III SA/Kr 63/04

III SA/Kr 63/04 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-03-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-03-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bożenna Blitek /sprawozdawca/
Halina Jakubiec /przewodniczący/
Piotr Lechowski
Symbol z opisem
6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Sygn. powiązane
I OSK 989/06 - Postanowienie NSA z 2007-04-20
Skarżony organ
Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Halina Jakubiec Sędziowie: WSA Bożenna Blitek (Spr.) NSA Piotr Lechowski Protokolant: Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2006 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia 16 grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej - na rzecz skarżącego W.W. kwotę [...],- zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] 1998r. złożonym w dniu [...] 1998r. mł. chor. mgr W.W. zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego w N. o przyjęcie jego "pisemnego wystąpienia ze służby w służbie więziennej z dniem 30 czerwca 1998r.
Decyzją Personalną Nr [...] z dnia [...] 1998r. Dyrektor Zakładu Karnego w N. zwolnił W.W. z dniem 31 lipca 1998r. ze Służby Więziennej na podstawie art. 104 kpa, art. 31 ust. 2 i 4, art. 39 ust. 2 pkt 6 i art. 110 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (Dz.U. nr 61, poz. 283 z późn. zm.).
Pismem z dnia [...] 1998r. W.W. zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego w N. z prośbą o przedłużenie spłaty rat za urlopy i delegacje motywując to swoją chorobą i oczekiwaniem na leczenie szpitalne, a pismem z dnia [...] 1998r. o skierowanie go do Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w K.
Orzeczeniem Nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Nr [...] MSWiA w Krakowie z dnia [...] 1998r. rozpoznano u W.W.: 1. Nerwicę neurasteniczną z komponentem przygnębiennym i somatyzacją objawów. 2. Chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa piersiowego i lędźwiowego z dyskopatią Th12/L1, L1/L2 z przewlekłymi bólami korzeniowymi. 3 Przewlekłe zapalenie zatok szczękowych z nawracającymi zmianami polipowatymi zatoki szczękowej lewej. Uznano, że W.W. jest całkowicie niezdolny do służby w więziennictwie zaliczając go do trzeciej grupy inwalidów i jednocześnie uznano, że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą w Służbie Więziennej i istnieje od [...] 1998r. W wyniku tego orzeczenia W.W. przeszedł (w 1999r.) na zaopatrzenie rentowe Służby Więziennej.
Pismem złożonym w dniu [...] 1999r. W. W. wniósł o zmianę ostatecznej decyzji administracyjnej Dyrektora Zakładu Karnego w N z dnia [...] 1998r. w sprawie zwolnienia go ze służby w ten sposób, że podstawą jego zwolnienia ze służby będzie przepis art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej - "w związku z orzeczeniem Komisji Lekarskiej o trwałej niezdolności do służby", w miejsce "w związku z pisemnym wystąpieniem ze służby".
Dyrektor Zakładu Karnego w N. decyzją z dnia [...] 1999r. wniosek ten załatwił odmownie. Organ II instancji - Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w K. rozpoznając odwołanie W.W. od decyzji organu I instancji - decyzją Nr [...] z dnia [...] 1999r. postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Jako uzasadnienie wskazano brak przesłanek z art. 155 kpa.
W wyniku skargi W.W. - Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z dnia 27 lutego 2003r. do sygn. akt II SA/Kr 1142/99 uchylił zaskarżoną decyzje z dnia 28 kwietnia 1999r. [...] w przedmiocie zmiany decyzji o zwolnieniu ze służby oraz uchylił poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji zasądzając od organu administracyjnego na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.
Na uzasadnienie tego wyroku Sąd podał, że faktycznie wniosek o zwolnienie ze służby w Służbie Więziennej skarżący złożył w sekretariacie Zakładu Karnego w N. w dniu [...] 1998r., co zostało urzędowo potwierdzone na tym wniosku, a nie [...]1998r. jak to przyjęły organy administracyjne orzekające w sprawie. Istotnym jest także fakt, że zgodnie z orzeczeniem Nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Nr [...] MSWiA w K. z dnia [...] 1998r uznano, że inwalidztwo stwierdzone u W.W. pozostaje w związku ze służbą w Służbie Więziennej i istnieje od [...]1998r. Sąd wskazał także, że postępowanie prowadzone w trybie art. 155 kpa jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem nie jest merytoryczne rozpoznanie sprawy, lecz postępowanie weryfikacji wydanej już w sprawie decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą (uchyleniem) przemawia interes społeczny i słuszny interes strony, przy jednoczesnym uwzględnieniu ewentualnych przepisów szczegółowych, które wykluczałyby możliwość takiej zmiany (uchylenia). Badanie interesu społecznego i słusznego interesu strony nie może polegać na ocenie prawidłowości decyzji ostatecznej. Z redakcji przepisu art. 155 kpa wynika, że decyzja wydawana w tym trybie ma charakter uznaniowy ("...może"), co oznacza, że uchylenie lub zmiana decyzji pozostawione jest uznaniu organu orzekającego. Nie mniej uznanie organu nie oznacza, iż może być ono dowolne. Sąd zwrócił uwagę na to, że w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego istnienie interesu społecznego lub słusznego, a więc kwalifikowanego interesu strony musi być ustalone w konkretnej sprawie i musi uzyskać zidentyfikowana treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy. Słuszny interes strony, a więc taki, który jest godny ochrony i nie stoi w sprzeczności z prawem powinien być oceniony przez organ według wynikającej z art. 7 kpa zasady załatwienia sprawy w sposób zgodny ze słusznym interesem strony. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił także, iż wprowadzone w art. 155 kpa materialne przesłanki uchylenia lub zmiany decyzji, a mianowicie "interes społeczny lub słuszny interes strony", który przemawia za wzruszeniem decyzji ostatecznej, a w szczególności z redakcji tego przepisu wynika, ze obie te przesłanki mają ten sam walor i każda z nich może samodzielnie uzasadniać wzruszenie decyzji bądź też mogą one łącznie stanowić podstawę działania organu administracji.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Dyrektor Zakładu Karnego w N. decyzją z dnia [...] 2003r. nie uwzględnił wniosku W.W. o zmianę decyzji administracyjnej z dnia [...] 1999r. Postanowieniem z dnia [...] 2003r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej stwierdził, że odwołanie skarżącego zostało wniesione z uchybieniem terminu, a postanowieniem z dnia [...] 2003 r. wznowił postępowanie w sprawie tego odwołania . Decyzją Nr [...] z dnia [...] 2003 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w K. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] 2003 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, albowiem zaskarżona decyzja wskazywała na decyzję już uchyloną przez Sąd, a więc nieistniejącą podczas, gdy wniosek dotyczył zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] 1998r.
Decyzją z dnia [...] 2003 r. Dyrektor Zakładu Karnego w N. nie uwzględnił wniosku W.W. o zmianę decyzji administracyjnej z dnia [...] 1998r. w części dotyczącej zmiany podstawy prawnej zwolnienia ze służby podając na uzasadnienie, że za zmianą decyzji nie przemawia ani interes społeczny, ani też słuszny interes strony, gdyż "skarżący uzyskał orzeczenie komisji lekarskiej o całkowitej niezdolności do służby w Służbie Więziennej i związku inwalidztwa ze służbą w kilka miesięcy po złożeniu pisemnego wniosku o wystąpienie ze służby w SW i po wydaniu decyzji personalnej o zwolnieniu go ze służby", a także, że "ewentualne uznanie żądania strony pociągnęłoby za sobą poniesienie przez Skarb Państwa skutków finansowych, zgodnie z zasadami ustalonymi w przepisach ustawy z dnia 26 listopada 1998 roku o finansach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2003 roku, Nr 15, poz. 148 ze zm.), a w szczególności art. 28 ust. 3 pkt 1 tej ustawy. Organ ten podkreślił, że oczywistym jest, iż wydatki publiczne powinny być dokonywane w sposób celowy i oszczędny i że te właśnie okoliczności wskazują, że słuszny interes strony stoi w sprzeczności z prawem i nie może brać góry nad interesem społecznym, a skarżący podejmując decyzję o wystąpieniu ze służby winien ponieść konsekwencje swych działań.
W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił rażące naruszenie art. 155 kpa i art. 30 ustawy z dnia 11 maja 2005r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zmianami).
W wyniku rozpoznania tego odwołania organ II instancji - Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w K. decyzją Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.
Na uzasadnienie podano, że organ I instancji zrealizował zasadę związania oceną prawna wyrażoną w orzeczeniu NSA z dnia 27.02.2003r., albowiem w wyroku tym wskazano, że słuszny interes strony jest uwarunkowany od okoliczności, czy nie sprzeciwiają się temu przepisy szczególne, a wskazany przez organ I instancji przepis art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 26 listopada 1998 roku o finansach publicznych jest właśnie takim przepisem szczególnym. Nadto organ podkreślił, że interes strony polegający na ewentualnym osiągnięciu dodatkowych korzyści finansowych - nabyciu uprawnienia do dwunastomiesięcznego świadczenia pieniężnego odpowiadającego wysokości uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku czy zwolnienie z obowiązku zwrotu części kosztów przejazdu na uczelnię i diet -nie można zakwalifikować jako słuszny, tym bardziej, że skarżący jako osoba z wyższym wykształceniem i dodatkowo przeszkolona z przepisów resortowych w pełni zdawał sobie sprawę z konsekwencji złożonego przez siebie wniosku o zwolnienie ze służby. Zaznaczono, że trudno uznać, "iż interes obywatela do uzyskania dodatkowych korzyści, których sam nie uwzględnił w momencie podejmowania decyzji o wystąpieniu ze służby, ma być ważniejszy od interesu publicznego", za który uznano "wydatkowanie środków publicznych w sposób nieuzasadniony interesem społecznym, jak też uszczuplenie wpływów do budżetu".
Decyzję tę zaskarżył W.W., który w skardze zarzucił naruszenie przepisów powołanych w odwołaniu i podał, że zaskarżona decyzja nosi znamiona dowolności. Podkreślił, że uzyskał on stwierdzenie inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą dopiero w dniu [...] 1998r. i z tego względu nie mógł w lipcu 1998r. zmienić trybu wniosku o zwolnienie ze służby. Właśnie fakt ustalenia inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą stanowi podstawę do zmiany decyzji w trybie art. 155 kpa i ocena słuszności musi być z tym faktem łączona. Zarzucił, że art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 26 listopada 1998 roku o finansach publicznych w oczywisty sposób nie jest przepisem sprzeciwiającym się zmianie decyzji w rozumieniu art. 155 kpa, gdyż taki przepis musi być jednoznacznie skonkretyzowany.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowej Służby Więziennej w K. wniósł ojej oddalenie uzasadniając swoje stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone przed tą datą, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. nr 153, poz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.)
Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi - zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga jest w pełni uzasadniona.
Art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 26 listopada 1998 roku o finansach publicznych, na który powołuj ą się organy ma brzmienie:
"Art. 28.1. Wydatki publiczne mogą być ponoszone na cele i w wysokości ustalonych w ustawie budżetowej jednostki samorządu terytorialnego i w planie finansowym jednostki sektora finansów publicznych.
2. Jednostki sektora finansów publicznych dokonują wydatków zgodnie z przepisami dotyczącymi poszczególnych rodzajów wydatków.
3. Wydatki publiczne powinny być dokonywane:
1) w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów;
2) w sposób umożliwiający terminową realizację zadań;
3) w wysokości i terminach wynikających z wcześniej zaciągniętych zobowiązań.
4. Jednostki sektora finansów publicznych dokonują zakupów dostaw, usług i robót budowlanych na zasadach określonych w przepisach ustawy o zamówieniach publicznych.
5. Planowanie i dokonywanie wydatków na realizację każdego kolejnego etapu programu wieloletniego poprzedzone jest analizą i oceną efektów uzyskanych w etapach poprzednich. "
Mając na względzie treść tego przepisu, należy zwrócić uwagę, że ma racje skarżący zarzucając, że przepis ten w oczywisty sposób nie jest przepisem sprzeciwiającym się zmianie decyzji w rozumieniu art. 155 kpa ("Decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgoda strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio."). Dla wyjaśnienia tego problemu należy przytoczyć przykładowo przepisy szczególne, o których mowa w art. 155 kpa, które jednak nie maj ą zastosowania w niniejszej sprawie. Są to np.: art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz.U. z 2004r., Nr 208, poz. 2128 z późn. zm. -w brzmieniu: "Do ostatecznych decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1971r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 27, poz. 250 i z 1975r. Nr 16, poz. 91) nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności i uchylenia lub zmiany decyzji. "), czy art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2005r.,:Nr 244, poz. 2080, tekst jednolity - w brzmieniu: "Od decyzji Prezesa Urzędu stronie nie przysługują środki prawne wzruszenia decyzji przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego, dotyczące wznowienia posterowania, uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji. ").
Ma także - zdaniem Sądu - rację skarżący wskazując, że organy administracyjne naruszyły art. 30 ustawy z dnia 11 maja 2005r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zmianami), w obowiązującym stanie prawnym art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271), a obecnie odpowiednio art. 190 zdanie 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu wyroku z dnia 27.02.2003r. w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, że: "faktycznie wniosek o zwolnienie ze służby w Służbie Więziennej skarżący złożył w sekretariacie Zakładu Karnego w N. w dniu 30 czerwca 1998r., co zostało urzędowo potwierdzone na tym wniosku. Istotnym jest także fakt, że zgodnie z orzeczeniem Nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Nr [..] MSWiA w K. z dnia [...].11.1998r uznano, że inwalidztwo stwierdzone u W.W. pozostaje w związku ze służbą w Służbie Więziennej i istnieje od 30.06.1998r." Z okoliczności tych - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - organy nie wysnuły żadnego wniosku.
Tymczasem odpowiedzialność pracodawcy za utratę zdrowia pracownika należy do podstawowych zasad mających na celu ochronę praw człowieka i podstawowych wolności. Artykuł 23 ust. 1. Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych (Paryż, 10.12.1948r.) wskazuje: "Każdy ma prawo (...) do słusznych i dogodnych warunków pracy". Artykuł 7 pkt b Międzynarodowego Paktu Praw Gospodarczych, Socjalnych i Kulturalnych przyjęty w ramach ONZ na mocy uchwały podjętej przez Zgromadzenie Ogólne NZ (Nowy Jork, 16.12.1966r.) ratyfikowany przez Polskę 03.03.1977r. bez zastrzeżeń (Dz. U. Nr 38, poz. 169) zobowiązuje: "Państwa-Strony niniejszego Paktu uznają prawo każdej osoby do korzystania ze słusznych i korzystnych warunków pracy, obejmujących w szczególności bezpieczne i higieniczne warunki pracy". Artykuł 13 ust. 1 Deklaracji Podstawowych Praw i Wolności uchwalony przez Parlament Europejski (Strasbourg, 12.04.1989r.) głosi: "Każda osoba ma prawo do słusznych warunków pracy. " Na ochronę zdrowia i bezpieczeństwa pracy wskazuje artykuł 19 zdanie pierwsze Karty Wspólnotowej Podstawowych Praw Socjalnych Pracowników (uchwała Rady Europejskiej Wspólnot, Strasbourg, 09.12.1989r.): "Każdy pracownik winien korzystać w swym środowisku pracy z zadowalających warunków ochrony swego zdrowia i bezpieczeństwa." Także Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej stanowi w art. 66 ust. 1 " Każdy ma prawo do bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. Sposób realizacji tego prawa oraz obowiązki pracodawcy określa ustawa"; w art. 67 ust. 1 " Obywatel ma prawo do zabezpieczenia społecznego w razie niezdolności do pracy ze względu na chorobę lub inwalidztwo oraz po osiągnięciu wieku emerytalnego. Zakres i formy zabezpieczenia społecznego określa ustawa"; w art. 68 ust. 1 "Każdy ma prawo do ochrony zdrowia".
Powołane akty prawne (artykuł 23 ust. 1 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka - Paryż, 10.12.1948r.; artykuł 7 pkt b Międzynarodowego Paktu Praw Gospodarczych, Socjalnych i Kulturalnych - Nowy Jork, 16.12.1966r.; artykuł 13 ust. 1 Deklaracji Podstawowych Praw i Wolności - Strasbourg, 12.04.1989r.; artykuł 19 zdanie pierwsze Karty Wspólnotowej Podstawowych Praw Socjalnych Pracowników - Strasbourg, 09.12.1989r.; czy artykuły 66 ust., 67 ust. 1 i 68 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej) mają zasadnicze znaczenie dla ochrony zdrowia każdego pracownika/funkcjonariusza i odpowiedzialności pracodawcy za utratę zdrowia pracownika/funkcjonariusza związaną z wykonywaną pracą/służbą i wskazują zarówno na słuszny interes strony - pracownika/funkcjonariusza w domaganiu się od pracodawcy poniesienia przez niego wszelkich konsekwencji w sytuacji ustalenia, że inwalidztwo powstałe u pracownika/funkcjonariusza ma związek z wykonywaną pracą/służbą przez tego pracownika/funkcjonariusza, jak również - z uwagi na naczelny charakter przytoczonych wyżej zasad - na interes społeczny, o których mowa w art. 155 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zwraca uwagę po raz kolejny, że orzeczeniem Nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Nr [...] MSWiA w K. z dnia [...] 1998r uznano, że inwalidztwo stwierdzone u W.W. pozostaje w związku ze służbą w Służbie Więziennej (Dz.U. nr 61, poz. 283 z późn. zm.) i istnieje od 30.06.1998r. Fakt ten przesądza uznanie, że za uwzględnieniem wniosku przemawia zarówno słuszny interes strony jak i interes społeczny, o których mowa w art. 155 kpa.
Okoliczność, że inwalidztwo stwierdzone u skarżącego istnieje od dnia [...] 1998r., a więc także w dacie wydania decyzji ostatecznej o zwolnieniu ze służby - w dniu [...].1998r. - dodatkowo przemawia za uwzględnieniem wniosku, albowiem w dacie wydania decyzji ostatecznej wskazującej jako podstawę zwolnienia skarżącego ze służby -art. 39 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej ("Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadkach (...) pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby") nie była stronom znana inna podstawa zwolnienia, ustalona późniejszym orzeczeniem Nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Nr [...]MSWiA w K. z dnia [...]1998r., a wskazująca na treść art. 39 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy o Służbie Więziennej ("Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadkach (...) orzeczenia przez komisje lekarską trwałej niezdolności do służby"), jednakże podstawa ta istniała w dacie wydania decyzji z dnia [...] 1998r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zwraca uwagę na treść orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego - wyrok z dnia 03.12.2002r. sygn. II SA 4093/01 opubl. LEX nr 151421; "W trybie art. 155 kpa nie można zmienić podstawy prawnej zwolnienia ze służby na podstawie, która nie istniała w dacie wydania decyzji ostatecznej", a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca.
Mając powyższe na względzie - Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę jako w pełni uzasadnioną uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na mocy powołanych przepisów oraz art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a. i orzekł - jak w pkt I wyroku.
O zwrocie skarżącemu kosztów postępowania orzeczono w oparciu o treść art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz na mocy art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę (...) (Dz.U. nr 153, poz. 1271) w związku z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368) -jak w pkt II wyroku.