy do obowiązków właściciela lasu i może ona być przedmiotem decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 3 ustawy z 1991 r. o lasach. Inaczej mówiąc, wola właściciela lasu w zakresie czynności należących do gospodarki leśnej (w tym wykonywania zadań produkcyjnych) może zostać ukształtowana przez akt administracyjny, nie ma zatem znaczenia prawnego, czy prowadzi, lub czy zamierza albo nie zamierza produkcji leśnej prowadzić. Tym samym nie ma podstaw do tego, aby wola właściciela w zakresie prowadzenia produkcji leśnej decydowała o tym czy dany grunt wpisany do ewidencji gruntów jako las odpowiada pojęciu lasu" (Lex nr 19873210 ). Na orzeczenie to powołał się także – prawidłowo - organ odwoławczy w uzasadnieniach kontrolowanych rozstrzygnięć. W świetle przedstawionego wyżej stanowiska Sądu podzielającego pogląd organu w tej kwestii, niezasadnym jest zarzut skargi o sprzeczności pomiędzy poszczególnymi tezami uzasadnienia decyzji, iż z jednej strony organ podkreśla, że wola właściciela gruntu jest irrelewantna dla ustalenia przeznaczenia tego gruntu, zaś z drugiej strony wywodzi skrajnie odmienny wniosek z pisma skarżącej (k. 653), w którym zwracała się o wskazanie procedury umożliwiającej pozyskanie środków z funduszu leśnego na wskazane w tym piśmie zadania. W piśmie tym skarżąca wszak podała, że jest współwłaścicielką kompleksu leśnego o pow. ok. 14 ha i chciałaby pozyskać środki na prowadzenie zadań związanych z prowadzeniem gospodarki leśnej.
Zważyć także należy, że zakwalifikowanie użytku gruntowego do kategorii Ls na podstawie przepisu § 68 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, oraz załącznika nr 6 , Lp.10 do tego rozporządzenia nie jest i nie może być zdeterminowane postanowieniami mpzp, co wynika przede wszystkim z definicji lasu (art. 3 u.o l.), które to pojęcie jest desygnatem oznaczenia gruntu jako las (Ls) w ewidencji gruntów i budynków ale także z istoty pojęcia przeznaczenia terenu którym posługuje się ustawa z dnia 27 marca 2004 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2018.1945 t.j.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Pod pojęciem zaś przeznaczenia terenu, o którym mowa w tym przepisie należy rozumieć określenie na przyszłość celu, któremu dany teren ma służyć (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 grudnia 2010 r. II SA/Kr 1046/10, LEX nr 753392). Ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego niewątpliwie nie stanowią więc podstawy do wprowadzania zmian w zapisach ewidencji gruntów i budynków. Skarżąca formułując taki zarzut nie dostrzega, że oznaczenie Ls dotyczy gruntu, natomiast postanowienia mpzp dotyczą zagospodarowania terenu. Są to pojęcia całkowicie odrębne. Ustawa pgik oraz wydany na jej podstawie akt wykonawczy w postaci rozporządzenia egib regulują kwestie prowadzenia rejestru dotyczącego gruntów, budynków i lokali. Ewidencja gruntów i budynków zgodnie z art. 2 pkt. 8) ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. 2016.1629 ze zm.), dalej pgik to system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. Ewidencja gruntów i budynków jest więc urzędowym źródłem informacji faktycznych o gruntach, budynkach i lokalach. Przedmiotem kontrolowanego postępowania są właśnie zapisy ewidencji określające rodzaj użytków gruntowych obejmujących działki ewidencyjne, w stosunku do których dokonano zmiany informacji dotyczących rodzaju użytków gruntowych. W niniejszej sprawie zmiany charakteru użytków gruntowych wynikają z przeprowadzonej klasyfikacji tych użytków. Natomiast ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z jej art. 1, określa:
1)zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej,
2)zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy
- przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań.
Czym innym jest więc przeznaczenie terenu w zapisach mpzp, a zupełnie czym innym są zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków, dotyczące rodzaju użytków gruntowych i ich oznaczenia.
Za niezasadne zatem należało uznać zarzuty skarg wywodzone z treści aktualnie obowiązujących zapisów mpzp bądź też z braku jakichkolwiek zapisów w przedmiocie przeznaczenia spornych działek. Nie stanowiło bowiem przedmiotu kontrolowanego postępowania administracyjnego ustalanie celu, któremu sporne grunty mają ewentualnie służyć w przyszłości, skoro rejestracji w ewidencji podlegają w tym przypadku wyłącznie dane dotyczące rodzaju użytków gruntowych.
Za prawidłowe i nienaruszające przepisów ustawy pgik oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. 2016.1034 ze zm.), dalej rozporządzenie egib, należało uznać także stanowisko organów dotyczące zakwalifikowania do kategorii użytków leśnych Ls działki nr [...]. W przeciwieństwie do pozostałych spornych działek, co do których wydawane były decyzje na podstawie art. 19 ust. 3 u. o l. ustalające zadania dla właścicieli lasu, co do tej działki istotnie brak analogicznych dowodów, co stanowi zasadniczy motyw zarzutu skargi odnośnie nieprawidłowego zaliczenia jej do kategorii Ls. Jednak zasadnie organ wskazał przede wszystkim, iż działka ta wchodzi w skład kompleksu leśnego, co już samo w sobie uniemożliwia zakwalifikowanie jej w sposób odmienny i niejako oderwany od charakteru sąsiadujących z nią gruntów. Zarazem - odnosząc się do stanowiska skarżącej iż działka nr [...] winna być zakwalifikowana do kategorii Lz tj. gruntów zadrzewionych i zakrzewionych zasadnie organ uznał, że sprzeciwia się temu treść regulacji wynikającej z załącznika 6 do rozporządzenia egib, zgodnie z którym do kategorii takiej mogą być zaliczone wyłącznie grunty porośnięte roślinnością leśną, których pole powierzchni jest mniejsze niż 0,1000 ha. Działka nr [...] stanowi natomiast wraz z działką [...] jednolity kompleks leśny o pow. 1,0151 ha. Nadto działka ta jest porośnięta jednorodnie roślinnością leśną i nie stanowi terenu, na którym występują skupiska drzew i krzewów (załącznik nr 6 do rozporz. egib Lp. 11 pkt. 6). Okoliczność powyższa wynika z dokonanych przez organ ustaleń. Brak było więc podstaw do prowadzenia jakichkolwiek dalszych czynności postępowania w kierunku ustalania, czy działka [...] winna być zaliczona do kategorii Lz co prowadziłoby do rozważań, czy spełnia ona którykolwiek z warunków wymienionych pod pozycją 11 załącznika nr 6 do rozporządzenia egib. Organ wskazał wyraźnie, że jest ona porośnięta w sposób całościowy jednorodnie roślinnością leśną, co wyklucza zakwalifikowanie jej do użytku Lz jako gruntu na którym istnieją tylko skupiska drzew i krzewów mające charakter parku, co powoduje, iż nie ma znaczenia, że brak jest wyposażenia w urządzenia i budowle służące rekreacji i wypoczynkowi. Pozbawione podstaw są także zarzuty obydwu skarg dotyczące przyjęcia za decydujące stanowisk zawartych w pismach Zarządu Zieleni Miejskiej z dnia 15 grudnia 2016 r. w K oraz Nadleśnictwa M. Z pisma zarządu Zieleni Miejskiej (k. 676 akt ad.) wynika jedynie, że współwłaściciele działek [...], [...], [...] zwracali się do Nadleśnictwa M z wnioskami, których treść i skutki zostały już ocenione wyżej, natomiast z pisma nadleśnictwa M z dnia 21 grudnia 2015 r. (k. 473 akt adm.) wynika, że w odpowiedzi na pismo organu z prośbą o "ustosunkowanie się do ustalonych użytków gruntowych" Nadleśnictwo wskazało, że "opiniuje pozytywnie te ustalenia". Brak podstaw do czynienia zarzutu z takiego procedowania przez organ pierwszej instancji. Natomiast organ odwoławczy nie stwierdził w żadnym razie, że treść tych pism jest jak twierdzi skarżąca "decydująca" w kwestii ustalenia rodzaju użytków gruntowych podlegających ocenie. Organy wskazały powyższe pisma niejako dodatkowo, na poparcie swojego stanowiska. Ich treść jednak nie miała rozstrzygającego wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, poza tym, że za pismem Zarządu Zieleni Miejskiej wpłynęły do organu dokumenty (wnioski, decyzje i świadectwa legalności pozyskania drewna) stanowiące dowód na faktyczne prowadzenie przez współwłaścicieli gospodarki leśnej. Natomiast zaskarżone rozstrzygnięcia wydane zostały na podstawie sporządzonego przez geodetę uprawnionego opracowania stanowiącego Mapę Aktualizacji Użytków wraz z wykazem zmian, przyjętą do zasobu w dniu 30 listopada 2015 r. za Nr [...], co wskazał organ pierwszej instancji w sentencjach (osnowach) swoich decyzji, utrzymanych w mocy przez organ odwoławczy. Mapa ta zalega w aktach administracyjnych (tom 2).
Nie znajdują uzasadnienia zarzuty skarg dotyczące naruszenia przez organ przepisów art. 7, 77, 80 i 107 § 3 kpa. Sąd stwierdza, że organy prowadziły postępowanie zgodnie z zasadami wynikającymi z powyższych przepisów, będąc jednocześnie związane na podstawie art. 153 ppsa stanowiskiem Sądu wynikającym z wyroków III SA/Kr 712/09 i III SA/Kr 713/09. Uzupełniły postępowanie dowodowe w kierunku wskazanym przez Sąd, została sporządzona mapa aktualizacyjna użytków gruntowych. Wbrew zarzutom skargi uzasadnienia zaskarżonych decyzji nie są ani chaotyczne ani niezrozumiale ani nielogiczne czy też niepełne. Zawierają omówienie podstawy prawnej wydanej decyzji i wskazują przyczyny, dla których zasadnym jest dokonanie zmiany charakteru użytków. Odnoszą się też w zakresie niezbędnym do zarzutów odwołań i wskazują z jakich przyczyn organ odwoławczy ich nie uwzględnił.
Zarzuty skarg nie zasługiwały więc na uwzględnienie. Sąd kontrolując zaskarżone decyzje stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego ani przepisów postępowania skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji.