III SA/Kr 621/25

III SA/Kr 621/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-10-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Ewa Michna /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Marasek-Zybura
Marta Kisielowska
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Inspekcja sanitarna
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1985 nr 12 poz 49
Art. 36 ust. 1
Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący S WSA Ewa Michna (spr.) Sędziowie WSA Katarzyna Marasek-Zybura ASR WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 października 2025 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 20 lutego 2025 r. nr 1/2025 w przedmiocie ustalenia opłaty za czynności w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Ponownie wydaną decyzją z 29 listopada 2024 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie ustalił A. A. (skarżąca) opłatę w kwocie 761 zł za czynności wykonane w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego, tj. kontroli sanitarnej w dniu 13 lutego 2024 r. w lokalu na os. W. [...] w K. Organ ustalił, że w kontrolowanym lokalu prowadzona była nieewidencjonowana działalność usługowa w zakresie usług manicure. Organ wskazał, że przy wykonywaniu tego typu usług kontrolujący stwierdzili uchybienia z zakresu stanu higieniczno-sanitarnego.
Organ wyjaśnił, że przeprowadzona w dniu 13 lutego 2024 r. kontrola sanitarna interwencyjna w ww. lokalu wykazała uchybienia higieniczno-sanitarne, tj. brak sterylnych wielorazowych narzędzi wykorzystywanych w trakcie usług naruszających ciągłość tkanki ludzkiej oraz brak dokumentacji potwierdzającej skuteczność sterylizacji, brak właściwego środka dezynfekcji powierzchni, a także brak opracowanych procedur zapewniających ochronę przed zakażeniami i chorobami zakaźnymi u ludzi podczas świadczenia usług. Wysokość opłaty została nałożona m.in. na podstawie art. 36 ust.1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r., poz. 416) - dalej "ustawie o PIS", § 2-6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposób ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, art. 47 § 1; zarządzenia nr 2/2018 Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Krakowie w sprawie wysokość opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez PPIS w Krakowie. W pkt 8 uzasadnienia decyzji zawarto tabelę ze wskazaniem kosztów bezpośrednich, które złożyły się na sumę opłaty w kwocie 761 zł. Na koszty te złożyła się stawka za 1 godziny pracy pracownika PSSE niezbędnej do wykonania czynności kontroli (oględzin) 440,64 zł (73,44 zł x 3 godziny x 2 pracowników), analiza dokumentacji 146,88 zł (73,44 zł x 2 godziny) oraz koszty pośrednie – 173,96 zł.
W odwołaniu skarżąca zarzuciła naruszenie:
1. art. 138 § 2 k.p.a. przez brak wykonania wskazań z decyzji Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 12 lipca 2024 r., nr 2/2024 z o uchyleniu w całości decyzji organu I instancji PPIS z dnia 13 lutego 2024 r., a następnie ponowne, lakoniczne cytowanie procedur wewnętrznych niebędących źródłem prawa i przekopiowanie zapisów uchylonej decyzji wraz z tabelką, "z której nic nie wynika" oraz "pominięcie faktów prawdziwych", że organ nie poniósł żadnych kosztów i opłat stąd są one nienależne;
2. art. 138 § 2 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez próbę zastąpienia faktów nieprawdziwymi ogólnikami, niemającymi związku ze sprawą "czas pracy pracownika PSSE niezbędny do wykonania badania laboratoryjnego", "kosztów podróży służbowych", "kosztów materiału", w sytuacji gdy w sprawie nie były przeprowadzone żadne badania laboratoryjne, ani nie była przez pracowników odbyta podróż służbowa;
3. art. 107 § 1 pkt 8 w zw. z art. 268 a k.p.a. przez doręczenie jej niepodpisanego projektu decyzji administracyjnej, podczas gdy obowiązkiem organu było doręczenie oryginału decyzji wystawionej przez pracownika upoważnionego na piśmie (brak pełnomocnictwa dołączonego do decyzji), podpisanej i opatrzonej imieniem, nazwiskiem i stanowiskiem służbowym,
4. art. 61 § 1 i § 4 k.p.a przez niedochowanie zasad praworządności przez brak wykonania przez organ obowiązku doręczenia skarżącej postanowienia o wszczęciu postępowania, zawierającego środki odwoławcze oraz przez brak odniesienia się do zastrzeżeń do protokołu kontroli;
5. art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób przewlekły i niebudzący zaufania do organu, brak wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej uzasadniającej ustalenie opłaty w kwocie 761 zł za najście skarżącej w prywatnym mieszkaniu w czasie nieświadczenia usług i nieponiesienia przez organ żadnych kosztów;
6. art. 36 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz § 2-6 ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia przez ustalenie opłaty za koszty bezpośrednie, których organ nie poniósł,
7. bezpodstawne przywołanie art. 22 ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, w sytuacji gdy przedmiotem postępowania nie była wskazana w tym przepisie nieruchomość, której właścicielem, posiadaczem lub zarządzającym miałaby być skarżąca,
8. art. 16 ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi i jego bezpodstawne zastosowanie w stosunku do skarżącej jako osoby prywatne, nękanej przez pracownice organu po godzinach ich pracy, w prywatnym mieszkaniu,
9. art. 7 k.p.a. przez brak podjęcia czynności mających na celu wyjaśnienie sprawy, nieustalenie stanu faktycznego, w tym:
błędne ustalenie, że kontrola sanitarna interwencyjna odbyła się w lokalu, w którym skarżąca świadczy usługi, podczas gdy kontrola prowadzona była w prywatnym mieszkaniu, w prywatnym czasie skarżącej,
wskazanie, że dokonano poboru prób i wykonano badanie laboratoryjne, podczas gdy czynności takie nie były realizowane;
wskazanie stawki za 1 godzinę pracy pracownika – w sytuacji braku jakichkolwiek czynności i wypłaconego za nie wynagrodzenia,
10. art. 80, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. przez pominięcie materiału dowodowego, w tym zastrzeżeń zawartych w protokole oraz zastrzeżeń do jego treści z dnia 19 lutego 2024 r., oświadczenia z dnia 28 lutego 2024 r. oraz wniosku z dnia 28 lutego 2024 r., pomimo że pominięty materiał dowodowy wskazuje ponad wszelką wątpliwość na brak waloru wiarygodności i prawdziwości wszelkich abstrakcyjnych i lakonicznych twierdzeń organu.
Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z 20 lutego 2025 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy przychylił się w całości do argumentacji przedstawionej przez organ I instancji. Podkreślił, że część zarzutów skarżącej została powielona z odwołania od decyzji z dnia 13 marca 2024 r. nr 230/2024, jak i ponaglenia na nieuzasadnioną przewlekłość postępowania, a także na całkowitą bezczynność organu I instancji, jak również pism kierowanych przez skarżącą do organu I instancji w toku całego postępowania. W związku z tym organy obu instancji wielokrotnie udzielały skarżącej wyjaśnień w zakresie podnoszonych przez nią zarzutów dotyczących np. "obrazy art. 107 § 1 pkt 8 zw. z art. 268 a k.p.a. w wyniku doręczenia skarżącej przez operatora pocztowego niepodpisanego projektu decyzji administracyjnej", "obrazy art. 22 ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi i jego bezpodstawne przywołanie, w sytuacji gdy przedmiotem postępowania nie była wskazana w tym przepisie prawa nieruchomość, której właścicielem, posiadaczem lub zarządzającym miałaby być skarżąca" czy "naruszenie art. 16 ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi i jego bezpodstawne zastosowanie w stosunku do skarżącej jako osoby prywatnej nękanej przez pracownice organu po godzinach ich pracy w prywatnym mieszkaniu".
Organ odwoławczy podał, że zarówno w postępowaniu w I instancji jak i II instancji nie został pominięty żaden materiał dowodowy. Wszystkie kwestie zawarte pismach skarżącej z 19 lutego 2024 r. i 28 lutego 2024 r. zostały wyjaśnione na wcześniejszym etapie postępowania i nie mają odniesienia do niniejszej decyzji. Organ I instancji, w ponownie wydanej decyzji, nie uwzględnił kosztów merytorycznego opracowania rozstrzygnięcia decyzji oraz kosztów papieru zużytego na wydanie decyzji oraz innych materiałów pomocniczych, na co wprost wskazywała decyzja organu odwoławczego z dnia 12 lipca 2024 r. Ponadto organ I instancji wyjaśnił wszystkie składowe kosztów pośrednich i bezpośrednich, bez wskazywania konkretnych wysokości kwot tych składowych, niemniej w uzasadnieniu decyzji organu I instancji znalazło się stwierdzenie, że zarządzenie Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Krakowie z dnia 25 stycznia 2018 r. nr 2/2018 w sprawie wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez PPIS w Krakowie w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego oraz wszystkie zarządzenia zmieniające są dostępne na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej PSSE oraz w aktach sprawy. Strona miała zatem możliwość zapoznania się ze szczegółowymi wyliczeniami skalkulowanych kosztów nałożenia opłaty, jednakże z niej nie skorzystała.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca wniosła o uchylenie decyzjo organu odwoławczego w całości.
Skarżąca zarzuciła:
1. nieważność decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 268a w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. w wyniku braku pisemnego upoważnienia do jej wydania przez Zastępcę Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz braku podpisu na przesłanym skarżącej przez operatora pocztowego wydruku decyzji, podczas gdy obowiązkiem organu było wystawienie i przesłanie skarżącej decyzji podpisanej przez osobę upoważnioną na piśmie;
2. naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. przez brak uzasadnienia faktycznego i wskazania faktów związanych ze sprawą, co uniemożliwia merytoryczne odniesienie się do rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji;
3. wydanie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, mimo, że przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie (sprawa dotyczy bezpodstawnej kontroli prywatnego mieszkania w czasie nieświadczenia przez skarżącą działalności) oraz nałożenia na skarżącą abstrakcyjnej opłaty, w sytuacji niewykonania przez PPIS żadnych czynności i nieponiesienia żadnych kosztów,
4. naruszenie art. 8 § 1 oraz art. 11 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób przewlekły i niebudzący zaufania, niewyjaśnienie podstawy faktycznej uzasadniającej ustalenie opłaty w kwocie 761 zł, w sytuacji nie poniesienia przez PPIS żadnych kosztów i opłat co uniemożliwia odniesienie się merytoryczne do rozstrzygnięcia zarówno decyzji obydwu organów;
5. naruszenie art. 80 oraz art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a. przez pominięcie materiału dowodowego, w tym zastrzeżeń zawartych w protokole oraz zastrzeżeń do jego treści z 19 lutego 2024 r., oświadczenia z 28 lutego 2024 r. oraz wniosku z 28 lutego 2024 r. oraz pkt 4-5 pisma organu I instancji z 21 listopada 2024 r. załączanego do skargi z 16 grudnia 2024 r. na decyzję organu Instancji i treści "PSSE w Krakowie nie poniosła żadnych dodatkowych kosztów", z których wynika, że kontrola prywatnego mieszkania w prywatnym czasie jej mieszkańców, była bezpodstawna, a ustalone w decyzji administracyjnej koszty są abstrakcyjne i nie zostały poniesione przez organ;
6. naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 oraz § 2 k.p.a. przez brak uchylenia decyzji organu I instancji i rozstrzygnięcia sprawy co do istoty lub umorzenia postępowania, ewentualnie przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, w sytuacji rażącego naruszenia przez organ I instancji:
6.1 art. 268a w zw. z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. w wyniku przesłania skarżącej projektu niepodpisanej decyzji organu i instancji i braku pisemnego upoważnienia dla Kierownika Oddziału Higieny Komunalnej;
6.2 art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., w wyniku braku w decyzji uzasadnienia faktycznego związanego z dokonanym rozstrzygnięciem oraz lakonicznego cytowania w uzasadnieniu procedur wewnętrznych organu nie będących źródłem prawa, podczas gdy obowiązkiem organu było wydanie decyzji zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne odnoszące się do meritum sprawy;
6.3 art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w sytuacji gdy w sprawie nie zostały wykonane ani badania laboratoryjne, ani żadne inne czynności podlegające opłacie;
6.4 art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w zw. z § 3 ww. rozporządzenia,", podczas gdy w niniejszej sprawie nie zostały poniesione przez organ żadne koszty w wyniku braku czynności podlegających opłacie i nie zostało określone wynagrodzenie osobiste pracownika wykonującego czynności, gdyż nie były wykonywane;
6.5 art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w zw. z § 4 ww. rozporządzenia, "jako narzut w wysokości 29,61 % od nie wiadomo od czego", podczas gdy organ ma prawo pobrać opłatę jedynie w wysokości kosztów wykonania czynności, a do kosztów pośrednich zalicza się koszty poniesione w związku z wykonaniem konkretnego badania laboratoryjnego oraz innej czynności ", których w niniejszej sprawie nie ma i nie były poniesione przez organ;
6.6. art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej i pominięcia faktu, że pracownice organu I instancji realizowały czynności kontrolne z przekroczeniem uprawnień w prywatnym mieszkaniu w czasie nieświadczenia działalności, wymuszając wejście do mieszkania groźbami bezprawnymi, podczas gdy kompetencje PIS ograniczają się wyłącznie do kontroli obiektów użyteczności publicznej wymienionych w przepisie, tj.: nieruchomości, zakładów pracy, instytucji, obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, dróg, ulic oraz osobowego i towarowego transportu kolejowego, drogowego, lotniczego i morskiego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie ponieważ w trakcie kontroli przeprowadzanej u skarżącej stwierdzono naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, a więc zasadnie organ ustalił należną opłatę na podstawie przepisów przytoczonych w zaskarżonej decyzji.
Z urzędu Sąd stwierdza, że wyrokiem z 2 kwietnia 2025 r. , III SA/Kr 1503/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę skarżącej na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 12 lipca 2024 r. w przedmiocie uchybień higieniczno-sanitarnych. Z uwagi na związek obu spraw, w szczególności fakt, że ustalona w niniejszej sprawie wysokość opłaty miała związek z tymi samymi czynnościami kontrolnymi (przeprowadzonymi 13 lutego 2024 r.) oraz z uwagi na powtarzanie się części zarzutów w obu sprawach, poniższe uzasadnienie powtarza część pisemnych motywów powołanego wyżej wyroku.
Odnośnie zarzutu dotyczącego braku podpisu pod decyzją organu I instancji i zaniechania wskazania imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby, która wydała decyzję, to w ocenie Sądu, zarzut ten pozbawiony był uzasadnionych podstaw. Zgodnie bowiem z art. 393 § 1 k.p.a., w przypadku pism wydanych przez organ administracji publicznej w postaci elektronicznej przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, które zostały opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, zaawansowaną pieczęcią elektroniczną albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną, doręczenie może polegać na doręczeniu wydruku pisma uzyskanego z tego systemu odzwierciedlającego treść tego pisma. Jak stanowi § 2 tego przepisu, wydruk pisma, o którym mowa w § 1, zawiera:
1) informację, że pismo zostało wydane w postaci elektronicznej i podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby, która je podpisała, albo opatrzone zaawansowaną pieczęcią elektroniczną albo kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną;
2) identyfikator tego pisma, nadawany przez system teleinformatyczny, za pomocą którego pismo zostało wydane.
Z kolei w § 4 ww. przepisu przewidziano, że wydruk pisma, o którym mowa w § 1, stanowi dowód tego, co zostało stwierdzone w piśmie wydanym w postaci elektronicznej (§ 4).
Jak wskazuje się w literaturze, celem wprowadzenia cytowanego wyżej przepisu było umożliwienie organowi administracji publicznej załatwiania wszystkich spraw w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego nawet jeśli nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 391 k.p.a. (R. Hauser, M. Wierzbowski (red.) Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. 6, Warszawa 2020, komentarz do art. 393 k.p.a.) i jego doręczanie w sposób tradycyjny, a więc przez operatora pocztowego. Rozwiązanie to określa się mianem "odwróconej cyfryzacji", a doręczeniu w trybie art. 393 k.p.a. może podlegać wydruk decyzji, jeśli została ona wcześniej wydana w formie elektronicznej (zob. G. Sibiga, "Odwrócona cyfryzacja" w postępowaniu administracyjnym ogólnym po nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego z 16 kwietnia 2020 r., Monitor Prawniczy 2020 r., nr 18, str. 956 i n.).
W świetle powołanego wyżej przepisu, organ ma zatem możliwość wydania decyzji w formie dokumentu elektronicznego (opatrzonego podpisem zaufanym, kwalifikowanym, osobistym) i może doręczyć taką decyzję wysyłając jej wydruk w trybie art. 39³ k.p.a. za pośrednictwem operatora pocztowego (art. 39 k.p.a.). W takim przypadku treść wydruku pisma (decyzji) ma charakter sformalizowany, tj. winno ono spełniać wymagania określone w art. 39³ § 2 k.p.a., czyli. zawierać informację, że zostało ono wydane w postaci elektronicznej i zostało podpisane określonym podpisem przez osobę piastująca określone stanowisko, jak też nieodzowne jest podanie identyfikatora tego dokumentu, nadawanego przez system teleinformatyczny.
W ocenie Sądu, analiza znajdującego się w aktach sprawy wydruku kwestionowanej przez skarżącą decyzji organu I instancji (k. 13 akt adm.) nakazywała przyjąć, że zawierał on wszystkie, wyżej przywołane, a wymagane przez przepisy - obligatoryjne elementy. Pod decyzją znajduje się bowiem informacja, że "Pismo zostało wydane w postaci elektronicznej i podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym". Z kolei w tabeli zawartej na karcie stanowiącej część tej decyzji zostały podane m.in. informacja o numerze identyfikatora dokumentu, jak też przywołane zostało imię, nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby, która pismo to podpisała tj. "I. S. – (Kierownik Oddziału) HK". Podobnie, decyzja organu drugiej instancji – również została wydana w postaci elektronicznej i podpisana kwalifikowanym podpisem elektronicznym ("M. K. – za-ca Dyrektora WSSE/MPWIS").
Podkreślić trzeba, że k.p.a. nie określa ani miejsca, ani też sposobu umieszczenia (prezentowania) na wydruku decyzji wydanej w postaci elektronicznej - danych wskazanych w art. 39³ § 2 k.p.a., co oznacza, że informacje w tym względzie mogą także znajdować się – jak ujął to organ w spornej decyzji – w formie tabelarycznej na karcie stanowiącej element (część) tegoż aktu. W ocenie Sądu, z uwagi na przytoczone wyżej elementy wydruku spornych decyzji, które obejmowały wszelkie określone prawem dane, brak było podstaw do ich zakwestionowania.. Skoro zaś - znajdujące się aktach sprawy, w oparciu o które Sąd przeprowadza kontrolę (por. art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. 2024 r., poz. 935; dalej p.p.s.a.) - wydruki decyzji organów obu instancji nie były obarczone wadami, to uznać należało, że będąc sporządzonym zgodnie z przepisami k.p.a. - korzystały one z domniemania autentyczności oraz domniemania zgodności z prawdą, o których stanowi art. 39³ § 4 k.p.a.
Jak już Sąd wskazywał powyżej, analiza dopuszczalności przeprowadzenia przez organ inspekcji sanitarnej kontroli w mieszkaniu skarżącej w czasie – w którym jak wskazywała skarżąca – nie świadczyła ona usług manicure, była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który oddalając skargę skarżącej, nie dopatrzył się w tym zakresie naruszeń prawa (ww. wyrok WSA w Krakowie z 2 kwietnia 2025 r., III SA/Kr 1503/24). W dacie rozpoznawania sprawy w niniejszym postępowaniu wyrok ten był już prawomocny. Orzekający w niniejszej sprawie podziela przy tym stanowisko Sądu, że kompetencja organów inspekcji sanitarnej do wstępu do mieszkań celem realizacji normatywnie określonych obowiązków tej inspekcji wynika z art. 26 ust. 1 ustawy o PIS. Wedle tego przepisu, państwowy inspektor sanitarny lub Główny Inspektor Sanitarny ma prawo wstępu do mieszkań w razie podejrzenia lub stwierdzenia choroby zakaźnej, zagrożenia zdrowia czynnikami środowiskowymi, a także jeżeli w mieszkaniu jest lub ma być prowadzona działalność produkcyjna lub usługowa.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących sposobu wyliczenia ustalonej opłaty to z tabeli zawartej w decyzji organu I instancji wynika wprost, że opłata ta została wyliczona jako iloczyn 3 godzin pracy 2 pracowników kontrolujących przy zastosowaniu stawki godzinowej (73,44 zł) oraz iloczyn 2 godzin i tej samej stawki godzinowej – niezbędnych na analizę dokumentacji potwierdzającej spełnienie wymagań sanitarnohigienicznych. Suma wyliczonych składników (440,64 + 146,88) powiększona o narzut kosztów pośrednich (29,61%) wynikający z powołanego w decyzji § 6 ust. 2 zarządzenia nr 2/2018 (po zmianach wprowadzonych zarządzeniem nr 5/2023) dała ustaloną w decyzji kwotę 761 zł. (po zaokrągleniu).
Jednocześnie w zaskarżonej decyzji zostały wskazane właściwe w sprawie przepisy tj. przede wszystkim ww. art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o PIS oraz §2-§ 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 36, poz. 203).
Istotne jest, że tylko w przypadku braku stwierdzenia naruszeń sanitarnohigienicznych nie są pobierane opłaty (art. 36 ust. 2 ustawy o PIS). W sprawie skarżącej takie naruszenia zostały stwierdzone, co potwierdzają akta sprawy, ale też przede wszystkim prawomocny ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 2 kwietnia 2025 r. , III SA/Kr 1503/24.
Wbrew sugestiom skarżącej do wyliczenia nie zostały przyjęte jakiekolwiek koszty badań laboratoryjnych, ale koszty wynagrodzenia pracowników kontrolujących (3 godziny kontroli) i analizujących zebrane z kontroli materiały (2 godziny). Wartości przyjęte do wyliczeń nie odbiegają od liczby godzin przewidzianych do wykonywania wskazanych w decyzji czynności, a określonych w zarządzeniu nr 2/2018 Dyrektora PSSE w Krakowie z dnia 25 stycznia 2018 r. Zarządzenie to określiło również procentowy narzut kosztów pośrednich.
Nie były więc zasadne zarzuty wskazanych w skardze przepisów k.p.a. oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o PIS, a także przepisów wykonawczych tj. § 3 i § 4 ww. rozporządzenia z dnia 5 marca 2010 r.
Z tych to powodów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.